Kantonrechter: verzekerde moet € 2.195,51 terugbetalen na ongeluk met auto van zoon Een autoverzekering dekte alleen schade als de verzekerde zelf of haar ex-partner achter het stuur zat. Op 5 november 2024 reed de zoon van de verzekeringnemer met de auto op een voorganger in. De verzekeraar vergoedde de schade aan de auto van die voorganger, in totaal € 2.195,51, en wilde dat bedrag terug van de moeder, die als verzekeringnemer op de polis stond.
De zaak lag bij de kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Almere. De verzekeraar had de vrouw op 2 maart 2026 gedagvaard. Op het polisblad staat een uitsluitingsclausule: schade waarbij iemand anders dan de verzekeringnemer of haar ex-partner de bestuurder is, is niet verzekerd. Als de verzekeraar volgens de wet toch een benadeelde moet vergoeden, verhaalt hij de volledige schade op de verzekeringnemer. Omdat de zoon niet onder de verzekerde bestuurders valt, vond de verzekeraar dat de moeder moest terugbetalen.
De vrouw verweerde zich op meerdere manieren. Zij wist naar eigen zeggen niet dat alleen zijzelf en haar ex-partner waren verzekerd en ging ervan uit dat ook andere bestuurders gedekt waren, zoals gebruikelijk. De auto werd vooral door haar ex-partner gebruikt en af en toe door haar zoon. Volgens haar was de clausule onduidelijk en moest die onduidelijkheid voor rekening van de verzekeraar komen. Ook stelde zij dat de verzekeraar zijn informatieverplichtingen had geschonden, en zij verwees daarbij naar de Europese Consumentenrichtlijn.
Die richtlijn is hier volgens de kantonrechter niet van toepassing, omdat een verzekering een financiële dienst is waarvoor de richtlijn niet geldt. Wel gelden voor zo'n verzekering de informatieplichten uit het Burgerlijk Wetboek, de Wet op het financieel toezicht en het Besluit Gedragstoezicht financiële ondernemingen, en daarop moet de rechter ambtshalve toezien. Dat betekent dat hij dit zelf controleert, ook als partijen het niet aanvoeren. De kantonrechter stelde vast dat de verzekeraar bijna alle informatieplichten was nagekomen. Alleen over het herroepingsrecht, het recht om binnen veertien dagen van een op afstand gesloten overeenkomst af te zien, is niet gebleken dat de vrouw is geïnformeerd. De rechter verbindt daar geen gevolgen aan: de termijn is verstreken en er is niet gebleken dat zij de verzekering had willen herroepen. Ook de algemene voorwaarden bleken haar niet onredelijk te benadelen.
Over de uitsluitingsclausule zelf was de kantonrechter duidelijk. De tekst laat geen misverstand toe, want er staat letterlijk dat schade veroorzaakt door andere bestuurders dan de verzekeringnemer en haar ex-partner niet is verzekerd. Bovendien dekt een schadeverzekering volgens artikel 7:946 BW alleen de belangen van de verzekeringnemer, tenzij anders is overeengekomen. De vrouw mocht er dus niet van uitgaan dat haar kinderen waren meeverzekerd. Had zij de polis niet goed gelezen of verkeerd begrepen, dan blijft dat voor haar rekening.
De clausule was voor haar ook geen verrassing. De verzekeraar had haar voor het sluiten van de overeenkomst gewezen op de voorwaarden. De clausule staat in de bevestiging van de acceptatie en op elke polis die zij sinds juni 2022 heeft ontvangen. In al die jaren protesteerde zij niet en stelde zij geen vragen, en wat de verzekeraar daarover aanvoerde, heeft zij onvoldoende weersproken. De clausule is daarom geldig.
De kantonrechter wees de vordering volledig toe. De vrouw moet de hoofdsom van € 2.195,51 betalen, plus € 168,89 aan verschenen rente en € 398,49 aan buitengerechtelijke incassokosten. Tegen die laatste twee posten voerde zij geen afzonderlijk verweer. Over de hoofdsom loopt bovendien wettelijke rente vanaf 26 februari 2026 tot de dag van betaling. In totaal moet zij € 3.762,89 betalen. Als de partij die in het ongelijk is gesteld, moet zij ook de proceskosten van de verzekeraar betalen, begroot op € 1.317,17, met de kosten van betekening als zij niet op tijd betaalt. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, wat inhoudt dat zij moet betalen ook als zij hoger beroep instelt.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht AIG en Swiss Re hoeven geen dekking te verlenen na brand in Lissabons pand Een Belgisch vastgoedbedrijf en zijn Portugese huurder krijgen bij de rechtbank Amsterdam geen dekking voor de schade van een grote brand in hun pand in Lissabon. Verzekeraars AIG en Swiss Re hoeven volgens de rechtbank niets te betalen, omdat het pand op het moment van de brand al niet meer onder hun polis viel.
Het gaat om een pand in het centrum van Lissabon, eigendom van het Belgische bedrijf Acker Invest, dat werd verhuurd aan het Portugese bedrijf AGS II. Het pand was verzekerd onder een zogeheten masterpolis: een groepsverzekering waarbij één bedrijf, in dit geval het Nederlandse Prowinko, als polishouder optreedt namens meerdere aan haar verbonden ondernemingen. AIG en Swiss Re verzekerden samen deze polis, ieder voor de helft. Op 7 juni 2024 brandde het pand vrijwel volledig uit: het interieur en het dak raakten ernstig beschadigd, terwijl het pand net werd verbouwd tot luxehotel.
De verzekeraars weigerden echter dekking te verlenen. Zij wezen erop dat alle aandelen in Acker Invest al op 15 april 2024, ruim voor de brand, waren verkocht aan een ander bedrijf, Amorim e Alegre. In de koopovereenkomst van die aandelen (de SPA) was afgesproken dat de bestaande verzekering nog dertig dagen zou doorlopen, tot 17 mei 2024, en dat de verkopers zouden garanderen dat de dekking niet automatisch zou eindigen door de aandelenoverdracht zelf. Volgens de verzekeraars betekende dit dat de polishouder Prowinko had besloten om het pand na die dertig dagen uit de masterpolis te halen, ruim voordat de brand plaatsvond.
Acker en AGS II stapten daarop naar de rechter met de eis dat de verzekeraars alsnog dekking zouden verlenen, inclusief betaling van bijna € 1,8 miljoen schade en maandelijkse vergoeding voor gederfde huurinkomsten. AGS II, de huurder, baseerde haar aanspraak erop dat zij als 'aan de polishouder verbonden onderneming' onder de polis viel. De rechtbank volgt haar daarin niet: AGS II is geen dochteronderneming van Prowinko en is dat ook nooit geweest, en niets wijst erop dat Prowinko haar als zodanig wilde aanmerken.
Ook de vordering van Acker Invest zelf wijst de rechtbank af. Weliswaar stond Acker op een eerder afgegeven verzekeringscertificaat vermeld als medeverzekerde, maar de polisvoorwaarden bevatten een uitzondering voor gevallen waarin een deel van een verzekerd concern wordt verkocht: de dekking blijft dan ongewijzigd, tenzij de polishouder besluit een bepaald onderdeel uit de polis te verwijderen. Volgens de rechtbank blijkt uit de koopovereenkomst van de aandelen dat de polishouder Prowinko wel degelijk zo'n besluit heeft genomen, mede omdat de twee bestuurders van Prowinko ook de vertegenwoordigers van de verkopende partijen waren bij die overeenkomst. Dat de polis het heeft over een 'overdracht van eigendom' terwijl het hier ging om een aandelentransactie, doet daar volgens de rechtbank niet aan af. Ook het argument van Acker dat onduidelijke polisvoorwaarden in haar voordeel moeten worden uitgelegd omdat zij niet kon meeonderhandelen, overtuigt de rechtbank niet.
Tot slot beriep Acker zich erop dat de verzekeraars, door de schademelding in behandeling te nemen, een schade-expert in te schakelen en pas laat formeel dekking te weigeren, het gerechtvaardigd vertrouwen hadden gewekt dat zij zouden uitkeren. Ook dat argument verwerpt de rechtbank: deze omstandigheden rechtvaardigen op zichzelf, en ook in onderlinge samenhang, niet de conclusie dat Acker erop mocht vertrouwen dat er dekking zou komen. Portugese rechters hadden eerdere, vergelijkbare vorderingen van Acker c.s. tegen AIG overigens al afgewezen, wat door de hogere Portugese rechter is bevestigd.
De rechtbank Amsterdam, die bevoegd is omdat partijen dat contractueel hadden afgesproken en die Nederlands recht toepast, wijst daarom alle vorderingen van Acker en AGS II af. Zij worden veroordeeld tot betaling van € 19.639 aan proceskosten van AIG en Swiss Re.
Rechtbank Amsterdam · 26 augustus 2026
Civiel Recht Hof: Aegon mocht pensioenindexering opschorten tot korting was ingelopen Een man die van 1970 tot 1999 in dienst was bij Unilease, een rechtsvoorganger van het huidige Athlon Car Lease, bouwde in die jaren pensioen op via een regeling die was ondergebracht bij verzekeraar Aegon. Die pensioenregeling volgde vrijwillig de regeling van het bedrijfstakpensioenfonds voor de Metaal en Technische Bedrijfstakken (PMT), zodat deelnemers in beginsel hetzelfde pensioen zouden krijgen als werknemers die rechtstreeks bij PMT waren aangesloten. Sinds 2016 ontvangt de man zijn pensioenuitkering van Aegon.
In 2013 en 2014 moest PMT de pensioenen van zijn deelnemers verlagen omdat het pensioenfonds destijds een te lage dekkingsgraad had: het had niet genoeg geld in kas om alle toekomstige pensioenen volledig te kunnen uitbetalen. Aegon mocht als verzekeraar, anders dan een pensioenfonds, zo'n korting wettelijk niet doorvoeren en paste die daarom niet toe bij de man. Hierdoor ontving hij tussen 2016 en 2022 juist een hogere uitkering dan hij zou hebben gekregen als hij rechtstreeks bij PMT was aangesloten, in totaal ruim € 8.700 meer. Toen PMT de pensioenen in 2022, 2023 en 2024 vervolgens weer verhoogde, wilde Aegon deze verhogingen bij de man pas doorvoeren nadat zijn uitkering weer op hetzelfde niveau was gekomen als die van een gewone PMT-deelnemer. Concreet betekende dit dat hij de verhogingen van 2022 en 2023 helemaal niet kreeg, en die van 2024 maar gedeeltelijk.
De man was het hier niet mee eens en stapte naar de kantonrechter in Den Haag. Hij vond dat Aegon en zijn voormalige werkgever verplicht waren om de volledige indexering van PMT te volgen, zonder deze te verrekenen met de eerdere, niet-doorgevoerde korting. De kantonrechter wees zijn vorderingen af: aangezien vaststond dat de man in de tussenliggende jaren al meer pensioen had ontvangen dan een gewone PMT-deelnemer, mocht Aegon de latere verhogingen gebruiken om dat verschil weer recht te trekken. De man ging tegen deze beslissing in hoger beroep bij het gerechtshof Den Haag, met vier bezwaren tegen de manier waarop de kantonrechter de pensioenregeling had uitgelegd.
Het hof volgde de kantonrechter op alle punten. Volgens de tekst van de oorspronkelijke pensioenregeling uit 1975 was het de bedoeling dat de pensioenopbouw, en dus ook de uiteindelijke pensioenuitkering, zoveel mogelijk gelijk zou zijn aan die van een deelnemer aan de PMT-regeling: niet hoger, maar ook niet lager. Het hof vond geen aanknopingspunt voor het onderscheid dat de man wilde maken tussen de opbouw van pensioen enerzijds en de uiteindelijke uitkering anderzijds. Sterker nog, in de verzekeringsovereenkomst tussen de werkgever en Aegon uit 1992 stond juist uitdrukkelijk dat de uitkeringen onder dezelfde voorwaarden zouden worden verricht als bij PMT.
Omdat de wet een pensioenverzekeraar als Aegon niet toestaat om pensioenen te korten zoals een pensioenfonds dat mag doen, ontstond er een periode waarin de man meer ontving dan bedoeld. Het hof oordeelde dat het redelijk was dat Aegon dit verschil later mocht 'inlopen' door de latere indexeringen pas toe te passen zodra het uitkeringsniveau weer gelijk was aan dat van PMT, in plaats van de verhogingen zoals PMT die deed direct door te voeren. Een andere uitleg zou er volgens het hof toe leiden dat de man blijvend een hoger pensioen zou krijgen dan waarop de regeling recht geeft. Dat Aegon het te veel uitgekeerde bedrag van ruim € 8.700 niet had teruggevorderd, zag het hof als een compromis, niet als een verkapte korting.
Ook het aparte pensioendeel voor het salaris boven de destijds geldende maximumgrens, de zogeheten excedentregeling, gaf de man geen recht op automatische indexering: die regeling bevatte geen bepaling daarover en was ook nooit inhoudelijk gekoppeld aan de PMT-regeling. Het hof kwam tot de conclusie dat alle bezwaren van de man faalden, bekrachtigde het vonnis van de kantonrechter en veroordeelde hem in de proceskosten van het hoger beroep, voor zowel Aegon als Athlon begroot op elk € 3.596.
Gerechtshof Den Haag · 25 augustus 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst vordering tot inzage pensioenpolis bij Nationale-Nederlanden af Een man die vroeger bij kunststofproducent Wavin werkte, vroeg de kantonrechter in Rotterdam om Nationale-Nederlanden, Wavin en het pensioenfonds van Wavin te veroordelen tot het verstrekken van een collectieve pensioenpolis, met alle bijbehorende bijlagen en verzekeringsvoorwaarden. Hij vermoedde dat er bij Nationale-Nederlanden nog een polis voor ouderdomspensioen voor hem lag, naast de polis voor zijn invaliditeitspensioen.
De man was in 1989 arbeidsongeschikt geworden en ontving sindsdien tot zijn 65e invaliditeitspensioen van het pensioenfonds van Wavin, dat dit risico had herverzekerd bij Nationale-Nederlanden, destijds nog Delta Lloyd. In 1991 kreeg hij een brief van Delta Lloyd waarin stond dat Wavin een premievrijstelling had aangevraagd en gekregen. In die brief stond echter een ander polisnummer dan het nummer van zijn bekende invaliditeitspensioen. Dat verschil in nummers bracht hem op het idee dat er misschien nog een aparte polis voor ouderdomspensioen bestond. Naast de pensioenpolis eiste hij ook de statuten van Wavin die golden ten tijde van zijn arbeidsongeschiktheid.
Nationale-Nederlanden, Wavin en het pensioenfonds bestreden de vordering. Wavin had de gevraagde statuten al verstrekt, ook nog eens na de dagvaarding. De overige stukken waren volgens de drie partijen niet meer beschikbaar, en de man zou daar volgens hen ook geen belang bij hebben.
De kantonrechter stelde eerst vast dat het deel van de vordering over de statuten van Wavin geen doel meer diende, omdat die stukken al waren overhandigd. Voor de rest van de vordering, de collectieve polis met bijlagen en voorwaarden, gelden volgens de wet strikte voorwaarden voor een recht op inzage: de verzoeker moet partij zijn bij een rechtsbetrekking waarvoor de stukken van belang zijn, hij moet daar voldoende belang bij hebben, de stukken moeten voldoende bepaalbaar zijn, de andere partij moet erover beschikken, en er mogen geen gewichtige redenen zijn die zich tegen afgifte verzetten.
De rechter oordeelde dat de man onvoldoende belang had aangetoond. Zijn enige aanknopingspunt was de brief uit 1991 met het afwijkende polisnummer en de vermelding van een premievrijstelling. Nationale-Nederlanden en de andere partijen legden uit dat dit afwijkende nummer het nummer van de collectieve herverzekeringsovereenkomst tussen Wavin en Nationale-Nederlanden was, waarbinnen de individuele aanspraken van deelnemers, waaronder de man, apart werden geadministreerd onder een nummer opgebouwd uit het collectieve contractnummer met een eigen toevoeging. Ook de premievrijstelling bleek, blijkens een latere brief uit 1993, te gaan over de premie die Wavin aan Nationale-Nederlanden verschuldigd was voor de herverzekering van het invaliditeitspensioen, niet over een aparte polis voor de man zelf. Zijn twijfels over de hoogte van zijn ouderdomspensioen, geuit tijdens de zitting, vormden volgens de rechter evenmin een aanwijzing voor een aparte polis bij Nationale-Nederlanden; daarvoor ligt een gesprek met Wavin of het pensioenfonds meer voor de hand.
Daarnaast stond niet vast dat de gedaagde partijen nog over de gevraagde stukken beschikten. Zij hadden aangevoerd dat de overeenkomst tussen Nationale-Nederlanden en het pensioenfonds al in 1994 was geëindigd en dat het dossier daarna, na het verstrijken van de wettelijke bewaartermijn, was vernietigd.
De kantonrechter wijst de vorderingen van de man volledig af en veroordeelt hem in de proceskosten: € 720,00 aan Nationale-Nederlanden en € 720,00 gezamenlijk aan Wavin en het pensioenfonds, telkens te vermeerderen met wettelijke rente.
Rechtbank Rotterdam · 28 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Hof verlaagt straf voor verzekeringsfraude met Torbocar tot zes weken; drie andere feiten verjaard In augustus 2011 meldde een klein bedrijf uit Breezand, een vennootschap onder firma van twee vennoten, een inbraak bij de verzekeraar. Volgens de claim van € 43.669,93 waren onder meer gereedschap, steigerdelen en een Torbocar gestolen, een aanhanger met een machine die het bedrijf in april 2011 voor € 16.000 had gekocht. De verzekeraar keerde voor de Torbocar € 15.750 uit. Op een tip van de tussenpersoon ging een fraudeonderzoeker van de verzekeraar op 21 januari 2013 langs op het bedrijfsterrein. Daar lieten de vennoten hem een Torbocar zien die na de diefstal opnieuw zou zijn aangeschaft. Het serienummer was hetzelfde als dat van de machine die als gestolen was opgegeven. De jongste vennoot verklaarde later bij de politie dat de inbraak in scène was gezet door zijn compagnon, een man geboren in 1986, om de verzekering op te lichten. Die gaf in mei 2013 zelf toe dat ze de verzekeraar bewust hadden voorgelogen.
De rechtbank Noord-Holland veroordeelde de man op 2 februari 2016 voor oplichting, bedreiging en mishandeling van zijn compagnon in maart 2013 en het bezit van twee replicawapens tot vier maanden gevangenisstraf. Van een onderdeel van de oplichting, de nota's voor zogenaamd opnieuw gekochte goederen, sprak de rechtbank hem vrij. De man ging in hoger beroep tegen dat vonnis van de rechtbank Noord-Holland van 2 februari 2016. Het gerechtshof Amsterdam behandelde de zaak pas op 17 september 2026, meer dan tien jaar later.
Dat lange tijdsverloop bepaalde een groot deel van de uitkomst. Tegen de vrijspraak kon de man zelf geen hoger beroep instellen, zodat het hof hem op dat punt niet-ontvankelijk verklaarde. Voor de bedreiging, de mishandeling en het wapenbezit geldt een verjaringstermijn van zes jaar, die door stuiting kan worden verlengd tot hoogstens twaalf jaar. Die absolute termijn was bij de uitspraak in 2026 verstreken. Het hof verklaarde het Openbaar Ministerie daarom niet-ontvankelijk in de vervolging van die drie feiten.
Over de oplichting bleef wel een oordeel nodig. De advocaat-generaal vroeg vrijspraak. De verdediging stelde dat de oorspronkelijke Torbocar echt was gestolen en dat de man zonder factuur via een website een andere machine had gekocht om te kunnen doorwerken. Zijn bekentenis bij de politie zou verkeerd op papier zijn gekomen. Het hof vond die uitleg ongeloofwaardig. De onderzoeker trof de als gestolen opgegeven machine met hetzelfde serienummer weer aan op het terrein, de compagnon verklaarde dat de inbraak in scène was gezet, en de man had dat aanvankelijk zelf bevestigd. Het hof achtte bewezen dat hij de verzekeraar met listige kunstgrepen bewoog tot betaling van € 15.750.
Volgens het hof heeft de man het vertrouwen tussen verzekeraar en verzekerde ernstig geschaad en zichzelf ten koste van de verzekeraar en haar klanten bevoordeeld. Het hof vond in beginsel zeven weken gevangenisstraf passend. Een schuldigverklaring zonder straf, waar de raadsvrouw om vroeg, wees het hof af. Wel was de redelijke termijn in eerste aanleg met meer dan acht maanden overschreden: de man werd op 15 mei 2013 in verzekering gesteld en de rechtbank deed pas op 2 februari 2016 uitspraak. Daarom ging er een week af.
Het hof vernietigde het vonnis, verklaarde het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk voor de bedreiging, de mishandeling en het wapenbezit, en veroordeelde de man voor de oplichting van de verzekeraar tot zes weken gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest.
Gerechtshof Amsterdam · 1 oktober 2026
Strafrecht