Rechtbank veroordeelt man tot taakstraf voor stalking van ex-partner — RBZWB:2026:8089
belaging van een ex-partner
Eiser / verzoeker
openbaar ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot een taakstraf van 90 uur wegens belaging; geen vrijheidsbeperkende maatregel opgelegd.
- Rechtbank acht bewezen dat verdachte zijn ex-partner ruim vier maanden stelselmatig belaagde, onder meer met een airtag onder haar auto
- Verklaring van verdachte dat contactmomenten toeval waren en de airtag niet werkte, wordt volstrekt ongeloofwaardig geacht
- Verdachte bleef contact zoeken ondanks herhaalde afwijzingen en een officieel stopgesprek met de politie
- Verdachte wordt vrijgesproken van een apart ten laste gelegd feit wegens onvoldoende steunbewijs
- Eis van 180 uur taakstraf en een vrijheidsbeperkende maatregel; rechtbank matigt tot 90 uur taakstraf en legt geen maatregel op
Samenvatting
Een man is veroordeeld tot een taakstraf van 90 uur omdat hij zijn ex-partner ruim vier maanden lang bleef benaderen nadat ze de relatie had beëindigd, onder meer door een airtag onder haar auto te plaatsen en haar via meerdere kanalen te blijven berichten. De rechtbank Zeeland-West-Brabant zag geen aanleiding voor de extra vrijheidsbeperkende maatregel die de officier van justitie eiste.
De vrouw maakte op 12 juni 2025 per brief definitief een einde aan de relatie. Op 16 augustus 2025 deed ze aangifte van stalking en vulde die aangifte in de maanden daarna meerdere keren aan, met meldingen over nieuwe brieven, bezorgde bloemen, een aangetroffen airtag onder haar auto en contactpogingen. Kort na het einde van de relatie had de man de airtag onder haar auto geplaatst; een garagemedewerker ontdekte die pas op 10 september 2025. In dezelfde periode kwamen de vrouw en de man elkaar opvallend vaak tegen, en bezocht hij een voor hem onbekende vriend van haar, één dag nadat zij daar op bezoek was geweest. De rechtbank vond zijn verklaring dat de airtag niet werkte en dat alle ontmoetingen toeval waren, volstrekt ongeloofwaardig.
De vrouw had de man op meerdere momenten laten weten geen contact meer te willen: direct bij het begin van de tenlastegelegde periode, opnieuw op 8 juli 2025, en via een officieel stopgesprek met de politie op 27 juli 2025. De man verklaarde dat gesprek eerder als adviesgesprek te hebben opgevat dan als waarschuwing, maar de rechtbank oordeelde dat voor hem daarna volstrekt duidelijk moet zijn geweest dat hij moest stoppen. Ondanks dat bleef hij haar benaderen: hij stuurde e-mails naar haar zakelijke adres nadat ze hem op WhatsApp had geblokkeerd, liet bloemen en brieven bezorgen, en stuurde nog een WhatsApp-bericht direct nadat ze hem kort had gedeblokkeerd om hem nogmaals te vragen te stoppen.
De rechtbank oordeelde dat de aard, duur, frequentie en intensiteit van dit gedrag, in onderlinge samenhang bezien, een stelselmatige inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van de vrouw vormden. Dat de man zelf verklaarde te hebben gehandeld omdat hij op zoek was naar antwoorden over het einde van de relatie, zag de rechtbank juist als bewijs dat hij haar wilde dwingen iets te doen of te dulden, wat vereist is voor het bewijs van belaging. Van één onderdeel van de aanklacht, het via anderen laten sturen van WhatsApp-berichten, werd hij wel vrijgesproken wegens onvoldoende bewijs. Van een tweede, apart ten laste gelegd feit sprak de rechtbank hem eveneens vrij, omdat daarvoor alleen de aangifte van de zoon van de vrouw als bewijs voorhanden was, wat volgens de wet niet genoeg is.
De officier van justitie eiste een taakstraf van 180 uur en daarnaast een vrijheidsbeperkende maatregel voor de duur van een jaar, met een contactverbod en een locatieverbod voor de woon- en werkplek van de vrouw. De rechtbank matigde de taakstraf, mede omdat het aantal bewezen stalkinghandelingen over de periode van vier maanden beperkt was en de man niet eerder met justitie in aanraking was gekomen. Volgens een reclasseringsrapport heeft hij zijn leven op orde en is het recidiverisico laag. Een eerdere gedragsaanwijzing was al sinds maart 2026 niet meer van kracht, zonder dat er nieuwe contactpogingen bekend werden, en de man verklaarde ter zitting geen behoefte meer te hebben aan contact. Om die redenen zag de rechtbank geen noodzaak voor de gevorderde vrijheidsbeperkende maatregel of voor een contact- en locatieverbod.
De rechtbank veroordeelde de man tot een taakstraf van 90 uur, subsidiair 45 dagen hechtenis, zonder aanvullende maatregel.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2025:6071, Rechtbank Midden-Nederland, 11-11-2025, C/16/600672 / KL ZA 25-248
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNHO:2025:12793, Rechtbank Noord-Holland, 05-11-2025, C/15/370610 / KG ZA 25-649
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:5566, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 30-07-2025, 11270311 CV EXPL 24-2998 (T)
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:3982, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 26-06-2025, 02-200575-23
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
02-294588-25
Procedure
Op tegenspraak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.