Kantonrechter bevestigt ontslag op staande voet na vijf snelheidsovertredingen in vijf dagen Een chauffeur van een bedrijf in het personenvervoer werd op 9 juli 2026 op staande voet ontslagen. Zijn werkgever, een besloten vennootschap, verweet hem dat hij binnen vijf dagen vijf keer fors te hard had gereden met de bedrijfsbus en dat hij de bus op 30 juni 2026 zonder toestemming privé had gebruikt. De man was sinds 1 mei 2025 in dienst en had al twee officiële waarschuwingen gekregen, op 4 februari 2026 en op 26 juni 2026. Bij de tweede waarschuwing kreeg hij te horen dat dit de laatste was en dat nieuwe incidenten tot ontslag konden leiden.
De werknemer vond het ontslag ongeldig en vroeg de kantonrechter in Almere het te vernietigen. Hij wilde doorbetaling van zijn salaris, een billijke vergoeding en een transitievergoeding. Ook vroeg hij zijn werkgever te veroordelen tot terugbetaling van ingehouden boetes en eigen risico, en te bepalen dat het concurrentie- en relatiebeding nietig is. Hij zei dat hij afhankelijk is van zijn salaris en dat hij uit zijn huis dreigt te worden gezet. De werkgever vroeg op zijn beurt een gefixeerde schadevergoeding en terugbetaling van de rest van een lening. Omdat de werkgever vreesde voor de vervaltermijn, diende hij die schadevergoeding ook in een tweede, aparte procedure in.
De kantonrechter vindt het ontslag rechtsgeldig. Volgens de rechter is het onverwijld gegeven. De melding van de teamleider kwam op 1 juli 2026 binnen, terwijl de enige HR-medewerkster op vakantie was. Zij pakte de zaak op 6 juli 2026 op, de werkgever deed onderzoek en vroeg juridisch advies. Een gesprek op 8 juli 2026 ging niet door omdat de werknemer niet kwam opdagen. Drie dagen nadat de werkgever op de hoogte raakte, volgde het ontslag. Dat de HR-medewerkster tijdens haar vakantie wel op de ziekmelding van de man reageerde, veranderde dat niet: zij moest die doorzetten naar de arbodienst.
De dringende reden stond volgens de rechter vast. De gegevens uit het gps- en ritregistratiesysteem van de bus zijn niet aan te passen, en de man had niet aangetoond dat ze onbetrouwbaar zijn. Eén overtreding volgde nog dezelfde dag als de laatste waarschuwing. Zijn psychische problemen en financiële nood wogen niet zwaar genoeg om het ontslag te kunnen afdoen. Of hij ook privé met de bus had gereden liet de rechter in het midden, omdat de snelheidsovertredingen al genoeg waren.
Doordat het ontslag standhoudt, wijst de rechter de verzoeken om doorbetaling van salaris, een billijke vergoeding en een voorlopige voorziening af. Ook een transitievergoeding krijgt de man niet, omdat de overtredingen ernstig verwijtbaar waren. De ingehouden boetes van € 458,08 voor appen achter het stuur blijven voor zijn rekening. Het eigen risico van € 100,00 mocht de werkgever inhouden, omdat dat schriftelijk was afgesproken. Voor het eigen risico van € 200,00 gold dat niet: een mondelinge instemming volstaat volgens artikel 7:661 BW niet. Dat bedrag moet de werkgever terugbetalen. De rechter verklaart ook het concurrentie- en relatiebeding nietig, omdat bij een contract voor bepaalde tijd een schriftelijke motivering over zwaarwegende bedrijfsbelangen ontbrak.
De werkgever vroeg een gefixeerde schadevergoeding van € 14.496,39, gelijk aan het loon tot het einde van het contract op 30 november 2026. De rechter wijst het beroep op ontbrekende opzet of schuld af, maar matigt het bedrag wegens de persoonlijke omstandigheden van de man. De werkgever had zich daarbij vooraf neergelegd.
De kantonrechter veroordeelt de werknemer tot betaling van € 3.078,00 bruto aan schadevergoeding, ter hoogte van één maand loon, en van € 187,77 aan het restant van de geldlening, plus wettelijke rente. Hij draagt ook de proceskosten van € 1.009,00. De werkgever moet € 200,00 netto aan eigen risico terugbetalen. In de tweede procedure over dezelfde schadevergoeding verklaart de rechter de werkgever niet-ontvankelijk, omdat die al in de hoofdzaak is beslist.
Rechtbank Midden-Nederland · 26 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Pantar Amsterdam mag arbeidsovereenkomst ontbinden na jaar lang onbereikbare werknemer Een vrouw die al sinds 2012 werkte bij Pantar Amsterdam, een organisatie die mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt begeleidt, verscheen in mei 2025 zonder enige melding niet meer op haar werk. Ondanks herhaalde pogingen van Pantar om contact met haar te krijgen, bleef zij maandenlang onbereikbaar.
Pantar stuurde de vrouw meerdere brieven, wees haar op het verzuimprotocol en waarschuwde haar dat bij uitblijven van contact het loon zou worden stopgezet. Zij verscheen ook niet op afspraken bij de bedrijfsarts. Toen Pantar in september 2025 daadwerkelijk de loonbetaling staakte, reageerde de vrouw nog steeds niet. De werkgever schakelde zelfs de politie in, die in juli 2025 na het forceren van de voordeur de vrouw thuis aantrof en haar vroeg contact op te nemen. Ook dat leidde tot niets. Pantar liet een dossier aanmaken bij het Meldpunt Zorg en Overlast Zuidoost en nam contact op met de klantmanager van de gemeente Amsterdam. Na ruim een jaar zonder werkzaamheden en zonder enige communicatie vroeg Pantar de kantonrechter de arbeidsovereenkomst te ontbinden.
De kantonrechter oordeelde dat de langdurige afwezigheid gecombineerd met de vergeefse pogingen van Pantar om het contact te herstellen, voldoende grond oplevert voor ontbinding wegens verwijtbaar handelen. Tegelijk weigerde de rechter te concluderen dat sprake was van ernstig verwijtbaar handelen. De vrouw heeft een psychische beperking die door het UWV als 'ernstig' is geclassificeerd, en zij had die beperking al vóór haar indiensttreding. Hoewel haar gedrag onwenselijk was, kon niet worden vastgesteld dat zij bewust, kwaadwillend of opzettelijk had gehandeld. Haar abrupte verdwijning past in dat licht bezien niet per definitie bij opzettelijke werkweigering.
Dit onderscheid heeft praktische gevolgen. Omdat geen sprake is van ernstig verwijtbaar handelen, behoudt de vrouw recht op een transitievergoeding, een wettelijke ontslagvergoeding die werknemers normaal gesproken ontvangen bij ontslag. Pantar had gevraagd de arbeidsovereenkomst zo snel mogelijk te beëindigen, maar ook dat verzoek wees de kantonrechter af. In plaats daarvan geldt de reguliere opzegtermijn van drie maanden, waarbij de proceduretijd in mindering wordt gebracht. De arbeidsovereenkomst eindigt op 20 november 2026. De proceskosten komen voor rekening van elk van beide partijen afzonderlijk.
Rechtbank Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof wijst timmerman aansprakelijkheidsverklaring toe na bedrijfsongeval, nekklachten deels door ongeval Een timmerman werd op 3 februari 2012 op de werkplaats van zijn werkgever aangereden. Hij ging een paar dagen naar huis met kneuzingen aan hoofd, romp en rug, maar hervatte daarna zijn werk. Meer dan een jaar later stopte hij met werken vanwege ernstige nekklachten: een beknelling van het ruggenmerg in de nek, cervicale myelopathie genoemd. Hij hield zijn werkgever en diens verzekeraar, Nationale-Nederlanden, aansprakelijk voor de schade. De werkgever had aansprakelijkheid voor de gevolgen van het ongeval al erkend. De vraag was of de nekklachten daar ook het gevolg van zijn.
De kantonrechter wees de vorderingen van de timmerman af. Volgens de kantonrechter was niet vast komen te staan dat de klachten, al was het maar deels, door het ongeval waren veroorzaakt. Daartegen kwam de timmerman in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam, tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam (kantonrechter). Het hof liet een medisch deskundige onderzoeken wat de rol van het ongeval was geweest, en stelde in een eerste en een tweede tussenarrest nadere vragen over het oorzakelijk verband.
De deskundige kwam tot het oordeel dat de nekklachten door meerdere factoren zijn ontstaan. De slijtage van de wervelkolom (degeneratieve veranderingen) speelt volgens hem een 'zeer grote' rol, het ongeval een 'kleine'. Hij nam daarbij in aanmerking dat de man na het ongeval een week ziek was, dat het ongevalsrapport kneuzingen aan hoofd, romp en rug noemde, en dat de man daarna nog lange tijd kon werken. Ook had hij al nekklachten ten tijde van het ongeval. Zonder die eerste ziekteperiode en het ongevalsrapport had de deskundige de bijdrage van het ongeval als 'zeer klein' of 'verwaarloosbaar' ingeschat.
De timmerman betoogde dat zijn schade dus mede door het ongeval is veroorzaakt, en rekende de bijdrage om naar 25 tot 37,5 procent. Nationale-Nederlanden en de werkgever voerden aan dat de klachten volledig door slijtage te verklaren zijn. Zij wezen erop dat de man vijftien maanden na het ongeval pas voor het eerst ziek werd door nekklachten, in die tijd veel overuren maakte en zijn behandelaars de eerste zestien maanden niets over het ongeval vertelde. De procentuele berekening van de timmerman noemden zij speculatief.
Het hof oordeelt dat het ongeval niet de enige of hoofdzakelijke oorzaak hoeft te zijn. Voldoende is dat de schade zonder het ongeval niet zou zijn ingetreden, ook als andere oorzaken daaraan meewerkten. Op basis van de rapporten van de deskundige en de toedracht van het ongeval concludeert het hof dat het ongeval een van de twee oorzaken is van het ontstaan en het verdere beloop van de nekklachten. Daarmee is de grondslag voor aansprakelijkheid gegeven. De subsidiaire grondslag over proportionele aansprakelijkheid hoeft het hof niet meer te beoordelen, omdat er geen onzekerheid over de oorzaak is.
De hoogte van de schade kan het hof niet vaststellen, omdat daarover nauwelijks is gedebatteerd. Ook de vraag welk deel van de schade redelijkerwijs aan het ongeval kan worden toegerekend, laat het hof liggen. Dat moet in een aparte schadestaatprocedure worden uitgezocht, tenzij partijen er onderling uitkomen. Het hof wijst partijen erop dat dit eventueel met een mediator kan. De gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wijst het af, omdat de timmerman onvoldoende heeft gesteld dat hij redelijke kosten heeft gemaakt.
Het hof vernietigt het vonnis van de kantonrechter. Het verklaart voor recht dat de werkgever aansprakelijk is voor de door de timmerman geleden en nog te lijden schade als gevolg van het bedrijfsongeval, en veroordeelt Nationale-Nederlanden en de werkgever tot vergoeding van die schade, op te maken bij staat. Zij moeten ook de proceskosten in beide instanties betalen: € 996,00 voor de eerste aanleg en € 23.018,59 voor het hoger beroep, waarin € 1.572,09 deskundigenkosten, € 1.780,00 griffierecht en € 19.666,50 salaris voor de advocaat. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht A-G: gefailleerde mag zelf in cassatie, bestuurdersclaim van € 427.395 blijft voor Hoge Raad staan Twee bedrijven werden failliet verklaard nadat het hof hen had veroordeeld tot betaling van een groot bedrag. Moeten ze dan toch een cassatieberoep tegen die veroordeling aan de curator overlaten? Dat is de vraag in een incident voor de Hoge Raad, waarover de advocaat-generaal een conclusie heeft genomen.
Het geschil draait om Monitor Management B.V. en Smartvital B.V. Zij vorderen geld terug van hun (indirecte) bestuurders: Brampton Management B.V., Visionlead Management B.V. en twee personen die onder de handelsnaam [A] en [B] werken. Volgens Monitor en Smartvital hebben die bestuurders zonder toereikende grond betalingen ontvangen, waaronder bezoldiging en vergoedingen. De bestuurders stellen daartegenover dat zij recht hebben op een redelijk loon voor hun bestuurs- en operationele werkzaamheden. Daartoe hebben zij eigen vorderingen ingesteld, deels voorwaardelijk.
De rechtbank wees de vorderingen over en weer gedeeltelijk toe en gedeeltelijk af in een vonnis van 28 augustus 2024. Beide kanten gingen in hoger beroep. Bij arrest van 31 maart 2026 vernietigde het gerechtshof 's-Hertogenbosch dat vonnis. Het hof veroordeelde de bestuurders hoofdelijk tot betaling van € 427.395,07 aan Monitor en € 244.505,13 aan Smartvital.
Op 21 mei 2026 gingen Brampton en Visionlead failliet, met één curator voor beide faillissementen. Op 30 juni 2026 stelden alle vier de bestuurders cassatieberoep in. De curator deed dat niet. Monitor en Smartvital vragen de Hoge Raad nu om Brampton en Visionlead niet-ontvankelijk te verklaren. Hun redenering: na een faillissement kan alleen de curator nog in cassatie gaan. Ze wijzen daarvoor op arresten van de Hoge Raad uit 1914 en 2020.
De advocaat-generaal ziet dat anders. De Faillissementswet regelt volgens hem niet wat er gebeurt als het faillissement valt na de einduitspraak, maar voordat een rechtsmiddel is ingesteld. De arresten van 1914 en 2020 gaan over het starten van een nieuwe procedure tijdens het faillissement, niet over het instellen van hoger beroep of cassatie. In het arrest van 2020 staat bovendien dat een gefailleerde zijn procesbevoegdheid behoudt. Ook uit een arrest van de Hoge Raad uit 1983 leidt hij af dat een gefailleerde zelf in hoger beroep kan gaan. De wederpartij krijgt dan alleen de bevoegdheden die de wet haar geeft, zoals het in het geding roepen van de curator.
De advocaat-generaal noemt ook drie arresten die suggereren dat alleen de curator een rechtsmiddel kan instellen, maar daarin was die vraag niet aan de orde. Ook de literatuur en lagere rechtspraak zijn verdeeld. Volgens hem is het stelsel waarin de gefailleerde zelf een rechtsmiddel kan aanwenden het meest passend. Zo wordt voorkomen dat een uitspraak onherroepelijk wordt omdat de curator te laat of niet handelt, en dat is ook in het belang van de boedel en de schuldeisers. Een gefailleerde die het rechtsmiddel instelt, kan de boedel bovendien niet benadelen, omdat de procedure daarna meteen wordt geschorst.
Bij een zaak met meerdere vorderingen moet volgens hem per vordering worden bekeken welke bepaling van de Faillissementswet geldt. Op de geldvorderingen van Monitor en Smartvital tegen de gefailleerden is artikel 29 van toepassing, op de vorderingen van de gefailleerden in reconventie artikel 27. In beide gevallen zijn Brampton en Visionlead volgens hem ontvankelijk. Het verweer dat Monitor en Smartvital geen belang hebben, omdat de zaak toch al voor de twee niet-failliete bestuurders moet worden uitgeprocedeerd, hoeft daardoor niet meer besproken te worden.
De advocaat-generaal concludeert dat de incidentele vordering wordt afgewezen. Daarnaast moet de Hoge Raad volgens hem vaststellen dat het geding in conventie tussen Monitor en Smartvital enerzijds en Brampton en Visionlead anderzijds sinds 30 juni 2026 van rechtswege is geschorst. De cassatieprocedure gaat verder voor de twee bestuurders die niet failliet zijn.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank wijst claim van curator Comitec Sailing af: geen onbehoorlijk bestuur bij zeilbedrijf Wanneer een zeilbedrijf failliet gaat, kijkt de curator of het bestuur persoonlijk aansprakelijk gehouden kan worden. Zo ging het ook bij Comitec Sailing B.V. uit Enschede, dat in juli 2024 failliet werd verklaard, twee dagen nadat het surseance van betaling had gekregen. De curator vroeg de rechtbank om het Duitse bedrijf Comitec GmbH, dat bestuurder van Comitec Sailing was, en de bestuurder van dat Duitse bedrijf aansprakelijk te verklaren voor het tekort in het faillissement. Daarnaast wilde hij dat een Duitse man € 65.000 schadevergoeding betaalt voor een koop van twee zeilschepen die volgens de curator was mislukt. De rechtbank Overijssel wijst beide vorderingen af.
De rechtbank stelde eerst vast dat de Nederlandse rechter bevoegd is, ook al zitten de gedaagden in Duitsland. Het faillissement loopt in Nederland, en de Europese insolventieverordening bepaalt dan dat de Nederlandse rechter bevoegd is en dat Nederlands recht geldt.
De curator beriep zich vooral op de regel dat bestuurders hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schulden als zij hun taak 'kennelijk onbehoorlijk' hebben vervuld en dat een belangrijke oorzaak van het faillissement is. Dat is pas het geval als geen redelijk denkend bestuurder in dezelfde omstandigheden zo zou hebben gehandeld, en het bestuur wist dat schuldeisers daardoor benadeeld zouden worden. De curator verweet het bestuur dat het al bij de oprichting in 2022 had moeten zien dat de kapitaalintensieve onderneming met kleine marges gedoemd was te mislukken en dat externe financiers ontbraken. Ook noemde hij de aankoop van het zeilschip in november 2022, dat eerst grondig gerenoveerd moest worden, en de huur van een ander schip in november 2023, vlak voor een verplichte herkeuring. Tot slot wees hij op de ongelijke kapitaalinbreng van de aandeelhouders bij gelijke zeggenschap.
Gedaagden voerden aan dat ondernemen altijd risico meebrengt en dat het faillissement het gevolg was van een overheidsbesluit. De minister besloot op 1 december 2023 dat alle schepen van de zogeheten bruine vloot vóór 1 april 2024 opnieuw gekeurd moesten worden, na twee dodelijke ongevallen in 2022. Volgens gedaagden kwam de sector daardoor tot stilstand en stortte de omzet in.
De rechtbank oordeelt dat de curator te weinig feiten noemt. Een onderneming starten in een branche met kleine winstmarges en moeilijke financiering mag altijd. De verdeling van de geldelijke inbreng zegt niets over hoe het bestuur is gevoerd. De aankoop van het schip in 2022 en de huur in 2023 kunnen het bestuur niet worden verweten: schepen waren het middel om omzet te maken, en beide beslissingen vielen vóór de aangescherpte keuringseisen. Dat er nog grote investeringen nodig waren, maakt dat niet anders. Gedaagden zijn geen verplichtingen aangegaan die ze op dat moment niet konden betalen. De rechtbank beoordeelt het bestuur naar wat het op dat moment kon voorzien. Omdat al geen sprake is van onbehoorlijk bestuur, komt de rechtbank niet toe aan de vraag of dat de oorzaak van het faillissement was. De vorderingen op grond van de onrechtmatige daad en de regel dat bestuurders zich aan de redelijkheid en billijkheid moeten houden gaan over dezelfde verwijten, dus die falen ook. Dat geldt eveneens voor de gevraagde betaling van een voorschot van € 100.000.
Het tweede deel van de zaak ging over twee zeilschepen. De curator stelde dat hij op 24 oktober 2024 een koopovereenkomst had gesloten met de Duitse bestuurder, voor € 110.000, en dat die man was tekortgeschoten. De rechtbank toetst dat aan de vraag wat partijen over en weer mochten afleiden uit elkaars verklaringen en gedragingen. De curator mocht er volgens de rechtbank niet van uitgaan dat de man zelf als privépersoon koper was. In zijn e-mail van 9 september 2024 schreef hij dat hij contact opnam als directeur van Comitec GmbH. De conceptovereenkomst van de curator zelf liet de koper bovendien blanco, met de man als 'rechtsgeldig vertegenwoordiger'. Verder had de man op 21 oktober 2024 laten weten dat een van de schepen alleen gekocht zou worden als het vrij van rechten van derden kon worden overgedragen. Een leverancier voerde een retentierecht uit op dat schip, zoals de curator zelf op 23 oktober 2024 schreef. De curator mocht dus niet verwachten dat aan de voorwaarden was voldaan.
De rechtbank wijst alle vorderingen van de curator af en veroordeelt hem in de proceskosten van gedaagden van € 11.152, te betalen binnen veertien dagen. Het verzoek om de advocaat van de curator persoonlijk te veroordelen in de kosten, werd tijdens de zitting ingetrokken.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht