Twee bestuurders betalen DebitRoom € 24.800 als borg; boete, contractuele rente en incassokosten afgewezen Op 8 juni 2023 kreeg een bedrijf van Stichting DebitRoom een krediet van € 150.000 in rekening-courant. Twee bestuurders, ieder indirect via hun eigen holding, stonden daarvoor privé borg tot € 75.000. In augustus 2024 mislukten twee incasso's van € 35.232 en € 29.568 bij het bedrijf, waarna DebitRoom het op 20 augustus 2024 sommeerde € 76.694,91 te betalen. Het bedrijf betaalde daarna € 40.000 in een betalingsregeling, maar ging op 17 april 2025 failliet. DebitRoom vorderde daarom € 41.261,76 plus contractuele rente van de bedrijfsleiders als borgen. De procedure tegen het failliete bedrijf is van rechtswege geschorst.
DebitRoom dagvaardde op 25 februari 2025. Een van de borgen voerde verweer en verscheen, de ander en het bedrijf kwamen niet op de zitting van 15 september 2026. De bestuurder die verweer voerde, zei dat DebitRoom het bedrag van het krediet niet had gesteld, dat hij niet was gewaarschuwd voor de risico's van borg staan, dat DebitRoom de eisen voor particuliere borgtocht had geschonden en dat hij nooit in gebreke was gesteld.
De rechtbank nam aan dat het krediet € 150.000 bedroeg: een niet-betwiste e-mail van 6 juni 2023 en de borgtocht zelf noemden dat bedrag. Een schending van de zorgplicht zag ze niet: als bestuurder wist hij hoe het bedrijf ervoor stond, en hij was betrokken bij het krediet. De borgtocht is volgens de rechtbank een particuliere borgtocht, omdat niet is gebleken dat hij de meerderheid van de aandelen had. Daarom gelden dwingende beschermende regels.
De regel dat de borg gelijktijdig wordt geïnformeerd als de schuldeiser de hoofdschuldenaar in gebreke stelt, was hier niet geschonden. Het bedrijf was na de mislukte incasso's direct in verzuim, zodat een ingebrekestelling niet nodig was. Welke schade de borg had kunnen voorkomen, had hij niet onderbouwd.
Over de bijkomende vorderingen oordeelde de rechtbank dat de wet de borg maar beperkt aansprakelijk maakt. De contractuele rente werd afgewezen: een particuliere borg is alleen wettelijke rente verschuldigd over de periode dat hij zelf in verzuim is, en afwijking daarvan is bij een particuliere borg niet toegestaan. Omdat de borgen nooit in gebreke waren gesteld, kende de rechtbank wettelijke rente toe vanaf de dagvaarding. De boete van € 9.720 die het bedrijf verschuldigd was, kon DebitRoom niet op de borgen verhalen. De buitengerechtelijke incassokosten werden afgewezen, omdat de borg alleen kosten van rechtsvervolging hoeft te vergoeden als hij tijdig is ingelicht, en dat was niet gebeurd.
De hoofdsom was € 64.800. Daar trok de rechtbank de € 40.000 van het bedrijf van af. De rechtbank veroordeelde de twee bestuurders hoofdelijk om € 24.800 te betalen, plus wettelijke rente vanaf 25 februari 2025. Zij betalen ook de proceskosten: € 3.452,43 hoofdelijk, en de bestuurder die verweer voerde daarnaast € 836.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter stopt ontruiming van huurwoning van zzp'er met schulden voor zes maanden, onder voorwaarde Een zelfstandig ondernemer uit de regio Rotterdam dreigde zijn huurwoning uit te moeten. Woningcorporatie Woonbron had in maart 2026 een ontruimingsvonnis gekregen omdat hij achterstond met de huur. De corporatie kondigde de ontruiming eerst aan voor 29 juli 2026 en daarna opnieuw voor 30 september 2026. De man zit in een problematische schuldensituatie en probeert met hulp van een schuldhulpverlener een buitengerechtelijke regeling met zijn schuldeisers te treffen.
Hij vroeg de rechtbank Rotterdam daarom om een voorlopige voorziening: een adempauze van zes maanden waarin Woonbron het ontruimingsvonnis niet mag uitvoeren. De wet geeft schuldenaren die in zo'n traject zitten die mogelijkheid, zodat zij tijd krijgen om met hun schuldeisers tot een regeling te komen. Dat de situatie bedreigend was, stond voor de rechtbank vast: de man had het ontruimingsvonnis en het exploot met de aanzegging van 30 september overgelegd. Woonbron was op de zitting niet aanwezig en liet ook schriftelijk niets weten.
De rechtbank woog het belang van de man (in zijn woning blijven en het schuldhulptraject afronden) af tegen dat van Woonbron (het vonnis kunnen uitvoeren). Daarbij telde mee dat de man na de eerste aanzegging op 28 juli 2026 € 6.000 had betaald op de huurachterstand, waarna Woonbron de ontruiming annuleerde. Sindsdien betaalt hij de lopende huur, en ook de huur voor oktober 2026 bleek betaald. Hij verklaarde dat hij nog voor dezelfde opdrachtgever werkt en tussen de € 5.000 en € 8.000 per maand uit zijn onderneming verdient. Uit zijn facturen blijkt dat hij van juni tot en met augustus 2026 bedragen tussen € 10.000 en € 13.000 factureerde. De rechtbank vond daarom aannemelijk dat hij de lopende huur kan en zal blijven betalen, en liet zijn belang zwaarder wegen.
Tegelijk bouwde de rechtbank een waarborg in voor Woonbron: de voorziening geldt alleen zolang de huurtermijnen tijdig worden betaald. Verder moet de schuldhulpverlener uiterlijk twee weken voor het einde van de voorziening een verslag uitbrengen over de voortgang van de schuldregeling.
Het verzoek om toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling wees de rechtbank niet inhoudelijk af, maar verklaarde zij niet-ontvankelijk. Omdat het buitengerechtelijke traject naar verwachting niet snel klaar is, kan dat verzoek nu niet worden behandeld. De man kan er later zo nodig een nieuw verzoek voor indienen.
De rechtbank schort de tenuitvoerlegging van het ontruimingsvonnis op voor zes maanden, ingaande 25 september 2026, en verlengt de huurovereenkomst voor diezelfde duur. De voorziening vervalt zodra de man de lopende huur niet tijdig betaalt.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter dwingt verhuurder niet tot schuldregeling na achterstallige huur en vertrek zonder opzegging Een man uit Rotterdam die zijn huur in België niet meer betaalde en met de noorderzon vertrok, kan zijn verhuurder niet dwingen akkoord te gaan met een schuldregeling waarbij de verhuurder niets terugziet. De rechtbank Rotterdam wees het verzoek om een zogeheten gedwongen schuldregeling af.
De man had vier schuldeisers met in totaal € 9.400,71 aan vorderingen. Via schuldhulpverlening bood hij zijn schuldeisers een regeling aan waarbij zij 0% van hun vordering zouden krijgen, tegen finale kwijting. Drie schuldeisers gingen daarmee akkoord. De verhuurder, met een vordering van € 7.171,12, weigerde. Hij maakt daarmee 76,3% van de totale schuldenlast uit. De man vroeg de rechter om die schuldeiser te bevelen met de regeling in te stemmen.
De verhuurder vertelde dat de man ongeveer acht jaar zijn appartement huurde. Tijdens de coronaperiode ontstond een huurachterstand, waarbij de verhuurder zich coulant opstelde. Medio 2025 stopte de man opnieuw zonder aankondiging met betalen. Contact lukte niet. Eind juli of begin augustus 2025 trof de verhuurder de sleutels in de brievenbus aan en een smerig appartement, met ook post van een derde. Hij begon eind augustus 2025 een procedure bij een Belgisch gerecht, dat de man veroordeelde tot betaling. De verhuurder wees erop dat hij de huurprijs jarenlang niet had geïndexeerd en dat de Belgische rechter maar twee van de contractuele vier maanden wederverhuringsvergoeding had toegewezen.
De rechtbank begon bij het uitgangspunt dat een schuldeiser in beginsel mag eisen dat zijn vordering volledig wordt betaald. Daarna keek zij of de verhuurder in redelijkheid niet had kunnen weigeren, gezien de belangen van de man en de andere schuldeisers. Omdat de verhuurder drie kwart van de schuldenlast vertegenwoordigt, is volgens de rechtbank niet snel aan te nemen dat zijn weigering onredelijk is.
Daar kwam bij dat de man volgens de rechtbank niet te goeder trouw was bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. Hij had zich niet als goed huurder gedragen. Hij verliet het gehuurde na het einde van zijn relatie, zonder de verhuurder te informeren en zonder het huurcontract op de juiste manier op te zeggen. Hij probeerde ook geen betaalafspraken te maken maar hield zich onbereikbaar. Om dezelfde reden vond de rechtbank dat de man op dit moment ook niet in aanmerking komt voor toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling. Daarover beslist zij bij een aparte beslissing.
Dat is van belang voor de vergelijking met het alternatief. Zonder schuldsanering zou de verhuurder volgens de rechtbank nog gedeeltelijk betaald kunnen worden: door aflossingen uit het vrij te laten bedrag of het vakantiegeld, door af te lossen onder beslag, of door een deel van het pensioen dat de man in de zomer van 2027 gaat ontvangen. De rechtbank vond daarom onvoldoende aannemelijk dat het voorstel het uiterste is waartoe de man in staat moet worden geacht. Dat de gemeente hem sinds 20 oktober 2026 op medische of sociale gronden vrijstelde van de arbeidsverplichting en dat hij geen nieuwe schulden meer liet ontstaan, veranderde dat niet.
De belangen van de weigerende verhuurder wegen daarom zwaarder dan die van de man en de andere schuldeisers. De rechtbank wees het verzoek om een gedwongen schuldregeling af.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank: geldverstrekker mocht geen winstdeling vragen bij herfinanciering, € 416.000 terug Een vastgoedontwikkelaar leende in de zomer van 2025 bijna € 5,6 miljoen bij een investeringsmaatschappij uit Capelle aan den IJssel om twee panden te verbouwen en daarna met winst te verkopen. De leningen, € 3,9 miljoen voor het ene en € 1,7 miljoen voor het andere pand, waren gedekt met hypotheekrechten en borgstellingen. De afspraak was dat de geldverstrekker naast 8 procent rente per jaar een winstdeling kreeg 'bij verkoop van het project': minimaal 7,5 procent van de hoofdsom, plus 20 procent van de winst boven 15 procent.
De relatie liep stuk. De geldverstrekker kreeg op 1 september 2025 een vordering van de officier van justitie om gegevens te verstrekken over de ontwikkelaar, haar moedervennootschap en haar bestuurder, vanwege een strafrechtelijk onderzoek. Daarnaast twijfelde zij aan facturen die de ontwikkelaar via het bouwdepot wilde laten uitbetalen. Die facturen kwamen van een bedrijf waarvan de echtgenoot van de bestuurder indirect bestuurder was, en die man heeft volgens de rechtbank een voor een financier negatief verleden. Toen de geldverstrekker haar eigen bouwbegeleider de bouwplaats wilde laten bezoeken, liet de ontwikkelaar per e-mail weten dat hij pas welkom was als de betalingen waren gedaan. De geldverstrekker zegde daarop de leningen op per 31 december 2025.
De ontwikkelaar moest de panden herfinancieren. Bij die herfinanciering rekende de geldverstrekker toch winstdeling, € 291.850 voor het eerste en € 124.812,71 voor het tweede pand. Voor het tweede pand kwam daar € 85.065,20 aan vertragingsrente bij, omdat de lening pas op 12 februari 2026 werd afgelost. De ontwikkelaar betaalde alles, soms onder protest, en wilde het geld terug. In een kort geding had de voorzieningenrechter de vorderingen in februari 2026 nog afgewezen.
In de bodemprocedure legt de rechtbank de overeenkomst uit. Winstdeling is volgens de tekst alleen verschuldigd 'bij verkoop'. De panden waren niet verkocht, er was geen winst gerealiseerd en tegenover de nieuwe financiering stond een terugbetalingsverplichting. De overeenkomsten waren eenzijdig door de professionele geldverstrekker opgesteld en er was niet over onderhandeld. Ook uit de termsheets en aanbiedingsbrieven bleek geen winstdeling buiten verkoop. De geldverstrekker had die situatie vooraf duidelijk moeten bespreken, maar dat was niet gebeurd. Dat zij zonder winstdeling geen vergoeding kreeg voor het uitlenen, omdat ze de rente doorbetaalde aan obligatiehouders, maakt dat niet anders; ze had ook kunnen aansturen op een executieverkoop. De ontwikkelaar had de winstdeling dus onverschuldigd betaald. Dat zij de afloscijfers had betaald, gold niet als erkenning van de schuld, want dat gebeurde onder tijdsdruk via de notaris en zij had eerder al laten weten dat geen winstdeling verschuldigd was.
De opzegging was daarentegen terecht. Door de bouwplaats te weigeren en daaraan een betalingseis te verbinden, handelde de ontwikkelaar in strijd met de overeenkomst en de bouwdepotvoorwaarden, en gebruik van de opzeggingsbevoegdheid was niet onaanvaardbaar. De vertragingsrente was daarom verschuldigd. Een beroep op schuldeisersverzuim slaagt niet, omdat de geldverstrekker de ontwikkelaar er niet van weerhield het wel verschuldigde te betalen. Het beroep van de geldverstrekker op verrekening wegens negatieve reviews wijst de rechtbank af, omdat de tegenvordering onvoldoende is onderbouwd. De gevraagde buitengerechtelijke incassokosten van € 4.283,64 zijn ook afgewezen, omdat niet was aangetoond dat er incassowerkzaamheden zijn verricht.
De rechtbank veroordeelt de geldverstrekker tot terugbetaling van € 291.850 en € 124.812,71, beide met wettelijke rente, en tot betaling van € 14.848,94 aan proceskosten. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad, ondanks het restitutierisico bij een mogelijk hoger beroep. De vordering tot terugbetaling van de vertragingsrente wijst de rechtbank af.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Procureur-generaal adviseert Hoge Raad: opvolgende energieleverancier na faillissement mag eigen tarieven hanteren Wanneer een energieleverancier failliet gaat en een andere leverancier de klanten overneemt, hoeft die nieuwe leverancier zich niet te houden aan de oude tarieven en voorwaarden. Dat is de kern van het advies dat de procureur-generaal bij de Hoge Raad heeft uitgebracht in een zaak die voortvloeit uit het faillissement van SEPA Green Energy in december 2021.
De zaak draait om een klant die bij SEPA een tweejarig contract had met vaste, lage tarieven. Na het faillissement nam Innova Energie het klantenbestand over en rekende hogere tarieven. De klant eiste terugbetaling van ruim € 4.400 omdat hij meende dat zijn oude contract bij Innova had moeten doorlopen. De kantonrechter in Den Haag twijfelde over het antwoord en stelde prejudiciële vragen aan de Hoge Raad, vragen die op rechtstreekse beantwoording door de Hoge Raad zijn aangewezen vanwege hun maatschappelijke reikwijdte: bij tientallen rechtbanken lopen vergelijkbare zaken.
De procureur-generaal concludeert dat de relevante besluiten over leveringszekerheid, de zogeheten Besluiten leveringszekerheid uit respectievelijk 2004 en 2006, de kleinverbruiker alleen beogen te beschermen tegen het risico van een stroomonderbreking, niet tegen hogere prijzen. De Besluiten regelen hoe snel en ordelijk klanten aan een nieuwe leverancier worden gekoppeld, maar bepalen niet dat de nieuwe leverancier de oude tarieven moet voortzetten. Dat geldt zowel voor de eerste vensterperiode, waarbij het klantenbestand vrijwillig door de curator wordt verkocht, als voor de tweede vensterperiode, waarbij de netbeheerder klanten verdeelt over andere leveranciers.
Door een grondige analyse van wetgeschiedenis, de vroegere Systeemcode en rechtseconomische argumenten komt de procureur-generaal tot de slotsom dat het overgenomen klanten niet vrij staat om zich te beroepen op de tarieven van hun vorige, failliete leverancier. Een andere uitleg zou de nieuwe leverancier verplichten energie onder de kostprijs te leveren, wat het risico op een domino-effect van faillissementen in de hand zou werken en de rekening zou neerleggen bij andere klanten met een variabel of aflopend vast tarief.
Voor de juridische grondslag van de rechtsverhouding tussen klant en opvolgende leverancier kiest de procureur-generaal voor zaakwaarneming. De opvolgende leverancier handelt daarbij als vertegenwoordiger van de kleinverbruiker bij het aangaan van een nieuwe energieleveringsovereenkomst. Als de tarieven en voorwaarden van de nieuwe leverancier marktconform zijn, is daarmee een nieuwe overeenkomst tot stand gekomen. Als de kleinverbruiker terechte bezwaren heeft tegen die tarieven of voorwaarden, is er geen overeenkomst, maar heeft de leverancier wel recht op betaling voor de feitelijk geleverde energie tegen de op dat moment gebruikelijke marktprijzen.
De procureur-generaal wijst er verder op dat er geen sprake is van contractsoverneming in de zin van het Burgerlijk Wetboek: daarvoor is medewerking van de klant vereist, die ontbreekt. Toestemming achteraf, bijvoorbeeld doordat een klant gewoon energie bleef afnemen en betaalde, is volgens de procureur-generaal een te smalle grondslag. Klanten hebben immers geen echte keuze: tijdens de vensterperiodes mogen zij niet overstappen naar een andere leverancier, en energie is een eerste levensbehoefte.
Het consumentenrecht over oneerlijke handelspraktijken, precontractuele informatieplichten en ongevraagde leveringen is volgens de procureur-generaal niet van toepassing. De regels uit de Besluiten zijn ingegeven door het publieke belang van leveringszekerheid en schakelen de normale marktwerking tijdelijk bewust uit. Europese rechtspraak van het Hof van Justitie bevestigt dat zulke openbaredienstverplichtingen buiten het toepassingsbereik van het consumentenbeschermingsrecht vallen.
Het advies van de procureur-generaal is een conclusie en bindt de Hoge Raad niet. De Hoge Raad beslist nu over de prejudiciële vragen en zal daarmee richting geven aan de vele lopende procedures over dit onderwerp.
Parket bij de Hoge Raad · 23 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht