Raad van State zet rechtbank terug in vreemdelingenbewaring Marokkaan — RVS:2026:1675
vreemdelingenbewaring / rechtmatigheid bewaringsmaatregel
Eiser / verzoeker
minister van Asiel en Migratie (appellant in hoger beroep)
Verweerder / gedaagde
betrokkene (Marokkaanse vreemdeling)
Hoger beroep van de minister gegrond verklaard, uitspraak rechtbank vernietigd, beroep van betrokkene ongegrond verklaard en verzoek om schadevergoeding afgewezen.
- Rechtbank trad buiten de omvang van het geding door onrechtmatigheid van de eerste bewaringsmaatregel te beoordelen in een procedure over de tweede maatregel
- Zware gronden 3a (onregelmatige binnenkomst) en 3b (onttrekking aan toezicht) zijn feitelijk juist en dragen de tweede bewaringsmaatregel zelfstandig
- Zicht op uitzetting naar Marokko niet afwezig: 129 laissez-passers verstrekt en 79 uitzettingen gerealiseerd in de relevante periode
- Lichter middel dan bewaring niet vereist vanwege herhaald onttrekkingsrisico en verklaring van betrokkene niet te willen terugkeren
- Verzoek om schadevergoeding afgewezen nu beroep ongegrond is verklaard
Samenvatting
Een Marokkaanse man werd in de zomer van 2025 in vreemdelingenbewaring gesteld omdat hij zonder identiteitsdocumenten Nederland was binnengekomen en eerder had nagelaten te verschijnen bij de immigratiedienst IND. Na afwijzing van zijn asielaanvraag was hij bovendien niet naar Marokko vertrokken, maar naar Zwitserland en later Duitsland. Toen zijn beroep tegen de afwijzing van de asielaanvraag door de rechtbank op 26 september 2025 ongegrond werd verklaard, hief de minister de eerste bewaringmaatregel op en legde op 1 oktober 2025 een nieuwe maatregel op, nu op grond van een andere wettelijke bepaling.
De rechtbank Den Haag, zittingsplaats Roermond, verklaarde het beroep van de man tegen deze tweede maatregel gegrond. Zij oordeelde dat de eerste maatregel te laat was omgezet en dat dit de tweede maatregel eveneens onrechtmatig maakte. De minister werd bevolen de bewaring op te heffen en de man ontving schadevergoeding. De minister ging tegen dit oordeel in hoger beroep bij de Raad van State.
De Raad van State oordeelt dat de rechtbank daarmee buiten de grenzen van de procedure is getreden. De vraag of de eerste maatregel tijdig was opgeheven, hoort thuis in een beroepszaak over díe eerste maatregel — niet in de procedure over de tweede. Omdat de onrechtmatigheid van de eerste maatregel nooit in een daarvoor bestemde procedure is vastgesteld, mocht de rechtbank daar in de zaak over de tweede maatregel niet zomaar van uitgaan. De grief van de minister slaagt op dit formele punt.
Vervolgens beoordeelt de Raad van State het beroep van de man zelf inhoudelijk. De twee zware gronden die de minister aan de tweede bewaring ten grondslag heeft gelegd — het niet op de voorgeschreven wijze binnenkomen in Nederland én het zich onttrekken aan toezicht — worden als terecht aangemerkt. De man betwistte zelf niet dat hij zonder identiteitsdocument was binnengekomen, en evenmin dat hij niet bij de IND was verschenen en naar het buitenland was vertrokken in plaats van terug te keren. Daarmee zijn de gronden voldoende onderbouwd om de maatregel te dragen.
Ook het argument dat er geen reëel zicht op uitzetting naar Marokko zou bestaan, verwerpt de Raad. Uit de beschikbare cijfers blijkt dat de samenwerking met Marokko op het gebied van terugkeer functioneert: tussen januari en oktober 2025 werden 129 laissez-passers verstrekt en vonden 79 gedwongen uitzettingen plaats. De Marokkaanse autoriteiten vereisen geen persoonlijke presentatie meer vooraf. De minister had al vroeg een aanvraag voor een laissez-passer ingediend en meerdere keren gerappelleerd. Er was dus voldoende grond om uitzetting haalbaar te achten.
Ten slotte faalt ook het betoog dat had moeten worden volstaan met een lichter middel, zoals plaatsing in een asielzoekerscentrum. De minister wees er terecht op dat de man herhaaldelijk had verklaard niet terug te willen naar Marokko en eerder met onbekende bestemming was vertrokken. Dat rechtvaardigt de conclusie dat een reëel onttrekkingsrisico bestond.
De Raad van State verklaart het hoger beroep van de minister gegrond, vernietigt de uitspraak van de rechtbank en verklaart het beroep van de Marokkaanse man ongegrond. Het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBDHA:2026:1893, Rechtbank Den Haag, 04-02-2026, NL25.38582
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:1025, Rechtbank Den Haag, 23-01-2026, NL26.3205
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2026:428, Rechtbank Den Haag, 09-01-2026, NL25.29608
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:25079, Rechtbank Den Haag, 23-12-2025, NL25.62318
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Raad van StateRechtsgebied
Bestuursrecht; VreemdelingenrechtZaaknummer
BRS.25.001658
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr.dr. J.C.A. de Poorter
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.