Hof laat zoon (5) bij moeder in Egypte en eist inzage in zaak van vader in verdeling huwelijksgemeenschap Een vijfjarige jongen woont al zijn hele leven bij zijn moeder, maar die verblijft sinds augustus 2025 met hem in Egypte, terwijl zijn vader in Nederland woont. Het gerechtshof Amsterdam moest beslissen waar het kind zijn hoofdverblijfplaats moet hebben, en ook hoe de huwelijksgemeenschap van zijn ouders wordt verdeeld, waaronder een woning in Egypte en de eenmanszaak van de vader.
De zaak ligt bij het hof in hoger beroep tegen de beschikking van de rechtbank Amsterdam van 17 november 2025. De rechtbank had de hoofdverblijfplaats bij de moeder bepaald, de vader een kinderalimentatie van € 462 per maand opgelegd en een verdeling van de huwelijksgemeenschap gelast. De moeder ging in hoger beroep over de verdeling, de vader over de hoofdverblijfplaats en de alimentatie. De ouders trouwden in 2016 in Egypte in gemeenschap van goederen en het huwelijk is in april 2025 ontbonden.
Eerst keek het hof of de Nederlandse rechter wel bevoegd is, omdat de moeder met het kind in Egypte verblijft. Het hof oordeelde van wel: de gewone verblijfplaats van het kind is nog altijd Nederland. De moeder verblijft volgens het hof noodgedwongen en tijdelijk bij haar ouders in Egypte en heeft zelf ter zitting gezegd zo snel mogelijk terug te willen naar Nederland.
De vader wilde dat het kind bij hem komt wonen. Hij zei dat hij van 7.00 tot 15.00 uur werkt, daarna voor zijn zoon kan zorgen en dat de voorschoolse opvang het overbrugt. De moeder stelde dat hij in het verleden drugs gebruikte in het bijzijn van het kind en dat het kind zelfs in het ziekenhuis is opgenomen na het binnenkrijgen van drugs. De vader ontkende dat laatste met klem en erkende alleen dat hij soms een joint rookt. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde het verzoek af te wijzen, omdat de vader nog niet voldoende vaardigheden heeft om het kind op te voeden. Het hof volgde dat advies: er zijn geen aanwijzingen dat het niet goed gaat met de jongen bij zijn moeder en wijziging is niet in zijn belang. Omdat de hoofdverblijfplaats niet verandert, kwam het hof niet toe aan het verzoek van de vader om de kinderalimentatie te verlagen naar € 55 per maand.
Bij de verdeling draaide het eerst om een woning met garage in Egypte. De moeder vond dat die van de vader was en dus in de gemeenschap viel. Het hof stelde vast dat de vader in januari 2022 slechts een voorlopige koopovereenkomst sloot. De eigendom zou pas overgaan als de volledige koopsom na drie jaar was betaald, en dat dit vóór de peildatum van 11 juli 2024 was gebeurd, is niet gesteld of gebleken. Daarmee is niet aangetoond dat de woning tot de gemeenschap behoort. Een uitstel voor extra bewijsstukken kreeg de moeder niet, omdat haar stellingen al tekortschoten.
Daarnaast ging het om de eenmanszaak van de vader, een kok. Een eenmanszaak heeft geen afgescheiden vermogen, dus bezittingen en schulden vallen in de gemeenschap. Dat er geen goodwill is, staat niet ter discussie. De vader gaf echter onvoldoende openheid: hij leverde alleen de belastingaanslagen over 2020 tot en met 2022 en over 2024. Daardoor is niet duidelijk hoeveel geld op zakelijke rekeningen stond. Het hof vernietigde op dit punt de beschikking.
De belastingschulden van de eenmanszaak, volgens de vader ongeveer € 30.000, dragen beide ex-partners zoals de rechtbank bepaalde elk voor de helft. De moeder wilde dat de vader ze alleen draagt, omdat zij de taal onvoldoende sprak en niets van de financiën wist. Dat is volgens het hof niet uitzonderlijk genoeg om van de hoofdregel af te wijken. Bovendien is onvoldoende weersproken dat het geld uit de onderneming steeds voor het gezin is gebruikt.
Het hof bepaalde dat de vader de aangifte en aanslag inkomstenbelasting over 2023, de aangifte over 2024 en het saldo van de zakelijke bankrekening op 11 juli 2024 aan de moeder moet verstrekken. Het saldo wordt aan de vader toebedeeld, onder de verplichting om de helft aan de moeder te betalen. De rest van de bestreden beschikking blijft in stand, de hoofdverblijfplaats blijft bij de moeder en het overige verzochte wordt afgewezen.
Gerechtshof Amsterdam · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechter dwingt ex-vrouw tot overdracht bedrijfspand, afrekening polis van € 65.380 blijft liggen Een tandartsechtpaar dat na de scheiding nog steeds procedeert over de verdeling van het gezamenlijke vermogen, heeft opnieuw bij de rechter aangeklopt. Het stel dreef samen een tandartspraktijk in een maatschap, die op 31 juli 2019 werd ontbonden. De echtscheiding werd uitgesproken bij beschikking van 24 maart 2020. Daarna ontstond onenigheid over de verdeling van wat er van de maatschap over was, onder meer over het bedrijfspand waarin de praktijk was gevestigd.
In een arbitrale procedure kwam eind januari 2026 een eindvonnis. De scheidsrechters oordeelden dat de man in verband met het voortzetten van de praktijk € 102.718,41 aan zijn ex-vrouw moest betalen. Omdat hij al € 122.500 had betaald, had hij € 19.781,59 te veel voldaan. De vrouw werd veroordeeld om dat bedrag terug te betalen. Zij deed dat niet en stelde voor het bedrag te verrekenen met een vordering van haarzelf: de helft van de waarde van een levensverzekering bij ASR die bij de scheiding aan de man was toebedeeld. Die helft, € 65.380, had de man nooit aan haar betaald. De man ging daar niet mee akkoord.
Ook het bedrijfspand zelf zorgde voor een impasse. Een notaris stelde een akte van verdeling op, maar de vrouw wilde alleen tekenen als de akte uitsluitend over de overdracht van het pand ging. De conceptakte bevatte volgens haar ook slotbepalingen over de afwikkeling van de maatschap als geheel. De man vroeg de voorzieningenrechter in kort geding om het arbitrale vonnis uitvoerbaar te verklaren, om de vrouw te dwingen mee te werken aan de overdracht van het pand en om haar de notariskosten van € 7.081,40 te laten betalen. De vrouw eiste in reconventie de € 65.380 plus wettelijke rente.
De voorzieningenrechter verleent verlof om het arbitrale vonnis ten uitvoer te leggen. De vrouw voerde daartegen op zichzelf geen verweer en er was geen weigeringsgrond. Haar beroep op verrekening staat dat verlof niet in de weg. Ook over de overdracht van het pand is de rechter duidelijk: de vrouw is verplicht mee te werken. Wel schrapt hij de twee slotbepalingen uit de conceptakte, omdat nog niet over de hele linie finale kwijting over en weer wordt verleend en die bepalingen daarom niet nodig of wenselijk zijn. Weigert de vrouw te tekenen, dan komt het vonnis in plaats van haar handtekening.
De notariskosten wijst de rechter af. Dat is een zelfstandige geldvordering, waarvoor in kort geding spoedeisend belang nodig is, en dat is niet aangetoond. De vordering van de vrouw over de ASR-polis wijst hij eveneens af. Hij vindt het aannemelijk dat partijen via hun advocaten hebben afgesproken dat alle onderlinge vorderingen pas worden afgerekend nadat de rechter daar definitief over heeft geoordeeld. Dat verklaart volgens hem ook dat de vrouw geen beslag heeft gelegd. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
Het resultaat: de man krijgt verlof voor tenuitvoerlegging van het arbitrale vonnis en de vrouw moet de akte voor de overdracht van het bedrijfspand ondertekenen, zonder de slotbepalingen M2 en M3. De vorderingen over de notariskosten en de ASR-polis worden afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter zet vader in verzorgingshuis en zoon uit seniorenwoning, ontruiming binnen drie maanden Een man die al ongeveer vijf jaar in een verzorgingshuis woont, moet zijn huurwoning in Rotterdam verlaten. Datzelfde geldt voor zijn volwassen zoon, die nog in de woning verblijft. De kantonrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de woningcorporatie in kort geding gelijk gegeven en veroordeelt beiden de woning binnen drie maanden na betekening van het vonnis te ontruimen.
De vader huurt de woning van de corporatie. In 2013 kwam zijn zoon bij hem wonen. Sinds ongeveer vijf jaar verblijft de vader om medische redenen in een verzorgingshuis, terwijl de zoon in de woning is blijven wonen. De corporatie weet vanaf juni 2026 van die situatie en wil de woning terug in haar voorraad. Vader en zoon willen blijven: de vader verliest anders zijn thuis, en de zoon heeft nog geen andere woning.
De kantonrechter oordeelt dat het voldoende aannemelijk is dat een gewone procedure tot ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming zou leiden. In de huurvoorwaarden staat dat de huurder zijn hoofdverblijf in de woning moet hebben. Dat is bij de vader niet meer zo, want zijn verblijf in het verzorgingshuis is permanent en niet bedoeld als tijdelijke opname, bijvoorbeeld voor revalidatie. Dat hij nog regelmatig bij zijn zoon op bezoek komt en zich er thuis voelt, verandert daar niets aan. Als sociale verhuurder heeft de corporatie er groot belang bij dat de woning terugkomt voor een woningzoekende op de wachtlijst. De vader wordt bovendien niet dakloos, want hij heeft zijn plek in het verzorgingshuis.
Voor de zoon geldt dat hij geen medehuurder is, maar alleen bij zijn vader inwoont. Het verzoek om medehuurderschap dat zij in juli 2026 deden, toen de kwestie al speelde, wees de corporatie af. In dit kort geding hebben vader en zoon onvoldoende onderbouwd dat aan de wettelijke eisen voor medehuurderschap is voldaan. Het gaat bovendien om een 55+ seniorenwoning, en de zoon is 38 en komt daarvoor sowieso niet in aanmerking. Moet de vader vertrekken, dan moet de zoon dat ook. Dat de zoon mogelijk geen dak boven zijn hoofd heeft, is volgens de kantonrechter ingrijpend maar geen reden de eis af te wijzen.
De corporatie voerde ook aan dat de zoon overlast veroorzaakt, met meldingen vanaf mei 2026. Dat laat de kantonrechter buiten beschouwing, omdat de zoon de woning al om een andere reden moet verlaten. De zoon betwistte de overlast bovendien gemotiveerd, en bewijslevering past niet in een kort geding.
De corporatie eiste ontruiming binnen veertien dagen. De kantonrechter vindt dat te kort en bepaalt de termijn op drie maanden na betekening van het vonnis. Vader en zoon moeten hoofdelijk de proceskosten van € 1.011,94 betalen, plus wettelijke rente. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad, dus het geldt direct, ook als zij in hoger beroep gaan.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht Rechter verlaagt huur Woonstad-woning met 15% voor vochtplekken, huurder moet € 3.997 terugbetalen Een huurder van een Woonstad-woning in Rotterdam kreeg in 2025 van de huurcommissie 60 procent huurkorting wegens vocht en schimmel in de woning. De verhuurder liet het daar niet bij en stapte naar de kantonrechter. De rechter beoordeelt het gebrek opnieuw en komt op een veel lagere korting uit.
De huurder, die de woning samen met haar ex-partner huurt, had de huurcommissie gevraagd de huur te verlagen vanwege vocht en schimmel. De commissie verlaagde de huur van € 708,10 met 60 procent tot € 283,24 per maand, met terugwerkende kracht tot 1 april 2024. Woonstad Rotterdam vond dat te veel. Omdat de verhuurder naar de rechter ging, verviel de uitspraak van de huurcommissie en moest de kantonrechter de kwestie zelf opnieuw beoordelen.
De kantonrechter ziet in de woning twee zichtbare vochtplekken, in de woonkamer en in de slaapkamer, samen ongeveer 0,35 vierkante meter. Die zijn ontstaan doordat vocht via de gevel doorsloeg, nadat de gevel in 2022 was geïsoleerd. Door condensatie in de spouw kon vocht de woning in trekken. Woonstad liet in 2025 loodslabben aanbrengen en later ook de stootvoegen herstellen. Volgens de rechter is de oorzaak daarmee in december 2025 verholpen. Dat de huurder de bouwdrogers maar beperkt liet draaien, heeft volgens de rechter niet tot gevolg dat de huurverlaging korter duurt, omdat nergens blijkt dat dit het herstel heeft vertraagd.
De rechter vindt de twee vochtplekken een ernstig gebrek dat het huurgenot substantieel vermindert, en volgt Woonstad dus niet in het standpunt dat er geen korting hoort te zijn. Een korting van 60 procent gaat volgens de rechter echter veel te ver. Hij kiest voor 15 procent, wat de huur op € 601,89 per maand brengt. Die korting loopt van 1 april 2024 tot en met 11 december 2025.
Op andere punten krijgt de huurder geen gelijk. De verhoogde vochtwaarden die op wisselende plekken in de muur zijn gemeten, zijn alleen met meetapparatuur op te sporen. Ze leveren volgens de rechter geen substantiële vermindering van het huurgenot op. Het aangetaste behang in de slaapkamer en het afgebladderde behang in de keuken zijn geen onderdeel van de verhuurde woning, zodat daarvoor geen korting kan worden gegeven.
Woonstad had ook terugbetaling gevraagd van € 5.912,68, het bedrag dat het op grond van de uitspraak van de huurcommissie al had uitgekeerd. De rechter rekent uit dat de huurder over april 2024 tot en met mei 2025 recht had op € 1.915,39 aan korting, waarbij hij ook de huurverhoging per 1 juli 2024 naar € 747,05 meeneemt. Het verschil van € 3.997,29 is te veel betaald. Omdat de ex-partner formeel nog steeds medehuurder is, zolang niet vaststaat dat de echtscheidingsbeschikking is ingeschreven, worden beiden tot terugbetaling veroordeeld.
De huurder had in een tegeneis ook € 8.117,69 aan schadevergoeding gevraagd voor beschadigde vloer, kasten, banken en behang, plus vergoeding van de kosten van vochtrapporten. De rechter wijst dat af. Zij heeft de schade aan vloer, kasten en banken niet met bijvoorbeeld foto's onderbouwd. Voor het behang ziet de rechter niet dat Woonstad zijn herstelplicht heeft verzaakt, omdat er snel na de melding onderzoek, herstelwerk en bouwdrogers zijn ingezet. De rapporten stellen alleen verhoogde vochtwaarden vast en niet dat er een gebrek is.
De kantonrechter stelt de huur vast op € 601,89 per maand vanaf 1 april 2024 tot en met 11 december 2025 en veroordeelt de huurder en haar ex-partner tot betaling van € 3.997,29 aan Woonstad, met wettelijke rente vanaf de dagvaarding. In de eis van Woonstad dragen partijen hun eigen proceskosten. In de tegeneis wijst de rechter alles af en moet de huurder € 684,00 aan proceskosten betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 30 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter stelt bewind in over vrouw met dementie ondanks levenstestament Een vrouw met dementie woont sinds 30 januari 2025 in de gesloten afdeling van een zorginstelling. Haar geldzaken en zorgzaken lagen op papier in vertrouwde handen: in een levenstestament uit april 2024 had zij een algemene volmacht gegeven aan haar dochter. Mocht die wegvallen, dan zou de echtgenoot van haar dochter het overnemen. De dochter overleed in juni 2026, waarna de schoonzoon formeel de gevolmachtigde werd.
In de praktijk bleek dat niet te werken. Twee familieleden van de vrouw vroegen de kantonrechter in Eindhoven om een bewind in te stellen, waarbij een bewindvoerder de financiën van de vrouw beheert. Zij vertelden dat de schoonzoon de vrouw al lange tijd niet meer heeft bezocht en niet reageert op e-mails, telefoontjes of berichten van de instelling. Daardoor heeft de zorginstelling geen vast aanspreekpunt voor financiële en zorgvragen, terwijl een wettelijk vertegenwoordiger nodig is. Ook zou de vrouw schulden hebben, waaronder een zorgverzekeringspremie bij CZ die al lang onbetaald zou zijn.
De schoonzoon was op de zitting van 20 oktober 2026 niet aanwezig, ook al was hij op zijn laatst bekende adres behoorlijk opgeroepen en had hij niets laten weten. De vrouw zelf werd via een beeldbelverbinding gehoord, met haar begeleidster erbij. Zij kon niet aangeven wat zij van het verzoek vond of wie haar belangen moest behartigen.
De kantonrechter benadrukt dat een levenstestament in beginsel gerespecteerd moet worden. Wie zo'n document opstelt, wil juist voorkomen dat een rechter een beschermingsmaatregel zoals bewind oplegt of dat een ander dan de gekozen persoon de belangen behartigt. De rechter treedt daarom terughoudend op. Alleen bij bijzondere omstandigheden, waarbij het levenstestament te weinig bescherming biedt of niet meer in het belang van de betrokkene is, kan daarvan worden afgeweken.
Volgens de kantonrechter zijn die omstandigheden hier aanwezig. Er zijn aanwijzingen dat de schoonzoon zijn taak als gevolmachtigde niet zorgvuldig en niet in het belang van de vrouw uitvoert. Door haar lichamelijke of geestelijke toestand kan de vrouw haar vermogensrechtelijke belangen onvoldoende zelf behartigen. Ook kan zij op dit moment de rekening en verantwoording van een bewindvoerder niet beoordelen en geen toestemming geven voor bepaalde handelingen van de bewindvoerder.
De kantonrechter stelt daarom met ingang van de dag na verzending van de beschikking een bewind in over de goederen van de vrouw en benoemt de door verzoekers voorgestelde bewindvoerder, omdat daartegen geen bezwaar bestond. De bewindvoerder mag voor de aanvangswerkzaamheden en de kosten van het bewind de vaste tarieven uit de Regeling beloning curatoren, bewindvoerders en mentoren ten laste van het vermogen van de vrouw brengen. De jaarbeloning is inclusief onkostenvergoeding.
Rechtbank Oost-Brabant · 27 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht