Rechter wijst voorschot van € 80.000 af in letselzaak, Achmea moet deelgeschilkosten betalen Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een ernstig verkeersongeval en werkt sindsdien niet meer. Hij kampt naar eigen zeggen met lichamelijke en psychische klachten. De verzekeraar van de veroorzaker, Achmea, erkende de aansprakelijkheid. Over de hoogte van de schade kwamen partijen er niet uit.
Eind oktober 2025 betaalde Achmea € 75.000 aan de man, bedoeld als slotbetaling. Volgens Achmea was daarmee een vaststellingsovereenkomst gesloten waarin de man finale kwijting verleende. De man vond van niet. In een eerdere tussenbeschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank Rotterdam dat er geen overeenkomst was gesloten. De man had zijn tegenaanbod immers afhankelijk gemaakt van volledige vergoeding van zijn buitengerechtelijke kosten, en dat aanbod had Achmea niet aanvaard. Achmea heeft aangekondigd tegen die beschikking hoger beroep in te stellen.
In het vervolg van dit deelgeschil vroeg de man de rechtbank om Achmea te veroordelen tot een voorschot van € 80.000 op de schade die al was ontstaan. Achmea verzette zich daartegen. Zij betwistte dat de klachten door het ongeval waren veroorzaakt en betwistte ook de omvang van de schade. Volgens Achmea had de man bovendien zijn schade onvoldoende beperkt. Zij stelde dat de schade met de al betaalde voorschotten, inclusief de € 75.000, geheel was vergoed.
De rechtbank wees het voorschot af. Financiële nood van de man is op zich niet genoeg. Voor een voorschot moet voldoende vaststaan dat de schade, na aftrek van wat al is betaald, minstens zo hoog is als het gevraagde bedrag. Achmea had al € 31.700 aan voorschotten en daarnaast € 75.000 betaald, dus de schade zou minstens € 186.700 moeten bedragen. Dat is volgens de rechtbank niet duidelijk. Er is wel enige letselschade, maar het medische beeld is onvoldoende. Het rapport van de medisch adviseur van de man geeft geen helder beeld, en verder liggen er slechts een bericht van de fysiotherapeut, een overzicht van medicijngebruik en een brief van de huisarts. Zo valt niet vast te stellen hoeveel van de klachten door het ongeval komen en of ze blijvend zijn. Daardoor is ook het gestelde verlies aan arbeidsvermogen onvoldoende onderbouwd. De stelling dat Achmea een inkomensverlies van € 3.107 per maand zou hebben erkend, staat niet vast, en de overeenkomst met een opdrachtgever tot eind 2026 volstaat niet als onderbouwing van de gemiste inkomsten. Ook een lager voorschot kende de rechtbank daarom niet toe.
De kosten van het deelgeschil kent de rechtbank grotendeels wel toe, omdat de man gelijk kreeg op het hoofdpunt: er was geen geldige vaststellingsovereenkomst. Partijen waren het eens over 14,7 uur werk tot en met de zitting. Daar komen 8 uur bij voor werkzaamheden na de tussenbeschikking. De overige opgevoerde kosten hielden onvoldoende verband met het deelgeschil. Bij een uurtarief van € 225 en 22,7 uur komt dat op € 6.180,08 inclusief btw, plus € 331 griffierecht.
De rechtbank begroot de kosten van het deelgeschil op € 6.511,08 en veroordeelt Achmea tot betaling daarvan aan de man. Op dit onderdeel is de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, zodat Achmea ook moet betalen als zij hoger beroep instelt. De uitvoerbaarverklaring van de tussenbeschikking wees de rechtbank af, omdat een vaststellende beslissing zich niet leent voor executie. Al het overige dat de man vroeg, is afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Zorginstelling aansprakelijk voor klap van bewoner: begeleider niet ingelicht over zijn onrust Een activiteitenbegeleider in een zorginstelling kreeg op 19 oktober 2022 tijdens haar werk onverwacht een klap tegen haar rechterslaap van een bewoner met psychische problematiek. Zij hield zowel de bewoner, vertegenwoordigd door zijn bewindvoerder, als haar werkgever, een stichting, aansprakelijk voor de schade die zij daardoor lijdt. De bewoner ontkende onrechtmatig te hebben gehandeld; de werkgever stelde dat zij haar zorgplicht als werkgever was nagekomen.
In een tussenvonnis van 18 juni 2025 oordeelde de kantonrechter in Tilburg al dat de bewoner aansprakelijk is op grond van onrechtmatige daad. Voor de werkgever lag dat anders. Zij kreeg de opdracht te bewijzen dat zij haar zorgplicht had nageleefd, en in het bijzonder dat de onrust van de bewoner op 18 oktober 2022 en het verplaatsen van de activiteit naar een andere huiskamer geen invloed hadden op zijn gedrag de dag erna. Daarvoor werden in november 2025 en april 2026 getuigen gehoord en legde de werkgever onder meer dagrapportages over de bewoner over.
De casemanager van de bewoner verklaarde dat zijn onrust meestal samenhing met obstipatie, en dat die klachten in de loop van 18 oktober waren verholpen. De begeleider verklaarde dat zij die ochtend bij de verpleegkundige, een invalkracht, had nagevraagd of er bijzonderheden waren, zoals de vaste instructie was. Het antwoord was nee. De dagrapportages zelf lezen paste niet in haar voorbereidingstijd van ongeveer een half uur, omdat die per bewoner moeten worden geopend. Had zij van de onrust geweten, dan had zij de man anders benaderd: naar zijn stemming gevraagd, hem zelf zijn koffie laten pakken in plaats van die aan te reiken en aan de andere kant van de tafel blijven zitten.
De kantonrechter vindt dat de werkgever niet in het bewijs is geslaagd. Uit de rapportages blijkt niet alleen onrust op de ochtend van 18 oktober. Op 16 oktober sloeg het gedrag van de bewoner zonder aanleiding om, op 17 oktober werd genoteerd dat zijn gedrag goed moest worden geobserveerd, en op 18 oktober was zijn gedrag reden om in het team te bespreken welk beleid nodig was. Dat hij die avond weer rustig was, gaf geen enkele garantie dat het zo zou blijven. De werkgever had ervoor moeten zorgen dat de begeleider van dit gedragspatroon op de hoogte was, door een volledige mondelinge overdracht te garanderen of door haar tijd, middelen en de opdracht te geven om de rapportages te lezen. Dan had zij erop kunnen anticiperen, en had zij de klap mogelijk kunnen ontwijken of de gevolgen kunnen beperken. Of de verplaatsing van de activiteit een rol speelde, blijft onduidelijk, maar dat maakt voor de schending van de zorgplicht niet uit.
Of de gezondheidsklachten van de begeleider echt door de klap komen en of zij zelf schuld heeft, moet in een aparte procedure over de omvang van de schade worden uitgezocht. Zij heeft wel genoeg aannemelijk gemaakt dat zij enige schade heeft. Van de gevraagde € 17.132,09 aan buitengerechtelijke kosten valt het deel van haar advocaat onder de gewone proceskosten; voor de rest acht de kantonrechter € 8.000 redelijk.
De kantonrechter verklaart voor recht dat de bewoner een onrechtmatige daad pleegde en dat de werkgever als werkgever aansprakelijk is. Beiden moeten hoofdelijk alle materiële en immateriële schade van de begeleider vergoeden, vast te stellen in een schadestaatprocedure. Daarnaast moeten zij hoofdelijk € 8.000 aan buitengerechtelijke kosten en € 2.282,72 aan proceskosten betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 23 september 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Verzekeraar Euro Insurance krijgt € 675.000 schade na A12-ongeluk niet terug: claim verjaard Op 14 januari 2019 reed een man met zijn Volvo op de A12 bij Harmelen tegen een Tesla aan. Hij zegt dat hij plotseling naar links moest uitwijken voor een rode Volkswagen Up! die van rijstrook wisselde en die onbekend is gebleven. De Tesla draaide 180 graden, schoot over de overige rijstroken en raakte een BMW voordat hij tegen de vangrail tot stilstand kwam. De Volvo-bestuurder noemt het ongeval van meet af aan overmacht, veroorzaakt door de onbekende automobilist.
De verzekeraar van de Tesla, Accident Management Services (AMS), had als Nederlandse vertegenwoordiger van Euro Insurance de schade vergoed. Het ging om € 37.123,97 aan autoschade en € 1.400 aan bedrijfsschade. Daarnaast betaalde zij € 674.111,93 aan letselschade voor de inzittende van de Tesla uit een schadeverzekering voor inzittenden. Dat geld wilde AMS terugkrijgen van de Volvo-bestuurder en van One Underwriting, de Nederlandse vertegenwoordiger van zijn Belgische aansprakelijkheidsverzekeraar Ethias.
Het Waarborgfonds Motorverkeer, dat schade door onbekend gebleven bestuurders vergoedt, had de eigen schade van de Volvo-bestuurder en zijn verzekeraar al betaald. Volgens hen had AMS daarom ook bij het Waarborgfonds moeten aankloppen. Ze betrokken het fonds in een aparte vrijwaringszaak: zij vroegen de rechtbank het fonds te veroordelen om alles te betalen waartoe zij jegens AMS zouden worden veroordeeld.
De rechtbank Den Haag komt aan die vragen niet toe, omdat de vorderingen van AMS volgens haar zijn verjaard. Voor een vordering op de verzekeraar op grond van de Wet aansprakelijkheidsverzekering motorrijtuigen geldt een verjaringstermijn van drie jaar, voor een vordering tegen de bestuurder wegens onrechtmatige daad vijf jaar. Beide termijnen liepen vanaf de dag van het ongeval en eindigden op 14 januari 2022 en 15 januari 2024. De advocaat van AMS stelde de bestuurder pas op 10 juni 2024 aansprakelijk.
AMS voerde aan dat zij de verjaring op 1 februari 2021 had gestuit. Op die dag mailde zij One Underwriting en verwees zij naar een eerdere aansprakelijkstelling, die ze oorspronkelijk naar een andere verzekeraar had gestuurd. Die aansprakelijkstelling zat volgens AMS als bijlage in een lange keten van doorgestuurde e-mails. De rechtbank vindt dat niet bewezen. Schaderegelaar Dekra schreef op 26 februari 2021 juist dat de aansprakelijkstelling ontbrak. Ook als de bijlage wel was meegestuurd, was AMS volgens de rechtbank niet duidelijk genoeg over haar vordering. Een verwijzing naar een bijlage met een serie berichten, waarvan het relevante bericht onderaan staat, volstaat niet als aansprakelijkstelling. Wie wordt aangesproken hoeft daar niet naar te zoeken. AMS mocht er na het bericht van Dekra ook niet op vertrouwen dat het bericht was ontvangen en begrepen.
Omdat niet is gebleken dat de bestuurder of One Underwriting binnen vijf jaar andere berichten kregen waaruit een schadeclaim bleek, zijn de vorderingen tegen beiden verjaard. Daarmee vervalt ook de grond onder de vrijwaringszaak, want de bestuurder en One Underwriting hoeven aan AMS niets te betalen.
De rechtbank wijst alle vorderingen van AMS af en veroordeelt AMS in de proceskosten van de Volvo-bestuurder en One Underwriting van € 14.496. De vorderingen in de vrijwaringszaak wijst zij ook af, en de Volvo-bestuurder en One Underwriting moeten het Waarborgfonds € 14.697 aan proceskosten betalen.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Man krijgt 32 maanden cel voor gijzeling en afpersing wegens vermeende schuld Een man die vond dat een bekende hem 6.600 euro schuldig was, hield het slachtoffer samen met twee anderen twee dagen en nachten vast om zijn geld terug te krijgen. De rechtbank Rotterdam veroordeelde hem voor gijzeling, afpersing, dwang en het voorhanden hebben van een vuurwapen tot 32 maanden gevangenisstraf.
Het incident begon op 6 maart 2026 in Vlaardingen, waar het slachtoffer bezig was met de opname van een videoclip. De verdachte en twee mededaders haalden hem uit een auto, sloegen hem en namen hem mee. Onderweg drukte de verdachte een voorwerp tegen de nek van het slachtoffer en zei woorden als 'moet ik je laten voelen' en 'ik schiet je'. Het slachtoffer moest overnachten in een schuur en later in een woning, terwijl hem werd gedreigd dat zijn familie zou worden 'gepakt' en zijn huis zou worden opgeblazen.
Tijdens de gijzeling werd het slachtoffer gedwongen om via Tikkie geld te laten overmaken door familie en vrienden, om contant geld te laten pinnen en naar de verdachte te laten brengen. Ook moest hij meewerken aan gezichtsscans waarmee de verdachten op zijn naam bankrekeningen openden, en gaf hij onder dwang zijn telefoons, pinpas en paspoort af. Zijn moeder en andere familieleden en vrienden brachten in totaal duizenden euro's bijeen. Pas op 8 maart 2026 kwam er een einde aan de gijzeling, toen de politie de verdachte aanhield op het moment dat hij het laatste geldbedrag ophaalde.
De verdachte erkende grotendeels wat er was gebeurd, maar ontkende dat hij had geslagen of gedreigd. De rechtbank geloofde die lezing niet, gelet op de gedetailleerde verklaring van het slachtoffer en de verklaring van diens tante. Voor enkele specifieke onderdelen van de tenlastelegging, zoals het tonen en richten van het vuurwapen op het slachtoffer en het blinddoeken, vond de rechtbank het bewijs wel onvoldoende en sprak zij de verdachte daarvan vrij. De kern van de beschuldiging, de gijzeling, afpersing en dwang, achtte de rechtbank wel bewezen, evenals het voorhanden hebben van een revolver met munitie die bij aanhouding werd aangetroffen.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de straf die eerder aan een medeverdachte was opgelegd. Omdat de aanleiding voor de gijzeling in de vermeende schuld van het slachtoffer aan de verdachte lag en uit de verklaringen van het slachtoffer bleek dat de verdachte een leidende rol had, vond de rechtbank een zwaardere straf dan die van de medeverdachte op zijn plaats. Dat de verdachte, anders dan die medeverdachte, wel openheid van zaken had gegeven en ter zitting berouw toonde, werkte in zijn voordeel, waardoor de rechtbank net onder de eis van de officier van justitie bleef.
Naast de gevangenisstraf legde de rechtbank een vrijheidsbeperkende maatregel op van drie jaar: een contactverbod met beide slachtoffers en de twee medeverdachten, met bij overtreding maximaal een week vervangende hechtenis per keer tot een totaal van zes maanden. Deze maatregel werd meteen uitvoerbaar verklaard, ook als de verdachte in hoger beroep zou gaan, omdat de rechtbank vreesde voor herhaling zolang het slachtoffer het volledige bedrag nog niet had terugbetaald.
Het aangetroffen vuurwapen, de munitie en signaalblokkers werden onttrokken aan het verkeer en een geldbedrag van € 225 werd verbeurd verklaard. Van de schadevorderingen van de beide benadeelde partijen kende de rechtbank een deel toe: het slachtoffer krijgt € 5.320 aan materiële en immateriële schadevergoeding en zijn moeder € 2.420, hoofdelijk te betalen door de verdachte en zijn mededaders. Voor de rest van hun vorderingen, waaronder de kosten van twee telefoons en toekomstige verhuiskosten, werden de benadeelde partijen niet-ontvankelijk verklaard omdat verdere onderbouwing of bewijslevering nodig is, met de mogelijkheid dit alsnog bij de burgerlijke rechter aan te brengen.
Rechtbank Rotterdam · 7 september 2026
Strafrecht Hof bekrachtigt schadevergoeding van € 11.080 voor slachtoffer van mishandeling Een man mishandelde in september 2021 een ander tijdens een incident in zijn straat, waarbij het slachtoffer letsel aan zijn kaak opliep en tijdelijk niet kon werken als zelfstandige timmerman. De politierechter in Haarlem veroordeelde de dader in mei 2023 voor mishandeling; dat strafvonnis werd niet aangevochten en staat dus onherroepelijk vast.
Het slachtoffer stapte daarna naar de kantonrechter om zijn schade vergoed te krijgen: het eigen risico van zijn zorgverzekering en gederfde inkomsten omdat hij negen weken niet of nauwelijks kon werken. De kantonrechter in de rechtbank Noord-Holland wees deze vordering van in totaal € 11.080,23 in december 2024 toe en veroordeelde de dader in de proceskosten. Die ging in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam tegen dat vonnis van 18 december 2024.
In hoger beroep voerde de man twee grieven aan. Ten eerste stelde hij dat de kantonrechter zijn beroep op eigen schuld van het slachtoffer ten onrechte onbesproken had gelaten. Hij voerde aan dat hij bij thuiskomst na een voetbaltraining terechtkwam in een dreigende situatie: het slachtoffer zou met een groep mannen overlast hebben veroorzaakt met vuurwerk en lachgas, en hem hebben klemgezet, waarna hij uit noodweer zou hebben geslagen. Het hof oordeelt dat de man niet voldoende heeft toegelicht welke concrete gedraging van het slachtoffer aan de mishandeling heeft bijgedragen, en wijst ook zijn verzoek af om het complete strafdossier alsnog in te brengen ter onderbouwing: nieuwe onderbouwing had bij de memorie van grieven moeten worden aangeleverd. Het beroep op eigen schuld gaat dus niet op.
Ten tweede betwistte de man de onderbouwing van de inkomstenschade, omdat het slachtoffer volgens hem alleen een korte verklaring van zijn opdrachtgever en twee facturen had overgelegd, terwijl gebruikelijke bewijsstukken zoals belastingaangiften en bankafschriften ontbraken. Het hof stelt vast dat het slachtoffer zijn schade van € 10.752 aan gederfde inkomsten weliswaar summier, maar wel voldoende heeft onderbouwd met facturen, een verklaring van zijn opdrachtgever en een toelichting op de gemiste werkdagen. Omdat de man daar in hoger beroep slechts in algemene bewoordingen tegenin bracht, zonder concreet op de aangeleverde stukken in te gaan, komt het hof tot het oordeel dat ook deze grief niet slaagt.
Het gerechtshof Amsterdam bekrachtigt daarom het vonnis van de kantonrechter volledig: de schadevergoeding van € 11.080,23 plus wettelijke rente blijft in stand. Het hoger beroep heeft geen succes en het hof veroordeelt de man in de proceskosten van het hoger beroep, vastgesteld op € 362.
Gerechtshof Amsterdam · 21 september 2026
Civiel Recht