Rechtbank veroordeelt man tot celstraf voor verkrachting van meisje van acht — RBZWB:2026:8434
verkrachting van minderjarige
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
Verdachte
Verdachte veroordeeld tot 48 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk, en moet € 14.652,16 schadevergoeding betalen.
- Rechtbank acht bewezen dat verdachte aangeefster op drie momenten seksueel heeft misbruikt toen zij acht tot tien jaar oud was, mede op basis van steunbewijs van zijn dochter
- Rechtbank legt een gevangenisstraf op van 48 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar, met bijzondere voorwaarden zoals meldplicht, behandelverplichting en alcoholverbod
- Rechtbank wijst € 14.652,16 schadevergoeding toe aan de benadeelde partij voor materiële en immateriële schade, en verklaart de vordering voor het overige deel (studiekosten) niet-ontvankelijk
- Rechtbank ziet af van dadelijke uitvoerbaarheid van de bijzondere voorwaarden omdat niet aan de wettelijke vereisten daarvoor is voldaan
- Rechtbank houdt bij de strafmaat rekening met het tijdsverloop sinds de feiten en de persoonlijke omstandigheden van verdachte, waaronder alcoholproblematiek
Samenvatting
De rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeelt een man tot een gevangenisstraf van vier jaar, waarvan een jaar voorwaardelijk, voor het seksueel misbruiken van een meisje dat destijds acht tot tien jaar oud was. De rechtbank noemt de feiten zeer ernstig en stelt vast dat de man de lichamelijke en geestelijke integriteit van het slachtoffer in ernstige mate heeft geschonden.
Het meisje logeerde in de periode van 2011 tot 2014 regelmatig bij de man en zijn dochter. Volgens haar aangifte vonden bij die logeerpartijen op drie momenten seksuele handelingen plaats: in de slaapkamer, op de bank in de woonkamer en in de badkamer. Ze kan zich herinneren dat ze de man oraal bevredigde, dat hij haar oraal bevredigde en dat hij probeerde met zijn penis bij haar binnen te dringen, wat niet lukte.
De man ontkende dat laatste moment, maar bekende dat de twee andere momenten hadden plaatsgevonden. Omdat in dit soort zaken meestal alleen het vermeende slachtoffer en de verdachte aanwezig zijn, moet de rechtbank beoordelen of er voldoende steunbewijs is naast de verklaring van de aangeefster. Dat steunbewijs vond de rechtbank in de verklaring van de dochter van de man. Zij vertelde over een moment op de bank en een moment in de slaapkamer die overeenkomen met wat de aangeefster beschreef, inclusief een moment waarbij slagroom werd gebruikt. Volgens de rechtbank biedt haar verklaring ook steun voor het derde, door de man ontkende moment, omdat het om vergelijkbare, verstrekkende seksuele handelingen gaat.
De rechtbank acht daarom bewezen dat de man zich schuldig heeft gemaakt aan verkrachting van een kind onder de twaalf jaar en aan het plegen van ontuchtige handelingen met een kind onder de zestien jaar, terwijl het kind aan zijn zorg was toevertrouwd.
Bij het bepalen van de straf weegt de rechtbank mee dat de man na deze periode al eerder is veroordeeld voor ontucht met een persoon onder de zestien jaar. Reclasseringsrapporten laten zien dat zijn delictgedrag samenhangt met alcoholgebruik, eenzaamheid en een laag zelfbeeld. De man droeg vrijwillig een alcoholband nadat hij tijdens een spanningsvolle periode was teruggevallen in alcoholgebruik, en sindsdien zijn er geen signalen meer van gebruik. De reclassering schat het risico op herhaling als gemiddeld en adviseert een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden.
De rechtbank legt vervolgens een gevangenisstraf op van 48 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar. Als bijzondere voorwaarden gelden onder meer een meldplicht bij de reclassering, een verplichte behandeling gericht op onder meer verslaving en seksueel grensoverschrijdend gedrag, een alcohol- en drugsverbod met controles, en de verplichting om te werken aan een vaste dagbesteding. Twee door de reclassering geadviseerde voorwaarden, over het vermijden van digitale omgevingen met seksueel kindermisbruik en het beheersen van middelengebruik, legt de rechtbank niet op omdat het dossier daarvoor geen aanleiding geeft.
Het slachtoffer had een schadevergoeding van € 17.905,21 geëist voor medische kosten, studiekosten, reiskosten en immateriële schade. De rechtbank wijst € 14.652,16 daarvan toe: € 2.152,16 aan materiële schade voor medische en reiskosten, en het volledige bedrag van € 12.500 aan immateriële schade omdat het slachtoffer PTSS heeft. De claim voor studiekosten wijst de rechtbank niet toe omdat die onvoldoende is onderbouwd; dat deel kan alsnog bij de civiele rechter worden ingediend. Naast de wettelijke rente over deze bedragen legt de rechtbank de man ook de verplichting op om het bedrag aan de Staat te betalen, met 98 dagen gijzeling als drukmiddel bij niet betalen.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1997, Rechtbank Den Haag, 05-02-2026, NL23.18224
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1828, Rechtbank Den Haag, 03-02-2026, NL24.12077
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:5891, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 22-08-2025, C/02/438846 / JE RK 25-1502
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:3580, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 08-04-2025, C/02/426768 / FA RK 24-4347 en C/02/432615 / JE RK 25-396
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
02-248564-25
Procedure
Op tegenspraak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.