Rechtbank past jeugdstrafrecht toe bij straatroof met nepvuurwapen in Tilburg — RBZWB:2026:8676
diefstal met bedreiging met geweld (straatroof), toepassing jeugdstrafrecht
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
verdachte
Verdachte veroordeeld tot 61 dagen jeugddetentie waarvan 30 dagen voorwaardelijk voor diefstal met bedreiging met geweld, met omzetting van twee eerdere voorwaardelijke straffen in taakstraffen van 60 en 42 uur.
- Diefstal van 32 vapes met bedreiging met een op een vuurwapen gelijkend voorwerp wettig en overtuigend bewezen
- Bij gebrek aan onderzoek naar het wapen gaat de rechtbank in het voordeel van verdachte uit van een nepvuurwapen in plaats van een echt vuurwapen
- Jeugdsanctierecht toegepast op een bijna 21-jarige verdachte vanwege verstandelijke beperking en sociaal-emotionele ontwikkeling onder zijn kalenderleeftijd
- Onvoorwaardelijk deel van de straf gelijkgesteld aan het uitgezeten voorarrest om het lopende begeleidingstraject niet te doorbreken
- Twee eerdere voorwaardelijke straffen omgezet in taakstraffen van 60 en 42 uur in plaats van volledige tenuitvoerlegging
Samenvatting
Een jongvolwassen man is door de rechtbank Zeeland-West-Brabant veroordeeld voor een straatroof in Tilburg, waarbij hij een doos met 32 vapes stal nadat hij het slachtoffer met een op een vuurwapen gelijkend voorwerp had bedreigd. De man had met de aangever afgesproken om vapes te kopen, maar was van plan geweest die niet te betalen en zonder te betalen mee te nemen. Toen hij de doos meenam, dreigde hij: 'ik neem deze mee en als je achter me aan komt schiet ik je.'
De officier van justitie vroeg vrijspraak voor het geweldsonderdeel wegens gebrek aan bewijs, maar de verdachte had zelf al bekend dat hij de vapes had gestolen. Over de dreiging met het wapen hechtte de rechtbank wel geloof aan de verklaring van de aangever. Die verklaring werd ondersteund doordat op camerabeelden te zien is dat de verdachte rustig wegliep van de plaats van het delict en de aangever hem niet achterna ging, wat past bij een reëel gevoelde dreiging. Omdat het wapen zelf nooit is gevonden of onderzocht, ging de rechtbank er in het voordeel van de verdachte van uit dat het om een op een vuurwapen gelijkend voorwerp ging in plaats van een echt vuurwapen. De rechtbank achtte de diefstal met bedreiging met geweld daarom wettig en overtuigend bewezen.
Bij de strafmaat speelde de leeftijd van de verdachte een grote rol. Hoewel hij ten tijde van het delict bijna 21 jaar oud en dus meerderjarig was, paste de rechtbank op advies van de reclassering het jeugdsanctierecht toe. Uit een reclasseringsrapport bleek dat de man vanwege een matige verstandelijke beperking en zijn sociaal-emotionele ontwikkeling onder zijn kalenderleeftijd functioneert, impulsief en beïnvloedbaar is, en gebaat is bij een pedagogische aanpak met structuur en begeleiding. Volwassenenstrafrecht zou volgens de rechtbank het risico op overvraging en detentieschade met zich meebrengen, terwijl de lopende begeleiding via de jeugdreclassering al goed aansloeg.
De officier van justitie eiste 91 dagen jeugddetentie waarvan 60 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar en bijzondere voorwaarden. De verdediging vroeg om het voorarrest als straf te laten gelden, gecombineerd met een geheel voorwaardelijke taakstraf. De rechtbank koos een tussenweg: 61 dagen jeugddetentie waarvan 30 dagen voorwaardelijk. Het onvoorwaardelijke deel kwam daarmee overeen met de tijd die de verdachte al in voorarrest had gezeten, zodat hij niet terug de gevangenis in hoefde en zijn lopende behandeltraject niet werd doorbroken. De rechtbank hield als strafverzwarende factor rekening met het gebruikte nepvuurwapen en met het feit dat de verdachte het delict pleegde terwijl hij nog in twee proeftijden liep voor eerdere geweldsdelicten.
Aan de voorwaardelijke straf zijn stevige bijzondere voorwaarden verbonden: begeleiding en meldplicht bij de jeugdreclassering van de William Schrikker Stichting, verplichte diagnostiek en behandeling, verblijf in een instelling voor beschermd wonen, een contactverbod met het slachtoffer en verplichte inspanning voor werk of dagbesteding. Deze voorwaarden zijn dadelijk uitvoerbaar verklaard omdat de kans op recidive met schade voor anderen volgens de reclassering hoog is. De rechtbank verklaarde ook een inbeslaggenomen telefoon verbeurd.
Tot slot behandelde de rechtbank twee vorderingen tot tenuitvoerlegging van eerdere voorwaardelijke straffen, omdat de verdachte het nieuwe feit pleegde terwijl hij nog in de proeftijd van die eerdere veroordelingen zat. In plaats van de voorwaardelijke jeugddetentie en gevangenisstraf alsnog volledig ten uitvoer te leggen, zette de rechtbank die vanwege de persoonlijke omstandigheden van de verdachte om in taakstraffen van 60 en 42 uur. Ook hief de rechtbank het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2025:4718, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 22-07-2025, 02-233767-24, 02-226178-24, 02-217633-24 en 02-184503-24 (gev. ttz)
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:2145, Rechtbank Noord-Nederland, 27-05-2025, 18-246031-23
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht
ECLI:NL:RBOVE:2025:1141, Rechtbank Overijssel, 25-02-2025, 71.217157.24
Rechtbank Overijssel · Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:482, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 31-01-2025, 02-126107-23; 01-245520-24 (ter terechtzitting gevoegd)
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Strafrecht; Materieel StrafrechtZaaknummer
02-224472-25
Procedure
Op tegenspraak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 30 augustus 2025 raakten in Hulst twee groepen jonge mannen slaags. Eerst werd er enkele minuten gepraat, daarna volgde duw- en trekwerk. Een mededader sloeg een jongeman, die op de grond viel. Toen rende de verdachte, destijds minderjarig, naar die jongeman toe en schopte hem met kracht tegen het gezicht terwijl hij op de grond lag. Het slachtoffer bleef na de schop bewegingsloos liggen. Hij liep een gebroken kaak, een gebroken neus en tandletsel op: beschadigde, afgebroken en missende tanden. De officier van justitie zag in de schop een poging tot doodslag. Volgens hem had de verdachte bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer zou overlijden. De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde anders. Er was geen aanwijzing dat de verdachte het slachtoffer wilde doden. Ook was niet bewezen dat hij de dood bewust op de koop toenam. De rechtbank vond dat een enkele schop tegen het gezicht niet zonder meer een aanmerkelijke kans op de dood oplevert. In de medische informatie stond niet dat de schop potentieel dodelijk was. Het letsel zat aan de voorkant van het hoofd en niet bij de slaap, en de verdachte schopte zonder schoen. Ook zware mishandeling achtte de rechtbank niet bewezen, omdat er geen zwaar lichamelijk letsel was in juridische zin. Een operatie of ander nader medisch ingrijpen was niet nodig, de breuken waren niet complex en de hersteltermijn bleef relatief kort. Wel bewees de rechtbank een poging tot zware mishandeling. Wie met kracht tegen het gezicht van iemand op de grond schopt, neemt volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans op ernstig letsel op de koop toe, bijvoorbeeld breuken in het aangezicht. De verdachte is daarnaast schuldig aan openlijke geweldpleging in vereniging tegen drie slachtoffers. Samen met mededaders sloeg en schopte hij tegen het gezicht, het hoofd en het lichaam van twee van hen. Dat gebeurde op straat in Hulst, waar omstanders onverwacht met het geweld werden geconfronteerd. De rechtbank rekende hem dat zwaar aan. Bij de straf woog zwaar dat de verdachte twee keer eerder was veroordeeld voor openlijke geweldpleging en dat hij de feiten pleegde tijdens een proeftijd. Dat is recidive. Positief was dat de schorsing van zijn voorlopige hechtenis goed verliep. De Raad voor de Kinderbescherming en de jeugdreclassering meldden dat hij goed meewerkte, het traject bij Stichting OpenDoor positief afrondde en leerde omgaan met agressie. Hij werkt fulltime, en de rechtbank wilde hem niet overvragen. Omdat de officier was uitgegaan van een poging tot doodslag, legde de rechtbank een lagere straf op dan geëist. De officier eiste 160 uren werkstraf en 137 dagen jeugddetentie, waarvan 120 dagen voorwaardelijk. De rechtbank veroordeelt de verdachte tot 60 dagen jeugddetentie, waarvan 43 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en tot een werkstraf van 60 uren. Het onvoorwaardelijke deel van 17 dagen is gelijk aan het voorarrest, dat hij al heeft uitgezeten. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis is opgeheven. Verder moet hij de voorwaardelijke werkstraf van 40 uren uit een eerdere uitspraak van de kinderrechter van 17 mei 2024 alsnog uitvoeren. Aan het eerste slachtoffer moet hij € 6.171,83 betalen, bestaande uit € 2.171,83 materiële en € 4.000 immateriële schade. Aan het tweede slachtoffer moet hij € 1.308,90 betalen, waarvan € 558,90 materiële en € 750 immateriële schade. Beide bedragen worden vermeerderd met wettelijke rente vanaf 30 augustus 2025 en hoofdelijk met de mededaders verschuldigd. De rechtbank legt ook een schadevergoedingsmaatregel op, zonder vervangende gijzeling.
Een man die op 28 april 2026 in zijn auto werd gecontroleerd, reed samen met een medeverdachte met 4,8 kilo cocaïne en 3,9 kilo heroïne richting het buitenland. De harddrugs zaten in een verborgen ruimte in de auto. De navigatie stond ingesteld op Straatsburg. De rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, veroordeelt hem nu tot 42 maanden gevangenisstraf. De man woont in Duitsland en reed zelf als bestuurder. Hij zei dat hij van niets wist. Volgens zijn verhaal had een bekende, wiens naam hij niet wil noemen, hem gevraagd naar de vorige eigenaar van de auto in Nederland te rijden. Die bekende zou een blauwe zak in de auto hebben gezet, die in de bagageruimte bleef staan. In de zak keek hij niet. De politie vond de drugs op 29 april 2026 echter niet in de bagageruimte maar in een verborgen ruimte. De rechtbank gelooft het verhaal niet. Een bestuurder wordt in beginsel geacht te weten wat er in zijn auto zit. Bovendien had de man bij de politie een andere verklaring afgelegd dan op de zitting. Op de zitting gaf hij toe dat hij die eerdere verklaring vooraf had afgestemd met zijn medeverdachte, voor het geval ze door de politie werden aangehouden. De medeverdachte heeft zelf bekend dat hij meereed om de uitvoer van de drugs te controleren. Volgens de rechtbank past het gedrag van de man niet bij iemand die van niets weet, maar bij iemand die zijn wetenschap probeert te verhullen. De verdediging voerde ook aan dat de politie fouten had gemaakt, die tot uitsluiting van bewijs zouden moeten leiden. Ten eerste was er volgens haar onvoldoende reden om de auto in het ANPR-systeem te plaatsen, het camerasysteem dat op hoofdwegen kentekens registreert. Ten tweede zouden kentekengegevens zijn geraadpleegd zonder schriftelijk bevel. Ten derde was de man op 28 april niet gewezen op zijn zwijgrecht en was er geen tolk bij toen hem toestemming werd gevraagd de auto te doorzoeken. De rechtbank wijst alle verweren af. Het plaatsen van een auto in het ANPR-systeem valt volgens haar onder de algemene bevoegdheden van de politie. Daarvoor is geen concrete verdenking nodig. Uit het dossier blijkt niet dat de politie ook in bewaarde gegevens heeft teruggekeken, dus een schriftelijk bevel was niet nodig. De controle van 28 april vond plaats op grond van de Wegenverkeerswet en niet als verhoor, zodat de man niet op zijn zwijgrecht hoefde te worden gewezen. Uit het proces-verbaal bleek bovendien dat hij de verbalisant verstond en begreep, en hij gaf zelf toestemming voor de doorzoeking. Bij de straf kijkt de rechtbank naar de oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Voorzitters Strafrecht. Voor deze hoeveelheid is dat 44 tot 46 maanden cel. De rechtbank rekent de man zwaar aan dat de harddrugs, bij een gemiddelde gebruikershoeveelheid van 0,5 gram, goed zijn voor 17.400 keer gebruik. De straatwaarde schat zij op € 400.000 tot € 450.000. Ook weegt mee dat de man, anders dan zijn medeverdachte, geen inzicht toonde en geen verantwoordelijkheid nam. Aan de andere kant houdt de rechtbank rekening met zijn persoonlijke omstandigheden en zijn blanco strafblad in Nederland. De rechtbank veroordeelt de man voor het medeplegen van de uitvoer van harddrugs tot een gevangenisstraf van 42 maanden, waarbij het voorarrest wordt afgetrokken. De officier van justitie had 46 maanden geëist. Een deel van de tenlastelegging acht de rechtbank niet bewezen, en daarvan wordt de man vrijgesproken.
Op 29 april 2026 werd in Zevenbergschen Hoek, gemeente Moerdijk, een auto met twee mannen aangehouden. In een verborgen ruimte lagen 4800 gram cocaïne en 3900 gram heroïne. De twee waren onderweg naar Frankrijk. De straatwaarde van de partij werd geschat op € 400.000 tot € 450.000. Een van de twee, een man van 25 die nu in de gevangenis zit, stond terecht voor medeplegen van de verlengde uitvoer van die harddrugs. Hij bekende dat hij van de drugs in de auto wist. Volgens hem ging het alleen om één kilo. Hij reed mee om toezicht te houden op het transport, zodat niemand de drugs zou stelen, en zou daarvoor € 600 krijgen. De officier van justitie vond de uitvoer van beide soorten harddrugs bewezen en eiste 46 maanden gevangenisstraf. De verdediging vroeg om vrijspraak. Volgens de raadsman was het opzet van zijn cliënt niet gericht op de uitvoer van 8,7 kilo harddrugs, en kon het bovendien om softdrugs gaan. Primair vroeg hij om een straf gelijk aan het voorarrest, aangevuld met een taakstraf van 240 uur en een voorwaardelijk deel met bijzondere voorwaarden. De rechtbank volgde het verweer niet. De man had niet gezegd dat hij dacht aan softdrugs, en niet benoemd om welk soort drugs het zou gaan. Harddrugs zijn kostbaar, waardoor het risico op diefstal groot is, en juist daarom werd toezicht gevraagd. Wie onder die omstandigheden instemt met het bewaken van een drugstransport, aanvaardt volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans dat het om harddrugs gaat. De man had ook niet gecontroleerd hoeveel drugs er in de auto lagen. Daarmee aanvaardde hij bewust de kans dat de hoeveelheid groter was dan afgesproken. De rechtbank achtte de uitvoer van beide middelen daarom bewezen. Bij de straf wees de rechtbank op de schade van harddrugs. Uit 8,7 kilo zijn op basis van de gemiddelde gebruikershoeveelheid van 0,5 gram ongeveer 17.400 doses te halen. De rechtbank noemde de handel in harddrugs zeer winstgevend voor criminele organisaties, met geweld in de keten. De oriëntatiepunten van het LOVS noemen bij deze hoeveelheid 44 tot 46 maanden. Toch bleef de rechtbank daar onder, omdat de man ter zitting inzicht toonde en verantwoordelijkheid nam, en vanwege zijn persoonlijke omstandigheden. Een voorwaardelijk strafdeel legde de rechtbank niet op. Zo'n deel zou de kans op voorwaardelijke invrijheidstelling kunnen verkleinen, waardoor de man effectief langer zou kunnen vastzitten. De door hem gewenste ondersteuning kan binnen de gevangenis worden geboden. Het verzoek om opheffing of schorsing van de voorlopige hechtenis wees de rechtbank af, omdat de ernstige bezwaren en de gronden nog bestaan. De rechtbank veroordeelde de man tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van 36 maanden, met aftrek van het voorarrest. Van het meer of anders tenlastegelegde sprak zij hem vrij.
Een jongeman werd verdacht van betrokkenheid bij een ernstige gijzeling en gewapende diefstal in november 2022 in en rond Tilburg. Het slachtoffer zou op klaarlichte dag zijn ontvoerd, met machetes bedreigd en gedwongen om geld van zijn bankrekeningen op te nemen. Ook zou zijn telefoon en portemonnee zijn gestolen. De officier van justitie vroeg zelf om vrijspraak, omdat hij de aangifte van het slachtoffer niet betrouwbaar genoeg achtte om als bewijs te dienen. De verdediging sloot zich daarbij aan. De rechtbank dacht daar echter anders over: zij achtte de verklaring van het slachtoffer juist geloofwaardig en gedetailleerd genoeg, en zag voldoende steun in objectieve bewijsmiddelen. Dat het slachtoffer tweeëneenhalf jaar later bij de rechter-commissaris op onderdelen anders verklaarde, deed daar volgens de rechtbank niet aan af. Toch leidde dat niet tot een veroordeling. De rechtbank stelde vast dat de verdachte fysiek niet aantoonbaar aanwezig was bij de gijzeling zelf. Er kon ook geen andere betrokkenheid bij de vrijheidsberoving of de gewapende diefstal worden vastgesteld. Weliswaar doken er opvallende aanwijzingen op die de verdachte in de buurt van het misdrijf plaatsten: kort na de gijzeling werd er een nieuw apparaat gekoppeld aan de digitale bankrekening van het slachtoffer, dat verbinding maakte via een IP-adres dat terug te leiden was naar het adres voor begeleid wonen waar de verdachte op dat moment verbleef. Op een iPhone van de verdachte werd bovendien een foto gevonden van de bankomgeving van het slachtoffer. Ook zijn er aanwijzingen dat hij de inloggegevens heeft gebruikt en contact had met het slachtoffer. Die aanwijzingen waren voor de rechtbank echter niet voldoende om te concluderen dat de verdachte als medepleger betrokken was bij de in de tenlastelegging genoemde feiten. Onduidelijk bleef welke rol hij precies speelde en of hij zelf wegnemingshandelingen had verricht die in het tenlastegelegde pasten. De rechtbank sprak de verdachte dan ook vrij van zowel de gijzeling als de gewapende diefstal. Het slachtoffer had een schadevergoeding gevorderd van € 6.500. Omdat de verdachte werd vrijgesproken, kon de rechtbank de vordering inhoudelijk niet behandelen en verklaarde zij het slachtoffer niet-ontvankelijk in zijn claim.