Rechter wijst contactverbod af, wel zorgplicht voor vriendin van dementerende man Een 82-jarige man met dementie staat sinds februari 2026 onder curatele. Zijn curator wilde dat zijn 78-jarige vriendin, met wie hij sinds 2019 een affectieve lat-relatie heeft, geen contact meer met hem mag opnemen en niet meer in de buurt van zijn woning of zijn zorginstelling mag komen. De rechter in kort geding wijst dat contact- en straatverbod af, maar legt de vrouw wel een verplichting op om mee te werken aan thuiszorg.
De man is meermaals gedwongen opgenomen in een zorginstelling, voor het eerst in april 2026. In juni keerde hij terug naar huis. In oktober gaf de burgemeester opnieuw een beschikking tot inbewaringstelling, maar die kon niet op tijd worden uitgevoerd, omdat de vrouw met de man naar een vakantiehuisje was gegaan. Inmiddels verblijft hij weer in een zorginstelling. De curator verweet de vrouw dat zij zorgverleners en familie de toegang tot de woning weigert, dat zij de man isoleert, dat zij zich negatief uitlaat over de zorginstellingen en de curator, en dat zij hem heeft ontvoerd. Volgens de curator leidt dat tot onrust en boosheid bij de man. De vrouw betwistte de verwijten. Zij stelde dat zij als gepensioneerd wijkverpleegkundige zelf kan beoordelen welke zorg nodig is, dat de thuiszorg te beperkend is en dat de man steeds meer van zijn autonomie verliest.
De rechter ziet wel een spoedeisend belang. Dat de man nu in een zorginstelling verblijft, verandert daar niets aan. De gedwongen opname loopt op basis van een machtiging die ten hoogste zes weken geldig is, en het is niet bekend of die wordt verlengd. Er is dus een reële kans dat hij binnen afzienbare tijd naar huis terugkeert. Ook het verweer dat de curator de man had moeten betrekken bij haar besluit om een kort geding te beginnen, slaagt niet. Dat is een inspanningsverplichting, en de curator mag ook handelen tegen de wil van de curandus als dat kennelijk nodig is om ernstig nadeel te voorkomen.
Over het contact- en straatverbod is de rechter streng. Zo'n verbod is een ingrijpende inbreuk op de persoonlijke vrijheid en kan alleen bij ernstig onrechtmatig handelen met een concreet gevaar voor herhaling. Dat heeft de curator onvoldoende aannemelijk gemaakt. De overgelegde stukken zijn oud of zeggen niet dat de vrouw een verwijtbare rol speelt. De specialist en Veilig Thuis adviseren juist externe hulp, omdat de situatie de vrouw boven het hoofd lijkt te groeien. De stelling over fysiek geweld en het onthouden van medicatie trok de curator bij aanvang van de zitting in. De beweerde psychische mishandeling is niet onderbouwd, en het vakantiehuisje was van tijdelijke duur. Een verbod zou bovendien de relatie gedwongen beëindigen, en dat is niet aannemelijk in het belang van de man.
Wel vindt de rechter voldoende aannemelijk dat de vrouw verhindert dat de thuiszorg behoorlijke zorg verleent. Zij laat de thuiszorg weliswaar toe, maar vindt tegelijk dat zij zelf kan bepalen welke zorg nodig is. Daarmee staat zij er mogelijk onbedoeld aan in de weg dat de man zo lang mogelijk thuis zorg krijgt. De rechter legt haar daarom een minder vergaande maatregel op. Zodra de gedwongen opname is geëindigd en de man terugkeert naar zijn woning, moet zij twee jaar lang meewerken aan de thuiszorg. Concreet moet zij samen met de man werkafspraken maken over de tijden waarop de thuiszorg komt, bevorderen dat hij dan thuis is en medewerkers binnenlaten die aanbellen. Ook moet zij dulden dat de thuiszorg de voordeur opent met de sleutel uit de sleutelkast als zij zelf niet thuis is. Zij mag die sleutel niet weghalen en de sloten niet laten vervangen. Aan de veroordeling verbindt de rechter geen dwangsom, omdat die zich daar niet goed voor leent.
Beide partijen krijgen deels ongelijk, dus draagt iedere partij de eigen proceskosten. De rechter verklaart de veroordeling uitvoerbaar bij voorraad en wijst al het andere dat de curator vorderde af, waaronder het contact- en straatverbod en de dwangsom van € 500 per overtreding.
Rechtbank Rotterdam · 2 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Kantonrechter zet zoon af als bewindvoerder over moeder: auto, schenkingen en debetrente Een vrouw die sinds 2015 in een rolstoel zit en haar financiën niet meer zelf kan regelen, had haar zoon als bewindvoerder. Hij beheerde haar vermogen sinds 1 januari 2016. Dat vermogen was aanzienlijk: eind 2020 stond er ruim € 688.000 op haar bankrekeningen. De kantonrechter van de rechtbank Limburg concludeert dat de zoon zijn taak niet goed heeft uitgevoerd en ontslaat hem ambtshalve.
Aanleiding voor de zitting waren vragen van de griffie over de jaarlijkse rekening en verantwoording over 2022 en 2023. De bewindvoerder had hoge bedragen aan zichzelf overgemaakt. Zo ging in 2022 € 65.800 naar zijn eigen rekening en in 2023 € 110.100, buiten de schenkingen om. De kantonrechter had hem op 3 juni 2021, 12 juli 2022 en 9 juni 2023 toestemming gegeven om telkens € 80.000 te schenken aan zichzelf en aan zijn broer. De broer kreeg zijn schenkingen echter pas veel later, of in het geval van de tweede schenking pas op 27 en 28 oktober 2026, kort voor de zitting. Waarom de bewindvoerder zichzelf wel kon betalen maar zijn broer niet, kon hij niet uitleggen. Zijn verklaring dat sommige rekeningen niet toegankelijk waren, vond de kantonrechter onwaar. Al bladerend door de afschriften van 2021 vond de rechter bovendien ongeveer € 8.000 dat zonder machtiging naar de bewindvoerder was gegaan. Ook in 2024 en 2025 maakte hij bedragen aan zichzelf over, terwijl er na 2023 geen machtigingen meer waren. Hooguit een restant van € 6.560,72 had hij nog mogen opnemen.
Ook de auto leidde tot kritiek. Kort nadat hij het bewind had aangevraagd, zette de bewindvoerder een auto op zijn eigen naam. Die staat wel als bezitting van zijn moeder in de rekeningen. De moeder kon zich op dat moment niet uitdrukken en heeft nooit een rijbewijs gehad. Toch werden verzekering, motorrijtuigenbelasting, onderhoud en brandstof uit haar vermogen betaald, gemiddeld bijna € 3.000 per jaar. Volgens de kantonrechter had de bewindvoerder de auto moeten verkopen en voor ziekenhuisritten een taxi kunnen nemen, of zijn eigen auto kunnen gebruiken met een reiskostenvergoeding.
Daarnaast tikte de kantonrechter de bewindvoerder op andere punten aan. In 2021 en 2022 stond debetrente op de verantwoording, terwijl het saldo ruim positief was en hij de post niet kon verklaren. De verzekeringen bleven na de verkoop van het huis in 2020 anderhalf jaar doorlopen en stegen zelfs van € 823 in 2019 naar € 2.353 in 2021. Verder werd van haar rekening de huur betaald van een cv-ketel in het huis waar de zoon zelf woont, terwijl zijn moeder in een verzorgingshuis woont.
De kantonrechter ontslaat de zoon met ingang van 13 november 2026 en benoemt Samen in Bewind B.V. als opvolgend bewindvoerder. Die moet onderzoeken of de moeder schade heeft geleden en hoeveel, en daarover binnen vier maanden verslag doen. De zoon moet binnen 14 dagen alle bedragen die hij sinds 1 januari 2024 aan zichzelf heeft overgemaakt terugstorten, behalve € 6.560,72. Ook moet hij afschriften verstrekken en de autosleutels, de kentekencard en de tenaamstellingscode overhandigen. Zijn verzoek om de auto voor € 6.000 aan een autobedrijf te mogen verkopen wijst de rechter af, omdat de ANWB-koerslijst € 7.750 aangeeft. De opvolger mag de auto verkopen voor elk bedrag boven € 7.000.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank stelt prejudiciële vragen over kinderalimentatie in samengesteld gezin en legt voorlopige bijdrage op Twee kinderen groeien op bij hun vader en diens nieuwe partner. Hun moeder moet bijdragen in de kosten van hun verzorging en opvoeding, maar zowel zij als de vader heeft ook nog andere kinderen te onderhouden. Dat maakt de berekening van de alimentatie ingewikkeld, en over de beste rekenmethode lopen de meningen in de rechtspraak uiteen. De rechtbank Overijssel legt daarom vragen voor aan de Hoge Raad.
De vader, die een WIA-uitkering heeft, wilde dat de moeder vanaf 1 oktober 2025 € 315 per kind per maand betaalt, plus de kinderbijslag. De moeder vond dat dit veel te hoog was en bood een lager bedrag aan: € 93 per maand voor het ene kind en € 49 voor het andere. Over de ingangsdatum waren partijen het eens. Ook over de behoefte van de kinderen waren ze het eens: € 430 per kind per maand in 2025.
De rechtbank keek eerst wie voor wie onderhoudsplichtig is. De vader en zijn echtgenote hebben samen twee kinderen. De moeder heeft met haar partner één kind, en die partner heeft een kind uit een eerdere relatie. Omdat de twee kinderen bij de vader en zijn echtgenote wonen, is ook de echtgenote onderhoudsplichtig voor hen. Als iemand voor meer kinderen moet zorgen dan hij kan betalen, wordt zijn draagkracht in beginsel gelijk over die kinderen verdeeld.
Daarna rekende de rechtbank uit wat ieder kan bijdragen. Na aftrek van woonlasten, vaste lasten en bij de vader een schuldaflossing, bleef per maand een deel van het inkomen over dat voor kinderalimentatie beschikbaar is. Omdat de moeder en haar partner hun woonlasten delen, en de vader en zijn echtgenote dat ook doen, halveerde de rechtbank bij hen de forfaitaire woonlast. De draagkracht kwam daarmee op € 687 voor de moeder, € 532 voor de vader en € 76 voor zijn echtgenote. De partner van de moeder kan € 804 bijdragen.
De moeder heeft in haar eigen gezin draagkracht over, terwijl in het gezin van de vader een tekort aan draagkracht bestaat. De rechtbank gebruikte de ruimte van de moeder om zoveel mogelijk in de behoefte van de twee kinderen te voorzien en kwam op € 278 per kind. Daar trok ze een zorgkorting vanaf: 25 procent voor het kind dat veel bij de moeder is, 5 procent voor het kind dat incidenteel bij haar verblijft. Zo kwam de bijdrage uit op € 256 en € 170 per maand. Met ingang van 1 januari 2026 verhoogde de rechtbank die bedragen met 4,6 procent, naar € 268 en € 178.
De rechtbank beslist hier niet definitief over, omdat ze twijfelt of haar rekenmethode juist is. Bij die methode wordt de draagkracht van een ouder vooraf over al zijn of haar kinderen verdeeld. Dat kan leiden tot een tekort in het ene gezin terwijl in het andere gezin draagkracht ongebruikt blijft, terwijl alle ouders samen voldoende kunnen betalen. Een alternatieve methode, de zogenoemde schotten-methode, rekent per gezin en zou de moeder € 50 per kind per maand meer laten betalen. De rechtbank ziet dat het ontbreken van overeenstemming over de rekenmethode een eenduidige aanpak in de weg staat.
Daarom stelt zij ambtshalve twee prejudiciële vragen aan de Hoge Raad. De eerste is of een overschot aan draagkracht in het ene gezin en een tekort in het andere gezin past bij de wettelijke regels over behoeftigheid, rangorde en bijdragen naar draagkracht. De tweede is of de wet zich ertegen verzet om onbenutte draagkracht over te hevelen, zolang een ouder niet meer betaalt dan de behoefte van de kinderen waarvoor hij of zij onderhoudsplichtig is.
Tot de Hoge Raad antwoord geeft, moet de moeder voorlopig de genoemde bedragen betalen, uiterlijk voor de eerste van elke maand. Die voorlopige beslissing blijft gelden, ook bij hoger beroep, tenzij het gerechtshof anders beslist. De definitieve beslissing houdt de rechtbank aan; de zaak komt terug op het familiejournaal van 3 mei 2027.
Rechtbank Overijssel · 3 november 2026
Civiel Recht Rechter beveelt verkoop van echtelijke woning op Sint Eustatius, geen gebruiksvergoeding Na hun echtscheiding in 2021 bleven twee ex-partners ieder voor de helft eigenaar van de voormalige echtelijke woning op Sint Eustatius, in het district Princess. De vrouw, die op Bonaire woont, bleef na het uiteengaan in het huis wonen, samen met de zoon van partijen. De man gebruikte een tijd lang de annex. Zij vorderde verdeling van de gemeenschap en verkoop van de woning, omdat zij het huis zelf niet kan kopen. De man wilde dat de woning aan haar zou worden toebedeeld en stemde subsidiair in met verkoop.
Op 13 oktober 2026 hielden partijen een comparitie, een zitting waarbij zij hun standpunten toelichten en kijken of een minnelijke regeling mogelijk is. Daar bleek dat geen van beiden de woning kan of wil overnemen tegen de helft van de waarde. Ook waren zowel de woning als de annex inmiddels ontruimd. Partijen waren het eens over de makelaar en over een vraagprijs van USD 278.000, en over een verkooptermijn van een jaar. Het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zittingsplaats Sint Eustatius, nam deze afspraken over in het vonnis.
Twee punten bleven over. De man vroeg om een gebruiksvergoeding voor de periode waarin de vrouw in de woning woonde. Het Gerecht wees dat af. De vrouw heeft alle kosten van de woning betaald en de man heeft daaraan niet bijgedragen, maar daar stond tegenover dat de man in de afgelopen vijf jaar over een eigen woning beschikte zonder hypotheek. Hij vroeg bovendien pas in zijn conclusie van antwoord om een vergoeding. Het gebruik van de annex door de man woog volgens het Gerecht niet zwaar genoeg om de vrouw tot betaling te verplichten.
Het tweede punt was de vraag of de man moest meebetalen aan de lasten die de vrouw tijdens haar bewoning droeg. In beginsel moet een deelgenoot daar evenredig aan bijdragen. Gelet op het oordeel over de gebruiksvergoeding vond het Gerecht het vanuit redelijkheid en billijkheid niet passend om de man hiertoe te verplichten.
De proceskosten worden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt. Het Gerecht noemde twee redenen: het is een familiekwestie en beide partijen krijgen deels ongelijk.
Het Gerecht beveelt dat de woning wordt verkocht en dat de netto-opbrengst voor 50% aan ieder toekomt. Partijen mogen de woning twaalf maanden lang onderhands verkopen via makelaardij Statia Realty, tegen een vraagprijs van USD 278.410. Wordt die prijs of meer geboden, dan moet de woning worden verkocht. Is de woning na twaalf maanden niet verkocht, dan mag elke partij zonder toestemming van de ander een openbare verkoop (veiling) laten houden voor notaris mr. M.D. Bouterse. Beide partijen moeten meewerken aan de verkoop en levering; doet een van hen dat niet, dan vervangt het vonnis zijn handtekening. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het mag direct worden uitgevoerd, ook als een partij in hoger beroep gaat.
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter legt Amsterdamse man voorlopige kinderbijdrage van € 483 per kind per maand op Een echtpaar uit de regio Amsterdam, sinds 1 september 2022 uit elkaar, heeft twee kinderen van veertien en tien jaar. Jarenlang regelden de ouders de kosten van de kinderen zonder kinderalimentatie. Ze stortten allebei maandelijks € 800 op een gezamenlijke kinderrekening, waar ook de kinderbijslag naartoe ging. Over de bijdrage aan die rekening en over de zorgverdeling ontstond ruzie. De vrouw vroeg de rechtbank daarom om een voorlopige kinderbijdrage vast te stellen, vooruitlopend op de echtscheidingszitting, die gepland staat voor 11 januari 2027.
De vrouw stelde dat de man zich niet meer aan de afspraken hield. Ook was de zorgverdeling veranderd: de kinderen zijn volgens haar inmiddels bijna alle dagen bij haar. De man woont nog in een appartement met één slaapkamer, waardoor de kinderen er nauwelijks kunnen slapen. Zij vroeg een bijdrage van € 1.194 per maand voor beide kinderen samen, met terugwerkende kracht tot 1 september 2025. De man voerde verweer. Hij vond dat de afspraak om de kosten gelijk te delen moest blijven gelden, dat de zorg nog steeds fifty-fifty was en dat de vrouw haar inkomen niet transparant had gemaakt. Hij wees erop dat zij als fiscalist wel weet welke stukken zij moet laten zien.
De rechtbank vond dat de vrouw een spoedeisend belang had. Van haar kon niet worden gevraagd de echtscheidingsprocedure af te wachten. De man had een overzicht van zijn stortingen op de kinderrekening overgelegd, maar de vrouw betwistte dat en het was niet met bewijsstukken onderbouwd. Voorlopig ging de rechtbank er daarom van uit dat de bestaande afspraak niet werkt. Ook was vast komen te staan dat de kinderen in feite meer bij de vrouw verblijven. De te late stukken van beide partijen liet de rechtbank toe, omdat de vrouw er inhoudelijk op had kunnen reageren en zelf ook te laat stukken had ingediend.
De bijdrage gaat in op 9 september 2026, de dag waarop het verzoek werd ingediend. Een eerdere ingangsdatum wees de rechtbank af. Een bijdrage over het verleden kan ingrijpende gevolgen hebben en de man had aangevoerd dat hij steeds bedragen was blijven betalen. De behoefte van de kinderen stelde de rechtbank op € 832 per kind per maand. Daartegen had de man geen verweer gevoerd. Bij de man rekende de rechtbank met een jaarinkomen van € 102.455, het inkomen uit zijn jaaropgaaf over 2025. Hij had onvoldoende onderbouwd dat zijn inkomen lager was, ook al zou hij zijn WW-uitkering aanvullen met een transitievergoeding.
Bij de vrouw rekende de rechtbank met de winst uit haar eenmanszaak over 2025, € 63.747. Haar bedrijf in de vorm van een B.V. leverde geen inkomsten op en wordt naar verwachting dit jaar geliquideerd, dus die liet de rechtbank buiten beschouwing. Zij verwacht dit jaar dezelfde winst als in 2025. Het is haar dus gelukt haar inkomen op peil te krijgen, ondanks de extra zorgtaken. Een lagere winst voor 2027 was niet onderbouwd. Voor de zorgkorting koos de rechtbank 25 procent, passend bij de situatie dat de kinderen vaker bij de vrouw zijn. Uit de draagkrachtberekening bleek dat de man € 1.649 per maand kan dragen en de vrouw € 1.404.
De rechtbank bepaalt dat de man vanaf 9 september 2026 € 483 per kind per maand betaalt aan de vrouw, bij vooruitbetaling. De vrouw betaalt vanaf dat moment alle kosten van de kinderen die buiten de bijdrage vallen. De beschikking is uitvoerbaar bij voorraad en het meer of anders verzochte, waaronder de terugwerkende kracht tot 1 september 2025, wees de rechtbank af.
Rechtbank Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht