Hof verlaagt taakstraf stalker maar verhoogt schadevergoeding aan slachtoffers Een man werd vervolgd omdat hij zijn stiefzoon en diens partner, die zijn schoondochter werd, gedurende meer dan een jaar had lastiggevallen en zijn schoondochter met de dood had bedreigd. Nadat het stel begin december 2023 zijn woning had verlaten, begon hij hen via social media te benaderen en te bellen. Ondanks twee zogenoemde stopgesprekken met de politie, waarbij hem duidelijk werd gemaakt dat hij geen contact meer mocht zoeken, ging hij door: hij maakte geldbedragen van één cent over met lange teksten erbij, zocht zijn schoondochter op haar werk op, plaatste berichten in een besloten Facebookgroep voor collega's, stuurde brieven naar hun werkplekken en hing beledigende affiches op bij haar werk. Op 7 mei 2025 achtervolgde hij haar naar haar werk en zei daar, in het bijzijn van collega's, onder meer: "Ik maak haar af" en "Nu maak ik haar helemaal dood."
De politierechter veroordeelde de man voor bedreiging en belaging tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden met een proeftijd van drie jaar en bijzondere voorwaarden zoals een meldplicht en verplichte behandeling, plus een taakstraf van 100 uur en een contact- en locatieverbod van vijf jaar. De schadevergoeding aan de slachtoffers werd toen slechts gedeeltelijk toegewezen: € 1.500 in plaats van de gevorderde € 3.500, en € 750 in plaats van € 2.000.
De man ging in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam. Zijn verdediging betoogde dat de periode waarin van belaging kon worden gesproken veel korter moest zijn, omdat pas na het eerste stopgesprek voor hem duidelijk kon zijn dat zijn pogingen tot contact ongewenst waren. Het hof volgt dat gedeeltelijk: pas vanaf 29 februari 2024, de datum van dat eerste gesprek, is naar het oordeel van het hof sprake van een stelselmatige inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van de slachtoffers. Voor die datum kan de belaging niet worden bewezen, waardoor de bewezen periode korter wordt dan de politierechter aannam.
De bedreiging met de dood blijft, net als de kern van de belaging, volledig bewezen: het hof stelt vast dat de man doelbewust en met verschillende middelen bleef proberen contact af te dwingen, terwijl hem telkens duidelijk was gemaakt dat de slachtoffers dit niet wilden.
Omdat de bewezen periode korter is geworden, verlaagt het hof de taakstraf naar 80 uur. Het hof legt daarnaast, net als de politierechter, een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden met een proeftijd van drie jaar op, maar laat de bijzondere voorwaarden dit keer achterwege: de reclassering verwacht niet dat voortzetting daarvan nog tot gedragsverandering zal leiden. Het contactverbod van vijf jaar met beide slachtoffers blijft gehandhaafd en dadelijk uitvoerbaar, omdat het hof ernstig rekening houdt met herhaling: de man toonde op de zitting geen zelfinzicht en leek nog altijd op wraak uit te zijn. Alleen het locatieverbod voor de werkplek van zijn schoondochter vervalt, omdat zij daar niet meer werkt.
Anders dan bij de straf, valt de uitkomst voor de man op het punt van de schadevergoeding juist ongunstiger uit dan in eerste aanleg. Het hof stelt vast dat beide slachtoffers aantoonbaar geestelijk letsel of ernstige psychische gevolgen hebben overgehouden aan de belaging en de bedreiging, waaronder een vastgestelde depressie, chronische stress, sociale isolatie en de start van traumabehandeling. Op basis daarvan wijst het hof de volledige gevorderde bedragen toe: € 3.500 aan zijn schoondochter en € 2.000 aan zijn stiefzoon, in plaats van de eerder toegekende lagere bedragen, te vermeerderen met wettelijke rente.
Gerechtshof Amsterdam · 11 augustus 2026
Strafrecht Kantonrechter wijst affectieschadeclaim tegen werkgever verongelukte chauffeur af Een vrouw die na een dodelijk verkeersongeval afscheid moest nemen van haar zwaargewonde vader, krijgt bij de kantonrechter in Overijssel geen gelijk in haar poging de werkgever van haar vader aansprakelijk te stellen voor haar affectieschade.
De vader van de vrouw werkte als directiechauffeur. In de nacht van 10 op 11 april 2025 reed hij, na het afzetten van een directielid en diens echtgenote, terug naar huis toen zijn auto op de N35 frontaal tegen een boom botste. Hij overleed aan zijn verwondingen. De vrouw, zijn dochter uit een eerder huwelijk, werd nog dezelfde dag teruggebeld met het verzoek meteen afscheid te komen nemen, omdat het overlijdensproces sneller ging dan verwacht door de ernst van zijn verwondingen. Zij stelt dat het zien van haar vader in die toestand haar psychische klachten heeft bezorgd, waaronder nachtmerries en herbelevingen.
Bij de rechter vroeg zij niet meteen om schadevergoeding, maar om een zogeheten deelgeschilbeslissing: een aparte, snelle procedure die is bedoeld om één knelpunt in een schadezaak op te lossen, zodat partijen daarna zelf tot een schikking kunnen komen. Zij wilde dat de rechter vaststelde dat de werkgever aansprakelijk is voor het ongeval, zodat zij recht zou hebben op affectieschade: een vaste vergoeding die sinds 2019 in de wet is opgenomen voor het verdriet van naasten van een overleden of ernstig gewond slachtoffer, voor een volwassen, niet meer thuiswonend kind € 15.000.
De vrouw voerde twee argumenten aan. Ten eerste zou de werkgever zijn zorgplicht hebben geschonden door de arbeidstijden van haar vader niet goed te bewaken: als chauffeur moesten diens rij- en rusttijden nauwkeurig worden nageleefd, en uit de gegevens zou blijken dat de maximale diensttijd van tien uur was overschreden. Ten tweede zou de werkgever hebben gehandeld in strijd met de plicht om zich als goed werkgever te gedragen, omdat de bedrijfsverzekering die voor chauffeurs met een verkeerstaak was afgesloten geen affectieschade van nabestaanden dekte.
De kantonrechter volgt de vrouw op geen van beide punten. Uit de rittenregistratie van de auto blijkt dat de dienst van de vader die dag om 15.06 uur begon, dat hij tussen 20.08 en 22.20 uur bij huis stond en toen vrij over zijn tijd kon beschikken, en dat er zonder die pauze geen sprake was van een dienst langer dan tien uur. Er waren geen aanwijzingen dat hij daarnaast nog andere, niet-geregistreerde ritten had gemaakt. Van een tekortschieten in de zorgplicht is dus geen sprake, en daarmee ook niet van een verwijt aan de werkgever voor het ontstaan van het ongeval zelf.
Ook het argument over de verzekering wijst de kantonrechter af. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad moet een werkgever voor werknemers die voor hun werk aan het verkeer deelnemen, zorgen voor een behoorlijke verzekering tegen verkeersongevallen. De werkgever had zo'n verzekering afgesloten, bij verzekeraar TVM. Dat die verzekering geen affectieschade van nabestaanden dekt, maakt haar volgens de kantonrechter nog niet onbehoorlijk: de verzekering moet in zijn geheel worden beoordeeld, en het is niet gebleken dat dekking van affectieschade inmiddels de algemeen aanvaarde norm is. Weliswaar bieden sommige verzekeraars die dekking wel aan, maar van een brede meerderheid is geen sprake, en het gaat bovendien om een op zichzelf staande schadepost die vooral bedoeld is als erkenning van verdriet, niet als vergoeding van de schade van de werknemer zelf. Omdat de werkgever bovendien geen enkel verwijt treft voor het ongeval, wegen die overwegingen van erkenning en genoegdoening volgens de kantonrechter minder zwaar.
De kantonrechter wijst het verzoek daarom af. Omdat de wet voorschrijft dat de kosten van een deelgeschilprocedure altijd moeten worden begroot, ook als het verzoek wordt afgewezen, stelt de kantonrechter de kosten vast op € 6.479,55, te vermeerderen met € 93 griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet is komen vast te staan, wordt de werkgever niet veroordeeld om dat bedrag ook daadwerkelijk te betalen.
Rechtbank Overijssel · 11 augustus 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst claim tegen letselschade-advocaat af: oud-cliënt ging zelf niet in hoger beroep Een motorrijder raakte in 2014 twee keer gewond. Op 6 september gleed hij in een bocht om met zijn motor, en op 27 september werd hij op zijn scooter aangereden door een auto. De verzekeraar van de automobilist, destijds Delta Lloyd, erkende aansprakelijkheid en keerde € 18.300 aan voorschotten uit voor het letsel aan zijn rechter grote teen. Over zijn overige klachten, zoals urineretentie, buikpijn en posttraumatische stressstoornis, was ruzie: in twee medische adviezen kon geen verband met het ongeval worden vastgesteld, en de verzekeraar betwistte dat verband.
De advocaat die de man bijstond, begon in 2018 een bodemprocedure tegen de verzekeraar en vorderde een verklaring voor recht dat die aansprakelijk was voor € 80.000 schade. Direct na de mondelinge behandeling in oktober 2018 nam de man afscheid van deze advocaat. Op 21 november 2018 wees de rechtbank Amsterdam de vordering af. De man schakelde een nieuwe advocaat in, en samen besloten ze geen hoger beroep in te stellen. De verzekeraar beschouwde het dossier daarna als gesloten en weigerde verder uit te keren.
De man stelde zijn oude advocaat in 2019 aansprakelijk. Een deelgeschil over de vraag of het vonnis van 2018 ook voor zijn urologische klachten bindend was, verloor hij in 2020. Daarna diende hij een tuchtklacht in. De raad van discipline verklaarde die in 2022 gedeeltelijk gegrond en legde een berisping op, omdat de advocaat ondermaats had geprocedeerd. Het Hof van Discipline bevestigde dat in 2024. Voor de civiele rechter vorderde de man nu een verklaring voor recht dat de advocaat toerekenbaar tekortgeschoten was of onrechtmatig had gehandeld, met schadevergoeding op te maken bij staat. Hij noemde vier beroepsfouten: de wijze van procederen, het starten van een bodemprocedure terwijl de medische causaliteit ontbrak, het niet adviseren over hoger beroep en het aannemen van de zaak zonder de vereiste specialisatie. De advocaat voerde onder meer aan dat zijn oud-cliënt te laat had geklaagd en dat een eventuele schade zijn eigen schuld was.
De rechtbank Den Haag laat de vraag of de advocaat fouten maakte onbeantwoord, want ook als dat zo was, ontbreekt volgens de rechtbank de schade of het verband daarmee. De gestelde schade bestond uit het verlies van de kans om via medische experts het oorzakelijk verband vast te stellen en meer schadevergoeding te krijgen, het verlies van de mogelijkheid om de volledige schade via de verzekeraar vergoed te krijgen, en een zwakkere onderhandelingspositie omdat de verzekeraar het vonnis als voldongen feit zag. Al die mogelijkheden bleven volgens de rechtbank bestaan na het vertrek van de advocaat. In hoger beroep had de zaak opnieuw beoordeeld kunnen worden en hadden deskundigen kunnen worden benoemd. Dat de man daarvan afzag, deed hij bewust en in overleg met zijn nieuwe advocaat. Het vonnis werd pas onaantastbaar toen de beroepstermijn verliep.
Voor de kosten van medisch onderzoek en juridische bijstand is volgens de rechtbank de mogelijkheid van schade niet aannemelijk. Het oordeel van de rechtbank Amsterdam over de medische causaliteit is bindend geworden, dus nieuw onderzoek kan niets meer opleveren. De juridische kosten waren niet onderbouwd, en de kosten van de bodemprocedure had de advocaat zelf op zich genomen. Een verwijzing naar een schadestaatprocedure is daarom niet aan de orde.
De advocaat vroeg om vergoeding van zijn volledige proceskosten, maar de rechtbank ziet geen misbruik van procesrecht of onrechtmatig handelen. De rechtbank wijst alle vorderingen af en veroordeelt de man in de proceskosten van € 1.836, te betalen binnen veertien dagen, met wettelijke rente als hij dat niet doet. Dat deel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter: Radboudumc voldeed aan zorgplicht bij schouderletsel laborante Een radiotherapeutisch laborante die na twee ongevallen op haar werk blijvend schouderletsel opliep, heeft bij de kantonrechter in Nijmegen geen schadevergoeding gekregen van haar werkgever Radboudumc en diens aansprakelijkheidsverzekeraar Liberty. Volgens de rechter had de vrouw weliswaar schade geleden door haar werk, maar had Radboudumc voldoende maatregelen genomen om dat te voorkomen.
De vrouw werkte sinds 1993 als radiotherapeutisch laborante en bereidde bestralingsbehandelingen voor en voerde die uit bij patiënten. Op 7 juli 2014 wilde zij een patiënt van de bestralingstafel afhelpen, waarbij deze onverwacht met zijn volle gewicht aan haar rechterarm ging hangen. Op 20 juli 2017 probeerde zij tijdens haar werk een zware patiënt te draaien, waarbij haar rechterschouder opnieuw geblesseerd raakte. Beide keren ging het om dezelfde schouder waaraan zij later een gedeeltelijke en vervolgens een volledige scheur in de supraspinatuspees opliep. In 2018 meldde zij zich volledig ziek en werd zij na een operatie herplaatst als researchmedewerker; in 2023 meldde zij zich opnieuw ziek en kwam het dienstverband uiteindelijk ten einde.
De vrouw stelde Radboudumc aansprakelijk op grond van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek, dat een werkgever verplicht om zodanige maatregelen te nemen dat een werknemer bij zijn werk geen schade lijdt. Zij vorderde een verklaring voor recht dat Radboudumc aansprakelijk is, vergoeding van haar schade en van buitengerechtelijke kosten, hoofdelijk van Radboudumc en Liberty als verzekeraar. Radboudumc en Liberty betwistten dat er een verband bestond tussen de incidenten en haar klachten en wezen op al langer bestaande, mogelijk in de privésfeer gelegen schouderproblemen, waaronder mantelzorg en werk op een agrarisch bedrijf.
De kantonrechter moest eerst beoordelen of de vrouw daadwerkelijk schade had geleden door haar werk. Uit medische stukken bleek dat zij ook al voor 2014 schouderklachten had gehad, inclusief een eerdere operatie in 2012. Toch achtte de rechter voldoende aangetoond dat de incidenten van 2014 en 2017 die eerdere klachten hadden verergerd of opnieuw hadden doen opspelen: na beide incidenten meldde de vrouw zich kort daarop met pijn bij de huisarts, terwijl zij in de periodes daarvoor en daartussen juist klachtenvrij en volledig inzetbaar was geweest. Dat gaf voor de rechter voldoende steun voor een causaal verband tussen het werk en de verergering van haar klachten, ook al waren die klachten niet volledig nieuw.
Daarmee kwam de rechter toe aan de kernvraag: had Radboudumc haar zorgplicht geschonden? Dat was naar het oordeel van de rechter niet het geval. Radboudumc voerde een structureel arbobeleid met periodieke risico-inventarisaties en verbeterplannen. Tilhulpmiddelen zoals een papegaai boven de bestralingstafel, verstelbare lasers en lamellen waren al voor de incidenten aanwezig, net als een in hoogte verstelbare tafel, een opstapje, een tillift en hulpmiddelen om onderdelen van het bestralingsapparaat te plaatsen. Ook was het al voor 2018 vaste instructie dat bij het behandelen van patiënten twee medewerkers in de bestralingsruimte aanwezig zijn en een derde in de bedieningsruimte, met als enige uitzondering de ochtendpauze, waarbij de medewerker uit de bedieningsruimte alsnog kon worden opgeroepen om te helpen. Uit de onderzoeken die na de incidenten door de eigen bedrijfsarts en veiligheidskundige waren gedaan, kwam volgens de rechter ook geen advies naar voren om tijdens pauzes een extra medewerker beschikbaar te houden. Bovendien achtte de rechter niet aannemelijk dat een extra medewerker het incident van 2014, waarbij de patiënt onverwacht met zijn volle gewicht aan de arm van de vrouw ging hangen, had kunnen voorkomen.
Omdat Radboudumc naar het oordeel van de kantonrechter alle maatregelen had genomen die redelijkerwijs van haar mochten worden verwacht, kon van een schending van de zorgplicht niet worden gesproken. De kantonrechter wees de vorderingen van de vrouw tegen Radboudumc en Liberty daarom volledig af en veroordeelde haar in de proceskosten van € 720, te vermeerderen met wettelijke rente.
Rechtbank Gelderland · 31 juli 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Rechtbank wijst aansprakelijkheidsverzoek over omgevallen bouwhek af in deelgeschil Een fietser raakte op 28 januari 2026 rond elf uur 's ochtends gewond doordat een bouwhek op hem viel. Hij kwam langs wegwerkzaamheden van een aannemingsbedrijf uit Heesch. De rijbaan was afgesloten met hekken, met een voetpad ernaast voor voetgangers. Een medewerker van het bedrijf was bezig een hek te verplaatsen en raakte daarbij een ander, losstaand hek. Dat hek, 1,2 meter hoog, 3,5 meter breed en 11 kilo zwaar, viel richting het voetpad en trof de man op zijn rechterheup.
De man stelde het bedrijf op 4 februari 2026 aansprakelijk. Op 26 mei 2026 wees het bedrijf die aansprakelijkheid van de hand. Daarna stapte hij naar de rechtbank met een verzoek in een deelgeschilprocedure. Dat is een snelle en goedkopere procedure bij letselschade, bedoeld om één knelpunt uit de onderhandelingen voor te leggen aan de rechter, zodat partijen daarna verder kunnen praten. Hij wilde dat de rechter vaststelde dat het bedrijf aansprakelijk is voor al zijn schade door het ongeval. Ook vroeg hij om begroting van de kosten van de procedure op € 2.876 en om veroordeling van het bedrijf tot betaling daarvan.
Volgens de man had de medewerker onzorgvuldig gehandeld. Het bedrijf zou als werkgever daarvoor moeten opdraaien. Het bedrijf verweerde zich met het argument dat de zaak zich niet leent voor een deelgeschil, omdat partijen het oneens zijn over wat er precies is gebeurd en over de omvang van de schade. Subsidiair betwistte het onrechtmatig handelen en voerde het aan dat de man deels zelf schuld had.
De rechtbank gaf het bedrijf hierin gelijk. Partijen verschillen van mening over wezenlijke onderdelen van de toedracht. De man zegt dat hij met zijn fiets aan de hand over het voetpad liep en na de klap viel: eerst op zijn knieën, daarna op zijn schouders en hoofd. Het bedrijf stelt dat hij met aanzienlijke snelheid op een elektrische fiets over het voetpad reed, niet viel, maar zijn fiets wegzette en op zijn hurken ging zitten. Volgens het bedrijf riep hij toen dat hij net was gerevalideerd van knieklachten. Die verschillen doen ertoe, want ze bepalen met welk gedrag van de fietser de medewerker rekening moest houden en welke gevolgen voorzienbaar waren.
Ook over de schade is te veel onduidelijk. De man spreekt van klachten aan hoofd, nek, schouders en knieën en van klachten die volgens hem passen bij hersenletsel, zoals hoofdpijn, overgevoeligheid voor prikkels en herbelevingen. Zijn huisarts nam contact op met een neuroloog en noteerde dat de klachten zouden kunnen passen bij een hersenkneuzing. Het bedrijf wijst erop dat er geen zichtbare aanwijzingen voor letsel waren: geen beschadigde kleding, geen schaafwonden, geen bewusteloosheid. Het overlegde een foto waarop de man telefonerend tegen een muurtje leunt in een onbeschadigde witte broek. Hij weigerde volgens het bedrijf eerst een ambulance en vertrok daarna zelf op de fiets. De rechtbank stelde vast dat het gestelde hersenletsel op basis van de overgelegde medische stukken niet is vast te stellen. Onderzoek of aanvullende informatie van een fysiotherapeut of neuroloog ontbreekt.
Voor het oplossen van deze geschilpunten is nader feitenonderzoek nodig, en voor de medische klachten ook aanvullende onderbouwing. Daarvoor is in een deelgeschil geen plaats. De rechtbank wees het verzoek daarom af.
De kosten van de procedure begrootte de rechtbank wel, omdat het verzoek niet volstrekt onnodig of onterecht was ingesteld. Het bedrijf vond het uurtarief van de advocaat van de man te hoog, omdat die nog geen jaar advocaat is. De rechtbank vond een tarief van € 190 redelijk in plaats van € 230. De gevraagde 10 uur tijdsbesteding vond zij wel redelijk. Daar komen 21 procent btw en € 93 griffierecht bij. Het bedrijf hoeft die kosten alleen te betalen als zijn aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De rechtbank wijst het verzoek af en begroot de kosten van het deelgeschil op € 2.299 inclusief btw, plus € 93 griffierecht. Het bedrijf wordt niet tot betaling veroordeeld.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht