Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBZWB:2026:7674Civiel Recht

Rechter houdt bestuurder aansprakelijk voor faillissementstekort twee BV's — RBZWB:2026:7674

bestuurdersaansprakelijkheid bij faillissement

Eiser / verzoeker

curator in de faillissementen van twee vennootschappen

VS

Verweerder / gedaagde

indirect bestuurder en vier gelieerde vennootschappen

Bestuurder wordt aansprakelijk gehouden voor het volledige faillissementstekort; de gelieerde vennootschappen moeten samen ruim € 2,4 miljoen terugbetalen.

  • Curator stelt de indirect bestuurder aansprakelijk wegens schending van de boekhoudplicht en het niet deponeren van jaarrekeningen bij twee faillissementen
  • Op grond van artikel 2:248 lid 2 BW staat daardoor vast dat sprake is van onbehoorlijk bestuur, dat wordt vermoed een belangrijke oorzaak van de faillissementen te zijn
  • De bestuurder weerlegt dit vermoeden niet; zijn verwijzing naar beslagleggingen door het OM wordt hem juist aangerekend als eigen handelen
  • Vier gelieerde vennootschappen die zonder rechtsgrond geld van de gefailleerde bedrijven ontvingen, worden bij verstek veroordeeld tot terugbetaling van samen ruim € 2,4 miljoen
  • De bestuurder wordt persoonlijk aansprakelijk gehouden voor het volledige boedeltekort en moet voorschotten van € 500.000 en € 25.000 betalen

Samenvatting

Een curator heeft een grote overwinning geboekt in een zaak tegen de indirect bestuurder van twee gefailleerde bedrijven en vier gelieerde vennootschappen die geld van die bedrijven ontvingen. De rechtbank houdt de bestuurder persoonlijk aansprakelijk voor het volledige faillissementstekort en veroordeelt de vennootschappen tot terugbetaling van bedragen die samen boven de € 2,4 miljoen uitkomen.

De zaak draait om twee vennootschappen die na elkaar failliet gingen: de ene was enig bestuurder en aandeelhouder van de andere. Beide werden uiteindelijk bestuurd door dezelfde persoon, die via de eerste vennootschap indirect bestuurder was van beide gefailleerde bedrijven. Geen van beide bedrijven had de jaarrekening tijdig gedeponeerd, en de curator kon bij geen van beide een deugdelijke administratie aantreffen, ondanks herhaalde verzoeken daartoe aan de bestuurder.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De curator schreef de bestuurder daarnaast aan over geldbedragen die vanuit de bankrekeningen van de gefailleerde bedrijven waren overgemaakt naar vier gelieerde vennootschappen, zonder dat daarvoor een deugdelijke rechtsgrond bleek te bestaan. De financieel economische recherche van de politie leverde de curator een analyse met de concrete bedragen die op deze manier waren weggesluisd. Omdat het boedeltekort in beide faillissementen de gevorderde voorschotten ruimschoots overstijgt, spande de curator een procedure aan tegen de bestuurder en de vier vennootschappen.

De curator baseerde de aansprakelijkheid van de bestuurder op artikel 2:248 lid 2 van het Burgerlijk Wetboek: omdat de boekhoudplicht en de plicht om de jaarrekening te publiceren waren geschonden, staat vast dat het bestuur zijn taak onbehoorlijk heeft vervuld, en wordt vermoed dat dit een belangrijke oorzaak van de faillissementen is geweest. De bestuurder kon dit wettelijke vermoeden alleen weerleggen door aannemelijk te maken dat andere omstandigheden de werkelijke oorzaak van de faillissementen waren.

De bestuurder voerde aan dat niet zijn handelen, maar beslagleggingen door het Openbaar Ministerie de oorzaak van de faillissementen waren. De rechtbank ging hier niet in mee: voor zover die beslagleggingen al de oorzaak waren, hield de rechtbank dit de bestuurder zelf aan als een omstandigheid die aan zijn eigen handelen te wijten was. Zijn niet nader onderbouwde verzoek om de aansprakelijkheid te matigen, wees de rechtbank eveneens af. De rechtbank verklaarde daarom voor recht dat de bestuurder zijn taak onbehoorlijk had vervuld en dat dit een belangrijke oorzaak van beide faillissementen was.

De bestuurder had aanvankelijk nog een eigen advocaat, maar die trok zich in mei 2026 terug uit de zaak. Ondanks twee weken extra tijd om een nieuwe advocaat te zoeken, meldde zich niemand namens de bestuurder en verscheen hij ook niet op de zitting. De vier gelieerde vennootschappen waren evenmin in de procedure verschenen, waartegen de rechtbank verstek verleende. Omdat de vorderingen tegen hen de rechtbank niet onrechtmatig of ongegrond voorkwamen, werden ook die toegewezen.

De rechtbank veroordeelde de bestuurder tot vergoeding van de schade als gevolg van het onbehoorlijk bestuur, op te maken bij een aparte schadestaatprocedure, en tot betaling van het volledige faillissementstekort van beide bedrijven voor zover dit niet uit de overige boedel kan worden voldaan. Vooruitlopend daarop moet hij alvast voorschotten betalen van € 500.000 aan de curator van het ene bedrijf en € 25.000 aan de curator van het andere. De vier vennootschappen werden veroordeeld tot terugbetaling van uiteenlopende bedragen, variërend van € 24.150 tot € 1.467.610, samen ruim € 2,4 miljoen, telkens vermeerderd met wettelijke rente vanaf de dagvaarding. Alle vijf gedaagden moeten bovendien hoofdelijk de proceskosten van € 12.303,06 dragen.

Betrokken advocaten

mr. E. van der Kolk

curator

Molkenboer & Van der Kolk Advocaten, TILBURG

51 uitspraken
mr. J.C.M. van der Biezen

gedaagde 5

Cluster Advocatuur, 'S-HERTOGENBOSCH

11 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Civiel Recht

Zaaknummer

C/02/439873 / HA ZA 25-516 (E)

Procedure

Bodemzaak

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBZWB:2026:10863
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Civiel Recht
Huurder moet zelfgebouwde trap naar zolder laten slopen en herstelkosten tot € 13.322 betalen

Een huurster in Breda liet in haar woning een vaste trap naar de zolder plaatsen, zonder dat haar verhuurder daarvoor toestemming had gegeven. Daarvoor werd een opening in de betonnen zoldervloer gezaagd. Toen de verhuurder, vereniging Laurentius, daar op 12 juni 2025 achter kwam, vroeg zij de werkzaamheden direct te stoppen en liet de volgende dag stempels in de woning plaatsen. De trap was op dat moment nog niet af. Laurentius wil dat de trap verdwijnt en dat de woning in de oorspronkelijke staat wordt hersteld. Volgens de verhuurder is de betonvloer doorgezaagd, waardoor de constructieve veiligheid niet meer te controleren is. Omdat het om de draagconstructie gaat, wil zij het werk zelf door een professionele aannemer laten uitvoeren. De huurster moet dat toelaten en de kosten betalen. Laurentius raamt die kosten op € 13.322,64, op basis van een offerte van De Kok Bouwgroep. De huurster voerde verweer. Zij betwistte dat de vloer constructief was aangetast en wees erop dat de werkzaamheden nog niet klaar waren. Volgens haar was haar eerder verteld dat het herstel tussen € 4.000 en € 4.500 zou kosten. Ook vond zij het in strijd met het vertrouwensbeginsel en het gelijkheidsbeginsel, omdat de buren wel een vaste trap naar zolder zouden hebben. Zelf vroeg zij de rechter om Laurentius te veroordelen alsnog toestemming voor de trap te geven. De kantonrechter stelt vast dat vaststaat dat de huurster voor de trap toestemming nodig had en die niet heeft gevraagd. De huurovereenkomst en de wet geven de verhuurder dan het recht te eisen dat de verandering op kosten van de huurder ongedaan wordt gemaakt. Dat dit niet onevenredig is, ligt volgens de rechter voor de hand: het gaat om werk dat de constructie van het pand raakt en dus ook de veiligheid. Het beroep op de buren slaagt niet. Ter zitting bleek dat het niet om de directe buren ging maar om een andere woning in de wijk, en welke woning dat is, heeft de huurster niet duidelijk gemaakt. Ook haar eigen vordering strandt. De rechter leest die als een verzoek om een machtiging op grond van artikel 7:215 lid 3 van het Burgerlijk Wetboek. Zo'n machtiging kan niet worden verleend nadat de verandering al is aangebracht, en dat erkende de huurster op de zitting zelf. Zij is daarom niet-ontvankelijk in haar vordering. Over de kosten oordeelt de kantonrechter dat de offerte niet onredelijk is en dat de huurster die onvoldoende gemotiveerd heeft betwist. Zij moet de herstelkosten betalen tot maximaal € 13.322,64. De rechter gaat ervan uit dat Laurentius alleen de werkelijk gemaakte kosten in rekening brengt als die lager uitvallen. Een tweede punt betreft de tegelvloer, die Laurentius ook zonder toestemming geplaatst vond. Bij aanvang van de huur had de huurster een tegelvloer van de vorige huurder overgenomen, die zij later door laminaat had vervangen om daarna weer tegels te leggen. Laurentius heeft volgens de rechter niet aangetoond dat zij nu belang heeft bij herstel van de vloer, en niet duidelijk gemaakt wat de oorspronkelijke staat was. Die vordering wordt afgewezen. Weigert de huurster de werkzaamheden te gedogen, dan mag Laurentius de woning tijdelijk en gedeeltelijk laten ontruimen, voor zover dat voor het werk nodig is. Gezien haar eerdere houding begrijpt de rechter dat de verhuurder daar belang bij heeft: zo hoeft zij niet opnieuw te procederen. De huurster hoeft de woning niet te verlaten als zij het werk gedoogt of als het zonder ontruiming kan. De kantonrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, veroordeelt de huurster op 4 november 2026 om het verwijderen van de trap en het herstel van de schade en de vlizotrap te gedogen. Voor het geval zij dat niet doet, moet zij het gehuurde tijdelijk en voor zover nodig ontruimen. Zij betaalt € 553,77 proceskosten, plus wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. In reconventie wordt zij niet-ontvankelijk verklaard, zonder proceskosten. De vordering over de tegelvloer en het meer of anders gevorderde zijn afgewezen.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Civiel Recht
RBZWB:2026:10857
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Civiel Recht
RBZWB:2026:10491
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Civiel Recht
RBZWB:2026:10492
Rechtbank Zeeland-West-Brabant·
Civiel Recht