Rechtbank legt 8 jaar cel op voor twee woningovervallen, twee jaar meer dan de officier eiste In de nacht van 11 op 12 mei 2025 werd een man in Sint-Oedenrode wakker geschud door een gemaskerde indringer in zijn slaapkamer. De man hield een vuurwapen, of een voorwerp dat daarop leek, tegen het hoofd van de bewoner en riep dat hij geld wilde hebben, anders schoot hij hem dood. Een tweede overvaller trok ondertussen een kast naast het bed open. De bewoner werd meermalen met een voorwerp tegen zijn hoofd geslagen en raakte gewond aan zijn gezicht. Pas toen zijn kinderen te hulp schoten, vluchtten de daders in een klaargezette auto, zonder buit.
Ongeveer vijf maanden later, op 11 oktober 2025, drongen twee mannen met bivakmutsen een woning in Veghel binnen. In huis waren op dat moment ook drie kleinkinderen van 4, 7 en 8 jaar. De overvallers eisten geld en zeiden dat er een kluis moest zijn. Ze toonden een hamer en een machete en pakten de bewoner bij zijn shirt. Ook hier ging het mis voor de daders: ze vertrokken zonder buit. Een derde man wachtte intussen als bestuurder in de auto.
De rechtbank Oost-Brabant achtte beide overvallen bewezen als medeplegen van een poging tot afpersing door twee of meer verenigde personen. De verdachte, een man geboren in 2004, ontkende elke betrokkenheid. Voor de overval in Sint-Oedenrode liet de rechtbank vooral het DNA zwaar wegen. Op een in de woning achtergebleven patroonhouder, het onderdeel van een wapen waarin de gaspatroon zit, stond DNA van de verdachte en van een medeverdachte. Dat DNA zag de rechtbank als daderspoor. De verdachte had volgens de rechtbank geen aannemelijke verklaring voor de aanwezigheid van zijn DNA op dat voorwerp en evenmin voor de aanwezigheid van de patroonhouder in de woning. Zijn verhaal dat hij het ding ooit uit elkaar had gehaald in een auto terug uit Duitsland noemde de rechtbank vaag en niet verifieerbaar. Zijn telefoon was bovendien rond het tijdstip van de overval in de buurt van de woning.
Bij de overval in Veghel speelde de verklaring van een medeverdachte een rol, maar die gebruikte de rechtbank niet voor het bewijs. Die verklaringen waren volgens de rechtbank op meerdere punten niet consistent en deels ongeloofwaardig, omdat de medeverdachte vooral zijn eigen rol klein wilde maken. Het bewijs kwam uit andere bronnen. Er was een betaling met de bankpas van de verdachte bij een Duitse wapenwinkel voor een machete van € 25,95, een machete die sterk lijkt op die op de camerabeelden en op de machete die in de slaapkamer van de medeverdachte werd gevonden. Verder maakten de telefoons van de verdachte en de medeverdachte op de dag van de overval samen een reisbeweging naar en van de omgeving van de woning. De bewoners hadden een kluis, waarvan de medeverdachte via een kennis op de hoogte was. De rechtbank sprak een derde verdachte vrij van de overval in Veghel, omdat het bewijs tegen hem niet toereikend was.
Bij de straf sloot de rechtbank aan bij de oriëntatiepunten voor woningovervallen: 3 jaar bij licht geweld of bedreiging, 5 jaar bij ander geweld of bedreiging. Dat het twee keer bij een poging bleef, vond de rechtbank vooral van belang voor de juridische kwalificatie. De gewelddadigheden hadden immers al plaatsgevonden toen de daders zonder buit vertrokken. Zwaar woog dat de overvallers in Veghel niet vertrokken toen ze de kleinkinderen zagen, en dat die kinderen moesten aanzien dat hun opa werd vastgepakt terwijl een machete werd getoond. De slachtoffers kampen nog steeds met de gevolgen: ze zijn hun gevoel van veiligheid kwijt, slapen slecht en twee kleinkinderen volgen EMDR-therapie. In strafverzwarende zin telde mee dat de verdachte eerder voor mishandeling was veroordeeld en dat hij de overval in Veghel pleegde tijdens een proeftijd.
De rechtbank legde een gevangenisstraf van 8 jaar op, met aftrek van voorarrest. De officier van justitie had 6 jaar geëist. De rechtbank ging daarboven uit omdat zij alleen met deze straf recht vond gedaan worden aan de ernst van de feiten. Een door twee slachtoffers gevraagd contact- en locatieverbod wees de rechtbank af, omdat er geen reden is om te verwachten dat de verdachte contact zoekt of in de buurt van hun woning komt.
Ook de schade kwam aan bod. De bewoner uit Sint-Oedenrode krijgt € 8.000 immateriële schadevergoeding. Zijn gevraagde materiële schade en affectieschade voor twee familieleden wees de rechtbank af: de materiële schade was onvoldoende onderbouwd en voor affectieschade is geen plaats, omdat daarvoor sprake moet zijn van ernstig en blijvend letsel bij een naaste. In Veghel krijgen beide bewoners € 6.000, plus € 250 voor de eigen bijdrage in de rechtsbijstand van een van hen, en de drie kleinkinderen elk € 6.000. De bedragen worden uitgekeerd via een rekening met een BEM-clausule, zodat een kantonrechter moet instemmen met het gebruik ervan voordat ze meerderjarig zijn. De vordering van een andere benadeelde voor reis- en begeleidingskosten verklaarde de rechtbank niet-ontvankelijk wegens ontbrekende bewijsstukken. Bij alle toegewezen bedragen komt wettelijke rente, en de verdachte is hoofdelijk aansprakelijk samen met zijn mededaders. De rechtbank legde bovendien een schadevergoedingsmaatregel op, zodat de Staat het geld int en doorbetaalt aan de slachtoffers.
Rechtbank Oost-Brabant · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 26 maanden cel op voor bijlaanval in Utrecht, zes maanden minder dan de eis Op 1 maart 2026 stond een man bij een parkeergarage in Utrecht in discussie met een ander. Na een woordenwisseling pakte hij een bijl uit zijn tas. Hij rende op de man af en sloeg met kracht met de scherpe kant van de bijl in de richting van zijn hoofd. Hij raakte hem achter het linkeroor. Het slachtoffer kreeg een scheurwond van ongeveer vier centimeter, die bij de huisartsenpost werd gelijmd, en een hersenkneuzing. Een deel van de aanval is vastgelegd door een camera met zicht op het incident.
De verdachte, een man uit de Dominicaanse Republiek die nu gedetineerd is, zei op de zitting dat hij de ander alleen had willen afschrikken. Zijn advocaat betoogde dat niet vaststond dat de wond door de bijl was ontstaan: dat was volgens haar niet goed te zien op de beelden en het letsel kon ook van een eerdere val komen. Ook zou één zwaaiende beweging en een oppervlakkige wond geen aanmerkelijke kans op de dood opleveren.
De meervoudige kamer van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Utrecht) volgde die verweren niet. De rechters zagen op de beelden dat de verdachte met de scherpe kant van de bijl op het hoofd van het slachtoffer sloeg. De bijl woog bijna een kilo en had een scherpe snijkant. Het hoofd is volgens de rechtbank een kwetsbaar lichaamsdeel met vitale organen. Dat het slachtoffer op beeld niet buiten bewustzijn raakte en maar een wond van vier centimeter had, veranderde daar niets aan. Door op korte afstand met kracht met zo'n bijl te slaan, heeft de verdachte volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer zou overlijden. Dat heet voorwaardelijk opzet. Daarmee is poging tot doodslag bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat het geweld op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond en dat de verdachte eerder voor geweldsdelicten is veroordeeld. Hij liep bovendien in meerdere proeftijden. Een psycholoog stelde bij hem een ongespecificeerde persoonlijkheidsstoornis en een stoornis in cannabisgebruik vast en adviseerde het feit in verminderde mate aan hem toe te rekenen. De rechtbank nam dat over. De reclassering schatte het recidiverisico als gemiddeld in en adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste 32 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt 26 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel is daarmee even lang als in de eis. De voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en controle op het gebruik van alcohol en drugs. De gevorderde dadelijke uitvoerbaarheid van die voorwaarden wijst de rechtbank af, omdat er geen duidelijk patroon van gewelddadig gedrag is. Een contactverbod met het slachtoffer legt zij niet op: de rechtbank ziet geen aanwijzingen dat de verdachte hem opnieuw zal opzoeken en spreekt van een eenmalig conflict.
De bijl wordt verbeurdverklaard. Het mes dat bij de verdachte in beslag was genomen krijgt hij terug. Het slachtoffer krijgt € 2.175 aan smartengeld, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 maart 2026. De rechtbank legde daarnaast de schadevergoedingsmaatregel op: de verdachte moet het bedrag aan de Staat betalen, die het aan het slachtoffer overmaakt. Bij niet-betaling volgen 21 dagen gijzeling. Tot slot beveelt de rechtbank de tenuitvoerlegging van twee eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraffen van 2 weken en 23 dagen, omdat de verdachte tijdens de proeftijden opnieuw een strafbaar feit pleegde.
Rechtbank Midden-Nederland · 16 november 2026
Strafrecht Hof spreekt man vrij van seksueel binnendringen van stiefdochter (12), rechtbank gaf nog 6 maanden cel Op 5 april 2022 stuurde een meisje van twaalf een appje aan haar docent: ze was zojuist verkracht door haar stiefvader. De docent schakelde de politie in. De man zou haar onder haar broek en ondergoed hebben aangeraakt, met zijn hand en vingers over haar vagina hebben gewreven en haar daar met zijn tong hebben gelikt. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt nu dat dit niet wettig en overtuigend bewezen is.
De rechtbank Noord-Nederland veroordeelde de man in 2024 nog tot zes maanden gevangenisstraf. De advocaat-generaal vroeg in hoger beroep 18 maanden, waarvan zes voorwaardelijk. Het hof komt over het bewijs tot een ander oordeel dan de rechtbank.
In zedenzaken zijn meestal alleen aangever en verdachte bij de gebeurtenissen aanwezig. De verklaringen van het slachtoffer alleen zijn dan onvoldoende; er moet steunbewijs bij komen van een andere bron. Een beperkte hoeveelheid steunbewijs kan genoeg zijn als de verklaring van het slachtoffer betrouwbaar is. Dat laatste vond het hof hier niet.
De man ontkende bij de politie, de rechtbank en het hof stellig. Volgens hem kwam zijn DNA op het meisje terecht doordat zij een vieze snotdoek van hem vasthield. Dat scenario bracht hij naar voren voordat de DNA-uitslagen bekend waren.
Het hof volgt het rapport van een rechtspsycholoog. Die concludeerde dat de politie in de verhoren suggestieve en sturende vragen stelde en nieuwe informatie inbracht. Het meisje vertelde bovendien pas over likken, en over speeksel, nadat Veilig Thuis haar voor het verhoor had verteld dat er speekselsporen waren gevonden. Haar verklaringen bevatten ook inconsistenties. Het hof acht de conclusies van de rechtspsycholoog begrijpelijk en navolgbaar en vindt de verklaringen daarom niet bruikbaar voor een bewijsconstructie. Dat betekent volgens het hof niet dat niet kan kloppen wat zij op onderdelen heeft verteld, maar wel dat een veroordeling er niet op kan rusten.
Ook het overige materiaal gaf geen soelaas. Het appje aan de docent is te weinig specifiek over wat er precies gebeurde. De emoties van het meisje op de bodycambeelden van de politie kunnen ook door andere omstandigheden zijn veroorzaakt: tijdens het huisbezoek was er veel stress en onveiligheid. De moeder verklaarde bij verschillende gelegenheden, ook bij de raadsheer-commissaris, op essentiële punten wisselend en inconsistent, dus het hof gebruikt haar verklaringen niet.
Het DNA-onderzoek veranderde het oordeel niet. De uitkomsten van het onderzoek op activiteitenniveau berusten op een hypothese die mede is opgesteld nadat het meisje haar verklaring had uitgebreid op basis van informatie uit het sporenonderzoek. Over de speekselsporen is bovendien gemeld dat het mengsporen zijn, waarbij niet is vast te stellen of het speeksel van de man, van het meisje of van beiden afkomstig is.
Het hof vernietigt het vonnis, spreekt de man vrij en verklaart de vordering van de benadeelde partij van € 2.748,06 niet-ontvankelijk, omdat de schade volgt uit een feit waarvan hij is vrijgesproken. De rechtbank had dat bedrag nog integraal toegewezen. Benadeelde partij en verdachte dragen ieder hun eigen kosten.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 12 november 2026
Strafrecht Hof: keel dichtknijpen tot bewusteloosheid na geluidsoverlast is poging zware mishandeling, 120 uur taakstraf voorwaardelijk Op 2 oktober 2023 laadde een vrachtwagenchauffeur vroeg in de ochtend goederen uit bij een school in Amsterdam. De laadklep van zijn wagen maakte lawaai. Een man die tegenover de laad- en losplaats woonde, had al eerder last van die bevoorrading gehad. Die ochtend was voor hem de maat vol. Hij liep naar buiten, op de chauffeur af en sprak hem aan op de overlast.
De woordenwisseling liep uit de hand. De chauffeur sloeg de man met een draagbare computer (PDA) in het gezicht. Het hof gaat uit van een lichte klap. Daarop greep de man de chauffeur met beide handen bij de keel en hield die met kracht dichtgeknepen, tot de chauffeur het bewustzijn verloor en in elkaar zakte. Een getuige zag het gebeuren en ontfermde zich over de chauffeur. Die had daarna pijn aan zijn hals, moeite met slikken en roodpaarse verkleuringen aan zijn keel.
Dit is de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 10 september 2024. Het hof sprak de man vrij van de primair tenlastegelegde poging tot doodslag, in navolging van zowel de advocaat-generaal als de verdediging. Wel achtte het hof een poging tot zware mishandeling bewezen. Volgens het hof is de hals een kwetsbaar lichaamsdeel, met luchtpijp en belangrijke bloedvaten. Wie de keel met kracht dichtknijpt tot iemand het bewustzijn verliest, loopt een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel, zoals hersenletsel. De man heeft die kans volgens het hof bewust aanvaard. Dat hij volgens zichzelf alleen verdere slagen of steken wilde voorkomen, sluit voorwaardelijk opzet niet uit. Niet bewezen is dat hij de chauffeur tegen de borst sloeg.
De verdediging deed een beroep op vrijwillige terugtred, noodweer, noodweerexces en putatief noodweerexces. Het hof verwierp ze alle. De man liet de chauffeur pas los toen die bewusteloos was, dus niet uit eigen beweging. Noodweer ging niet op, omdat na één lichte klap geen noodzaak bestond tot dit geweld: de man kon gewoon afstand nemen, en hij had de confrontatie zelf gezocht. Dat de chauffeur een stanleymes zou hebben gehad, is niet aannemelijk geworden. De man verklaarde daar wisselend over en zei in hoger beroep het voorwerp niet goed te hebben gezien. Het verzoek om de chauffeur opnieuw als getuige te horen wees het hof af, omdat een nader verhoor niet noodzakelijk was.
Bij de straf woog mee dat de man eerder was veroordeeld voor mishandeling en dat voor hem toen een proeftijd gold. Hij werkte niet mee aan een reclasseringsadvies. Wel is hij psychisch kwetsbaar en heeft hij moeite met spanningen. Het hof koos daarom voor een geheel voorwaardelijke taakstraf. De advocaat-generaal had dezelfde straf gevorderd als de politierechter had opgelegd.
Voor de schade geldt dat de chauffeur zelf bijdroeg aan de escalatie door de man met de PDA te slaan. Het hof verdeelt de schade daarom 40 procent voor de chauffeur en 60 procent voor de man. Van de gevorderde immateriële schade van € 500 blijft daardoor € 300 over.
Het hof vernietigde het vonnis en veroordeelde de man tot een taakstraf van 120 uur, te vervangen door 60 dagen hechtenis. De taakstraf wordt niet uitgevoerd, tenzij de man zich binnen een proeftijd van drie jaar opnieuw aan een strafbaar feit schuldig maakt. Hij moet € 300 immateriële schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 2 oktober 2023, met een schadevergoedingsmaatregel aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer. Ook beveelt het hof de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde geldboete van € 200, bij gebreke van betaling te vervangen door vier dagen hechtenis.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Zorgmedewerker filmde kwetsbare cliënten naakt en wast € 5,5 miljoen wit: 51 maanden cel Een zorgbegeleider in Zuid-Holland maakte tussen eind oktober 2023 en half maart 2024 foto's en filmpjes van cliënten van een zorginstelling in Zwammerdam en Nieuwveen. Het ging om mensen met ernstige verstandelijke beperkingen, wier ontwikkelingsniveau vergelijkbaar was met dat van een kind jonger dan achttien maanden. Een deel van de beelden toonde hen naakt of in kwetsbare posities. De man stuurde de opnames via Snapchat en WhatsApp naar zijn toenmalige collega's.
De rechtbank Den Haag veroordeelt hem hiervoor wegens het wederrechtelijk dwingen om iets te dulden. De verdediging voerde aan dat de afhankelijkheid van de cliënten buiten beschouwing moest blijven bij de vraag of sprake was van een 'feitelijkheid'. Daar volgt de rechtbank haar niet in. De man fotografeerde en filmde in een afgesloten zorginstelling, zonder toestemming, mensen die volledig van zijn verzorging afhankelijk waren en hun wil niet onder woorden konden brengen. Zij konden zijn handelen op geen enkele manier voorkomen. Dat ook collega's beelden zouden hebben gemaakt, doet daar niet aan af. Het woord 'onbekende' laat de rechtbank wegstrepen uit de tenlastelegging, omdat niet is bewezen dat hij de beelden met anderen dan collega's deelde.
Ook het gebruik van een vals diploma is bewezen. Op 27 juli 2023 mailde de man vanaf zijn eigen adres een vervalst mbo-diploma voor persoonlijk begeleider naar een zorgwerkgever, samen met een cv en kopieën van zijn rijbewijs en bankpas. Hij zei dat familie of vrienden mogelijk met zijn e-mail hadden gesolliciteerd, maar die uitleg acht de rechtbank ongeloofwaardig. Een dag eerder had hij van zijn toenmalige zwager een diploma en cv met dezelfde afgiftedatum en hetzelfde college ontvangen, en alleen de zwager stond bij die school ingeschreven. Voor een tweede vals diploma en een valse verklaring omtrent het gedrag ziet de rechtbank onvoldoende bewijs.
De zwaarste feiten volgen uit berichten op SkyECC, een versleutelde chatdienst, en uit een Signal-account. Daaruit blijkt dat de man grote hoeveelheden contant geld klaarzette, afleverde of ophaalde en natelde, in totaal € 5.505.935. Hij werd aangehouden tijdens een overdracht van een oranje tas. Zijn verklaring dat hij nooit wist wat hij vervoerde en voor € 50 weleens iets bracht, vindt de rechtbank onvoldoende concreet en hoogst onwaarschijnlijk. Uit financiële gegevens bleek dat hij tussen 2018 en 2022 geen vermogen en vrijwel geen inkomen had. Daarom kan het niet anders dan dat het geld uit misdrijf afkomstig was. Bewezen is medeplegen van gewoontewitwassen. Daarnaast bereidde hij tussen november 2020 en februari 2021 samen met anderen de handel in cocaïne voor, via gesprekken over 'colo', 'pap' en stempels.
De verdediging bestreed het gebruik van de SkyECC-berichten, onder meer met een beroep op een arrest van het Hof van Justitie over Europese onderzoeksbevelen en op het recht op privéleven. De rechtbank verwerpt dat. De gegevens zijn verkregen door Frankrijk binnen een gemeenschappelijk onderzoeksteam met Nederland en België, waardoor Nederland van de rechtmatigheid van de interceptie mag uitgaan. Wel constateert de rechtbank een vormverzuim: een iPhone 7 uit een ander onderzoek is zonder machtiging van de rechter-commissaris uitgelezen. Bewijsuitsluiting volgt daar niet uit, omdat de machtiging zonder meer was verleend en de betrouwbaarheid van het materiaal niet is aangetast.
Bij de straf weegt het witgewassen bedrag zwaar. De rechtbank vindt 52 maanden gevangenisstraf passend en matigt die tot 51 maanden, omdat de redelijke termijn met ruim vijf maanden is overschreden: de man zit sinds 14 mei 2024 in de strafzaak en het vonnis volgt pas op 13 november 2026. De officier van justitie eiste 57 maanden en een geldboete van € 50.000. Een boete legt de rechtbank niet op. De rechtbank veroordeelt de man tot 51 maanden gevangenisstraf met aftrek van voorarrest, ontzet hem negen jaar van het recht om als zorgmedewerker te werken en heft het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis op. De vordering van een cliënte tot € 10.000 immateriële schadevergoeding is niet-ontvankelijk, omdat niet kan worden vastgesteld of zij van de handelingen op de hoogte was en dus of zij schade heeft geleden. Zij kan die vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen.
Rechtbank Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht