Hof verklaart klacht tegen deurwaarder over ontruiming bedrijfspand ongegrond Een bedrijf dat een bedrijfspand huurde, werd in kort geding veroordeeld om dat pand te ontruimen en de achterstallige huur te betalen. Toen het bedrijf niet vrijwillig vertrok, schakelde de verhuurder een gerechtsdeurwaarder in om de ontruiming uit te voeren. Na de ontruiming diende het bedrijf een tuchtklacht in tegen de deurwaarder, met vier verwijten: dat hij het vonnis onrechtmatig had geëxecuteerd ondanks betaalde huurtermijnen, dat hij zijn onderzoeksplicht had verzaakt, dat hij een verouderd vonnis had gebruikt, en dat hij de inboedel zonder wettelijke basis had vastgehouden totdat de ontruimingskosten waren betaald.
De kamer voor gerechtsdeurwaarders in Amsterdam verklaarde drie van deze vier klachtonderdelen gegrond en legde de deurwaarder een berisping en een geldboete van € 500 op, plus een kostenveroordeling. De deurwaarder ging tegen deze beslissing in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam.
Het hof kwam tot een ander oordeel dan de kamer. Over de executie van het vonnis overwoog het hof dat de veroordeling tot ontruiming, anders dan de kamer had aangenomen, helemaal niet afhankelijk was gesteld van het bestaan van een huurachterstand. De deurwaarder mocht dus gewoon executeren op basis van het vonnis, ongeacht de betalingen die het bedrijf inmiddels had gedaan. Dat in de aanzegging van de ontruiming per abuis stond dat de huurovereenkomst zou zijn ontbonden, veranderde daar niets aan, temeer omdat die aanzegging niet door de deurwaarder zelf was opgesteld.
Ook het verwijt dat de deurwaarder geen onderzoek had gedaan naar een eventuele huurachterstand of een verouderd vonnis had gebruikt, wees het hof van de hand. Omdat de ontruiming sowieso niet van een huurachterstand afhing, was verder onderzoek daarnaar niet nodig geweest. Tussen het vonnis en de daadwerkelijke ontruiming zat iets meer dan vier maanden, en gelet op de lopende correspondentie en de voorbereidingen die in die periode waren getroffen, mocht de deurwaarder de ontruimingstitel ook na die tijd nog gebruiken.
Het derde punt betrof de inboedel van het bedrijf, die na de ontruiming was opgeslagen en pas zou worden vrijgegeven na betaling. Het hof stelde vast dat de opdrachtgever van de deurwaarder, de verhuurder, hiertoe gerechtigd was op grond van het retentierecht: het recht om spullen onder zich te houden totdat een vordering is betaald. Weliswaar was in eerste instantie een onjuist bedrag doorgegeven, waarin ten onrechte ook de ontruimingskosten zelf waren meegerekend, maar dit was later gecorrigeerd en het bedrijf was daarna herhaaldelijk geïnformeerd over de juiste, lagere opslagkosten. Toen het bedrijf op die berichten niet meer reageerde en ook niet betaalde, is de inboedel uiteindelijk in opdracht van de verhuurder vernietigd. Het hof zag hierin geen onzorgvuldig handelen van de deurwaarder.
Het vierde klachtonderdeel, over gestelde schade door misgelopen bedrijfsoverdracht, was door de kamer al ongegrond verklaard en bleef dat ook bij het hof: voor een schadevergoeding moet het bedrijf naar de civiele rechter, niet naar de tuchtrechter. Een nieuw verwijt over het ontbreken van een inventarislijst, dat het bedrijf pas tijdens de mondelinge behandeling bij de kamer had geopperd, verklaarde het hof niet-ontvankelijk omdat het geen deel uitmaakte van de oorspronkelijke klacht.
Omdat geen van de klachtonderdelen doel trof, vernietigde het hof de beslissing van de kamer voor gerechtsdeurwaarders en verklaarde de klacht tegen de deurwaarder alsnog in haar geheel ongegrond. Daarmee kwamen ook de eerder opgelegde berisping, de geldboete van € 500 en de kostenveroordeling te vervallen.
Gerechtshof Amsterdam · 8 september 2026
Civiel Recht Militair krijgt 30 uur taakstraf voor slaan op billen van collega in café Een militair sloeg op 19 december 2025 in een café in Eindhoven een vrouw hard op haar billen. Ze werkt zelf ook bij Defensie. De man had die avond zoveel gedronken dat hij zich er niets meer van kon herinneren. De militaire kamer van de rechtbank Gelderland heeft hem veroordeeld voor opzetaanranding.
In de tenlastelegging stonden twee vrouwen: de aangeefster en een collega van haar. De collega had de man in de bar opgemerkt en gevonden dat hij er goed uitzag. De aangeefster liep naar hem toe en zei dat haar collega hem wel zag zitten. De man keek haar niet aan en reageerde nauwelijks. Even later sloeg hij de aangeefster op haar kont. Zij duwde hem daarop naar achteren en vroeg twee mannelijke collega's om tussen hen in te gaan staan. Later bleek dat ook haar collega op haar kont was geslagen.
De rechtbank sprak de man vrij van het deel van de tenlastelegging dat ging over de aangeefster zelf. Volgens de wet kan een rechter niet op de verklaring van één getuige alleen tot bewezenverklaring komen. Er moet steunbewijs bij zijn. Geen van de getuigen had gezien dat de aangeefster op haar billen werd geslagen. Het WhatsApp-bericht dat zij die nacht om 04:49 uur aan haar commandant stuurde, telde niet mee, omdat het van dezelfde bron komt: de aangeefster zelf. De officier van justitie wilde het bewijs rondmaken met schakelbewijs, waarbij het ene incident het andere steunt. De rechtbank vond dat daar terughoudendheid bij hoort, omdat het steunbewijsvereiste een van de kernbeginselen van het strafproces is. De twee incidenten leken alleen op elkaar doordat op de billen werd geslagen, en dat is te weinig voor een herkenbare werkwijze.
Voor het slaan op de billen van de collega achtte de rechtbank de opzetaanranding wel bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat de man als militair een voorbeeldfunctie heeft en dat hij een duidelijke grens overging. Zulke onverhoedse aanrakingen kunnen onveiligheidsgevoelens veroorzaken, zoals ook uit de verklaring van de aangeefster bleek. Daar stond tegenover dat hij nooit eerder met politie en justitie te maken kreeg en zich schaamde. Hij nam verantwoordelijkheid en zocht zelf hulp bij de huisarts voor zijn overmatige alcoholgebruik. De reclassering schatte het risico op herhaling laag in en zag geen reden voor toezicht of bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste twee weken militaire detentie, geheel voorwaardelijk met drie jaar proeftijd, plus 80 uur werkstraf. De raadsman bepleitte maximaal 40 uur taakstraf, mede om de verklaring van geen bezwaar van zijn cliënt niet in gevaar te brengen. De rechtbank oordeelde dat het slaan op de billen geen 'ernstige inbreuk' op de lichamelijke integriteit is, zodat het taakstrafverbod voor zedenzaken niet geldt. Ze legde een taakstraf van 30 uur op, te vervangen door 15 dagen militaire detentie als hij die niet naar behoren verricht. Een voorwaardelijke detentie daarbovenop vond de rechtbank niet nodig.
Rechtbank Gelderland · 16 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 26 maanden cel op voor bijlaanval in Utrecht, zes maanden minder dan de eis Op 1 maart 2026 stond een man bij een parkeergarage in Utrecht in discussie met een ander. Na een woordenwisseling pakte hij een bijl uit zijn tas. Hij rende op de man af en sloeg met kracht met de scherpe kant van de bijl in de richting van zijn hoofd. Hij raakte hem achter het linkeroor. Het slachtoffer kreeg een scheurwond van ongeveer vier centimeter, die bij de huisartsenpost werd gelijmd, en een hersenkneuzing. Een deel van de aanval is vastgelegd door een camera met zicht op het incident.
De verdachte, een man uit de Dominicaanse Republiek die nu gedetineerd is, zei op de zitting dat hij de ander alleen had willen afschrikken. Zijn advocaat betoogde dat niet vaststond dat de wond door de bijl was ontstaan: dat was volgens haar niet goed te zien op de beelden en het letsel kon ook van een eerdere val komen. Ook zou één zwaaiende beweging en een oppervlakkige wond geen aanmerkelijke kans op de dood opleveren.
De meervoudige kamer van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Utrecht) volgde die verweren niet. De rechters zagen op de beelden dat de verdachte met de scherpe kant van de bijl op het hoofd van het slachtoffer sloeg. De bijl woog bijna een kilo en had een scherpe snijkant. Het hoofd is volgens de rechtbank een kwetsbaar lichaamsdeel met vitale organen. Dat het slachtoffer op beeld niet buiten bewustzijn raakte en maar een wond van vier centimeter had, veranderde daar niets aan. Door op korte afstand met kracht met zo'n bijl te slaan, heeft de verdachte volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer zou overlijden. Dat heet voorwaardelijk opzet. Daarmee is poging tot doodslag bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat het geweld op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond en dat de verdachte eerder voor geweldsdelicten is veroordeeld. Hij liep bovendien in meerdere proeftijden. Een psycholoog stelde bij hem een ongespecificeerde persoonlijkheidsstoornis en een stoornis in cannabisgebruik vast en adviseerde het feit in verminderde mate aan hem toe te rekenen. De rechtbank nam dat over. De reclassering schatte het recidiverisico als gemiddeld in en adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste 32 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt 26 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel is daarmee even lang als in de eis. De voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en controle op het gebruik van alcohol en drugs. De gevorderde dadelijke uitvoerbaarheid van die voorwaarden wijst de rechtbank af, omdat er geen duidelijk patroon van gewelddadig gedrag is. Een contactverbod met het slachtoffer legt zij niet op: de rechtbank ziet geen aanwijzingen dat de verdachte hem opnieuw zal opzoeken en spreekt van een eenmalig conflict.
De bijl wordt verbeurdverklaard. Het mes dat bij de verdachte in beslag was genomen krijgt hij terug. Het slachtoffer krijgt € 2.175 aan smartengeld, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 maart 2026. De rechtbank legde daarnaast de schadevergoedingsmaatregel op: de verdachte moet het bedrag aan de Staat betalen, die het aan het slachtoffer overmaakt. Bij niet-betaling volgen 21 dagen gijzeling. Tot slot beveelt de rechtbank de tenuitvoerlegging van twee eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraffen van 2 weken en 23 dagen, omdat de verdachte tijdens de proeftijden opnieuw een strafbaar feit pleegde.
Rechtbank Midden-Nederland · 16 november 2026
Strafrecht Raad van State wijst Woo-verzoek over MijnStrafdossier af: misbruik van hoger beroep Een man die al jaren procedures voert tegen de deken van de orde van advocaten in het arrondissement Midden-Nederland, vroeg op 30 december 2022 om documenten over MijnStrafdossier. In dat digitale systeem staat het strafdossier in zijn lopende hoger beroep, maar alleen een advocaat heeft er toegang toe. Zijn eigen advocaat had het dossier volgens hem niet aan hem doorgegeven. Met een beroep op de Wet open overheid (Woo) wilde hij stukken zien waaruit blijkt of het toelaatbaar was dat die advocaat het dossier niet doorleverde.
De deken wees het verzoek op 13 februari 2023 af. Volgens haar valt het verzoek niet onder de Woo, omdat die wet niet geldt voor documenten over de toezichthoudende taak van de deken. Daarnaast beschikt zij niet over documenten over MijnStrafdossier. Het bezwaar van de man verklaarde zij op 3 maart 2023 niet-ontvankelijk dan wel ongegrond.
De man ging in beroep bij de rechtbank Oost-Brabant. Die oordeelde in haar uitspraak van 26 juni 2024 dat de deken hem in de bezwaarfase had moeten horen, zodat duidelijk kon worden wat hij met zijn verzoek wilde bereiken. De rechtbank verklaarde het beroep daarom gegrond en vernietigde het besluit van 3 maart 2023. Zij liet de rechtsgevolgen in stand: de afwijzing mocht blijven bestaan, omdat de deken geen documenten had en de man voldoende had verwezen naar plekken waar hij de informatie zelf kan vinden.
De man ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 26 juni 2024. Hij vond dat er bij de deken wel degelijk documenten berusten die onder zijn Woo-verzoek vallen. Op de zitting van 18 augustus 2026 behandelde de Afdeling deze zaak samen met zeven andere zaken van dezelfde man.
De Afdeling kwam niet toe aan de vraag of de deken documenten heeft. Zij verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van de man. Daarin verklaarde zij zijn hoger beroep niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht. Hij doet herhaaldelijk dezelfde verzoeken, dient veel kansloze klachten in en voert veel procedures. Ook levert hij onduidelijke processtukken aan en werkt hij onvoldoende mee. Volgens de Afdeling past zijn gedrag in deze zaak in dat patroon, en moet hij hebben geweten dat het hoger beroep evident geen kans van slagen had.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep niet-ontvankelijk wegens misbruik van het recht om hoger beroep in te stellen. De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak van de rechtbank blijft daardoor ongewijzigd in stand.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Man krijgt 181 dagen cel voor beschieten van vijf katten met kruisboog in Eindhoven Tussen november 2025 en mei 2026 werden in een woonwijk in Eindhoven meerdere katten getroffen door een pijl uit een kruisboog. Een kat werd dood voor de woning van zijn eigenaar aangetroffen, met een pijl in het oog. Vier andere katten raakten gewond: een met een pijl in de rechterachterpoot, een met een pijl in het lichaam, en twee katten van dezelfde eigenaar, de een met een pijl bij het oog en de ander een dag later eveneens gewond. De dader bleek een jongeman uit Eindhoven te zijn, die in voorlopige hechtenis zat.
De rechtbank Oost-Brabant heeft de man veroordeeld voor het doden van de ene kat en het verwonden van de vier andere. De man bekende de feiten. Hij werd vervolgd voor het doden van een kat en het zonder redelijk doel toebrengen van pijn en letsel aan dieren, volgens de Wet dieren. De rechtbank verklaarde die primair ten laste gelegde feiten bewezen. De alternatieve tenlasteleggingen, waarin de katten als eigendom van hun baasjes waren aangemerkt, kwamen daardoor niet meer aan bod.
Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten zwaar mee. De katten en hun eigenaren hebben veel leed gekend, en de feiten veroorzaakten onrust in de buurt: bewoners wisten niet of ze hun huisdieren nog veilig naar buiten konden laten. Dat de man met een kruisboog schoot in een woonwijk, waar ook mensen op straat lopen, rekende de rechtbank hem zwaar aan. Hij verklaarde zelf dat hij 's avonds schoot omdat hij wist dat dit gevaarlijk was.
In het voordeel van de man woog zijn blanco strafblad, het oprechte berouw en het feit dat hij zelf een schaderegeling trof met de meeste eigenaren. Uit een Pro Justitia-rapport bleek dat hij een autismespectrumstoornis heeft en dat hij daardoor vooral vanuit zijn eigen perspectief handelde. De rechtbank nam het advies over om de feiten in verminderde mate aan hem toe te rekenen. De kans op herhaling is volgens het rapport laag, en de reclassering zag geen reden voor toezicht of bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste negen maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank oordeelde dat een andere of lichtere straf dan een gevangenisstraf niet volstond, maar dat 181 dagen de ernst van de feiten voldoende uitdrukt, gelet op zijn persoonlijke omstandigheden. De man mag het voorarrest in mindering brengen en zijn voorlopige hechtenis is opgeheven.
Ook vier eigenaren hadden schadevergoeding gevorderd. Drie van hen werden niet-ontvankelijk verklaard omdat hun schade al was vergoed: twee kregen betaald van de man, een derde ontving steun via crowdfunding. Bij de vierde eigenaar bleef een bedrag van € 54,40 aan dierenartskosten open. De rechtbank wees dat toe, met wettelijke rente vanaf 21 mei 2026, en legde de man daarvoor ook een schadevergoedingsmaatregel op. Het in beslag genomen stuk vlees krijgt de man terug.
Rechtbank Oost-Brabant · 16 november 2026
Strafrecht