Rechter wijst schuldsanering af voor man die huurwoning verliet en verhuurder negeerde Een man met een schuldenlast van € 9.400,71 bij vier schuldeisers komt niet in aanmerking voor de wettelijke schuldsaneringsregeling. De rechtbank Rotterdam wees zijn verzoek af, omdat hij zijn schulden niet te goeder trouw heeft laten ontstaan en onbetaald heeft gelaten.
De man ontvangt een uitkering op grond van de Participatiewet en vroeg om toelating tot de schuldsaneringsregeling, de Wsnp, en om een eerdere ingangsdatum. Die regeling biedt mensen met een problematische schuldensituatie de kans om onder toezicht van de rechtbank hun schulden af te lossen en daarna met een schone lei te beginnen. Een belangrijke voorwaarde is dat de schuldenaar in de drie jaar voor het verzoek te goeder trouw is geweest bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden. Die goede trouw is een gedragsmaatstaf. De rechter kijkt daarbij naar alle omstandigheden, zoals de aard en omvang van de schulden, het moment waarop ze ontstonden en de mate waarin de schuldenaar dat te verwijten valt.
De rechtbank vond dat de man hier niet aan voldeed. Hij was een huurcontract aangegaan, verliet op een zeker moment de woning en liet de verhuurder dat niet weten. Het huurcontract is niet op de juiste manier opgezegd en de man bleef onbereikbaar voor de verhuurder. Daardoor liep de huurschuld nodeloos op en werd het huurpand niet correct opgeleverd. De man wees erop dat hij bij zijn partner was weggegaan. Volgens de rechtbank miskent hij daarmee dat hij zelf verplichtingen jegens de verhuurder was aangegaan. Ook op de zitting liet hij niet zien dat hij verantwoordelijkheid neemt voor zijn nalatigheid. Hij probeerde bovendien geen betaalafspraken te maken toen hij van de vordering hoorde.
De rechtbank zag geen omstandigheden die toelating ondanks het ontbreken van goede trouw konden rechtvaardigen. Daarbij speelde mee dat de schulden vrij recent zijn ontstaan, medio 2025, en dat de man geen saneringsgezinde houding liet zien. De rechtbank merkte nog op dat dit niet betekent dat er geen andere omstandigheden zijn die ook tot afwijzing zouden leiden.
Het verzoek werd behandeld op de zitting van 29 oktober 2026, waar de man verscheen met een schuldhulpverlener van Geldplein. De rechtbank wees het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling af. Daarmee vervalt ook het verzoek om een eerdere ingangsdatum.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank laat man met gokverleden toe tot schuldsanering via hardheidsclausule Een man met schulden bij de Belastingdienst en het CJIB heeft van de rechtbank Rotterdam toestemming gekregen om toe te treden tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp). De schuldsanering is een wettelijk traject waarbij schuldenaren onder begeleiding van een bewindvoerder hun schulden zoveel mogelijk afbetalen, waarna ze aan het einde een 'schone lei' kunnen krijgen: schuldeisers kunnen hun resterende vorderingen dan niet meer opeisen.
De zaak kende twee bijzondere omstandigheden. Ten eerste had de man geen poging gedaan tot een buitengerechtelijke schuldregeling, wat normaliter een vereiste is voor toegang tot de Wsnp. De reden daarvoor was dat zijn partner failliet was verklaard en zij in gemeenschap van goederen zijn gehuwd. Daardoor was het niet mogelijk om voor hem apart een minnelijke regeling op te starten. De rechtbank oordeelde dat voldoende aannemelijk was dat zo'n regeling sowieso niet binnen afzienbare tijd tot stand zou kunnen komen.
Ten tweede stonden sommige schulden in de weg aan toelating. Schulden bij de Belastingdienst en het CJIB die zijn ontstaan binnen drie jaar voor het verzoek worden in beginsel niet als te goeder trouw beschouwd. De schulden bij de Belastingdienst betroffen terugvorderingen van toeslagen zoals kinderopvangtoeslag, huurtoeslag en zorgtoeslag, veroorzaakt door wisselingen in het inkomen van de partner. De boetes van het CJIB hingen samen met een brommer die niet verzekerd was.
De rechtbank paste desondanks de zogenoemde hardheidsclausule toe. Deze uitzondering maakt toelating toch mogelijk als de schuldenaar de omstandigheden die tot de schulden hebben geleid aantoonbaar onder controle heeft. De brommer is inmiddels verkocht. Zowel de man als zijn partner staan nu onder beschermingsbewind, wat verdere schuldenopbouw moet voorkomen.
Daarnaast had de man een gokverslaving, al had die tot nu toe alleen geleid tot schulden op naam van zijn partner. De rechtbank achtte aannemelijk dat de verslaving, op een eenmalige terugval van drie maanden geleden na, al langere tijd onder controle is. De man staat ingeschreven in het Centraal Register Uitsluiting Kansspelen (Cruks) en volgt een online cursus. Zijn beschermingsbewindvoerder bevestigde dat zij geen verdere terugvallen heeft waargenomen en dat zijn bankafschriften geen gokactiviteit tonen.
De rechtbank wees het verzoek toe en stelde de looptijd van de schuldsanering vast op achttien maanden, ingaand op 28 oktober 2026. Een verzoek om de ingangsdatum eerder te laten vallen werd niet gedaan en ook niet ambtshalve gehonoreerd. Er worden een rechter-commissaris en een bewindvoerder aangesteld, en de eerste dertien maanden geldt een postblokkade.
Rechtbank Rotterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter schort ontruiming van huurwoning van man in detentie op, schuldsanering afgewezen Een man uit Schiedam zit sinds 24 augustus 2026 in detentie. Intussen dreigde zijn verhuurder hem op 1 oktober 2026 uit zijn huurwoning te zetten. De man heeft schulden die zijn ontstaan door overbesteding, een terugval in inkomsten en moeite met het beheren van geld. Sinds 3 juni 2026 staat hij op eigen verzoek onder beschermingsbewind. Hij heeft een uitkering op grond van de Participatiewet, met huur- en zorgtoeslag, en dat inkomen is genoeg om de lopende huur te betalen.
De rechtbank Rotterdam moest beslissen over een verzoek om een voorlopige voorziening: een tijdelijke maatregel die de executie van een eerder ontruimingsvonnis stillegt. Dat vonnis van de rechtbank Rotterdam van 7 april 2026 gaf de verhuurder het recht om de woning te laten ontruimen. De man vroeg om dat vonnis zes maanden niet ten uitvoer te mogen leggen, zodat hij met zijn schuldeisers tot een regeling kon komen. Hij vroeg daarnaast om toelating tot de schuldsaneringsregeling.
De man kwam niet naar de zitting, omdat hij vastzat. Zijn advocaat en zijn bewindvoerder werden wel gehoord. De advocaat verwacht dat de detentie op 27 november 2026 eindigt en dat het schuldhulpverleningstraject snel kan worden afgerond. De bewindvoerder vertelde dat er ongeveer € 5.000 op de rekening van de man staat. Daarmee kunnen de vaste lasten tot het einde van de detentie worden betaald. Ook heeft de bewindvoerder bijzondere bijstand aangevraagd voor de hele periode van detentie, om die lasten te dekken. Na de detentie kan de uitkering weer worden hervat.
De verhuurder liet de beslissing aan de rechtbank over. Zij vroeg wel om in de uitspraak vast te leggen dat de man de lopende huur stipt op tijd moet betalen en dat hij binnen vier maanden een concreet voorstel doet. Ter zitting lichtte zij haar standpunt niet toe.
De rechtbank oordeelde eerst dat er een bedreigende situatie was, omdat de verhuurder had aangekondigd de woning op 1 oktober 2026 te laten ontruimen. De wet geeft geen criterium voor het toewijzen van zo'n voorziening. De rechtbank woog daarom het belang van de man af tegen dat van de verhuurder. Het belang van de man is dat hij na zijn detentie kan terugkeren naar zijn woning en het schuldhulpverleningstraject kan afronden. Het belang van de verhuurder is dat zij het ontruimingsvonnis kan uitvoeren.
De rechtbank vond voldoende aannemelijk dat de lopende huur kan en zal worden betaald. De huur wordt sinds het beschermingsbewind betaald en dat bewind waarborgt dat dit zo blijft. Ook al is de uitkering tijdens de detentie opgeschort, de reserveringen dekken de vaste lasten tot de verwachte einddatum. Daarom woog het belang van de man zwaarder. Ter bescherming van de verhuurder koppelde de rechtbank wel een voorwaarde aan de voorziening.
Het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling wees de rechtbank af. Het minnelijke traject, waarin buiten de rechter om met schuldeisers een regeling wordt getroffen, zal naar verwachting niet snel zijn afgerond. Volgens de wet kan de man dan niet-ontvankelijk worden verklaard in dat verzoek. Hij kan later zo nodig een nieuw verzoek indienen.
De rechtbank schort de uitvoering van het ontruimingsvonnis op voor zes maanden, vanaf 24 september 2026, en verlengt de huurovereenkomst voor die duur. De voorziening geldt alleen zolang de lopende huurtermijnen tijdig worden betaald. De schuldhulpverlener die de buitengerechtelijke schuldregeling uitvoert, moet uiterlijk twee weken voor het einde van de voorziening verslag uitbrengen. Het verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling verklaart de rechtbank niet-ontvankelijk.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Hof veroordeelt advocaat tot taakstraf voor bankbreuk bij faillissement cliënt en neemt woning af Een advocaat die jarenlang een weigerachtige cliënt bijstond, kreeg zijn honorarium niet betaald. De openstaande rekening liep op tot ruim € 154.000. Toen de cliënt (in de uitspraak [medeverdachte 2] genoemd) op 24 april 2018 failliet ging, bleek de advocaat via zijn eigen vennootschap een vordering op een derde te hebben overgenomen die de cliënt nog had. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt dat de advocaat daarmee bankbreuk heeft gepleegd: hij bevoordeelde zijn eigen kantoor boven de andere schuldeisers.
De zaak kwam in hoger beroep voor het hof, na een vrijspraak door de rechtbank Overijssel. Het gaat om hoger beroep dat de officier van justitie instelde tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 16 december 2024. De rechtbank had de advocaat vrijgesproken. Het hof vernietigt dat vonnis en komt tot een ander oordeel over het bewijs. De advocaat-generaal eiste 12 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.
De cliënt maakte er volgens het dossier jarenlang een gewoonte van om vermogen bij derden onder te brengen, zodat schuldeisers er geen beslag op konden leggen. Zo verkocht hij zijn woonboerderij 'met gesloten beurzen' aan een bekende, waarbij de koopsom werd omgezet in een geldlening en hij een terugkooprecht kreeg. De advocaat stond hem in dergelijke procedures bij. Hij kende ook de slechte betalingsmoraal van de man. Al in 2014 waarschuwde hij hem dat een faillissement dreigde als hij een schuld aan een pensioenfonds niet betaalde. Het hof van Arnhem-Leeuwarden veroordeelde de cliënt op 4 april 2017 tot betaling van € 251.223,86 aan dat fonds.
Een week na dat arrest, op 11 april 2017, droeg de cliënt een vordering op een derde over aan de vennootschap van de advocaat. Het ging om een vordering van ongeveer € 170.984,83. De advocaat tekende de overeenkomst namens zijn vennootschap. Volgens het hof had hij op dat moment rekening moeten houden met een faillissement. De cliënt liet zich 'nergens iets aan aangelegen liggen' en weigerde te betalen. Het hof merkt de overeenkomst aan als een overdracht tot zekerheid, waardoor het leek alsof de vordering niet meer tot het vermogen van de cliënt behoorde. Het feit dat de advocaat wist van vermogen van de cliënt in het buitenland, maakte voor het hof geen verschil: daarop kon hij geen gerechtvaardigd vertrouwen baseren.
Van het primair, subsidiair en meer subsidiair tenlastegelegde spreekt het hof de advocaat vrij. Het hof acht wel bewezen wat meest subsidiair was ten laste gelegd. De advocaat heeft als enig bestuurder van de vennootschap feitelijk leiding gegeven aan het medeplegen van bankbreuk door de rechtspersoon. Het hof beschouwt zijn handelen als ernstig, maar legt geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf op, mede gelet op de verbeurdverklaring en het blanco strafblad.
Het hof veroordeelt de advocaat tot een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast verklaart het hof de woning aan het betreffende adres verbeurd. Die woning ligt via de vordering en het hypotheekrecht in het vermogen van de vennootschap waarvan de advocaat enig aandeelhouder en bestuurder is. Het hof stelt de waarde vast op € 218.000, met 360 dagen vervangende hechtenis als volledig verhaal uitblijft. Brengt de woning meer op dan € 160.984,83, dan gaat het overschot terug naar de cliënt.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 4 november 2026
Strafrecht Rechter weigert uitstel van ontruiming aan huurder in schuldsanering: schuldhulp loopt niet Een huurder uit de regio Drechtsteden dreigde zijn woning uit te moeten. De rechtbank Rotterdam had op 16 april 2026 de ontruiming van zijn huurwoning bevolen, en op 13 mei 2026 kondigde een deurwaarder aan dat de ontruiming op 16 juli 2026 zou plaatsvinden. De man had schulden gekregen door een terugval van zijn inkomsten. Hij meldde zich bij de Sociale Dienst Drechtsteden voor hulp en vroeg de rechter op 15 juli 2026, een dag voor de aangekondigde ontruiming, om toelating tot de schuldsaneringsregeling. Daarbij vroeg hij ook om een voorlopige voorziening: een spoedmaatregel waarmee de verhuurder zes maanden niet zou mogen ontruimen.
De behandeling van het verzoek schoof flink op. De zitting stond eerst gepland op 22 juli 2026, maar werd op herhaald verzoek van de man, steeds kort voor de zitting, driemaal verplaatst. Uiteindelijk vond de zitting plaats op 14 oktober 2026. De man kwam niet opdagen, ook al was hij behoorlijk opgeroepen. De verhuurder, Stichting Woonkracht10, liet via haar deurwaarder weten dat zij zich refereert aan het oordeel van de rechtbank, en was evenmin op de zitting aanwezig.
De rechtbank stelde eerst vast dat er sprake was van een bedreigende situatie, de wettelijke voorwaarde voor zo'n voorziening. Er lag immers een ontruimingsvonnis en een aanzegging van de ontruiming. Het idee achter de voorziening is dat een schuldenaar een adempauze krijgt om met zijn schuldeisers een regeling te treffen. De wet geeft geen criterium voor de beslissing zelf, dus woog de rechtbank het belang van de man om in zijn woning te blijven af tegen het belang van de verhuurder om het vonnis uit te voeren.
Die afweging viel in het nadeel van de man uit. De rechtbank vond het onvoldoende aannemelijk dat de lopende huur kan en zal worden betaald. In het verzoekschrift stond een netto inkomen van € 2.850 per maand en een huur van € 848,11, maar die cijfers waren niet te controleren. Het bleef onduidelijk of de man de afgelopen maanden de huur had betaald, en hij gaf op de zitting geen toelichting.
Bovendien bleek uit de verklaring van de medewerker van de schuldhulpverlening dat de communicatie met de man uiterst moeizaam verloopt. Ondanks herhaalde pogingen was het niet gelukt een afspraak te maken om het schuldhulptraject op te starten. De schuldhulpverlening had geen inzicht in zijn inkomsten, uitgaven en schuldenlast, en budgetbeheer was niet begonnen. Volgens de rechtbank ontbrak daardoor de overtuiging dat de man zich zou inspannen om zijn schuldenprobleem op te lossen.
Omdat het minnelijke schuldhulptraject niet op korte termijn zal zijn afgerond, verklaarde de rechtbank de man ook niet-ontvankelijk in zijn verzoek om toelating tot de schuldsaneringsregeling. Een niet-ontvankelijkverklaring betekent dat de rechter het verzoek niet inhoudelijk behandelt. De rechtbank wees erop dat de man later een nieuw verzoek kan indienen.
De rechtbank wees de voorlopige voorziening af, waardoor de verhuurder de ontruiming van de woning niet hoeft uit te stellen, en verklaarde de man niet-ontvankelijk in zijn verzoek tot toelating tot de schuldsaneringsregeling.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht