Raad van State: stichting Tongeren is geen belanghebbende bij handhavingsverzoek — RVS:2026:4164
Belanghebbendheid rechtspersoon bij handhavingsverzoek omgevingsrecht
Eiser / verzoeker
Stichting Behoud van het landgoed Tongeren te Epe
Verweerder / gedaagde
College van burgemeester en wethouders van Epe
Hoger beroep van de stichting ongegrond verklaard; de uitspraak van de rechtbank, waarbij het niet-ontvankelijkheidsbesluit van de gemeente in stand bleef, wordt bevestigd.
- Een rechtspersoon die opkomt voor een algemeen belang is alleen belanghebbende als zij naast een passende statutaire doelstelling ook feitelijke werkzaamheden verricht ter verwezenlijking van die doelstelling.
- Louter procederen — het indienen van bezwaar, beroep, zienswijzen en het informeren via een website — wordt niet aangemerkt als feitelijke werkzaamheden in de zin van artikel 1:2 lid 3 Awb.
- De stichting kon geen concrete andere activiteiten aantonen die wél als feitelijke werkzaamheden kwalificeren.
- De gemeente mocht het handhavingsverzoek buiten behandeling laten en het bezwaar niet-ontvankelijk verklaren wegens het ontbreken van belanghebbendheid.
- Op het geschil blijft oud recht (Wabo) van toepassing, omdat het handhavingsverzoek vóór de inwerkingtreding van de Omgevingswet (1 januari 2024) is ingediend.
Samenvatting
De Stichting Behoud van het landgoed Tongeren uit Epe heeft een juridische strijd verloren over haar recht om handhaving te eisen bij de gemeente Epe. De Raad van State oordeelde dat de stichting niet kan worden aangemerkt als belanghebbende, omdat zij onvoldoende feitelijke werkzaamheden verricht om haar statutaire doelstelling te verwezenlijken.
De zaak begon in september 2021, toen de stichting de gemeente Epe verzocht om handhavend op te treden tegen vermeende overtredingen op een perceel in Epe waar een bedrijf van twee eigenaren is gevestigd. De gemeente liet het verzoek buiten behandeling, omdat de stichting naar haar oordeel geen belanghebbende was. Toen de stichting bezwaar maakte, verklaarde de gemeente dat bezwaar niet-ontvankelijk. De rechtbank Gelderland gaf de gemeente in 2023 gelijk, waarna de stichting hoger beroep instelde bij de Raad van State.
De stichting had als statutair doel het behoud van landgoed Tongeren, onder meer door het tegengaan van nieuwe bebouwing, de bescherming van natuur- en cultuurhistorische waarden en het behoud van het historische landschap. Om als belanghebbende rechtspersoon te worden erkend, is het niet genoeg om zo'n doelstelling op papier te hebben. Een organisatie moet ook aantoonbaar feitelijke werkzaamheden verrichten die bijdragen aan het verwezenlijken van dat doel.
Daar schort het bij de stichting aan, aldus de Raad van State. Uit de door de stichting aangeleverde stukken bleek dat haar activiteiten vrijwel uitsluitend bestaan uit het voeren van juridische procedures: bezwaar maken, beroep instellen, zienswijzen indienen en via haar website informeren over lopende en afgeronde procedures. Volgens vaste rechtspraak telt dat allemaal niet mee als feitelijke werkzaamheid. De stichting deed op de zitting ook geen concrete andere activiteiten aan de hand die tot een ander oordeel konden leiden.
De Raad van State bevestigde daarmee de uitspraak van de rechtbank en verklaarde het hoger beroep ongegrond. De gemeente hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Betrokken advocaten
mr. L. Haver Droeze
partij A
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2025:2547, Raad van State, 04-06-2025, 202404632/1/R1
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2024:3801, Raad van State, 24-09-2024, 202404632/2/R1
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBMNE:2023:3714, Rechtbank Midden-Nederland, 21-07-2023, UTR 21/5170, UTR 21/5175, UTR 22/45, UTR 22/51 en UTR 22/57
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RVS:2022:3457, Raad van State, 29-11-2022, 202205777/2/R4
Raad van State · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Raad van StateRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
202305456/1/R1
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Sinds de zomer van 1967 staat een stacaravan op een bospercel aan de Rijnweg in het buitengebied van Hengelo (Gelderland). De familie van de eigenaar gebruikt hem sindsdien ononderbroken voor recreatie. Dat gebruik was in strijd met de bestemming 'Bos', die het perceel kreeg in het bestemmingsplan uit 2017. De gemeenteraad van Bronckhorst wilde de situatie regelen in een zogeheten veegplan, een plan waarin allerlei kleine ruimtelijke kwesties in één keer worden afgehandeld. Hij koos voor persoonsgebonden overgangsrecht: de caravan mocht blijven staan zolang de huidige eigenaren en hun kinderen leven. Daarna moest hij worden verwijderd. De eigenaar vond dat niet genoeg. Hij wilde een bestemming waarmee het recreatieve gebruik voor onbepaalde tijd mogelijk blijft, en ging in beroep. De zaak ligt bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, die in eerste en tevens enige instantie oordeelt over beroepen tegen bestemmingsplannen. Het veegplan is op 20 april 2023 vastgesteld. Omdat het ontwerp vóór 1 januari 2024 ter inzage lag, is nog het oude recht van toepassing en niet de Omgevingswet. De eigenaar voerde eerst aan dat een gemeenteambtenaar in een e-mail van 10 mei 2022 had toegezegd dat de caravan positief zou worden bestemd. Dat ging niet op. De ambtenaar handelde namens het college van burgemeester en wethouders, maar de raad stelt een bestemmingsplan vast. Gedragingen van het college of ambtenaren kunnen de raad alleen binden als de raad ermee instemt, en dat was niet gebleken. Het vertrouwensbeginsel hielp de eigenaar dus niet. Ook zijn stelling dat in 1967 een bouwvergunning was verleend, haalde het niet. Hij kon geen vergunning overleggen en ook de gemeente vond er geen in het archief. De stukken die hij liet zien, namelijk besluitenlijsten van collegevergaderingen uit juni 1967 en een overzicht van poststukken uit juli 1967, lieten niet zien of de gemeente toen een vergunning, een weigering of een verzoek om meer informatie verstuurde. De raad mocht ervan uitgaan dat er geen bouwvergunning was. Op een ander punt kreeg de eigenaar wel gelijk. Het gebruik van de caravan voor recreatie valt onder het overgangsrecht van het bestemmingsplan 'Buitengebied 1984'. Dat plan liet gebruik dat al plaatsvond toen het van kracht werd toe, zolang de aard van het gebruik niet veranderde. Dat de caravan sinds 1967 ononderbroken wordt gebruikt, is niet in geschil. Het gebruik is dus legaal bestaand gebruik, en dat had de raad niet onderkend. Het bouwovergangsrecht helpt de eigenaar niet verder: dat legaliseert niet en vervangt geen vergunning. Wel had de raad moeten onderzoeken of de caravan vergunningvrij mocht worden geplaatst, en dat had hij niet gedaan. Daarmee ging ook de keuze voor persoonsgebonden overgangsrecht onderuit. Zo'n regeling is niet altijd ongeoorloofd, maar vraagt redenen die zijn toegespitst op de omstandigheden van het geval. Die ontbraken hier. De raad had bovendien niet afgewogen wat de beperking voor de eigenaar betekent. Op de zitting bleek dat hij niet had bekeken of een uitsterfregeling, die minder nadelig is voor de eigenaar, mogelijk was. De Afdeling verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit voor het plandeel met de enkelbestemming 'Bos' en de aanduiding 'specifieke vorm van wonen - persoonsgebonden overgangsrecht' op het perceel. Voor dat perceel herleeft het bestemmingsplan 'Landelijk gebied Bronckhorst' uit 2017. Het recreatieve gebruik van de caravan blijft legaal, omdat het sinds 1984 wordt beschermd door het algemene gebruiksovergangsrecht. De raad moet dat bij een toekomstige wijziging van het omgevingsplan in acht nemen. De raad moet binnen vier weken zorgen dat de vernietiging in het elektronische plan wordt verwerkt, de proceskosten van € 1.941,45 vergoeden en het griffierecht van € 184,00 terugbetalen.
Een man uit Noord-Brabant wilde informatie van de deken van de orde van advocaten in Oost-Brabant. Op 17 november 2022 deed hij een verzoek op grond van de Wet open overheid (Woo), de wet die burgers het recht geeft overheidsinformatie op te vragen. Het verzoek ging over zijn eigen hoger beroep in een eerdere zaak. Zijn eerste advocaat zou daarin zijn gevraagd de bezwaren tegen een vonnis uit te werken, en de tweede advocaat zou zijn verdediging terzijde hebben gelegd ten gunste van een eigen aanpak. Daardoor zou hij zonder raadsman hebben moeten verdedigen. De man vroeg om openbaarmaking van informatie over het vervangen van de op toevoeging (gesubsidieerde rechtsbijstand) werkende raadsman. De deken vond het verzoek onduidelijk. Op 22 november 2022 vroeg hij de man zijn verzoek te preciseren, en de man reageerde daarop op 28 november 2022. Dat bleek niet genoeg. Een telefoontje om het verzoek te verduidelijken lukte niet, waarna de deken de man vroeg zelf te bellen. Hij reageerde op 13 december 2022 per brief. Bij besluit van 16 december 2022 nam de deken het verzoek niet in behandeling, omdat de man zijn verzoek onvoldoende had gepreciseerd. Het bezwaar daartegen verklaarde de deken op 30 januari 2023 ongegrond. De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep van de man op 21 juni 2024 ongegrond. Volgens de rechtbank was het verzoek te algemeen en te onduidelijk geformuleerd. De man had meerdere keren de kans gekregen het te verduidelijken, maar had dat niet gedaan en had geweigerd te bellen. De deken had hem volgens de rechtbank voldoende geholpen en hoefde het verzoek dus niet te behandelen. In hoger beroep betoogde de man dat zijn verzoek wel duidelijk genoeg was en de deken het in behandeling had moeten nemen. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State kwam daar niet aan toe. Zij oordeelde ambtshalve, dus zonder dat een partij daarom had gevraagd, dat de man misbruik maakt van het recht om hoger beroep in te stellen. De Afdeling verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van de man. Daarin had zij zijn hoger beroep al niet-ontvankelijk verklaard, omdat hij herhaaldelijk dezelfde verzoeken doet, veel kansloze klachten indient en evenzoveel procedures voert, onduidelijke processtukken indient en niet meewerkt. Het procesgedrag in deze zaak past volgens de Afdeling in dat patroon. De man wordt geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft. De Afdeling verklaarde het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk. De inhoud van het Woo-verzoek is niet beoordeeld, dus de uitspraak van de rechtbank blijft staan. De deken hoeft de proceskosten van de man niet te vergoeden.
Een man die meerdere toevoegingen had gekregen voor rechtsbijstand, was ontevreden over de manier waarop zijn advocaten zijn zaken behandelden. Op 14 november, 15 november en 30 november 2023 vroeg hij de Raad voor rechtsbijstand om die advocaten aan te spreken op grond van artikel 24, vierde lid, van de Wet op rechtsbijstand. De advocaten die aan hem waren toegevoegd, hadden hun kantoor in verschillende regio's van het land. De raad antwoordde bij brief van 14 december 2023 dat hij zich niet bemoeit met de manier waarop een advocaat een zaak behandelt en met de werkzaamheden die daarvoor nodig zijn. De man maakte bezwaar tegen die brief. De raad verklaarde dat bezwaar bij besluit van 25 juni 2024 niet-ontvankelijk, omdat de brief geen besluit is in de zin van de Algemene wet bestuursrecht. Een besluit moet gericht zijn op rechtsgevolg, en dat was bij deze brief niet het geval. De man stelde beroep in bij de rechtbank Overijssel. Die vond zichzelf bevoegd, omdat hij in haar rechtsgebied woont. De rechtbank oordeelde bovendien dat de raad het bezwaar terecht niet-ontvankelijk had verklaard. Ook volgens de rechtbank bevatte de brief van 14 december 2023 geen beslissing die gericht was op rechtsgevolg. Daarna ging de man in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 5 december 2025. Hij voerde maar één punt aan: de rechtbank Overijssel zou niet bevoegd zijn geweest om zijn beroep te behandelen. Tegen het oordeel dat de brief geen besluit is, bracht hij niets in. De Afdeling liet de vraag naar de bevoegdheid van de rechtbank in het midden. Met het oog op een effectieve geschillenbeslechting beschouwde zij de uitspraak als gedaan door de bevoegde rechter, op grond van artikel 8:117 van de Awb. Omdat de man geen andere gronden had aangevoerd, bleef het oordeel van de rechtbank overeind. De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De Raad voor rechtsbijstand hoeft de proceskosten niet te vergoeden.
Zes kinderen jonger dan zestien jaar bezorgden in oktober 2022 pizza's voor een franchisenemer, zonder toezicht, onder tijdsdruk en op een elektrische fiets. Bij het afrekenen aan de deur droegen ze contant geld bij zich, waardoor ze het risico liepen te worden overvallen. Sommigen werkten ook nog na 21:00 uur. De Arbeidsinspectie stelde in de periode van 29 september tot en met 26 oktober 2022 op 59 momenten kinderarbeid vast. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde de ondernemer daarvoor bij besluit van 29 augustus 2023 een boete op. Per overtreding gold een basisbedrag van € 2.000. Dat werd vermenigvuldigd met 0,75 vanwege de bedrijfsgrootte en met 1,5 vanwege de ernst van de overtreding. Bij 59 overtredingen kwam het totaal uit op € 132.750. Het bezwaar van de ondernemer werd bij besluit van 7 maart 2024 ongegrond verklaard. De zaak lag nu bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 23 april 2025. Die rechtbank had het beroep ongegrond verklaard. De ondernemer voerde aan dat de boete had moeten worden gematigd met 50 of 75 procent wegens verminderde verwijtbaarheid. Hij was een beginnend ondernemer en werd tijdelijk wegens ziekte vervangen door zijn broer. Volgens hem was het totaalbedrag door de optelling van 59 boetes te hoog, zeker nu hij een betalingsregeling had moeten treffen. Ook vond hij een waarschuwing passender en vond hij de verhoging met factor 1,5 onterecht. De Afdeling wees die argumenten af. De gronden waren grotendeels een herhaling van wat de rechtbank al gemotiveerd had beoordeeld. Een situatie waarin een kind met contant geld over straat moet, is gevaarlijk, en dat maakt de overtreding ernstig. De minister mocht daarom direct een boete opleggen zonder eerst te waarschuwen, en de boete terecht met 1,5 verhogen. Over de vraag of het boetestelsel past bij de eisen die de rechtspraak stelt aan boetes op grond van de Wet arbeid vreemdelingen, hoefde de Afdeling niet te oordelen. Zij zou in deze zaak toch bij de hoogste verwijtbaarheidscategorie uitkomen. Dat de ondernemer startend was en tijdelijk werd vervangen, maakte zijn verwijtbaarheid volgens de Afdeling niet minder. Hij had niet aannemelijk gemaakt dat dit zo was. De rechtbank zag ook terecht geen reden om het totaalbedrag onevenredig te vinden. De wet staat toe dat voor elke overtreding een boete wordt opgelegd en stelt geen maximum aan de optelling. Ook de maatregelen die de ondernemer naar eigen zeggen nam, brachten geen verandering. Hij ontsloeg de koeriers onder de zestien de dag na de controle, maar het werknemersreglement dat hij overlegde bevatte alleen afspraken over beschikbaarheid in een app. Daaruit bleek niet dat hij uit eigen beweging en zo snel mogelijk een systeem invoerde dat voorkomt dat jongeren onder de zestien worden ingeroosterd voor koeriersdiensten. De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De boete van € 132.750 blijft daarmee in stand. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Omwonenden van het Wilhelminapark in Utrecht willen de parkeerstrook aan de parkzijde van de straat behouden. Het college van burgemeester en wethouders besloot op 5 april 2024 die strook aan de openbaarheid te onttrekken, waarmee de parkeerplaatsen verdwijnen. Eén bewoner stelde daartegen beroep in bij de rechtbank. Daarna verhuisde hij. Daardoor viel zijn belang bij de zaak weg, en daarmee ging ook de inhoudelijke beoordeling niet door. De zaak heeft een voorgeschiedenis. In 2021 deed de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State al uitspraak over dezelfde parkeerstrook. Het college nam naar aanleiding daarvan een nieuw besluit, dat nu aan de orde was. De rechtbank Midden-Nederland verklaarde het beroep van de bewoner op 27 juni 2025 niet-ontvankelijk. Omdat hij tijdens de procedure was verhuisd, had hij geen procesbelang meer. Tegen die uitspraak gingen een aantal andere omwonenden in hoger beroep. Zij waren bij de rechtbank als derde-belanghebbenden aangemerkt. Zij voerden aan dat de bewoner het beroep ook namens hen en een groot deel van de buurt had ingesteld, via een initiatiefgroep. Eén persoon voerde volgens hen de procedure om het rechtssysteem niet onnodig te belasten, terwijl alle omwonenden nog steeds belang hadden bij de uitkomst. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State volgde die redenering niet. Het beroepschrift was ingediend en ondertekend door de bewoner zelf. Daaruit bleek niet dat hij ook namens anderen optrad, en er was geen machtiging overgelegd. De rechtbank had de omwonenden bovendien in een brief van 10 februari 2025 laten weten dat zij als derde-belanghebbenden bij de procedure waren betrokken. Ook in hun eigen stukken noemden zij zich zo, en in het hogerberoepschrift stond zelfs nadrukkelijk dat zij geen beroep hadden ingesteld. De Afdeling wees er verder op dat de omwonenden geen belang hadden dat tegengesteld was aan dat van de bewoner. Zij kwamen net als hij op voor het behoud van de parkeerstrook. Volgens de wet kan geen hoger beroep worden ingesteld door een belanghebbende aan wie redelijkerwijs kan worden verweten dat hij niet zelf in beroep is gegaan bij de rechtbank. Dat verwijt trof hier de omwonenden. Dat het beroep van de bewoner wegens het ontbreken van procesbelang niet-ontvankelijk was verklaard, maakte dat niet anders. De Afdeling bestuursrechtspraak verklaarde het hoger beroep van de omwonenden daarom niet-ontvankelijk. Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden. De inhoud van het besluit om de parkeerstrook aan de openbaarheid te onttrekken is niet beoordeeld.