Rechtbank wijst zelfstandigenaftrek af voor thuiszorgondernemer — RBZWB:2026:7668
Zelfstandigenaftrek, startersaftrek en werkruimte in de inkomstenbelasting
Eiser / verzoeker
belanghebbende, eigenaar van een eenmanszaak in de thuiszorg
Verweerder / gedaagde
de inspecteur van de Belastingdienst
Beroep tegen afwijzing van ambtshalve vermindering ongegrond verklaard; aanslag inkomstenbelasting 2021 van € 17.656 blijft in stand
- Urenoverzichten onvoldoende feitelijk onderbouwd en onderling niet consistent
- Coronaversoepeling van het urencriterium niet bedoeld voor wie ook normaal onvoldoende uren maakt
- Geen recht op zelfstandigenaftrek en startersaftrek omdat het urencriterium van 1.225 uur niet aannemelijk is gemaakt
- Werkruimte in de woning niet onderbouwd als naar verkeersopvatting zelfstandig gedeelte van de woning
- Verzoek om ambtshalve vermindering van de aanslag terecht afgewezen
Samenvatting
Een vrouw die vanuit haar eenmanszaak thuiszorg verleent, krijgt geen zelfstandigenaftrek en startersaftrek over 2021. De rechtbank Zeeland-West-Brabant vond dat zij niet aannemelijk had gemaakt dat zij voldoende uren aan haar onderneming had besteed, en wees ook haar beroep op een werkruimte in de eigen woning af.
De vrouw verrichtte in 2021 werkzaamheden als activiteitenbegeleidster voor een stichting en deed daarnaast administratie voor haar eigen bedrijf. In haar oorspronkelijke aangifte inkomstenbelasting kwam ze uit op een belastbaar inkomen van € 17.656, met een belastbare winst uit onderneming van € 5.731. De inspecteur van de Belastingdienst legde de aanslag conform die aangifte op. Ruim anderhalf jaar later diende ze twee herziene aangiften in, waarin ze onder meer € 3.335 aan zelfstandigenaftrek, € 1.062 aan startersaftrek en fors hogere bedrijfskosten opvoerde, waaronder € 5.700 aan huisvestingskosten voor een werkruimte thuis. Daarmee zou haar belastbaar inkomen dalen naar € 1.440. De inspecteur merkte die herziene aangifte aan als een verzoek om ambtshalve vermindering en wees dat verzoek af.
Voor de rechtbank ging het eerst om de vraag of de vrouw voldeed aan het zogeheten urencriterium, de voorwaarde dat een ondernemer minstens 1.225 uur per jaar aan de onderneming besteedt om in aanmerking te komen voor zelfstandigenaftrek. Vanwege de coronapandemie gold voor de eerste helft van 2021 een versoepeling: ondernemers werden geacht minstens 24 uur per week aan hun onderneming te hebben besteed. De vrouw beriep zich op die versoepeling en op een berekening van vier uur werk per cliënt per week, onderbouwd met urenoverzichten en zeven zorgovereenkomsten die ze pas in de beroepsfase overlegde. Volgens haar overzicht kwam ze in de eerste helft van 2021 op 936 uur en in de tweede helft op 176 uur.
De rechtbank vond die onderbouwing onvoldoende. De overgelegde urenoverzichten gaven volgens de rechtbank onvoldoende feitelijk inzicht in de daadwerkelijk verrichte werkzaamheden en waren onderling niet consistent. Daarbij liet de rechtbank ook meewegen dat de vrouw in 2021 slechts € 8.312 omzet had behaald, wat niet goed te rijmen was met de gestelde tijdsbesteding. Ook het beroep op de coronaversoepeling hielp niet: die was juist niet bedoeld voor ondernemers die ook onder normale omstandigheden onvoldoende uren aan hun onderneming besteden, en de inspecteur had onweersproken gesteld dat de vrouw in voorgaande jaren geen ondernemersfaciliteiten had geclaimd. Omdat niet aannemelijk was gemaakt dat aan het urencriterium was voldaan, had de vrouw geen recht op de zelfstandigenaftrek en de daaraan gekoppelde startersaftrek.
Ook het beroep op een aftrekbare werkruimte in de woning strandde. Voor aftrek van kosten voor een werkruimte moet die ruimte een naar verkeersopvatting zelfstandig gedeelte van de woning vormen en intensief worden gebruikt voor het verwerven van inkomen. De vrouw had alleen gesteld dat de ruimte een eigen ingang had en van de rest van de woning was afgescheiden, zonder dat met stukken te onderbouwen. Dat was voor de rechtbank onvoldoende om van een kwalificerende werkruimte te kunnen spreken.
De rechtbank concludeerde dat de inspecteur het verzoek om ambtshalve vermindering terecht had afgewezen en verklaarde het beroep ongegrond. Daarmee blijft de aanslag inkomstenbelasting over 2021 naar een belastbaar inkomen van € 17.656 in stand. De vrouw krijgt het griffierecht niet terug en er is geen proceskostenvergoeding.
Betrokken advocaten
mr. A.P. Flinterman
belanghebbende
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:2047, Gerechtshof Amsterdam, 29-07-2025, 24/3552
Gerechtshof Amsterdam · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:4295, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 08-07-2025, 23/1450
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:3907, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 24-06-2025, 23/22
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:CRVB:2025:134, Centrale Raad van Beroep, 07-01-2025, 23/2789 TOZO-W
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
25/346
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.