Rechter: salarisgeschil top centrale bank Aruba hoort bij bestuursrechter De Centrale Bank van Aruba en haar president en twee directeuren zijn niet-ontvankelijk verklaard in hun poging om de Arubaanse wet die hun salaris aan een maximum bindt, via de burgerlijke rechter buiten werking te laten stellen. Volgens het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba hadden zij eerst naar de bestuursrechter moeten gaan.
De Landsverordening normering topinkomens (Lnt) bindt de bezoldiging van topfunctionarissen bij daaronder vallende organisaties aan een maximum van Afl. 329.000 per jaar. De Centrale Bank van Aruba valt onder deze wet, waardoor ook haar president en de twee directeuren, als leiding van de bank, aan die salarisnorm zijn onderworpen. Zij vonden dat de wet niet op hen van toepassing zou moeten zijn en spanden een procedure aan tegen het Land Aruba.
Primair vroegen zij de rechter om de wet voor hen buiten werking te stellen. Subsidiair vorderden zij een reeks verklaringen voor recht: dat de wet in strijd zou zijn met het eigendomsrecht uit het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens omdat een financiële noodzaak voor de maatregel zou ontbreken, dat de wet discriminerend zou zijn omdat het Openbaar Ministerie en medisch specialisten wel zijn uitgezonderd van de norm maar de bank niet, dat de berekening van de bezoldigingsgrens onjuist zou zijn omdat pensioenopbouw en de fiscale bijtelling voor een bedrijfsauto niet correct waren meegenomen, en dat de overgangsregeling ten onrechte zou afwijken van de vergelijkbare Nederlandse wet. Zij vroegen bovendien om de geleden schade in een aparte procedure te laten vaststellen.
Het Gerecht kwam aan de inhoudelijke beoordeling van deze vorderingen niet toe. De wet zelf biedt namelijk een route waarlangs de bank en haar bestuurders een besluit kunnen uitlokken over de vraag of de toepassing van de salarisnorm op hen rechtmatig is: zij kunnen de minister vragen om een hogere bezoldiging goed te keuren, en tegen een afwijzend besluit daarop staat bezwaar en vervolgens beroep bij de bestuursrechter open. Omdat die bestuursrechtelijke weg met voldoende waarborgen is omkleed en voor hen openstaat, is er voor de burgerlijke rechter geen taak weggelegd om zich over de rechtmatigheid van de wet uit te spreken. Dat gold zowel voor de primaire vordering tot buitenwerkingstelling als voor de subsidiaire verklaringen voor recht, omdat een beoordeling daarvan feitelijk op hetzelfde zou neerkomen.
Hoewel het Gerecht zich daarmee onbevoegd verklaarde, merkte het nog wel op, ten overvloede, dat de wetgever ruime beleidsvrijheid toekomt bij het bepalen of er financiële noodzaak is voor zo'n maatregel, dat de gehanteerde berekeningsmethode voor de bezoldigingsgrens naar zijn oordeel klopte, dat het de wetgever vrijstaat om af te wijken van de Nederlandse overgangsregeling als daarmee redelijke doelen worden gediend, en dat van discriminatie geen sprake was omdat de aangehaalde vergelijkingsgevallen niet gelijk waren aan de situatie van de bank.
Het Gerecht verklaart de Centrale Bank van Aruba en haar bestuurders niet-ontvankelijk in hun vorderingen en veroordeelt hen in de proceskosten van het Land, die worden begroot op nihil omdat het Land zich liet vertegenwoordigen door een eigen ambtenaar.
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · 19 augustus 2026
Civiel Recht Militaire kamer bevestigt tuchtstraf voor sergeant na duw naar collega Een sergeant die een collega tijdens een woordenwisseling een duw gaf, houdt de opgelegde boete van € 150,00. De militaire kamer van de rechtbank Gelderland verwerpt in beroep alle procedurele bezwaren van de sergeant en bevestigt de tuchtstraf.
Het incident vond eind februari 2026 plaats tussen twee sergeanten. Volgens de beschuldiging gaf de sergeant zijn collega met beide handen een stevige duw op de borst, terwijl hij geagiteerd riep dat de ander weg moest gaan en hem met rust moest laten. Een meerdere sprak na het voorval met alle betrokkenen en een getuige, en meldde de zaak door aan de commandant. Die reikte de sergeant een schriftelijke beschuldiging uit wegens schending van een gedragsregel uit de Wet militair tuchtrecht (WMT), en legde na het gebruikelijke tuchtproces een geldboete van € 150,00 op. De sergeant ging eerst in beklag, waarna de beklagmeerdere de boete handhaafde, en vervolgens in beroep bij de militaire kamer.
De raadsman van de sergeant voerde ter zitting een hele reeks procedurele bezwaren aan. Zo zouden getuigenverklaringen ten onrechte ontbreken in het dossier, waardoor de sergeant deze niet kon toetsen. De militaire kamer erkent dat dit niet de schoonheidsprijs verdient, maar oordeelt dat de sergeant niet in zijn belangen is geschaad: de inhoud van de verklaringen was hem wel voorgelezen en bekend, en hij had zelf nooit gevraagd om de stukken alsnog toe te voegen. Ook het niet horen van aanwezige leerlingen als getuigen was volgens de militaire kamer een begrijpelijke keuze, gelet op de gezagsverhouding tussen instructeurs en leerlingen, en de sergeant had zelf om andere getuigen kunnen vragen.
De raadsman voerde daarnaast aan dat verzoeken om drie andere sergeanten te horen en aanvullende stukken te overleggen ten onrechte waren afgewezen. Die verzoeken zagen echter op de voorgeschiedenis tussen de sergeant en zijn collega, terwijl het tuchtonderzoek zich volgens de militaire kamer moet beperken tot de gedraging uit de beschuldiging zelf. Ook het beroep op de zogeheten scherpe scheiding tussen strafrecht en tuchtrecht, waarbij de raadsman stelde dat een duw eigenlijk mishandeling in strafrechtelijke zin oplevert, wordt verworpen: de commandant heeft een eigen beoordelingsruimte om vast te stellen of sprake is van een strafbaar feit, en hoeft die afweging niet inzichtelijk te maken. Verder wees de militaire kamer een klacht af dat de sergeant een vertrouwensman van zijn vakbond zou zijn geweigerd, omdat niet was gebleken dat hij om een vertrouwensman buiten zijn eigen onderdeel had gevraagd of dat daar een bijzondere reden voor bestond. Ook het argument dat de commandant al vóór het uitreiken van de beschuldiging onderzoek had gedaan door een collega te bevragen, en de klacht dat een vraag aan een meerdere tijdens het beklag was geweigerd, worden verworpen: dat vooronderzoek was nodig om de beschuldiging te kunnen formuleren, en de geweigerde vraag ging niet over het incident zelf.
Ook inhoudelijk houdt de bewezenverklaring stand. De militaire kamer overweegt dat de commandant op basis van de verklaringen van de meerdere, de collega en de getuige in redelijkheid tot de conclusie kon komen dat de sergeant zijn collega had geduwd, en dat dit een schending van de tuchtrechtelijke gedragsregel oplevert. Het beroep van de sergeant op noodweer, omdat hij zich uit een onveilige situatie zou hebben willen bevrijden, wordt verworpen: hij heeft onvoldoende onderbouwd dat sprake was van een onmiddellijk dreigend gevaar, en evenmin waarom hij zich niet op een andere manier aan de situatie had kunnen onttrekken.
Ook over de hoogte van de straf oordeelt de militaire kamer dat de boete van € 150,00 passend en redelijk is, en dat de sergeant onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat vergelijkbare gedragingen van anderen minder of niet zijn bestraft. De militaire kamer verklaart zich bevoegd, verklaart het beroep ontvankelijk, en bevestigt uiteindelijk de beslissing waartegen het beroep was gericht, zodat de geldboete van € 150,00 in stand blijft.
Rechtbank Gelderland · 29 juli 2026
Strafrecht Raad verklaart hoger beroep tegen Defensie niet-ontvankelijk: gronden niet ingediend Een vrouw die een geschil heeft met de Staatssecretaris van Defensie kreeg bij de Centrale Raad van Beroep geen inhoudelijke behandeling van haar zaak. Haar advocaat stelde wel hoger beroep in, maar liet na te vertellen waarom de eerdere uitspraak volgens haar onjuist was. Daardoor kwam de Raad niet toe aan de vraag wie gelijk had.
Het beroep richtte zich tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 16 juni 2026. De meervoudige kamer van de Raad verwees de zaak naar een enkelvoudige kamer, waar één rechter de zaak afdoet. De wet eist dat een beroepschrift de gronden van het beroep bevat: de redenen waarom de uitspraak volgens de indiener niet deugt. Dat geldt ook voor hoger beroep. Het ingediende beroepschrift bevatte geen enkele grond.
De Raad gaf de advocaat daarom meerdere kansen. In de ontvangstbevestiging van 30 juli 2026 stond al dat uitstel alleen kan worden gevraagd als er iets bijzonders aan de hand is, en dat het verzoek moet worden verstuurd vóór het einde van de gestelde termijn. Bij brief van 4 augustus 2026 kreeg de advocaat vier weken om het verzuim te herstellen. Die termijn liet hij ongebruikt verstrijken.
Op 1 september 2026 vroeg de advocaat per e-mail alsnog om uitstel voor het indienen van de gronden. De Raad verleende dat uitstel bij aangetekende brief van 3 september 2026 en stelde opnieuw een termijn van vier weken. Daarbij werd de vrouw erop gewezen dat nader uitstel niet zou worden verleend en dat overschrijding van de termijn ertoe kon leiden dat de zaak niet inhoudelijk wordt behandeld. Ook deze tweede termijn liet de advocaat voorbijgaan zonder gronden in te dienen.
De Raad zag geen reden die dit verzuim kon verontschuldigen. Omdat het hoger beroep daarmee kennelijk niet-ontvankelijk is, kon de rechter zonder verder onderzoek en zonder zitting beslissen. Over de kern van het geschil met Defensie en over de uitspraak van de rechtbank Den Haag zegt de Raad dus niets.
De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk. De uitspraak van de rechtbank blijft daarmee in stand. Een proceskostenveroordeling volgt niet. Tegen de uitspraak kunnen de vrouw en de staatssecretaris binnen zes weken schriftelijk verzet doen bij de Raad.
Centrale Raad van Beroep · 15 oktober 2026
Bestuursrecht; Ambtenarenrecht Ambtenaar die stiekem als zzp'er voor andere gemeente werkte terecht op staande voet ontslagen Een vrouw, geboren in 1967, werkte sinds februari 2006 als beleidsadviseur bij een gemeente, 30 uur per week voor € 5.654,47 bruto per maand. Vanaf 1 juli 2024 ging zij daarnaast als zzp'er aan de slag bij een andere gemeente, via een bemiddelingsbureau, als beleidsmedewerker voor de Wet maatschappelijke ondersteuning en beschermd wonen. In 2026 werkte zij daar gemiddeld zo'n 16 uur per week. Haar eigen werkgever wist daar niets van.
In april 2026 kreeg haar werkgever een signaal van een medewerker van de andere gemeente. In een gesprek op 8 april bevestigde zij dat ze daar werkte, op woensdag- en vrijdagmiddag en tussendoor, en dat ze vooraf had afgewogen dat beide banen elkaar niet zouden bijten. De werkgever kreeg daarna overzichten van de andere gemeente, waaruit overlap bleek met momenten waarop zij voor haar werkgever had moeten werken. Voor een tweede gesprek op 10 april meldde zij zich ziek. Na telefonisch contact ontsloeg de gemeente haar die dag op staande voet.
De vrouw legde zich neer bij het einde van haar dienstverband, maar vroeg de kantonrechter in Almere om een billijke vergoeding, een vergoeding wegens onregelmatige opzegging en de transitievergoeding. Daarvoor moest de kantonrechter beoordelen of het ontslag op staande voet terecht was. Volgens de vrouw had zij altijd goed gefunctioneerd, mocht zij op grond van de regeling voor plaatsonafhankelijk werken tussen 07.00 en 22.00 uur werken wanneer zij wilde, en had een officiële waarschuwing volstaan.
De kantonrechter vond het ontslag terecht. Als ambtenaar, wat zij sinds de normalisering van de rechtspositie in 2020 nog steeds is, moet zij nevenwerk melden als dat haar functie of de belangen van de dienst kan raken. Dat was hier zo. Omdat overleggen bij beide gemeenten tijdens kantooruren plaatsvonden, bestond vanaf het begin het risico dat de banen botsten. Dat gebeurde ook. Tussen januari en april 2026 blokkeerde zij meermalen tijd in haar agenda voor haar werkgever, met aanduidingen als mails of overleg, terwijl zij dan deelnam aan overleggen voor de andere gemeente. Op 23 februari, 4 maart, 1 april en 9 april was zij afwezig bij afspraken of overleggen van haar werkgever, of kwam ze te laat, omdat ze bij bijeenkomsten van de andere gemeente was. Op 1 april vertrok zij eerder, terwijl ze een nieuwe collega moest inwerken, zonder haar leidinggevende te vertellen dat ze die middag Teams-vergaderingen voor de andere gemeente had. Zij was eerder al aangesproken op haar aanwezigheid en het nakomen van afspraken. Volgens de kantonrechter had ze daarom zeker open kaart moeten spelen. Haar vrijheid om werktijden in te delen was ook niet onbeperkt, want er moesten afspraken met de leidinggevende worden gemaakt en zij werd bij overleggen verwacht.
Het niet melden van het nevenwerk en het werken voor de andere gemeente in de tijd van haar werkgever verhouden zich volgens de kantonrechter niet tot de integriteit die van een ambtenaar wordt verwacht. Die ernstige vertrouwensbreuk is een dringende reden. Het verwijt dat zij geen verlof had aangevraagd, vond de kantonrechter niet zwaar genoeg, omdat achteraf registreren vaker voorkwam. Bij de persoonlijke omstandigheden woog mee dat de vrouw niet zonder inkomen zat: haar opdracht bij de andere gemeente liep tot eind juni 2026, waarna zij een nieuwe zzp-opdracht vond.
Omdat het ontslag rechtsgeldig is, is er geen grond voor een billijke vergoeding of een vergoeding wegens onregelmatige opzegging. De transitievergoeding vervalt omdat het einde van het dienstverband het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen. Dat het lange dienstverband dat onaanvaardbaar zou maken, had zij niet onderbouwd, en van een kleine misstap was geen sprake.
De kantonrechter wees alle verzoeken af en veroordeelde de vrouw in de proceskosten van de gemeente van € 1.009.
Rechtbank Midden-Nederland · 23 september 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Douane trekt waarschuwing aan vakbondsvertegenwoordiger in; rechter wijst bezwaar af, kosten voor Aruba Een douanebeambte op Aruba, die ook vakbondsvertegenwoordiger is, kreeg een schriftelijke waarschuwing omdat ze haar dienst had verlaten om een vakbondsvergadering met de minister van Financiën bij te wonen. Dat vond ze onterecht. Het Gerecht in Ambtenarenzaken heeft haar bezwaar niet-ontvankelijk verklaard, omdat haar werkgever de waarschuwing inmiddels had ingetrokken. De douane moet wel de proceskosten betalen.
De vrouw werkt bij de Sectie Haven van het Departamento di Aduana en is daarnaast vertegenwoordiger van de vakbond SADA. Op 8 oktober 2025 nam ze deel aan een vergadering van de vakbond met de minister van Financiën. Die dag had ze dienst bij de post containerpoort. De plaatsvervangend chef van de Sectie Haven gaf haar bij brief van 9 oktober 2025 een schriftelijke waarschuwing, omdat ze geen toestemming had om haar dienst te verlaten voor deze vergadering. Ze ontving de brief op 20 oktober 2025.
Op 19 november 2025 maakte ze bezwaar tegen de waarschuwing. De directeur van het Departamento di Aduana, de verweerder, diende op 8 januari 2026 een contramemorie in. Op 23 maart 2026 behandelde het gerecht de zaak ter zitting, waar beide partijen werden vertegenwoordigd door hun gemachtigden.
Na die zitting veranderde de situatie. Op 30 maart 2026 trok de directeur de waarschuwingsbrief formeel in, en bij akte van 1 april 2026 liet hij dat het gerecht weten. De vrouw kreeg de kans om daarop te reageren, maar maakte daar geen gebruik van.
De rechter oordeelt dat de intrekking betekent dat de werkgever aan het bezwaar is tegemoetgekomen. Daarmee heeft de vrouw geen procesbelang meer: een rechterlijk oordeel over een waarschuwing die niet meer bestaat, levert haar niets op. Het gerecht gaat daarom niet in op de vraag of de waarschuwing terecht was. Dat de vergadering in werktijd plaatsvond en dat de vrouw er zonder toestemming heen ging, blijft dus onbeoordeeld.
Omdat de waarschuwing pas werd ingetrokken nadat de zaak al op zitting was behandeld, krijgt de vrouw wel een vergoeding voor haar proceskosten. De rechter verklaart het bezwaar niet-ontvankelijk en veroordeelt de directeur tot betaling van de kosten voor rechtskundige bijstand, begroot op Afl. 1.400.
Gerecht in Ambtenarenzaken van Aruba, Curaçao, Sint Maarten en van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 26 oktober 2026
Bestuursrecht; Ambtenarenrecht