Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RVS:2026:4433Bestuursrecht

Raad van State laat niet-ontvankelijkverklaring bezwaar lerarenbevoegdheid in stand — RVS:2026:4433

erkenning buitenlandse beroepskwalificaties leraar

Eiser / verzoeker

vrouw die erkenning van haar beroepskwalificaties als leraar vroeg

VS

Verweerder / gedaagde

de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap

Raad van State bevestigt dat het bezwaar tegen de afwijzing van de lerarenbevoegdheid terecht niet-ontvankelijk is verklaard wegens te late indiening

  • De bezwaartermijn van zes weken uit de Algemene wet bestuursrecht was ruim overschreden toen het bezwaarschrift werd verzonden
  • Wie stelt een besluit pas later te hebben ontvangen dan de bekendmakingsdatum, moet dat aannemelijk maken; tegenstrijdige verklaringen van de vrouw over de ontvangstdatum ondermijnden die stelling
  • De vrouw is zelf verantwoordelijk voor het tijdig kennisnemen van voor haar bestemde post; de gevolgen van te laat reageren komen voor haar risico
  • Geen bijzondere omstandigheden gebleken die de te late indiening van het bezwaarschrift verschoonbaar maken
  • Het hoger beroep is ongegrond, waardoor de Afdeling niet toekomt aan een inhoudelijke beoordeling van de gevraagde lerarenbevoegdheid

Samenvatting

Een vrouw vroeg de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap om erkenning van haar buitenlandse beroepskwalificaties, zodat zij in Nederland zou mogen lesgeven als leraar Engels in het voortgezet onderwijs en als docent in het beroepsonderwijs en de volwasseneneducatie. De minister wees die aanvraag op 22 juni 2023 af. Toen de vrouw daartegen bezwaar maakte, kwam de zaak niet over de inhoud van haar kwalificaties te gaan, maar over de vraag of zij dat bezwaar op tijd had ingediend.

Volgens de Algemene wet bestuursrecht moet iemand binnen zes weken na bekendmaking van een besluit bezwaar maken. De vrouw dagtekende haar bezwaarschrift pas op 14 september 2023 en verstuurde het vier dagen later. De minister ontving het op 20 september 2023, ruim na het verstrijken van de termijn, die volgens de rechtbank al op 4 augustus 2023 was afgelopen. De minister vroeg de vrouw om uitleg. Zij liet weten dat zij het besluit pas in de tweede helft van juli 2023 had ontvangen en, gerekend vanaf dat moment, wel op tijd bezwaar had gemaakt. Later paste zij die verklaring aan: zij zou zich hebben vergist en het besluit pas in de tweede helft van augustus 2023 hebben ontvangen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De minister verklaarde het bezwaar niet-ontvankelijk, omdat de vrouw zelf verantwoordelijk is voor het tijdig lezen en beantwoorden van voor haar bestemde post en de gevolgen van te laat reageren daarom voor haar risico komen. De rechtbank Noord-Nederland volgde dat standpunt. Zij vond de latere verklaring van de vrouw over de augustus-datum onvoldoende onderbouwd, wees erop dat haar adres niet was gewijzigd, dat zij andere post van de minister wel op tijd had ontvangen en dat zij geen contact had opgenomen met de minister terwijl dat voor de hand had gelegen als het besluit haar pas na zeven weken had bereikt. De rechtbank verklaarde het beroep daarom ongegrond.

In hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State herhaalde de vrouw dat de rechtbank ten onrechte niet aannemelijk had gevonden dat zij het besluit pas in augustus 2023 had ontvangen. De Afdeling ziet ook in hoger beroep geen concrete aanwijzingen voor dat standpunt en sluit zich aan bij het oordeel van de rechtbank. Zij wijst er daarnaast op dat de vrouw in haar bezwaarschrift zelf een besluit van 9 augustus 2023 noemde, terwijl die datum vermoedelijk een verwarring was met de datum waarop de minister haar aanvraag in 2022 had ontvangen. Op de zitting erkende de vrouw dat die verwarring zo kan zijn ontstaan. Omdat zij bovendien wisselende verklaringen had afgelegd over het moment van ontvangst en geen bijzondere omstandigheden naar voren had gebracht die de te late indiening zouden verontschuldigen, faalt het betoog.

De Afdeling verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank. Daarmee blijft de niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar in stand en komt de Afdeling niet toe aan een inhoudelijk oordeel over de erkenning van de beroepskwalificaties. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

202503490/1/A2

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Raad van State vernietigt overgangsregeling voor stacaravan Bronckhorst: gebruik is al sinds 1967 legaal

Sinds de zomer van 1967 staat een stacaravan op een bospercel aan de Rijnweg in het buitengebied van Hengelo (Gelderland). De familie van de eigenaar gebruikt hem sindsdien ononderbroken voor recreatie. Dat gebruik was in strijd met de bestemming 'Bos', die het perceel kreeg in het bestemmingsplan uit 2017. De gemeenteraad van Bronckhorst wilde de situatie regelen in een zogeheten veegplan, een plan waarin allerlei kleine ruimtelijke kwesties in één keer worden afgehandeld. Hij koos voor persoonsgebonden overgangsrecht: de caravan mocht blijven staan zolang de huidige eigenaren en hun kinderen leven. Daarna moest hij worden verwijderd. De eigenaar vond dat niet genoeg. Hij wilde een bestemming waarmee het recreatieve gebruik voor onbepaalde tijd mogelijk blijft, en ging in beroep. De zaak ligt bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, die in eerste en tevens enige instantie oordeelt over beroepen tegen bestemmingsplannen. Het veegplan is op 20 april 2023 vastgesteld. Omdat het ontwerp vóór 1 januari 2024 ter inzage lag, is nog het oude recht van toepassing en niet de Omgevingswet. De eigenaar voerde eerst aan dat een gemeenteambtenaar in een e-mail van 10 mei 2022 had toegezegd dat de caravan positief zou worden bestemd. Dat ging niet op. De ambtenaar handelde namens het college van burgemeester en wethouders, maar de raad stelt een bestemmingsplan vast. Gedragingen van het college of ambtenaren kunnen de raad alleen binden als de raad ermee instemt, en dat was niet gebleken. Het vertrouwensbeginsel hielp de eigenaar dus niet. Ook zijn stelling dat in 1967 een bouwvergunning was verleend, haalde het niet. Hij kon geen vergunning overleggen en ook de gemeente vond er geen in het archief. De stukken die hij liet zien, namelijk besluitenlijsten van collegevergaderingen uit juni 1967 en een overzicht van poststukken uit juli 1967, lieten niet zien of de gemeente toen een vergunning, een weigering of een verzoek om meer informatie verstuurde. De raad mocht ervan uitgaan dat er geen bouwvergunning was. Op een ander punt kreeg de eigenaar wel gelijk. Het gebruik van de caravan voor recreatie valt onder het overgangsrecht van het bestemmingsplan 'Buitengebied 1984'. Dat plan liet gebruik dat al plaatsvond toen het van kracht werd toe, zolang de aard van het gebruik niet veranderde. Dat de caravan sinds 1967 ononderbroken wordt gebruikt, is niet in geschil. Het gebruik is dus legaal bestaand gebruik, en dat had de raad niet onderkend. Het bouwovergangsrecht helpt de eigenaar niet verder: dat legaliseert niet en vervangt geen vergunning. Wel had de raad moeten onderzoeken of de caravan vergunningvrij mocht worden geplaatst, en dat had hij niet gedaan. Daarmee ging ook de keuze voor persoonsgebonden overgangsrecht onderuit. Zo'n regeling is niet altijd ongeoorloofd, maar vraagt redenen die zijn toegespitst op de omstandigheden van het geval. Die ontbraken hier. De raad had bovendien niet afgewogen wat de beperking voor de eigenaar betekent. Op de zitting bleek dat hij niet had bekeken of een uitsterfregeling, die minder nadelig is voor de eigenaar, mogelijk was. De Afdeling verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit voor het plandeel met de enkelbestemming 'Bos' en de aanduiding 'specifieke vorm van wonen - persoonsgebonden overgangsrecht' op het perceel. Voor dat perceel herleeft het bestemmingsplan 'Landelijk gebied Bronckhorst' uit 2017. Het recreatieve gebruik van de caravan blijft legaal, omdat het sinds 1984 wordt beschermd door het algemene gebruiksovergangsrecht. De raad moet dat bij een toekomstige wijziging van het omgevingsplan in acht nemen. De raad moet binnen vier weken zorgen dat de vernietiging in het elektronische plan wordt verwerkt, de proceskosten van € 1.941,45 vergoeden en het griffierecht van € 184,00 terugbetalen.

Raad van State·
Bestuursrecht
Raad van State wijst Woo-hoger beroep af wegens misbruik van recht door man

Een man uit Noord-Brabant wilde informatie van de deken van de orde van advocaten in Oost-Brabant. Op 17 november 2022 deed hij een verzoek op grond van de Wet open overheid (Woo), de wet die burgers het recht geeft overheidsinformatie op te vragen. Het verzoek ging over zijn eigen hoger beroep in een eerdere zaak. Zijn eerste advocaat zou daarin zijn gevraagd de bezwaren tegen een vonnis uit te werken, en de tweede advocaat zou zijn verdediging terzijde hebben gelegd ten gunste van een eigen aanpak. Daardoor zou hij zonder raadsman hebben moeten verdedigen. De man vroeg om openbaarmaking van informatie over het vervangen van de op toevoeging (gesubsidieerde rechtsbijstand) werkende raadsman. De deken vond het verzoek onduidelijk. Op 22 november 2022 vroeg hij de man zijn verzoek te preciseren, en de man reageerde daarop op 28 november 2022. Dat bleek niet genoeg. Een telefoontje om het verzoek te verduidelijken lukte niet, waarna de deken de man vroeg zelf te bellen. Hij reageerde op 13 december 2022 per brief. Bij besluit van 16 december 2022 nam de deken het verzoek niet in behandeling, omdat de man zijn verzoek onvoldoende had gepreciseerd. Het bezwaar daartegen verklaarde de deken op 30 januari 2023 ongegrond. De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beroep van de man op 21 juni 2024 ongegrond. Volgens de rechtbank was het verzoek te algemeen en te onduidelijk geformuleerd. De man had meerdere keren de kans gekregen het te verduidelijken, maar had dat niet gedaan en had geweigerd te bellen. De deken had hem volgens de rechtbank voldoende geholpen en hoefde het verzoek dus niet te behandelen. In hoger beroep betoogde de man dat zijn verzoek wel duidelijk genoeg was en de deken het in behandeling had moeten nemen. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State kwam daar niet aan toe. Zij oordeelde ambtshalve, dus zonder dat een partij daarom had gevraagd, dat de man misbruik maakt van het recht om hoger beroep in te stellen. De Afdeling verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van de man. Daarin had zij zijn hoger beroep al niet-ontvankelijk verklaard, omdat hij herhaaldelijk dezelfde verzoeken doet, veel kansloze klachten indient en evenzoveel procedures voert, onduidelijke processtukken indient en niet meewerkt. Het procesgedrag in deze zaak past volgens de Afdeling in dat patroon. De man wordt geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft. De Afdeling verklaarde het hoger beroep daarom niet-ontvankelijk. De inhoud van het Woo-verzoek is niet beoordeeld, dus de uitspraak van de rechtbank blijft staan. De deken hoeft de proceskosten van de man niet te vergoeden.

Raad van State·
Bestuursrecht
Raad van State: toegevoegde advocaat aanspreken op nakoming kan niet via Raad voor rechtsbijstand

Een man die meerdere toevoegingen had gekregen voor rechtsbijstand, was ontevreden over de manier waarop zijn advocaten zijn zaken behandelden. Op 14 november, 15 november en 30 november 2023 vroeg hij de Raad voor rechtsbijstand om die advocaten aan te spreken op grond van artikel 24, vierde lid, van de Wet op rechtsbijstand. De advocaten die aan hem waren toegevoegd, hadden hun kantoor in verschillende regio's van het land. De raad antwoordde bij brief van 14 december 2023 dat hij zich niet bemoeit met de manier waarop een advocaat een zaak behandelt en met de werkzaamheden die daarvoor nodig zijn. De man maakte bezwaar tegen die brief. De raad verklaarde dat bezwaar bij besluit van 25 juni 2024 niet-ontvankelijk, omdat de brief geen besluit is in de zin van de Algemene wet bestuursrecht. Een besluit moet gericht zijn op rechtsgevolg, en dat was bij deze brief niet het geval. De man stelde beroep in bij de rechtbank Overijssel. Die vond zichzelf bevoegd, omdat hij in haar rechtsgebied woont. De rechtbank oordeelde bovendien dat de raad het bezwaar terecht niet-ontvankelijk had verklaard. Ook volgens de rechtbank bevatte de brief van 14 december 2023 geen beslissing die gericht was op rechtsgevolg. Daarna ging de man in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 5 december 2025. Hij voerde maar één punt aan: de rechtbank Overijssel zou niet bevoegd zijn geweest om zijn beroep te behandelen. Tegen het oordeel dat de brief geen besluit is, bracht hij niets in. De Afdeling liet de vraag naar de bevoegdheid van de rechtbank in het midden. Met het oog op een effectieve geschillenbeslechting beschouwde zij de uitspraak als gedaan door de bevoegde rechter, op grond van artikel 8:117 van de Awb. Omdat de man geen andere gronden had aangevoerd, bleef het oordeel van de rechtbank overeind. De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De Raad voor rechtsbijstand hoeft de proceskosten niet te vergoeden.

Raad van State·
Bestuursrecht
Raad van State bevestigt boete van € 132.750 voor kinderarbeid bij pizzakoeriers

Zes kinderen jonger dan zestien jaar bezorgden in oktober 2022 pizza's voor een franchisenemer, zonder toezicht, onder tijdsdruk en op een elektrische fiets. Bij het afrekenen aan de deur droegen ze contant geld bij zich, waardoor ze het risico liepen te worden overvallen. Sommigen werkten ook nog na 21:00 uur. De Arbeidsinspectie stelde in de periode van 29 september tot en met 26 oktober 2022 op 59 momenten kinderarbeid vast. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde de ondernemer daarvoor bij besluit van 29 augustus 2023 een boete op. Per overtreding gold een basisbedrag van € 2.000. Dat werd vermenigvuldigd met 0,75 vanwege de bedrijfsgrootte en met 1,5 vanwege de ernst van de overtreding. Bij 59 overtredingen kwam het totaal uit op € 132.750. Het bezwaar van de ondernemer werd bij besluit van 7 maart 2024 ongegrond verklaard. De zaak lag nu bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 23 april 2025. Die rechtbank had het beroep ongegrond verklaard. De ondernemer voerde aan dat de boete had moeten worden gematigd met 50 of 75 procent wegens verminderde verwijtbaarheid. Hij was een beginnend ondernemer en werd tijdelijk wegens ziekte vervangen door zijn broer. Volgens hem was het totaalbedrag door de optelling van 59 boetes te hoog, zeker nu hij een betalingsregeling had moeten treffen. Ook vond hij een waarschuwing passender en vond hij de verhoging met factor 1,5 onterecht. De Afdeling wees die argumenten af. De gronden waren grotendeels een herhaling van wat de rechtbank al gemotiveerd had beoordeeld. Een situatie waarin een kind met contant geld over straat moet, is gevaarlijk, en dat maakt de overtreding ernstig. De minister mocht daarom direct een boete opleggen zonder eerst te waarschuwen, en de boete terecht met 1,5 verhogen. Over de vraag of het boetestelsel past bij de eisen die de rechtspraak stelt aan boetes op grond van de Wet arbeid vreemdelingen, hoefde de Afdeling niet te oordelen. Zij zou in deze zaak toch bij de hoogste verwijtbaarheidscategorie uitkomen. Dat de ondernemer startend was en tijdelijk werd vervangen, maakte zijn verwijtbaarheid volgens de Afdeling niet minder. Hij had niet aannemelijk gemaakt dat dit zo was. De rechtbank zag ook terecht geen reden om het totaalbedrag onevenredig te vinden. De wet staat toe dat voor elke overtreding een boete wordt opgelegd en stelt geen maximum aan de optelling. Ook de maatregelen die de ondernemer naar eigen zeggen nam, brachten geen verandering. Hij ontsloeg de koeriers onder de zestien de dag na de controle, maar het werknemersreglement dat hij overlegde bevatte alleen afspraken over beschikbaarheid in een app. Daaruit bleek niet dat hij uit eigen beweging en zo snel mogelijk een systeem invoerde dat voorkomt dat jongeren onder de zestien worden ingeroosterd voor koeriersdiensten. De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De boete van € 132.750 blijft daarmee in stand. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Raad van State·
Bestuursrecht
Raad van State: omwonenden Wilhelminapark mogen niet in beroep na verhuizing buurman

Omwonenden van het Wilhelminapark in Utrecht willen de parkeerstrook aan de parkzijde van de straat behouden. Het college van burgemeester en wethouders besloot op 5 april 2024 die strook aan de openbaarheid te onttrekken, waarmee de parkeerplaatsen verdwijnen. Eén bewoner stelde daartegen beroep in bij de rechtbank. Daarna verhuisde hij. Daardoor viel zijn belang bij de zaak weg, en daarmee ging ook de inhoudelijke beoordeling niet door. De zaak heeft een voorgeschiedenis. In 2021 deed de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State al uitspraak over dezelfde parkeerstrook. Het college nam naar aanleiding daarvan een nieuw besluit, dat nu aan de orde was. De rechtbank Midden-Nederland verklaarde het beroep van de bewoner op 27 juni 2025 niet-ontvankelijk. Omdat hij tijdens de procedure was verhuisd, had hij geen procesbelang meer. Tegen die uitspraak gingen een aantal andere omwonenden in hoger beroep. Zij waren bij de rechtbank als derde-belanghebbenden aangemerkt. Zij voerden aan dat de bewoner het beroep ook namens hen en een groot deel van de buurt had ingesteld, via een initiatiefgroep. Eén persoon voerde volgens hen de procedure om het rechtssysteem niet onnodig te belasten, terwijl alle omwonenden nog steeds belang hadden bij de uitkomst. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State volgde die redenering niet. Het beroepschrift was ingediend en ondertekend door de bewoner zelf. Daaruit bleek niet dat hij ook namens anderen optrad, en er was geen machtiging overgelegd. De rechtbank had de omwonenden bovendien in een brief van 10 februari 2025 laten weten dat zij als derde-belanghebbenden bij de procedure waren betrokken. Ook in hun eigen stukken noemden zij zich zo, en in het hogerberoepschrift stond zelfs nadrukkelijk dat zij geen beroep hadden ingesteld. De Afdeling wees er verder op dat de omwonenden geen belang hadden dat tegengesteld was aan dat van de bewoner. Zij kwamen net als hij op voor het behoud van de parkeerstrook. Volgens de wet kan geen hoger beroep worden ingesteld door een belanghebbende aan wie redelijkerwijs kan worden verweten dat hij niet zelf in beroep is gegaan bij de rechtbank. Dat verwijt trof hier de omwonenden. Dat het beroep van de bewoner wegens het ontbreken van procesbelang niet-ontvankelijk was verklaard, maakte dat niet anders. De Afdeling bestuursrechtspraak verklaarde het hoger beroep van de omwonenden daarom niet-ontvankelijk. Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden. De inhoud van het besluit om de parkeerstrook aan de openbaarheid te onttrekken is niet beoordeeld.

Raad van State·
Bestuursrecht