Hof: keel dichtknijpen tot bewusteloosheid na geluidsoverlast is poging zware mishandeling, 120 uur taakstraf voorwaardelijk Op 2 oktober 2023 laadde een vrachtwagenchauffeur vroeg in de ochtend goederen uit bij een school in Amsterdam. De laadklep van zijn wagen maakte lawaai. Een man die tegenover de laad- en losplaats woonde, had al eerder last van die bevoorrading gehad. Die ochtend was voor hem de maat vol. Hij liep naar buiten, op de chauffeur af en sprak hem aan op de overlast.
De woordenwisseling liep uit de hand. De chauffeur sloeg de man met een draagbare computer (PDA) in het gezicht. Het hof gaat uit van een lichte klap. Daarop greep de man de chauffeur met beide handen bij de keel en hield die met kracht dichtgeknepen, tot de chauffeur het bewustzijn verloor en in elkaar zakte. Een getuige zag het gebeuren en ontfermde zich over de chauffeur. Die had daarna pijn aan zijn hals, moeite met slikken en roodpaarse verkleuringen aan zijn keel.
Dit is de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 10 september 2024. Het hof sprak de man vrij van de primair tenlastegelegde poging tot doodslag, in navolging van zowel de advocaat-generaal als de verdediging. Wel achtte het hof een poging tot zware mishandeling bewezen. Volgens het hof is de hals een kwetsbaar lichaamsdeel, met luchtpijp en belangrijke bloedvaten. Wie de keel met kracht dichtknijpt tot iemand het bewustzijn verliest, loopt een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel, zoals hersenletsel. De man heeft die kans volgens het hof bewust aanvaard. Dat hij volgens zichzelf alleen verdere slagen of steken wilde voorkomen, sluit voorwaardelijk opzet niet uit. Niet bewezen is dat hij de chauffeur tegen de borst sloeg.
De verdediging deed een beroep op vrijwillige terugtred, noodweer, noodweerexces en putatief noodweerexces. Het hof verwierp ze alle. De man liet de chauffeur pas los toen die bewusteloos was, dus niet uit eigen beweging. Noodweer ging niet op, omdat na één lichte klap geen noodzaak bestond tot dit geweld: de man kon gewoon afstand nemen, en hij had de confrontatie zelf gezocht. Dat de chauffeur een stanleymes zou hebben gehad, is niet aannemelijk geworden. De man verklaarde daar wisselend over en zei in hoger beroep het voorwerp niet goed te hebben gezien. Het verzoek om de chauffeur opnieuw als getuige te horen wees het hof af, omdat een nader verhoor niet noodzakelijk was.
Bij de straf woog mee dat de man eerder was veroordeeld voor mishandeling en dat voor hem toen een proeftijd gold. Hij werkte niet mee aan een reclasseringsadvies. Wel is hij psychisch kwetsbaar en heeft hij moeite met spanningen. Het hof koos daarom voor een geheel voorwaardelijke taakstraf. De advocaat-generaal had dezelfde straf gevorderd als de politierechter had opgelegd.
Voor de schade geldt dat de chauffeur zelf bijdroeg aan de escalatie door de man met de PDA te slaan. Het hof verdeelt de schade daarom 40 procent voor de chauffeur en 60 procent voor de man. Van de gevorderde immateriële schade van € 500 blijft daardoor € 300 over.
Het hof vernietigde het vonnis en veroordeelde de man tot een taakstraf van 120 uur, te vervangen door 60 dagen hechtenis. De taakstraf wordt niet uitgevoerd, tenzij de man zich binnen een proeftijd van drie jaar opnieuw aan een strafbaar feit schuldig maakt. Hij moet € 300 immateriële schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 2 oktober 2023, met een schadevergoedingsmaatregel aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer. Ook beveelt het hof de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde geldboete van € 200, bij gebreke van betaling te vervangen door vier dagen hechtenis.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Raad van State: staatssecretaris hoeft niet te ingrijpen in tuchtklachten tegen advocaten, hoger beroep ongegrond Een man diende klachten in bij de Nederlandse Orde van Advocaten, de Raden van Discipline en het Hof van Discipline. Volgens hem werkten die klachtenprocedures niet. Op 31 maart 2023 vroeg hij de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid daarom om hem te helpen aan 'rechtstoegankelijkheid'. Dat kwam neer op een verzoek om in te grijpen in zijn individuele tuchtzaken.
De staatssecretaris weigerde dat bij brief van 21 april 2023. Hij schreef dat hij als staatssecretaris niet kan interveniëren in individuele zaken. De man maakte bezwaar, maar de staatssecretaris handhaafde zijn weigering bij brief van 15 juni 2023. De man stapte daarna naar de rechter.
De Raad van State beslist in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 17 december 2024. Die rechtbank had het beroep van de man ongegrond verklaard. Volgens de rechtbank geeft de Advocatenwet de staatssecretaris geen ruimte om in individuele tuchtzaken tussenbeide te komen. De tuchtrechtelijke bevoegdheden liggen bij de dekens, de Raden van Discipline en het Hof van Discipline.
De Afdeling bestuursrechtspraak komt tot hetzelfde eindresultaat, maar langs een andere weg. De brief van 15 juni 2023 miste een formeel dictum, het beslispunt van een besluit. Uit de tekst en de toelichting van de staatssecretaris leidt de Afdeling af dat hij het bezwaar niet-ontvankelijk bedoelde te verklaren. De brief van 21 april 2023 is namelijk geen besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht. Een besluit is een schriftelijke beslissing met rechtsgevolg, en daar voldeed deze brief niet aan. De rechtbank verklaarde het beroep daarom terecht ongegrond, zij het om andere redenen. Aan de inhoudelijke gronden van de man komt de Afdeling niet toe.
De staatssecretaris vroeg de Afdeling ook om het hoger beroep niet-ontvankelijk te verklaren wegens misbruik van procesrecht. Hij wees erop dat de man bij meerdere ministers hetzelfde verzoek heeft gedaan en dat zijn procedeergedrag de staat veel publieke middelen kost. De Afdeling wijst dat verzoek af: op basis van alle informatie die zij nu heeft, is van misbruik nog geen sprake.
Tegelijk waarschuwt de Afdeling dat er inmiddels wel een duidelijk patroon te zien is. De man start bij verschillende bestuursorganen en rechtscolleges meerdere procedures en dient klachten in. Op 22 mei 2024 verklaarde de Afdeling al hoger beroepen van hem niet-ontvankelijk wegens misbruik van het recht om hoger beroep in te stellen. Bovendien deed hij hetzelfde verzoek aan de Minister van Justitie en Veiligheid. Dat leidde tot een uitspraak van de Afdeling van 3 juni 2026, waarin zijn hoger beroep eveneens ongegrond werd verklaard. Daaruit volgt dat zulke brieven van een staatssecretaris of minister geen besluit zijn. Volgens de Afdeling zou dat voor de man reden moeten zijn om te stoppen met vergelijkbare verzoeken. Blijft hij op deze manier procederen, dan kan het oordeel op termijn alsnog anders uitvallen.
Het voorwaardelijk incidenteel hoger beroep van de staatssecretaris vervalt, omdat het hoger beroep van de man ongegrond is. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank, met verbetering van de gronden. De staatssecretaris hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Advocatenkantoor moet €95.453 terugbetalen wegens ondoorzichtig kostenbeding Een man die werd bijgestaan door een advocatenkantoor in een strafzaak wegens een zedendelict, sleepte zijn voormalige raadslieden voor de rechter. Hij stelde dat het kantoor hem onvoldoende had geïnformeerd over de te verwachten kosten, een verkeerde processtrategie had gevoerd en op andere manieren tekort was geschoten. De rechtbank Amsterdam gaf hem deels gelijk — maar niet op alle punten.
Het kantoor had bij aanvang van de opdracht alleen een uurtarief opgegeven (tussen de €250 en €650 per uur) en een voorschot van ruim €65.000 gevraagd. Toen de cliënt in augustus 2022 per e-mail vroeg of hij op basis daarvan de totale kosten kon inschatten, liet het kantoor weten dat dit vooraf niet te bepalen viel. Dat was juridisch onvoldoende. De rechtbank oordeelde op grond van Europese consumentenbescherming — en een richtinggevend arrest van het Europese Hof van Justitie uit 2023 — dat advocaten verplicht zijn consumenten vóór het sluiten van een overeenkomst tenminste een globale schatting te geven van de totale kosten. Dat was hier niet gebeurd. Het kostenbeding was daarmee niet transparant én oneerlijk.
Dit had grote financiële gevolgen. De man had in totaal ruim €136.000 betaald aan het kantoor voor zijn eigen verdediging. Omdat de rechter de overeenkomst niet volledig mocht vernietigen — dat zou leiden tot juridische onzekerheid over terugvorderingen — werd het verschuldigde bedrag vastgesteld op het oorspronkelijke voorschot van €65.340. Het te veel betaalde moest worden teruggestort. Voor de kosten van ingeschakelde externe deskundigen — in totaal bijna €25.000 — gold een nog strenger oordeel: die overeenkomsten kwamen volledig te vervallen, omdat partijen bij het inschakelen van die derden in het geheel niet over de kosten hadden gesproken.
Over de processtrategie oordeelde de rechtbank anders dan de man had gehoopt. Hij verweet het kantoor dat het hem had geadviseerd iedere seksuele handeling te ontkennen, terwijl hij had moeten inzetten op het ontbreken van dwang. De rechtbank volgde dit niet. De advocaten hadden een dubbel verweer gevoerd — primair geen contact, subsidiair geen dwang — en dat was, hoe weinig kansrijk ook, niet evident kansloos te noemen. Bovendien was de strategie in overleg met de cliënt bepaald, die zelf bij herhaling had gezegd 'alles op alles' te willen zetten.
Wel werden twee andere beroepsfouten vastgesteld. Het kantoor had toegezegd maandelijks urenoverzichten te sturen, maar deed dat slechts drie keer in anderhalf jaar. Dat is in strijd met de afspraak én met de gedragsregels voor de advocatuur. Ook liet het kantoor werkzaamheden uitvoeren door een medewerkster die niet in de afspraken was opgenomen. Beide fouten erkende de rechtbank als tekortkomingen, maar ze leidden niet tot extra schadevergoeding: de cliënt had niet aangetoond welke schade hij daardoor concreet had geleden, en de financiële compensatie via het consumentenrecht dekte dit al voldoende af.
De twee individuele advocaten — de vennoten van het kantoor — werden persoonlijk vrijgepleit van aansprakelijkheid. Voor persoonlijke aansprakelijkheid is een 'ernstig persoonlijk verwijt' vereist, en de rechtbank oordeelde dat niet was gebleken dat zij opzettelijk regelgeving hadden overtreden of de cliënt bewust hadden willen benadelen.
De rechtbank veroordeelde het advocatenkantoor tot terugbetaling van €95.453,50 inclusief btw, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 10 augustus 2024. Daarnaast moet het kantoor de proceskosten vergoeden van ruim €8.000. De vorderingen tegen de individuele advocaten werden afgewezen.
Rechtbank Amsterdam · 8 april 2026
Civiel Recht Accountants krijgen waarschuwing voor overslaan mondelinge hoorzitting Twee werknemers van energiebedrijf Vattenfall dienden een klacht in bij de beroepsvereniging IIA (Instituut van Internal Auditors) tegen een collega die betrokken was bij een intern rapport over schendingen van Europese aanbestedingsregels. Die klacht had betrekking op een conceptmemorandum uit 2015 waarin werd erkend dat Vattenfall bewust aanbestedingsregels had overtreden. De IIA behandelde de klacht via haar eigen tuchtrechtspraak, uitgevoerd door een Raad van Tucht en een Raad van Beroep, waarvan meerdere geregistreerde accountants lid waren.
Nadat de tuchtrechtelijke procedure bij de IIA was afgerond, stapten de Vattenfall-medewerkers naar de officiële accountantskamer. Ze beschuldigden de accountants die zitting hadden in de IIA-tuchtcolleges van partijdigheid, onzorgvuldigheid en het achterhouden van de belangen van de beklaagde internal auditor. De accountantskamer wees de meeste klachten af, maar oordeelde dat twee leden van de Raad van Beroep wél fout hadden gehandeld: zij hadden geen mondelinge hoorzitting gehouden, terwijl het eigen reglement van de IIA dat verplicht stelde en de klagers er tweemaal uitdrukkelijk om hadden gevraagd.
Beiden partijen gingen in hoger beroep bij het College van Beroep voor het bedrijfsleven. De Vattenfall-medewerkers wilden dat meer klachtonderdelen gegrond zouden worden verklaard; de accountants wilden juist dat de klacht geheel ongegrond zou worden verklaard of dat de klagers niet-ontvankelijk zouden worden verklaard.
Het College stelde allereerst vast dat accountants die deelnemen aan verenigingstuchtrechtspraak — zoals die van de IIA — wel degelijk tuchtrechtelijk aangesproken kunnen worden op hun individueel handelen, maar dat dit toetsingskader terughoudend moet zijn. De drempel is hoog: alleen bij ernstige schendingen van procedurele regels of fundamentele beginselen is ingrijpen gerechtvaardigd. Een tuchtprocedure is er niet voor bedoeld om inhoudelijke oordelen van een privaatrechtelijk tuchtcollege opnieuw te beoordelen.
De argumenten van de Vattenfall-medewerkers over partijdigheid, bewijswaardering en motivering van de uitspraken haalde het College niet over de streep. Dat de accountants in de IIA-tuchtcolleges de beklaagde kenden uit hoofde van haar functie bij de IIA was onvermijdelijk: het reglement schrijft nu eenmaal voor dat tuchtcollegeleden zelf lid van de vereniging moeten zijn.
Wel hield de veroordeling van de twee Raad van Beroep-leden stand. Het College bevestigde dat zij in strijd hadden gehandeld met het beginsel van vakbekwaamheid en zorgvuldigheid door unaniem te besluiten geen mondelinge behandeling te houden. Hoor en wederhoor is ook in verenigingstuchtrecht een fundamentele procedurele waarborg. Dat de uitkomst voor de beklaagde uiteindelijk niet anders was geweest, deed daar niet aan af.
Het College verklaarde beide hoger beroepen ongegrond. De uitspraak van de accountantskamer blijft daarmee volledig in stand, inclusief de opgelegde maatregel van waarschuwing aan de twee accountants die hadden deelgenomen aan de Raad van Beroep van de IIA.
College van Beroep voor het bedrijfsleven · 7 april 2026
Bestuursrecht Rechtbank legt 36 maanden cel op voor bijna 9,5 kilo harddrugs in huis in Boekel; officier eiste 40 Op 11 februari 2026 trad de politie een woning in Boekel binnen. Eerder die maand was er een melding binnengekomen over een chemische lucht en een zoemend geluid bij het huis. Ook brandde er elke avond en nacht licht op zolder en liepen er regelmatig verdachte personen rond. Bij de inval lag de huurder in de slaapkamer en sliep een tweede man op de bank in de woonkamer.
Op zolder stond een tafel met resten wit poeder en hennepgruis, een sealapparaat, een weegschaal, een mes en plastic zakjes. Achter schotten aan de zijkant van de zolder lagen tassen met gesealde zakken poeder en witte blokken. In totaal ging het om 330 gram cocaïne, 5010 gram 4-CMC, 658 gram 4-MMC, 3530 gram THC, 165 gram MDMA, 195 gram 2-MMC en 2651 gram N-ethylpentedron. Daarnaast lag er ruim 3,5 kilo hasjiesj en gedroogde henneptoppen, en een aparte zak van 320 gram met 4-CMC en 2-MMC.
De huurder, een man uit 1997, zit vast en stond terecht voor het aanwezig hebben van deze middelen. De rechtbank stelt dat een bewoner in beginsel verantwoordelijk is voor wat er in zijn woning ligt. De man heeft bovendien bekend dat hij wist dat er drugs in zijn huis lagen. Hij is daarom schuldig aan het opzettelijk aanwezig hebben van de harddrugs, de middelen van lijst IA en de softdrugs.
De rechtbank acht ook bewezen dat hij dit samen met de man deed die op de bank sliep. Berichten op de telefoon van die tweede man laten zien dat hij meerdere dagen in de woning verbleef en dat de huurder een bed voor hem wilde kopen. Zendmastgegevens tonen dat zijn telefoon in de weken voor de inval vrijwel uitsluitend in het bereik van de woning was. Op de zolder lagen poststukken op zijn naam. Op het hengsel van een tas met drugs zat bovendien een DNA-mengprofiel dat meer dan 10 miljoen keer waarschijnlijker is wanneer het van hem en drie onbekenden afkomstig is. De rechtbank vindt het daarom onaannemelijk dat hij niet van de drugs wist. Een derde medeverdachte, van wie DNA op verpakkingen en tassen zat, is volgens de rechtbank geen medepleger, omdat uit het dossier zijn rol niet blijkt.
Van twee onderdelen spreekt de rechtbank de man vrij. De 1840 gram wit poeder dat als ketamine ten laste was gelegd, is door het Nederlands Forensisch Instituut niet onderzocht. De indicatieve test van de politie is daarvoor te weinig, en ook de officier van justitie vroeg om vrijspraak. Een pot met bruine stroperige substantie bleek cannabisconcentraat, maar het NFI kon niet vaststellen of het hennepolie (lijst I) of hasjiesj (lijst II) was. Daardoor kan de rechtbank niet bepalen welk artikel van de Opiumwet is overtreden.
Bij de straf weegt de rechtbank mee dat de man zijn woning als opslagplaats gebruikte. Dat hij eerder in Frankrijk voor een soortgelijk feit werd veroordeeld en binnen een jaar na zijn vrijlating opnieuw Opiumwet-feiten pleegde, telt strafverzwarend. De rechtbank gebruikt de oriëntatiepunten als vertrekpunt: 30 maanden onvoorwaardelijke cel voor 10 tot 20 kilo harddrugs en 180 uur taakstraf voor 2,5 tot 5 kilo softdrugs. De reclassering adviseert een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden. Uit onderzoek van Novadic-Kentron blijkt dat de man een ernstige stoornis in het cannabisgebruik heeft en een psychotrauma- of stressgerelateerde stoornis.
De rechtbank veroordeelt hem tot 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 8 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De officier van justitie eiste 40 maanden, waarvan 6 voorwaardelijk. Aan het voorwaardelijke deel koppelt de rechtbank de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden: een meldplicht, ambulante behandeling voor verslaving en psychische klachten, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en meewerken aan het aflossen van schulden. De eis van een geldboete van € 891,95, bedoeld om criminele winst af te romen, wijst de rechtbank af, omdat er geen aanknopingspunten zijn voor financieel voordeel en alleen aanwezig hebben, niet handel, is bewezen. De voorlopige hechtenis blijft bestaan. Het strafrechtelijk beslag op het geldbedrag van € 891,95 wordt opgeheven en het geld gaat terug naar de man.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht