Kantonrechter: vof en vennoten moeten € 1.994 betalen voor restant op Ford Transit Een autoverkoper leverde in november 2025 een Ford Transit aan een vennootschap onder firma, een samenwerkingsverband van twee vennoten. De totale koopsom, inclusief afleverpakket en btw, kwam uit op € 29.733. De kopers betaalden dat bedrag in drie delen: € 2.000 op 2 december 2025, € 24.572,73 op 3 december 2025 en € 1.500 in februari. Daarmee bleef een restant van € 1.660,27 openstaan. De verkoper dagvaardde de kopers voor de kantonrechter in Enschede om dat bedrag, met rente en kosten, alsnog te innen.
De kopers erkenden dat een deel van de factuur, het btw-gedeelte, nog niet was betaald. Ze vonden echter dat ze € 890 aan afleverkosten niet hoefden te betalen. Volgens hen vertoonde de auto enkele dagen na aflevering al mankementen en waren ze € 450 kwijt aan kosten omdat de auto niet goed was opgeleverd. Dat bedrag wilden ze verrekenen met de openstaande factuur.
De verkoper betwistte dat. Volgens hem was het afleverpakket volledig uitgevoerd en had de auto bij aflevering geen mankementen. Hij wees er ook op dat de kopers pas in hun conclusie van antwoord, het eerste verweerschrift in de procedure, over de gebreken hadden geklaagd. Een koper moet binnen bekwame tijd nadat hij een gebrek ontdekt klagen, en daarvan was volgens de verkoper geen sprake. Bovendien betwistte hij dat de kopers € 450 aan kosten hadden gemaakt, en als dat wel zo was, was hij daar volgens hem niet voor aansprakelijk.
De kantonrechter stelde vast dat de verkoper de mankementen en de tijdigheid van de klacht gemotiveerd had betwist. Dan ligt het aan de kopers om hun verhaal met stukken te onderbouwen. Dat deden zij niet. De enkele stelling dat de auto niet voldeed en dat ze erover hadden geklaagd, vond de rechter onvoldoende. Ook de € 450 aan gemaakte kosten was niet onderbouwd. Daardoor is niet vast komen te staan dat de kopers een tegenvordering hebben die ze met de factuur kunnen verrekenen. Omdat ze verder niet bestreden dat ze een deel van de factuur nog moesten betalen, wees de rechter de hoofdsom van € 1.660,27 toe.
Omdat het om een handelsovereenkomst gaat en de factuur niet op tijd volledig was betaald, zijn de kopers ook de wettelijke handelsrente verschuldigd. De kantonrechter vond verder dat de verkoper in redelijkheid incassohandelingen had verricht en dat de gevorderde vergoeding van € 249,04 klopt met het landelijke besluit over buitengerechtelijke kosten. Ook die incassokosten moeten de kopers dus betalen. De verkoper had daarnaast een rentebedrag van € 84,95 gevorderd, dat meetelt in het totaal.
De kopers hebben na hun mondelinge verweer en de conclusie van repliek niet meer gereageerd, hoewel ze daartoe in de gelegenheid waren gesteld. Ze stonden in persoon, zonder advocaat, tegenover de gemachtigde van de verkoper. Omdat ze ongelijk kregen, moeten ze ook de proceskosten betalen.
De kantonrechter veroordeelde de vof en de beide vennoten tot betaling van € 1.994,26, te vermeerderen met de wettelijke handelsrente over € 1.660,27 vanaf 4 juni 2026 tot de dag van volledige betaling. De proceskosten van de verkoper zijn begroot op € 1.071,79, bestaande uit dagvaardingskosten, griffierecht, het salaris van de gemachtigde en nakosten. Die moeten de kopers binnen veertien dagen betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat de verkoper het ook kan afdwingen als de kopers in hoger beroep gaan. Het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Overijssel · 20 oktober 2026
Civiel Recht Media Markt moet € 775.458 schade betalen na abrupt beëindigen kabelcontract met Mondeno Twintig jaar lang leverde Mondeno kabels en accessoires aan de winkels van Media Markt. Het bedrijf vulde wekelijks de schappen aan, hield daarvoor een voorraad aan en had personeel en magazijnruimte om de klant te bedienen. Eind 2018 en begin 2019 spraken beide bedrijven een nieuwe samenwerking af. Daarbij zou Media Markt kabels bij twee leveranciers inkopen: Mondeno en een tweede partij, HAMA. In november 2020 liet Media Markt weten dat het deel van het assortiment dat aan Mondeno was toegezegd toch naar HAMA ging. Daarna kocht Media Markt nog maar heel beperkt bij Mondeno.
Dat Media Markt daarmee tekortschoot, staat al vast. Het gerechtshof Den Haag oordeelde op 27 augustus 2024 dat Media Markt de afspraken niet is nagekomen en de schade van Mondeno moet vergoeden. Geen van beide partijen ging in cassatie, dus die uitspraak staat. In deze vervolgprocedure, een zogeheten schadestaatprocedure, ging het alleen nog om de hoogte van de schade. Mondeno eiste uiteindelijk € 3.246.414, inclusief rente. Dat bedrag ging uit van een samenwerking van in beginsel drie jaar vanaf april 2020.
Media Markt stelde dat de overeenkomst opzegbaar was en dat de schade hooguit de drie maanden opzegtermijn uit haar algemene voorwaarden zou beslaan. De rechtbank Rotterdam gaf Media Markt op twee punten gelijk. De overeenkomst was opzegbaar: twee professionele bedrijven mogen in algemene bepalingen afspreken dat een overeenkomst voor bepaalde tijd kan worden opgezegd, ook als daarover niet is onderhandeld. En Media Markt had de overeenkomst in november 2020 ook daadwerkelijk opgezegd. Het bericht dat de kabels naar HAMA gingen, betekende onmiskenbaar dat Media Markt de afspraken niet zou uitvoeren. Dat dit niet per aangetekende brief gebeurde, deed daar niet aan af.
Over de lengte van de opzegtermijn oordeelde de rechtbank anders dan Media Markt. Een beroep op een opzegtermijn van drie maanden was onder de omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar. De rechtbank woog onder meer mee dat de bedrijven 21 jaar zaken met elkaar deden en dat Media Markt een belangrijke klant was. Mondeno had verplichtingen aangegaan voor personeel, magazijn en voorraad. Media Markt had in 2018 en 2019 zelf een langdurige samenwerking in het vooruitzicht gesteld. Bovendien lag de reden voor de opzegging in commerciële afwegingen en niet in klachten over Mondeno. Daarom had Media Markt een opzegtermijn van twaalf maanden in acht moeten nemen, tot 1 december 2021. Het eerdere standpunt van Mondeno dat zes maanden redelijk zou zijn, stond daaraan niet in de weg.
De schade is daarmee de gemiste nettomarge over januari tot en met november 2021. December 2020 telt niet mee, omdat Media Markt toen nog ongeveer evenveel bij Mondeno kocht als zonder coronacrisis te verwachten was. De rechtbank rekende vervolgens met de cijfers van Mondeno, op enkele punten gecorrigeerd. De historische omzetcijfers en de uitbreiding naar meer winkels nam ze over, omdat Media Markt die onvoldoende gemotiveerd had betwist. Een afslag van 30 procent paste ze niet toe. De verhoging van de omzet door vrijgevallen assortiment van andere leveranciers wees ze af, omdat Mondeno die onvoldoende had onderbouwd. Wel trok ze 7,5 procent af voor de coronacrisis. De omzet over de elf maanden kwam zo op € 2.560.887, waarvan € 133.030 aan latere afname door Media Markt werd afgetrokken. Over de resterende gemiste omzet van € 2.427.587 hanteerde de rechtbank een nettomarge van 31,94 procent, het gemiddelde van de percentages van beide partijen. Het beroep van Media Markt op de schadebeperkingsplicht van Mondeno slaagde niet.
De rechtbank veroordeelt Media Markt tot betaling van € 775.458, met wettelijke rente vanaf 1 december 2021. Eerder dan die datum kon de rente niet ingaan, omdat de schade pas tot en met november 2021 werd geleden. Media Markt moet ook de proceskosten van € 20.089,94 betalen, plus wettelijke rente als zij die niet binnen veertien dagen voldoet. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank wijst claim van € 567.608 af en laat man ruim € 72.000 betalen na ontruiming woning Een man die zijn leven lang in het ouderlijk huis in de buurt van Utrecht woonde, wilde geld zien van de erfgenamen van zijn overleden zus. Het huis was eerst van zijn ouders en kwam uiteindelijk bij zijn zus terecht. Volgens de man waren er afspraken gemaakt dat hij ten minste € 150.000 zou krijgen als het huis werd verkocht of geleverd aan een ander. Daarnaast wilde hij € 417.608 terug, omdat hij zelf in het huis had geïnvesteerd. Hij had onder meer een tuinhuis, een serre en een werkplaats met berging op het erf laten bouwen. Om zijn claims veilig te stellen liet hij op 26 januari 2026 beslag leggen op de woning.
De rechtbank Midden-Nederland oordeelt dat de man zijn verhaal niet heeft onderbouwd. Voor de € 150.000 verwees hij naar een kort geding uit 2006, waarin de voorzieningenrechter had overwogen dat zijn zus en broer verklaarden dat zo'n vergoeding was afgesproken. De rechtbank hecht daar geen waarde aan. Een kort geding levert maar een voorlopig oordeel op, de overweging werd bovendien 'ten overvloede' gegeven en het geschil ging toen over iets anders, namelijk of de man de woning moest verlaten. Afspraken op papier zijn er niet, terwijl de afspraak uit 1996 over het gebruik van het huis wel schriftelijk is vastgelegd. Ook in de administratie van de overleden zus is niets gevonden dat op een extra afspraak wijst.
Ook de claim van € 417.608 sneuvelt. Voor ongerechtvaardigde verrijking moet het huis meer waard zijn geworden door de investeringen, en daar heeft de man niets over gesteld, bijvoorbeeld met een taxatierapport. De erfgenamen brachten juist een keuringsrapport en een offerte van een saneringsbedrijf in, waaruit blijkt dat de toevoegingen de waarde van het huis verlagen. Dat hem het huis ooit zou zijn beloofd, blijkt nergens uit. Wanprestatie vereist een overeenkomst, en die is er volgens de rechtbank niet. De man zei zelf dat hij ervan uitging altijd te mogen blijven wonen, wat eerder op vertrouwen lijkt te berusten dan op afspraken.
De erfgenamen kregen in hun tegenvorderingen grotendeels gelijk. De man had na een kort geding van 27 november 2024 meer dan twaalf maanden om het huis te verlaten, maar deed dat niet. Het huis werd op 29 januari 2026 met de sterke arm ontruimd. Hij moet de ontruimingskosten van € 2.193,79 betalen en € 1.000 voor het verwijderen van achtergelaten spullen. Zijn verwijt dat zijn vorige advocaat ten onrechte niet in hoger beroep ging tegen dat kortgedingvonnis, wijst de rechtbank af: niets wijst erop dat hij daartoe opdracht gaf. Ook moet hij € 69.450 betalen voor herstel en sanering van het huis, waar onder meer olieopslagtanks stonden en de elektriciteit en installaties niet werkten. Dat bedrag was onderbouwd met het keuringsrapport en de man betwistte het zelf niet.
De erfgenamen wilden ook de spullen terug die de man uit het huis zou hebben meegenomen, of anders € 10.000. Dat wijst de rechtbank af. Wie een zaak terugvordert, moet aantonen eigenaar te zijn, en foto's van lege plekken in het huis zijn daarvoor onvoldoende. Het bedrag van € 10.000 was niet onderbouwd.
Het beslag op de woning is volgens de rechtbank ten onrechte gelegd, omdat de man geen vorderingen heeft. De erfgenamen konden het huis door het beslag niet verkopen en hadden daardoor extra kosten. De rechtbank heft het beslag op en wijst een schadevergoeding toe van € 1.625,52 per maand vanaf 26 januari 2026 tot de datum van het vonnis. De man betwistte dat bedrag niet.
De rechtbank wijst alle vorderingen van de man af en veroordeelt hem in de proceskosten van de erfgenamen, in totaal € 10.397 in conventie en € 3.871 in reconventie. Naast de ontruimings- en verwijderingskosten en de herstelkosten van € 69.450 moet hij de maandelijkse schadevergoeding voor het beslag betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter zet zoon af als bewindvoerder over moeder: auto, schenkingen en debetrente Een vrouw die sinds 2015 in een rolstoel zit en haar financiën niet meer zelf kan regelen, had haar zoon als bewindvoerder. Hij beheerde haar vermogen sinds 1 januari 2016. Dat vermogen was aanzienlijk: eind 2020 stond er ruim € 688.000 op haar bankrekeningen. De kantonrechter van de rechtbank Limburg concludeert dat de zoon zijn taak niet goed heeft uitgevoerd en ontslaat hem ambtshalve.
Aanleiding voor de zitting waren vragen van de griffie over de jaarlijkse rekening en verantwoording over 2022 en 2023. De bewindvoerder had hoge bedragen aan zichzelf overgemaakt. Zo ging in 2022 € 65.800 naar zijn eigen rekening en in 2023 € 110.100, buiten de schenkingen om. De kantonrechter had hem op 3 juni 2021, 12 juli 2022 en 9 juni 2023 toestemming gegeven om telkens € 80.000 te schenken aan zichzelf en aan zijn broer. De broer kreeg zijn schenkingen echter pas veel later, of in het geval van de tweede schenking pas op 27 en 28 oktober 2026, kort voor de zitting. Waarom de bewindvoerder zichzelf wel kon betalen maar zijn broer niet, kon hij niet uitleggen. Zijn verklaring dat sommige rekeningen niet toegankelijk waren, vond de kantonrechter onwaar. Al bladerend door de afschriften van 2021 vond de rechter bovendien ongeveer € 8.000 dat zonder machtiging naar de bewindvoerder was gegaan. Ook in 2024 en 2025 maakte hij bedragen aan zichzelf over, terwijl er na 2023 geen machtigingen meer waren. Hooguit een restant van € 6.560,72 had hij nog mogen opnemen.
Ook de auto leidde tot kritiek. Kort nadat hij het bewind had aangevraagd, zette de bewindvoerder een auto op zijn eigen naam. Die staat wel als bezitting van zijn moeder in de rekeningen. De moeder kon zich op dat moment niet uitdrukken en heeft nooit een rijbewijs gehad. Toch werden verzekering, motorrijtuigenbelasting, onderhoud en brandstof uit haar vermogen betaald, gemiddeld bijna € 3.000 per jaar. Volgens de kantonrechter had de bewindvoerder de auto moeten verkopen en voor ziekenhuisritten een taxi kunnen nemen, of zijn eigen auto kunnen gebruiken met een reiskostenvergoeding.
Daarnaast tikte de kantonrechter de bewindvoerder op andere punten aan. In 2021 en 2022 stond debetrente op de verantwoording, terwijl het saldo ruim positief was en hij de post niet kon verklaren. De verzekeringen bleven na de verkoop van het huis in 2020 anderhalf jaar doorlopen en stegen zelfs van € 823 in 2019 naar € 2.353 in 2021. Verder werd van haar rekening de huur betaald van een cv-ketel in het huis waar de zoon zelf woont, terwijl zijn moeder in een verzorgingshuis woont.
De kantonrechter ontslaat de zoon met ingang van 13 november 2026 en benoemt Samen in Bewind B.V. als opvolgend bewindvoerder. Die moet onderzoeken of de moeder schade heeft geleden en hoeveel, en daarover binnen vier maanden verslag doen. De zoon moet binnen 14 dagen alle bedragen die hij sinds 1 januari 2024 aan zichzelf heeft overgemaakt terugstorten, behalve € 6.560,72. Ook moet hij afschriften verstrekken en de autosleutels, de kentekencard en de tenaamstellingscode overhandigen. Zijn verzoek om de auto voor € 6.000 aan een autobedrijf te mogen verkopen wijst de rechter af, omdat de ANWB-koerslijst € 7.750 aangeeft. De opvolger mag de auto verkopen voor elk bedrag boven € 7.000.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank vernietigt verstekvonnis: bedrijf betaalt € 2.500 voor portretfoto op bestelbus Een vrouw die in 2009 via een uitzendbureau voor een bedrijf werkte, kwam er jaren later achter dat een foto van haar op een bestelbus van dat bedrijf stond. Haar voor- en achternaam stonden erbij. De foto was tijdens het werk gemaakt. Meerdere mensen attendeerden haar op de bus. Zij stapte naar de kantonrechter en eiste onder meer een schadevergoeding van € 10.000 en een verbod om haar portret te blijven gebruiken.
Het bedrijf liet de zaak eerst verstek gaan. In een verstekvonnis van 19 maart 2025 kreeg de vrouw haar vorderingen grotendeels toegewezen, al viel de schadevergoeding lager uit dan zij had gevraagd. Het bedrijf kwam daarna in verzet tegen dat vonnis. Het bedrijf betaalde intussen al ongeveer € 7.000 op grond van het verstekvonnis, en daarom kon de kantonrechter nu opnieuw naar de hele zaak kijken.
Over het feit dat de foto niet in opdracht van de vrouw is gemaakt, zijn partijen het eens. In dat geval geldt artikel 21 van de Auteurswet: zo'n portret mag niet openbaar worden gemaakt als een redelijk belang van de geportretteerde zich daartegen verzet. Het bedrijf voerde aan dat de vrouw tijdens werktijd voor de foto had geposeerd en daarmee stilzwijgend toestemming had gegeven voor zakelijke promotie. Ook zouden de huisregels van het bedrijf het gebruik van zulke foto's toestaan. De kantonrechter volgde dat niet. Instemmen met het maken van een foto is geen vrijbrief om die foto onbeperkt te gebruiken. Het bedrijf liet bovendien niet zien dat de vrouw van de huisregels op de hoogte was gesteld.
De vrouw heeft volgens de rechter wel een redelijk belang. Zij is geen fotomodel en heeft geen zakelijke belangen te verdedigen, maar ze heeft een persoonlijkheidsrechtelijk belang: zij bepaalt zelf waarmee zij in verband wordt gebracht. Zij wil niet dat mensen denken dat zij bijklust voor het bedrijf. Ze werkt al meer dan tien jaar als communicatieadviseur in het sociale domein en wil ook daarom niet dat haar beeltenis overal voor wordt gebruikt. Het verweer dat zij na vijftien jaar nauwelijks nog herkenbaar was, sneuvelde. Verschillende mensen herkenden haar op de bus, en haar naam stond erbij.
De foto op de website van het bedrijf en op de website van de beletteraar liet de rechter buiten beschouwing. De vrouw maakte niet aannemelijk dat de foto daadwerkelijk op de eigen website van het bedrijf stond, en het is niet duidelijk of gebruik door de beletteraar aan het bedrijf kan worden toegerekend.
De gevorderde schadevergoeding van € 10.000 ging de rechter te ver. Hij stelde de immateriële schade naar billijkheid vast op € 2.500. De foto stond op één bus, en dat beperkte het bereik. De naam van de vrouw op de bus woog wel zwaarder. De rechtspraak waarin hogere bedragen zijn toegekend, ging volgens de rechter over foto's die veel breder zijn verspreid. Het gevraagde verbod was te ruim geformuleerd, omdat niet duidelijk is wat 'iedere directe of indirecte inbreuk' precies omvat. De rechter beperkte het verbod daarom tot het gebruik van het portret in reclame voor het bedrijf, zoals op de bestelbus is gebeurd. De verklaringen voor recht wees hij af, omdat niet duidelijk was welk belang de vrouw daarbij nog had naast de veroordelingen.
De kantonrechter vernietigde het verstekvonnis. Het bedrijf moet de vrouw € 2.500 schadevergoeding betalen, met rente vanaf 13 februari 2025. Het bedrijf mag het portret van de vrouw niet meer openbaar maken in reclame voor het bedrijf, op straffe van een dwangsom van € 250 per dag met een maximum van € 5.000. Daarnaast betaalt het bedrijf € 453,75 aan incassokosten en € 1.037,54 aan proceskosten. Omdat het bedrijf al ongeveer € 7.000 betaalde op grond van het verstekvonnis, moet de vrouw een deel terugbetalen. Daarvoor is geen vordering ingesteld, dus de partijen moeten dat onderling regelen.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht