Kinderrechter verlengt toezicht op vijf kinderen om vechtscheiding tot 29 juli 2027 Vijf kinderen tussen de vier en dertien jaar oud zitten klem tussen hun gescheiden ouders. Ouders praten volgens de gecertificeerde instelling regelmatig niet op een passende manier met elkaar, afspraken van de kinderen gaan daardoor niet door en de kinderen raken verstrikt in loyaliteitsconflicten. De kinderen wonen bij hun moeder en logeren eens per twee weken in het weekend bij hun vader. De kinderen willen zelf het liefst bij beide ouders evenveel tijd doorbrengen, maar dat is lastig vanwege de afstand tussen de woonplaatsen.
De kinderen stonden sinds 5 november 2025 onder toezicht. Dat betekent dat een gecertificeerde instelling, Jeugdbescherming Regio Amsterdam, de ouders begeleidt en erop toeziet dat de kinderen veilig opgroeien. Die ondertoezichtstelling liep af op 5 november 2026. De instelling vroeg de kinderrechter van de rechtbank Amsterdam om verlenging met negen maanden. Beide ouders gingen met het verzoek akkoord. De moeder vindt dat de hulp zo snel mogelijk moet starten, omdat de communicatie tussen de ouders ernstig is verstoord. De vader wees op de hulp die nodig is, onder meer omdat ouders het niet eens zijn over de roepnaam van hun zoon.
De instelling gaf aan dat de doelen van het toezicht nog onvoldoende zijn behaald en dat ze twijfelt of de ouders zonder regiehouder zelf aan de hulpverlening blijven werken. Ouders hebben hulp nodig bij de situatie na hun scheiding, bij voorkeur in de vorm van parallel ouderschap, waarbij beide ouders los van elkaar worden begeleid. Daarvoor gelden lange wachtlijsten. Zolang het traject niet kan starten, kijkt de instelling naar vergelijkbare hulp via het Ouder- en Kindteam. Het gaat redelijk goed met de kinderen: op school zijn de resultaten goed, een van de meisjes heeft een vertrouwenspersoon en er is een kindercoach betrokken. Positief is ook dat de omgang tussen de jongste en de vader is opgestart en goed verloopt.
De vader heeft een nieuwe woning gekregen met genoeg slaapkamers en wil meer omgang met de kinderen. Hij maakt zich zorgen over een van de zoons, die op de nieuwe school ongelukkig zou zijn. De moeder denkt dat dit voortkomt uit de loyaliteit van de jongen aan zijn vader en wijst erop dat hij de school onlangs een tien gaf. Zij heeft ook zorgen of de vader bij meer omgang alles voor de kinderen kan regelen.
De kinderrechter oordeelde dat de ontwikkeling van de kinderen nog steeds ernstig wordt bedreigd door de verstoorde verhouding tussen de ouders. Vrijwillige hulp is niet toereikend gebleken, gelet op de complexiteit en de langdurigheid van de problematiek. Het is te betreuren dat de hulpverlening door de wachtlijsten nog niet is begonnen. De rechter benoemde als doelen onder meer dat de kinderen niet meer met volwassen zaken worden belast, dat ouders niet negatief over elkaar praten, dat parallel ouderschap wordt ingezet, dat de oudste twee kinderen een steunfiguur of coach krijgen, dat het contactherstel tussen de jongste en de vader doorgaat en dat een andere zorgregeling wordt verkend.
De kinderrechter verlengde de ondertoezichtstelling van alle vijf de kinderen tot 29 juli 2027 en verklaarde de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, zodat de beslissing direct geldt, ook als iemand in hoger beroep gaat.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Hof spreekt kraakbetoger vrij van straf: EHRM-uitspraak beschermt vreedzaam protest Op 5 juli 2011 werd in Amsterdam een aantal panden aan de Passeerdersgracht ontruimd. Op de gracht verzamelde zich een groep van ongeveer 150 mensen die daartegen protesteerde. Er werden spandoeken opgehangen, tafels op de rijbaan gezet, harde muziek gemaakt en leuzen geroepen als 'Kraken gaat door'. Toen de politie drie keer beval om weg te gaan, gaf de groep daar geen gehoor aan. Een vrouw uit die groep werd vervolgd voor het negeren van dat bevel en voor deelname aan een samenscholing of openbare ordeverstoring.
De kantonrechter in Amsterdam sprak haar in 2013 vrij van het tweede feit en ontsloeg haar van alle rechtsvervolging voor het eerste. Het Openbaar Ministerie ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam veroordeelde haar op 31 augustus 2015 alsnog tot een geldboete van tweemaal € 50, subsidiair één dag hechtenis. De Hoge Raad verwierp in 2017 het cassatieberoep, waarmee die veroordeling onherroepelijk werd.
De vrouw stapte vervolgens naar het Europese Hof voor de Rechten van de Mens. Dat oordeelde op 21 november 2023 dat haar recht op vreedzame vergadering, vastgelegd in artikel 11 van het Europees verdrag voor de rechten van de mens, was geschonden in de procedure die tot haar veroordeling leidde. Op grond daarvan vroeg zij herziening aan. De Hoge Raad verklaarde die aanvraag op 11 juni 2024 gegrond en verwees de zaak naar het gerechtshof Den Haag om opnieuw te beoordelen of de oude uitspraak bleef staan of werd vernietigd.
Bij het hof voerde de verdediging aan dat de tenlastelegging nietig was omdat die innerlijk tegenstrijdig zou zijn: het ging volgens de raadsman feitelijk om een betoging, waarvoor de Amsterdamse plaatselijke verordening de genoemde verboden niet laat gelden. Het hof verwierp dat verweer. Uit de tenlastelegging blijkt duidelijk welk feit wordt verweten en welke gedragingen daarbij horen. Dat het tenlastegelegde mogelijk niet tot een veroordeling kan leiden, maakt de dagvaarding niet ongeldig.
Ook het beroep op niet-ontvankelijkheid van het Openbaar Ministerie strandde. Camerabeelden van de demonstratie, die eerder in het dossier zaten en door het hof Amsterdam en het EHRM waren bekeken, bleken niet meer beschikbaar. Volgens de verdediging schond dat de behoorlijke procesorde. Het hof zag geen opzettelijk of verwijtbaar handelen van het Openbaar Ministerie en vond dat de verdachte er niet door werd belemmerd. Zowel de advocaat-generaal als de verdediging gingen er immers van uit dat zij zich op artikel 11 kon beroepen, en niemand beweerde dat zij zelf geweld had gebruikt of zich bij een gewelddadige groep had aangesloten. De beelden waren daarvoor niet meer nodig.
De verdediging bepleitte ook vrijspraak. Voor het eerste feit stelde zij dat de politie niet bevoegd was geweest de vorderingen te doen, voor het tweede dat deelname aan een betoging niet als samenscholing of ordeverstoring kan worden gekwalificeerd. Het hof wees ook dat af: zulke argumenten raken niet aan het bewijs maar hooguit aan de strafbaarheid, en leiden dus niet tot vrijspraak.
Op dat laatste punt kwam het hof wel tot een andere uitkomst dan het hof Amsterdam. Het nam de vaststelling van het EHRM als uitgangspunt dat de vrouw bescherming geniet van artikel 11. Zo'n recht mag alleen worden beperkt als dat noodzakelijk is in een democratische samenleving. Omdat niet is gebleken dat van de verdachte enige daad van geweld is uitgegaan, was haar vervolging niet noodzakelijk. Het bewezenverklaarde levert daarom geen strafbaar feit op.
Het hof handhaafde het arrest van 2015 alleen voor de bewezenverklaring en de bewijsmiddelen en vernietigde het voor het overige. Het verklaarde het bewezenverklaarde niet strafbaar en ontsloeg de verdachte van alle rechtsvervolging. De boete van tweemaal € 50 vervalt daarmee. De advocaat-generaal had precies dat gevorderd.
Gerechtshof Den Haag · 4 november 2026
Strafrecht Hoge Raad: 72% schadeaftrek bij import tweedehands auto in bpm niet in strijd met EU-recht Wie een gebruikte auto uit een andere EU-lidstaat naar Nederland haalt en laat registreren, betaalt belasting van personenauto's en motorrijwielen (bpm). Die belasting mag niet hoger zijn dan het restant bpm dat al zit in een vergelijkbare auto die in Nederland is geregistreerd. Dat volgt uit het Unierechtelijke discriminatieverbod. Een man die voor zo'n geïmporteerde auto een naheffingsaanslag kreeg, procedeerde tot in cassatie over de vraag hoe schade aan de auto daarbij moet meetellen.
De auto had meer dan normale gebruiksschade. Dienst Domeinen Roerende Zaken raamde de herstelkosten op € 4.953. Op grond van de Uitvoeringsregeling mag 72 procent van zulke gecalculeerde herstelkosten worden afgetrokken van de handelsinkoopwaarde van een gelijksoortige, onbeschadigde auto. In dit geval was dat € 3.566. Het Gerechtshof Den Haag vond die regeling niet in strijd met het Unierecht. Het percentage is volgens het hof een gemiddelde, gebaseerd op onderzoek naar het effect van schade op de handelswaarde. Wie meent dat 100 procent van de herstelkosten moet worden afgetrokken, moet dat zelf onderbouwen, en dat had de man niet gedaan.
In cassatie betoogde de man dat het Unierecht voor elke geïmporteerde schadeauto een aftrek van 100 procent van de herstelkosten vereist, omdat dat bedrag de reële waardevermindering zou zijn. De Hoge Raad wijst dat af. Hij overweegt dat herstelkosten niet zonder meer gelijk zijn aan de waardedaling. Kosten voor het herstellen van onderdelen met alleen normale slijtage tellen niet mee, want die slijtage zit al in de koerslijstwaarde. En bij onderdelen met echte schade verdwijnt door het herstel ook de normale slijtage, zodat de waardedaling lager is dan de kosten.
Ook de bewijslast ligt volgens de Hoge Raad bij de belastingplichtige. Wie een hogere aftrek wil, moet aantonen dat bepaalde onderdelen schade vertonen die een waardedaling rechtvaardigt en hoe groot die is. De 72 procent is een praktische regel: iedere belastingplichtige mag dat percentage zonder nadere bewijsvoering aftrekken. Wil iemand meer aftrekken, dan moet hij dat staven met een deugdelijke schadecalculatie en beeldmateriaal. Het Unierecht regelt de verdeling van de bewijslast niet, dus dat is aan de lidstaten, mits de doeltreffendheid van het Unierecht niet wordt aangetast. Volgens de Hoge Raad bestaat er geen redelijke twijfel dat artikel 110 VWEU ruimte laat voor zo'n regeling. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie stelt hij daarom niet.
De overige middelen strandden eveneens. Het ging onder meer om de hoogte van de proceskostenvergoeding in het bestuursrecht, de vergoeding van € 500 voor overschrijding van de redelijke termijn van twee jaar met zes maanden, het recht om gehoord te worden, de vooraf te betalen griffierechten en de bevoegdheid van de nationale rechter om Unierecht toe te passen. Bij elk van die punten verwees de Hoge Raad naar eerdere arresten of oordeelde hij zonder motivering dat de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond. Het arrest van het Gerechtshof Den Haag blijft daarmee in stand. Een proceskostenveroordeling volgt niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechter geeft vrouw met vier kinderen tot 1 februari 2027 om eigen woning ex-partner te verlaten Een vrouw woont met haar vier kinderen in een huis dat van haar ex-partner is. De relatie is voorbij, de man woont inmiddels bij zijn moeder en wil terug naar zijn eigen woning. De vrouw heeft nog geen andere woonruimte gevonden. Wie mag er in het huis blijven wonen? Over die vraag moest de voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam in een kort geding beslissen.
Partijen hadden een affectieve relatie en sloten in 2011 bij de notaris een samenlevingsovereenkomst. Daarin staat dat ieder van hen, als de overeenkomst eindigt, de kantonrechter kan vragen om nog zes maanden in de gezamenlijke woning te mogen blijven wonen. Uit de relatie zijn vier minderjarige kinderen geboren, van 4, 8, 14 en 16 jaar. De vrouw heeft het eenhoofdig gezag. De man is de enige eigenaar van de woning. Hij zegde de samenlevingsovereenkomst op 5 december 2025 op, per 5 januari 2026, en vertrok volgens eigen zeggen op 1 februari 2026 uit het huis. De vrouw bleef met de kinderen achter. Op 30 april 2026 liet de man haar weten dat zij tot 5 juli 2026 in de woning mocht blijven.
Die termijn is inmiddels verstreken. De vrouw heeft zich bij een woningcorporatie ingeschreven voor een sociale huurwoning en een urgentieverklaring aangevraagd, een bewijs dat zij met voorrang voor een huurwoning in aanmerking komt. Over die aanvraag is nog niet beslist. Volgens de rechter houdt de woningcorporatie de beslissing aan tot er vonnis is gewezen in dit kort geding. De man eiste dat de vrouw de woning binnen twee weken verlaat, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag. De vrouw vroeg juist om te mogen blijven tot ze een eigen woning heeft, met een dwangsom van € 1.000 per dag voor de man als hij haar daarin hindert.
De rechter erkent dat de man het recht heeft om in zijn eigen woning te wonen en dat hij belang heeft bij terugkeer. Hij gaf de vrouw bovendien al een half jaar om iets anders te vinden, en zij heeft de woning inmiddels negen maanden alleen gebruikt. Daartegenover staat het belang van de vrouw en de kinderen. Omdat de beslissing de kinderen raakt, geeft de rechter volgens artikel 3 van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind bijzonder gewicht aan hun belangen. De man zei dat de kinderen bij hem konden blijven wonen en dat hij de zorg kon overnemen, maar de vrouw betwistte dat hij dat behoorlijk kan. Zij heeft de zorg al die jaren gedragen, dus het is voorlopig niet aannemelijk dat een verandering in het belang van de kinderen is. Ook vindt de rechter het voor de man makkelijker om tijdelijk onderdak te vinden dan voor de vrouw om woonruimte te vinden voor zichzelf en vier kinderen.
Tegelijk is het belang van de vrouw niet onbegrensd. De man heeft volgens de rechter een stip aan de horizon nodig, en die zet de rechter op 1 februari 2027. Een dag later, op 2 februari 2027, staat bij dezelfde rechtbank de zitting gepland over de omgangsregeling met de kinderen en het gezag. De rechter spreekt de hoop uit dat de urgentieverklaring snel wordt toegekend, zodat de vrouw vóór die datum een huurwoning krijgt. Dan kan de rechter in de bodemprocedure al rekening houden met de nieuwe woonsituatie. Beide dwangsommen wijst de rechter af. Een gedwongen ontruiming kan een deurwaarder zo nodig uitvoeren, en er is geen aanleiding te denken dat de man zich niet aan de uitspraak zal houden. De proceskosten worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt.
De voorzieningenrechter veroordeelt de vrouw om de woning te verlaten zodra zij andere woonruimte heeft, maar uiterlijk op 31 januari 2027, onder medeneming van haar spullen en met afgifte van de sleutels aan de man. In reconventie, dus op de eigen vordering van de vrouw, veroordeelt de rechter de man om tot 1 februari 2027 te gedogen dat de vrouw met de kinderen het huis blijft gebruiken, of tot zij eerder een andere woning heeft gevonden. De dwangsommen worden afgewezen en het vonnis is voor beide kanten uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hof ontslaat activiste van rechtsvervolging na EHRM-oordeel over krakersprotest in Amsterdam Op 5 juli 2011 werd in Amsterdam een aantal panden aan de Passeerdersgracht ontruimd. Ongeveer 150 mensen kwamen daarop af en protesteerden tegen die ontruiming. Ze hingen spandoeken op, zetten tafels op de rijbaan, maakten luide muziek en scandeerden leuzen als 'Kraken gaat door'. De politie gelastte de groep drie keer om zich te verwijderen. Toen dat niet gebeurde, werd de groep verdreven, en daarbij werden volgens de tenlastelegging flessen, stokken en een verfbom gegooid. Een van de aanwezigen, een in Israël geboren vrouw, werd hiervoor vervolgd.
De kantonrechter in Amsterdam sprak haar op 14 juni 2013 vrij van de ene tenlastelegging en ontsloeg haar van alle rechtsvervolging voor de andere. Het openbaar ministerie ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam veroordeelde haar op 31 augustus 2015 alsnog tot twee geldboetes van € 50, waarvan elk met een dag hechtenis als vervangende straf. De Hoge Raad verwierp het cassatieberoep op 11 april 2017, waardoor die veroordeling onherroepelijk werd.
Daarna stapte de vrouw naar het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Dat oordeelde op 21 november 2023 dat haar recht op vreedzame vergadering (artikel 11 van het Europees verdrag voor de rechten van de mens) was geschonden. Op basis van die uitspraak vroeg zij herziening aan. De Hoge Raad verklaarde die aanvraag op 11 juni 2024 gegrond en verwees de zaak naar het gerechtshof Den Haag, dat moest beslissen of de oude uitspraak bleef staan of werd vernietigd.
De verdediging voerde eerst aan dat de tenlastelegging van het tweede feit nietig was, omdat die innerlijk tegenstrijdig zou zijn. Het hof verwierp dat: uit de tenlastelegging blijkt duidelijk welk feit wordt verweten en welke gedragingen daarbij horen. Ook het beroep op niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie slaagde niet. Twee camerabeelden uit het dossier waren niet meer beschikbaar, maar het hof zag geen opzettelijk of verwijtbaar handelen van het openbaar ministerie. Omdat het openbaar ministerie en de verdediging het erover eens waren dat de vrouw zich op artikel 11 kon beroepen en het hof dat standpunt overnam, waren de beelden daarvoor niet nodig.
Vervolgens vroeg de verdediging om vrijspraak. Zij betoogde dat de politie niet bevoegd was om de groep te laten vertrekken, en dat deelname aan een betoging volgens de Amsterdamse plaatselijke verordening niet als samenscholing of ordeverstoring kan gelden. Het hof wees dat af. Ook als dat klopt, leidt het niet tot vrijspraak, maar hooguit tot het ontbreken van strafbaarheid.
Daar kwam het hof dan ook op uit. Het nam de vaststelling van het Europees Hof als uitgangspunt dat de vrouw de bescherming van artikel 11 toekomt. Een beperking van dat recht is alleen toegestaan als die noodzakelijk is in een democratische samenleving. Er was niet gebleken dat van haar zelf enige daad van geweld was uitgegaan, dus er was geen sprake van laakbaar gedrag. Strafrechtelijke vervolging was daarom niet noodzakelijk. De advocaat-generaal vorderde hetzelfde: handhaving van de bewezenverklaring en ontslag van rechtsvervolging.
Het hof vernietigde het arrest van het gerechtshof Amsterdam van 31 augustus 2015, behalve voor de bewezenverklaring en de gebruikte bewijsmiddelen. Het verklaarde het bewezenverklaarde niet strafbaar en ontsloeg de vrouw van alle rechtsvervolging. De twee geldboetes van € 50 komen daarmee te vervallen.
Gerechtshof Den Haag · 4 november 2026
Strafrecht