Regiomanager gehandicaptenzorg ontslagen wegens verstoorde verhouding, geen billijke vergoeding — RBZWB:2026:9464
ontbinding arbeidsovereenkomst wegens verstoorde arbeidsverhouding, billijke vergoeding en relatiebeding
Eiser / verzoeker
stichting in de gehandicaptenzorg (werkgever, verzoekster)
Verweerder / gedaagde
regiomanager (werkneemster, verweerster en verzoekster in het tegenverzoek)
Arbeidsovereenkomst ontbonden per 1 november 2026 wegens verstoorde arbeidsverhouding; werkneemster krijgt transitievergoeding van € 29.358,43 bruto plus vakantie-uren, vakantietoeslag en eindejaarsuitkering; billijke vergoeding, rechtsbijstandskosten en ontheffing relatiebeding afgewezen; ieder draagt eigen kosten
- Weigeren om over passend ander werk te praten is verwijtbaar, maar niet ernstig genoeg voor ontbinding op de e-grond als de werknemer overvallen was en geen volledig passende functie kreeg
- Ontbinding op de g-grond bij ernstig en duurzaam verstoorde verhouding na twee mislukte mediations en erkenning door de werknemer zelf
- Een loonstop na een afgesproken maar geweigerde medische machtiging, met doorbetaling als voorschot, is niet ernstig verwijtbaar
- Tijdelijk ander werk met behoud van loon aanbieden bij een verstoorde verhouding is geen degradatie of ernstig verwijtbaar handelen
- Zonder ernstig verwijtbaar handelen van de werkgever geen billijke vergoeding, geen vergoeding van rechtsbijstandskosten en geen ontheffing van het relatiebeding
Samenvatting
Een vrouw werkte sinds 2016 bij een stichting in de gehandicaptenzorg, sinds 2023 als regiomanager in de regio Brabant-Zeeland voor € 7.152 bruto per maand. Begin 2025 kwamen er klachten van medewerkers uit Zeeland, ook over haar eigen benaderbaarheid. Na een eerste gesprek vond zij de kwestie afgerond, maar haar leidinggevenden wilden er verder over praten. Voor het vervolggesprek in maart 2025 meldde zij zich ziek, omdat zij zich onder druk gezet en onveilig voelde. Tegelijk liep er een procedure over een loonverhoging die zij volgens de cao zou krijgen, die zij in juni 2025 verloor.
Daarna liep de verhouding verder vast. De stichting legde in juli 2025 een loonstop op omdat zij geen medische machtiging aan de bedrijfsarts wilde geven, al werd het loon als voorschot doorbetaald en de loonstop na een kort geding ingetrokken. De bedrijfsarts stelde in september 2025 vast dat de arbeidsrelatie verstoord was en dat mediation was uitgeput. In oktober 2025 meldde zij zich hersteld, maar de stichting liet haar niet terugkeren als regiomanager en stelde haar vrij van werk. Zij weigerde tijdelijk werk als projectleider nachtzorg met behoud van loon en andere managementfuncties in een lagere schaal. Ook een tweede mediation in december 2025 mislukte.
De stichting vroeg de kantonrechter in Breda om ontbinding van de arbeidsovereenkomst, vooral wegens verwijtbaar handelen van de vrouw en subsidiair wegens een verstoorde arbeidsverhouding. De vrouw verzette zich, en vroeg bij ontbinding naast een transitievergoeding een billijke vergoeding van ruim € 390.000, vergoeding van kosten van rechtsbijstand, uitbetaling van vakantie-uren en toeslagen, en ontheffing van haar relatiebeding.
De kantonrechter vond haar weigering om over ander werk te praten wel verwijtbaar, maar niet zo ernstig dat dat ontbinding rechtvaardigt: zij was in oktober 2025 overvallen door het verlies van haar functie en kreeg ook geen volledig passende functie aangeboden. De verhouding was wel ernstig en duurzaam verstoord, wat de vrouw op de zitting zelf ook erkende, en herplaatsing lag niet voor de hand. De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst daarom op die grond per 1 november 2026.
Van ernstig verwijtbaar handelen van de stichting was volgens de kantonrechter geen sprake. Een snelle oproep bij de bedrijfsarts, vragen over vakantie tijdens ziekte, het doorzetten van de cao-zitting, een vraag over geruchten op de werkvloer, de loonstop na een afspraak over een machtiging, het aanbieden van tijdelijk ander werk en de vrijstelling van werk waren gezien de omstandigheden niet ernstig verwijtbaar, ook niet in samenhang. Dat haar functie zou zijn wegbezuinigd, was niet aangetoond.
De vrouw krijgt een transitievergoeding van € 29.358,43 bruto met wettelijke rente vanaf 1 december 2026, en daarnaast haar openstaande vakantie-uren, vakantietoeslag en eindejaarsuitkering. De billijke vergoeding, de vergoeding van rechtsbijstandskosten en de ontheffing van het relatiebeding werden afgewezen. Iedere partij draagt de eigen proceskosten.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHAMS:2025:1830, Gerechtshof Amsterdam, 15-07-2025, 200.350.703/01
Gerechtshof Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:GHDHA:2024:328, Gerechtshof Den Haag, 12-03-2024, 200.232.144/01
Gerechtshof Den Haag · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBAMS:2023:5507, Rechtbank Amsterdam, 06-09-2023, C/13/721240 / HA ZA 22-605
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBDHA:2023:13766, Rechtbank Den Haag, 27-07-2023, C/09/646217 / HA RK 23-159
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
12101504 AZ VERZ 26-19 (E)
Procedure
Beschikking
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.