Rechtbank verklaart uitlevering aan Turkije toelaatbaar ondanks mensenrechtenzorgen — RBZWB:2026:8723
uitlevering ter fine van strafexecutie
Eiser / verzoeker
Openbaar Ministerie
Verweerder / gedaagde
de opgeëiste persoon
Rechtbank verklaart de uitlevering van de opgeëiste persoon aan Turkije toelaatbaar ter fine van strafexecutie van een gevangenisstraf van 12 jaar, 9 maanden en 15 dagen.
- Uitlevering gevraagd ter fine van strafexecutie voor een gevangenisstraf van 12 jaar, 9 maanden en 15 dagen wegens poging tot moord, autodiefstal en wapenbezit
- Dubbele strafbaarheid vastgesteld: de feiten zijn ook naar Nederlands recht strafbaar met een straf van meer dan een jaar
- Verweer over dreigende schending van mensenrechten en slechte detentieomstandigheden (bezettingsgraad 138%) verworpen, omdat dat oordeel in beginsel aan de minister toekomt
- Turkije garandeert naleving van het specialiteitsbeginsel en heeft de doodstraf sinds 2002 afgeschaft
- Uitlevering aan Turkije toelaatbaar verklaard, cassatieberoep mogelijk binnen 14 dagen
Samenvatting
Turkije verzocht Nederland om uitlevering van een Turkse man die in Nederland gedetineerd zat, om hem daar een gevangenisstraf te laten uitzitten. Volgens een verzamelvonnis van een rechtbank in Bursa moest hij 12 jaar, 9 maanden en 15 dagen zitten, een samenvoeging van drie eerdere veroordelingen wegens poging tot moord, autodiefstal en verboden wapenbezit. Nadat de Turkse autoriteiten het verzoek bij het Ministerie van Justitie en Veiligheid hadden ingediend, vroeg de minister het Internationaal Rechtshulp Centrum om het verzoek in behandeling te nemen, waarna de officier van justitie in Zeeland-West-Brabant de zaak aan de rechtbank voorlegde.
De man verzette zich tegen de uitlevering. Zijn advocaat voerde aan dat er zorgen bestaan over de mensenrechtensituatie in Turkije, waar de politieke situatie de afgelopen jaren is veranderd. Ook vreesde de verdediging voor onmenselijke detentieomstandigheden: bij terugkeer zou de man in een cel met dertig andere gedetineerden terechtkomen, in gevangenissen met een bezettingsgraad van ruim 138%. Voor het geval de rechtbank de uitlevering toch toelaatbaar zou achten, verzocht de verdediging om de zaak aan te houden zodat garanties bij de Turkse autoriteiten konden worden afgedwongen.
De rechtbank stelde voorop dat haar toetsingsruimte beperkt is. In Nederland is er een strikte scheiding tussen de bevoegdheden van de uitleveringsrechter, die oordeelt over de toelaatbaarheid, en de minister, die uiteindelijk beslist of de uitlevering ook daadwerkelijk plaatsvindt. De rechter mag alleen oordelen over weigeringsgronden waarvoor geen beoordeling van de politieke situatie in het verzoekende land nodig is en waarvoor niet over aanvullende garanties hoeft te worden onderhandeld; dat laatste is voorbehouden aan de minister.
De rechtbank liep de wettelijke vereisten langs en stelde vast dat de overgelegde stukken volledig waren, dat voor de feiten zowel naar Turks als naar Nederlands recht een vrijheidsstraf van meer dan een jaar kan worden opgelegd, en dat er geen sprake is van eerdere vervolging in Nederland voor dezelfde feiten of van verjaring. Turkije had bovendien uitdrukkelijk gegarandeerd zich aan het specialiteitsbeginsel te houden, dat inhoudt dat de man alleen vervolgd mag worden voor de feiten waarvoor de uitlevering is toegestaan. Ook was er volgens de rechtbank geen sprake van een politiek delict, en is de doodstraf in Turkije sinds 2002 afgeschaft.
Over het verweer met betrekking tot mensenrechtenschendingen overwoog de rechtbank dat volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad het oordeel over een dreigende schending van fundamentele rechten, zoals het verbod op foltering of onmenselijke behandeling, in beginsel aan de minister is voorbehouden en niet aan de uitleveringsrechter. Alleen als vast zou staan dat de man door uitlevering wordt blootgesteld aan een flagrante schending van zijn recht op een eerlijk proces, zonder dat hij daartegen een rechtsmiddel heeft, zou de rechter zelf kunnen ingrijpen. Van een voltooide schending was geen sprake, en dat ook niet aangevoerd, en de rechtbank kon evenmin vaststellen dat sprake was van een dreigende flagrante schending zonder rechtsmiddel. Het verweer werd daarom verworpen.
Omdat verder geen enkele weigeringsgrond van toepassing was, verklaarde de rechtbank de uitlevering van de man aan Turkije ter fine van strafexecutie toelaatbaar voor de feiten zoals omschreven in het uitleveringsverzoek. De man kan tegen deze uitspraak binnen 14 dagen beroep in cassatie instellen.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2026:429, Rechtbank Amsterdam, 22-01-2026, 13-283352-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBNHO:2026:334, Rechtbank Noord-Holland, 20-01-2026, C15/371901/ FA RK 25/5918
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2026:154, Rechtbank Amsterdam, 14-01-2026, 13-277100-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:10871, Rechtbank Amsterdam, 31-12-2025, 13-260658-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
02-185525-26
Procedure
Op tegenspraak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.