Fokker moet koopprijs van zieke American Bully-pup terugbetalen en € 3.112 schade vergoeden — RBZWB:2026:9183
consumentenkoop van pup met aangeboren knieafwijking
Eiser / verzoeker
Koper van de pup
Verweerder / gedaagde
Fokker en verkoper van de pup
Fokker moet € 5.112,50 (koopprijs plus schadevergoeding) met rente, € 630,63 incassokosten en € 957 proceskosten betalen.
- Een fokker die fokt om inkomen te verwerven en volgens eigen zeggen € 40.000 met pups verdiende, handelt beroepsmatig, ook als het fokken tijdelijk was; er is dus sprake van consumentenkoop.
- Het wettelijk vermoeden van non-conformiteit geldt omdat de aangeboren patella luxatie zich binnen een jaar na aflevering openbaarde; de verkoper heeft dat niet weerlegd.
- Of de aandoening erfelijk was, is niet van belang; een aangeboren afwijking is voldoende voor non-conformiteit.
- Vermindering van de koopprijs tot nihil is evenredig, omdat de klachten kort na aflevering begonnen en vooral zorgen en kosten brachten.
- Verzekeringspremie en kosten voor inentingen, ontworming en stamboom komen niet voor vergoeding in aanmerking, omdat die ook bij een gezonde pup waren gemaakt.
Samenvatting
Een vrouw kocht op 5 juli 2024 een pup van het ras American Bully XXL voor € 2.000. De pup kwam uit een nest van dertien dat op 13 april 2024 was geboren bij een man die de dieren op Marktplaats en Facebook te koop aanbood. De oorspronkelijke prijs was € 2.500, maar de koper kreeg € 500 korting omdat zij zelf de inentingen, ontwormingskuren en de stamboom zou betalen. Ze sloot een verzekering voor het dier af bij OHRA.
Vanaf september 2024 zag ze dat het met de pup niet goed ging. Hij trilde aan zijn voorpoten en ging steeds meer mank lopen. Een dierenarts stelde in december 2024 vast dat hij aan beide knieën patella luxatie had, een afwijking aan de knieschijven. Omdat de aandoening al op elf maanden zichtbaar was en aan beide kanten zat, was het volgens haar een aangeboren afwijking. In februari 2025 werd de pup aan zijn rechterknie geopereerd, er volgden hersteloperaties en fysiotherapie. Een tweede dierenarts kwam in juni 2025 tot dezelfde conclusie. Omdat de hond steeds meer pijn kreeg, liet de vrouw hem op 5 december 2025 inslapen.
In de tussentijd had zij de verkoper aangeschreven en om vergoeding gevraagd. Hij betaalde niets. In een WhatsApp-gesprek had hij haar in december 2024 wel laten weten dat hij € 40.000 aan de verkoop van de pups had verdiend. De vrouw daagde hem eind december 2025 voor de kantonrechter in Breda en eiste € 6.548,49.
De eerste vraag was of het om een consumentenkoop ging. Dat maakt verschil, want een consument krijgt extra wettelijke bescherming als hij koopt van iemand die beroepsmatig verkoopt. De man zei dat hij maar een keer had gefokt met zijn eigen hond, om tijdelijk inkomensverlies uit zijn eigen bedrijf op te vangen, en dat hij voor een tweede nest alleen voor een vriend had geadverteerd. De kantonrechter oordeelde dat hij wel degelijk beroepsmatig fokte. Hij was gaan fokken om inkomen te verdienen, en met € 40.000 aan opbrengst bij een prijs van ongeveer € 2.500 per pup moet hij meer dan alleen dit nest hebben verkocht. Zijn verhaal over het nest van een vriend onderbouwde hij niet. Ook tijdelijk fokken kan beroepsmatig zijn. De man kwam bovendien zonder geldige reden niet naar de zitting, waar hij de verdere stellingen van de koper had kunnen weerspreken.
Bij een consumentenkoop geldt dat een gebrek dat binnen een jaar na levering opduikt, wordt vermoed al bij de levering aanwezig te zijn geweest. Het is dan aan de verkoper om het tegendeel te bewijzen. De rapporten van de twee dierenartsen maakten volgens de kantonrechter duidelijk dat de pup een aangeboren knieafwijking had. Of die ook erfelijk was, deed er niet toe. De verkoper stelde dat de pup bij levering speels en mobiel was en dat de vaderhond vooraf genetisch was onderzocht, maar hij onderbouwde dat op geen enkele manier.
De koper mocht daarom de koopprijs verminderen, en de kantonrechter vond een vermindering tot nul evenredig. De hond had anderhalf jaar geleefd en zeker ook plezier gegeven, maar de klachten begonnen al enkele maanden na de levering en brachten vooral zorgen, verdriet en kosten met zich mee. Van de gevraagde schadevergoeding wees de kantonrechter € 3.112,50 toe, inclusief een extra stevige bench voor de benchrust na de operatie en voedingssupplementen. De verzekeringspremie en de kosten voor inentingen, ontwormingskuren en stamboom wees hij af, omdat de koper die ook voor een gezonde pup had moeten maken.
De kantonrechter veroordeelde de fokker tot betaling van € 5.112,50, bestaande uit € 2.000 terugbetaling van de koopprijs en € 3.112,50 schadevergoeding, met wettelijke rente vanaf 18 mei 2025 en voor latere kosten vanaf de vervaldatum van de facturen. Daarnaast moet hij € 630,63 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 957 aan proceskosten betalen. Het meer gevorderde wees de kantonrechter af.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2026:38, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 08-01-2026, 24/7247 PW
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:GHAMS:2026:72, Gerechtshof Amsterdam, 06-01-2026, 200.334.847
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBZWB:2025:9123, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 22-12-2025, BRE 25/3635
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:15624, Rechtbank Rotterdam, 19-12-2025, 11829854 CV EXPL 25-17104
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
12042930 \ CV EXPL 26-68 (E)
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Nigeriaanse man met een verblijfsvergunning moet het asielzoekerscentrum in een plaats in Noord-Brabant verlaten, omdat hij een aangeboden woning in Tilburg weigerde. Dat oordeelde de voorzieningenrechter van de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, op 11 november 2026 in een kort geding van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA). De man kreeg na zijn verblijfsvergunning een aankondiging dat zijn opvang zou eindigen. Hij werd gekoppeld aan de gemeente Tilburg, die hem een eenkamerstudio van 24 vierkante meter met eigen sanitair en keuken aanbood. Hij bezichtigde de woning op 14 augustus 2026 en weigerde haar. Zijn reden: hij lijdt aan PTSS en daardoor aan claustrofobie, en heeft een woning met een aparte slaapkamer nodig. In twee gesprekken (26 augustus en 2 september 2026) legde het COA hem uit wat een weigering betekent. Het COA vond de weigering onterecht en gaf hem 24 uur om de woning alsnog te accepteren. Daarna beëindigde het COA de opvang. Omdat de man bleef zitten en ook een sommatie van 14 september 2026 negeerde, vorderde het COA ontruiming. De voorzieningenrechter vond de zaak spoedeisend: de man dreigt zijn huisvesting te verliezen en het COA heeft te maken met de algemeen bekende druk op de opvangcapaciteit. Inhoudelijk keek hij of het COA zorgvuldig had gehandeld. Dat was zo. Bij het huisvestingsgesprek van 2 oktober 2025 had de man op het formulier aangegeven dat hij niet was aangewezen op een woning met bijzondere eisen. Hij vroeg alleen om plaatsing in het noorden van Noord-Brabant. Het COA kan medische gegevens niet controleren bij het toewijzen van een woning en hoeft dat ook niet. Het medisch dossier hielp de man niet. Daarin staat dat er geen psychiatrisch verleden was en melden aantekeningen uit 2022 slecht slapen en nachtmerries. Een diagnose claustrofobie ontbreekt. Pas in een aantekening van 13 oktober 2026 staat dat hij claustrofobisch werd van het aangeboden appartement, en dat is een mededeling van de man zelf, gedaan nadat hij de woning had gezien. De voorzieningenrechter achtte PTSS wel aannemelijk, omdat de man Nigeria moest ontvluchten vanwege zijn seksuele geaardheid. Maar dat betekent niet dat er bijzondere eisen aan zijn woning horen te gelden. Een verband tussen zijn klachten en het wonen in 24 vierkante meter met alle voorzieningen maakte hij niet aannemelijk. De rechter wees er ook op dat hogere eisen aan woonruimte de druk op de opvangcapaciteit zouden vergroten. Bij de belangenafweging woog zwaar dat de man zijn eigen weigering heeft veroorzaakt, dat hij een netwerk heeft en elders kan verblijven, en dat het COA de plek nodig heeft voor andere asielzoekers. De reconventionele vorderingen van de man wees de rechter af. Een langere ontruimingstermijn tot hij een geschikte woning heeft gevonden zou voor onbepaalde tijd gelden, en het COA hoeft geen medisch onderzoek te starten. De man moet de ruimte in het AZC binnen drie dagen na betekening van het vonnis ontruimen en ontruimd houden. Hij moet ook de proceskosten van € 2.254,01 betalen. De uitspraak is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.