Rijswijkse vrouw moet €159 betalen voor afvalzak naast container — RVS:2026:1829

bestuursdwang / afvalstoffenverordening / bewijsvermoeden verkeerd aangeboden huishoudelijk afval

Eiser / verzoeker

Appellante, wonend in Rijswijk

Verweerder / gedaagde

College van burgemeester en wethouders van Rijswijk

Het beroep is ongegrond verklaard; de vrouw moet €159,05 aan kosten voor de toegepaste bestuursdwang betalen.

Het bewijsvermoeden dat volgt uit het aantreffen van adresgegevens in verkeerd aangeboden afval is rechtsgeldig toegepast; één tot de betrokkene te herleiden poststuk volstaat.
Appellante heeft het bewijsvermoeden niet weerlegd: overvol containers en de aanwezigheid van jongeren zijn onvoldoende als concrete aanwijzingen dat het afval buiten haar toedoen is neergelegd.
Van een afvalbieder wordt verwacht dat hij controleert of afval in de container past; bij een volle container moet worden uitgeweken of afval worden bewaard.
Een schone staat van twaalf jaar zonder boetes biedt geen concrete aanwijzing dat de overtreding in dit geval niet door de appellante is begaan.
Het college hoefde geen nader onderzoek te verrichten nu het bewijsvermoeden niet was weerlegd.

Samenvatting

Een vrouw uit Rijswijk probeerde tevergeefs onder een boete van ruim 159 euro uit te komen nadat de gemeente haar verantwoordelijk hield voor een verkeerd aangeboden afvalzak. De zaak draait om een afvalzak die op 23 september 2025 werd aangetroffen náást de ondergrondse afvalcontainers aan de Prins Johan Friso Promenade in Rijswijk. In de zak zat een papierstuk met de naam en het adres van de vrouw. De gemeente paste spoedeisende bestuursdwang toe — kort gezegd: het direct verwijderen van het afval op kosten van de overtreder — en stuurde haar een rekening van €159,05.

De vrouw bestreed dat zij de overtreder was. Ze voerde aan dat de containers op dat moment overvol waren door wegwerkzaamheden in de buurt, waardoor tijdelijke containers in gebruik waren die ook alweer propvol zaten. Afval kan onder die omstandigheden uit een container vallen, eruit steken of door anderen eruit worden getrokken. Ze wees er ook op dat in de avonduren jongeren bij de containers rondhangen, wat er volgens haar aan bijdraagt dat afval zonder haar toedoen op de grond kan belanden. Bovendien stelde ze principieel nooit afval naast een container te plaatsen, en ze benadrukte dat ze in twaalf jaar wonen in Rijswijk nooit eerder een boete of waarschuwing had gekregen. Tot slot vond ze dat de gemeente te weinig onderzoek had gedaan en zich ten onrechte alleen had gebaseerd op het feit dat haar adresgegevens in de zak zaten.

De Raad van State oordeelt dat de gemeente terecht heeft gehandeld. Volgens vaste rechtspraak geldt een zogeheten bewijsvermoeden: als in verkeerd aangeboden afval een poststuk of ander document wordt gevonden dat naar een bepaalde persoon verwijst, mag worden aangenomen dat diezelfde persoon het afval heeft neergelegd. Het is dan aan de betrokkene om aannemelijk te maken dat dit vermoeden niet klopt.

De vrouw slaagde daar niet in. De Afdeling erkent dat containers vol kunnen zijn, maar stelt dat dit geen excuus is. Van iemand die afval aanbiedt, mag worden verwacht dat hij controleert of het afval daadwerkelijk in de container past. Is dat niet het geval, dan moet worden uitgeweken naar een andere container of moet het afval worden bewaard totdat het wél op de juiste manier kan worden aangeboden. De stelling dat anderen het afval eruit kunnen hebben getrokken, is te vaag om het bewijsvermoeden te doorbreken. Ook de schone staat van de vrouw — nooit eerder een boete in twaalf jaar — biedt geen concrete aanwijzing dat zij dít keer niet verantwoordelijk was.

De Raad van State verklaart het beroep ongegrond. De vrouw moet de kosten van de bestuursdwang van €159,05 gewoon betalen.