Raad van State bevestigt planschadevergoeding van €3.400 voor Cuijkse woningeigenaar — RVS:2026:196
Planschadevergoeding bij bestemmingsplanwijziging (appartementencomplex)
Eiser / verzoeker
Woningeigenaren aan de [locatie] te Cuijk
Verweerder / gedaagde
College van burgemeester en wethouders van Land van Cuijk
Hoger beroep ongegrond verklaard; de planschadevergoeding van €3.400 blijft in stand.
- SAOZ heeft navolgbaar gemotiveerd dat nieuwbouw op 2 meter van de perceelsgrens de meest nadelige planologische invulling is, omdat dit leidt tot zowel aantasting van licht en uitzicht als ernstige inkijk; de subjectieve beleving van de eigenaar is niet bepalend.
- Inhoudelijke bezwaren tegen een taxatierapport kunnen in beginsel alleen met een onderbouwd tegenrapport van een onafhankelijke taxateur worden bestreden; dat ontbrak hier.
- De gemeente mocht een drempel van 4% normaal maatschappelijk risico hanteren, omdat de ontwikkeling qua aard (woningbouw) grotendeels past in beleid en omgeving, maar de hoogte van het gebouw slechts gedeeltelijk.
- Het college mocht in beginsel uitgaan van de deskundigheid van een Register-Taxateur ingeschreven in de relevante NVM-kamer, zonder vooraf de naam van de specifieke taxateur te vermelden.
- De planschadevergoeding van €3.400 is gebaseerd op een waardedaling van €8.000 minus de drempel van 4% over de oude waarde van €115.000 (€4.600), hetgeen door alle instanties in stand is gelaten.
Samenvatting
Een woningeigenaar in Cuijk ontving van de gemeente Land van Cuijk een planschadevergoeding van €3.400 omdat een nieuw bestemmingsplan toestaat dat er op de naastgelegen gronden een appartementengebouw van maximaal 16,5 meter hoog wordt gebouwd. De man was het niet eens met de hoogte van die vergoeding en vocht deze aan — uiteindelijk tot aan de Raad van State.
De aanleiding voor de schadeclaim was het bestemmingsplan 'Cuijk Centrum, Kop Molenstraat', dat in 2018 in werking trad. Daarmee konden op de gronden ten westen van zijn pand appartementen worden gebouwd, wat ten koste gaat van zijn uitzicht, lichtinval en privacy. Het pand bestaat uit een bedrijfsruimte op de begane grond en een bovenwoning. Planschadeadviseur SAOZ oordeelde dat alleen de bovenwoning schade ondervindt, door schaduwwerking, aantasting van de situeringswaarde en verlies van privacy.
De kern van het geschil draaide om drie vragen: welke invulling van het nieuwe bestemmingsplan het meest nadelig is voor de eigenaar, of de bovenwoning correct is getaxeerd, en of de gemeente terecht een drempel van 4% normaal maatschappelijk risico heeft gehanteerd. Over dat laatste punt: planschade wordt pas vergoed voor zover de waardedaling uitstijgt boven wat een burger in redelijkheid zelf moet accepteren als normaal gevolg van ruimtelijke ontwikkeling.
De woningeigenaar betoogde dat SAOZ de verkeerde 'worst case'-situatie had gekozen. Hij vond dat nieuwbouw recht tegen zijn perceelsgrens nadeliger zou zijn dan nieuwbouw op twee meter afstand, omdat een blinde muur meer licht en uitzicht wegneemt. De Raad van State volgde dit niet. SAOZ had navolgbaar uitgelegd dat nieuwbouw op twee meter afstand juist het zwaarst weegt: die situatie tast het uitzicht én de zonlichttoetreding al sterk aan én zorgt voor ernstige inkijk vanuit de appartementen. Een blinde muur direct op de grens is weliswaar iets slechter voor licht en uitzicht, maar elimineert de privacyschending volledig. Dat de eigenaar persoonlijk privacy minder zwaar vindt wegen, maakt dat niet anders — zijn subjectieve beleving is juridisch niet bepalend. Bovendien had hij geen tegenadvies met taxatie ingebracht om zijn standpunt te onderbouwen.
Over de taxatie van de bovenwoning oordeelde de Raad van State eveneens dat de eigenaar onvoldoende had aangevoerd om de taxatie van €115.000 te betwisten. Hij had geen onafhankelijk tegenrapport laten opstellen, terwijl dat bij inhoudelijke bezwaren tegen een taxatie — zoals de keuze van referentiewoningen of de vraag of een dakterras is meegewogen — wel vereist is. De taxateur, ingeschreven als Register-Taxateur in zowel de kamer Wonen als Bedrijfsmatig Vastgoed, werd door de Raad als voldoende deskundig beoordeeld.
Ten aanzien van het normaal maatschappelijk risico had de gemeente een drempel van 4% gehanteerd. Dit percentage is volgens de Raad van State passend als aan één van twee indicatoren slechts gedeeltelijk wordt voldaan: de aard van de ontwikkeling (woningbouw in een centrumgebied) past grotendeels in de omgeving, maar de hoogte van het gebouw slechts gedeeltelijk. Ook de Centrumvisie Cuijk, waarin het versterken van de woonfunctie in dit deel van de Molenstraat als beleidsdoel staat, werd meegewogen. De eigenaar erkende op zitting zelf dat de ontwikkeling past in dit beleid, al vond hij het beleid te vaag omdat een concreet stedenbouwkundig plan ontbrak. De Raad verwierp dat argument.
De Raad van State bevestigde de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant volledig. De woningeigenaar ontvangt daarmee een planschadevergoeding van €3.400 — het bedrag waarop het college eerder na bezwaar was uitgekomen — en krijgt geen proceskosten vergoed.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBZWB:2025:8872, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 12-12-2025, 25/6230
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RVS:2025:5874, Raad van State, 03-12-2025, 202203860/1/R4
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:5315, Raad van State, 05-11-2025, 202400468/1/R1
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:4956, Raad van State, 15-10-2025, 202300591/1/R3
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Raad van StateRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
202500929/1/A2
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. J.M. Willems
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.