Kinderrechter verlengt toezicht op vijf kinderen om vechtscheiding tot 29 juli 2027 Vijf kinderen tussen de vier en dertien jaar oud zitten klem tussen hun gescheiden ouders. Ouders praten volgens de gecertificeerde instelling regelmatig niet op een passende manier met elkaar, afspraken van de kinderen gaan daardoor niet door en de kinderen raken verstrikt in loyaliteitsconflicten. De kinderen wonen bij hun moeder en logeren eens per twee weken in het weekend bij hun vader. De kinderen willen zelf het liefst bij beide ouders evenveel tijd doorbrengen, maar dat is lastig vanwege de afstand tussen de woonplaatsen.
De kinderen stonden sinds 5 november 2025 onder toezicht. Dat betekent dat een gecertificeerde instelling, Jeugdbescherming Regio Amsterdam, de ouders begeleidt en erop toeziet dat de kinderen veilig opgroeien. Die ondertoezichtstelling liep af op 5 november 2026. De instelling vroeg de kinderrechter van de rechtbank Amsterdam om verlenging met negen maanden. Beide ouders gingen met het verzoek akkoord. De moeder vindt dat de hulp zo snel mogelijk moet starten, omdat de communicatie tussen de ouders ernstig is verstoord. De vader wees op de hulp die nodig is, onder meer omdat ouders het niet eens zijn over de roepnaam van hun zoon.
De instelling gaf aan dat de doelen van het toezicht nog onvoldoende zijn behaald en dat ze twijfelt of de ouders zonder regiehouder zelf aan de hulpverlening blijven werken. Ouders hebben hulp nodig bij de situatie na hun scheiding, bij voorkeur in de vorm van parallel ouderschap, waarbij beide ouders los van elkaar worden begeleid. Daarvoor gelden lange wachtlijsten. Zolang het traject niet kan starten, kijkt de instelling naar vergelijkbare hulp via het Ouder- en Kindteam. Het gaat redelijk goed met de kinderen: op school zijn de resultaten goed, een van de meisjes heeft een vertrouwenspersoon en er is een kindercoach betrokken. Positief is ook dat de omgang tussen de jongste en de vader is opgestart en goed verloopt.
De vader heeft een nieuwe woning gekregen met genoeg slaapkamers en wil meer omgang met de kinderen. Hij maakt zich zorgen over een van de zoons, die op de nieuwe school ongelukkig zou zijn. De moeder denkt dat dit voortkomt uit de loyaliteit van de jongen aan zijn vader en wijst erop dat hij de school onlangs een tien gaf. Zij heeft ook zorgen of de vader bij meer omgang alles voor de kinderen kan regelen.
De kinderrechter oordeelde dat de ontwikkeling van de kinderen nog steeds ernstig wordt bedreigd door de verstoorde verhouding tussen de ouders. Vrijwillige hulp is niet toereikend gebleken, gelet op de complexiteit en de langdurigheid van de problematiek. Het is te betreuren dat de hulpverlening door de wachtlijsten nog niet is begonnen. De rechter benoemde als doelen onder meer dat de kinderen niet meer met volwassen zaken worden belast, dat ouders niet negatief over elkaar praten, dat parallel ouderschap wordt ingezet, dat de oudste twee kinderen een steunfiguur of coach krijgen, dat het contactherstel tussen de jongste en de vader doorgaat en dat een andere zorgregeling wordt verkend.
De kinderrechter verlengde de ondertoezichtstelling van alle vijf de kinderen tot 29 juli 2027 en verklaarde de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, zodat de beslissing direct geldt, ook als iemand in hoger beroep gaat.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank verlengt uithuisplaatsing van minderjarige bij oudtante tot september 2027 Een 14-jarige jongen mag van de rechtbank Noord-Nederland de komende periode bij zijn oudtante blijven wonen. De rechtbank verlengde de machtiging tot uithuisplaatsing in het netwerkpleeggezin tot 18 september 2027.
De jongen verblijft sinds mei 2026 bij zijn oudtante, nadat hij niet langer bij zijn moeder kon wonen. De Raad voor de Kinderbescherming had gevraagd om een machtiging voor plaatsing in een pleeggezin of in een accommodatie van jeugdhulp, zoals een instelling. De rechtbank had op 16 september 2026 al een ondertoezichtstelling uitgesproken en een tijdelijke machtiging voor de plaatsing bij de oudtante verleend tot 30 oktober 2026. De beslissing over de langere duur was toen aangehouden.
De jongen heeft zijn hoofdverblijf formeel bij zijn moeder, maar terugkeer is op dit moment niet mogelijk. De rechtbank overwoog dat eerst gewerkt moet worden aan herstel van het contact tussen moeder en kind, via een traject bij zorginstelling KOEN. De vader had eerder gevraagd om het hoofdverblijf bij hem te bepalen, maar dat verzoek wees de rechtbank in een andere zaak af.
Bij de oudtante voelt de jongen zich goed en kan hij tot rust komen. De rechtbank achtte het noodzakelijk de plaatsing daar voort te zetten. Het verzoek om ook een machtiging te verlenen voor plaatsing in een jeugdhulpaccommodatie wees de rechtbank af. Zo'n plaatsing is een ingrijpende maatregel waaraan de jongen zich sterk verzet, en de rechtbank vond het te ver gaan om de gezinsinstelling Jeugdbescherming Noord en Veilig Thuis Groningen dat ruime mandaat te geven.
De rechtbank verleende de machtiging tot uithuisplaatsing in het netwerkpleeggezin bij de oudtante met ingang van 30 oktober 2026 tot 18 september 2027.
Rechtbank Noord-Nederland · 28 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kinderrechter machtigt uithuisplaatsing van tweejarige na zorgen over drugsgebruik moeder en geweld Een kinderrechter in Alkmaar heeft een spoedmachtiging verleend om een tweejarig kind uit huis te plaatsen in een pleeggezin. De beslissing volgde op een verzoek van de gecertificeerde instelling William Schrikker Stichting Jeugdbescherming & Jeugdreclassering, dat op dezelfde dag als de uitspraak werd ingediend.
De zorgen over het kind spitsen zich toe op de thuissituatie bij de moeder. De jeugdbeschermer stelt dat de moeder drugs gebruikt terwijl zij verantwoordelijk is voor de zorg van het kind, waardoor zij onvoldoende beschikbaar is. Omdat het kind pas twee jaar oud is, heeft hij voortdurend een opvoeder nodig die hem de benodigde aandacht en zorg kan geven.
Daarnaast spelen er ernstige problemen tussen de ouders. Hoewel zij geen relatie meer hebben, slagen zij er niet in het contact beperkt te houden. De ruzies gaan regelmatig gepaard met geschreeuw en fysiek geweld, ook in de omgeving. Het kind wordt daardoor blootgesteld aan emotionele onveiligheid en loopt risico fysiek gewond te raken. De vader zou bovendien ongewenst langskomen, ook op momenten dat de moeder het contact probeert te verbreken.
Een verdere complicerende factor is dat de moeder niet eerlijk zou zijn tegenover de hulpverlening over haar contact met de vader en haar drugsgebruik. Zij verscheen ook niet op afspraken bij Queeste, de instantie waar zij voor therapie rondom trauma's en emotieregulatie was aangemeld, waardoor die behandeling niet van de grond is gekomen.
De kinderrechter oordeelde dat het niet verantwoord was om een reguliere zitting af te wachten, omdat sprake is van onmiddellijk en ernstig gevaar voor het kind. Omdat de beschikking uitvoerbaar bij voorraad is verklaard, geldt de beslissing direct, ook als een van de betrokkenen in hoger beroep gaat.
De kinderrechter verleende de spoedmachtiging tot uithuisplaatsing in een netwerkpleeggezin voor de periode van 29 oktober tot 26 november 2026. Over het aanvullende verzoek voor een machtiging van drie maanden wordt nog een zitting gehouden waarbij de GI, de moeder en de vader kunnen worden gehoord.
Rechtbank Noord-Holland · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Procureur-Generaal adviseert Hoge Raad cassatieberoep LC Corp tegen Polen over investeringsarbitrage te verwerpen Een Nederlandse beleggingsmaatschappij, LC Corp, startte in december 2020 een internationale arbitrageprocedure tegen de Republiek Polen. De aanleiding was een reeks herstructureringsmaatregelen die Poolse financiële toezichthouders hadden genomen bij banken waarin LC Corp aandeelhouder was. LC Corp baseerde de arbitrage op een bilateraal investeringsverdrag dat Nederland en Polen in 1992 hadden gesloten. Op voorstel van LC Corp werd Londen gekozen als zetel van het scheidsgerecht.
Dat was een bewuste keuze met grote gevolgen. Het Hof van Justitie van de Europese Unie had in 2018 in het zogenoemde Achmea-arrest al geoordeeld dat arbitrageclausules in investeringsverdragen tussen EU-lidstaten in strijd zijn met het Unierecht. Zulke clausules halen geschillen die raken aan de uitleg van EU-recht weg uit het Europese stelsel van rechtsbescherming, wat de autonomie van het EU-recht ondermijnt. Polen was bovendien in 2004 tot de EU toegetreden en had het verdrag in 2019 opgezegd. Een overeenkomst waarbij lidstaten hun intra-EU investeringsverdragen beëindigden, was in 2020 gesloten en in 2021 voor beide landen in werking getreden.
Polen stapte naar de Nederlandse rechter en eiste dat LC Corp meewerkt aan het beëindigen van de arbitrage, op straffe van een dwangsom. De rechtbank Amsterdam wees die eis in 2023 af: het voeren van de arbitrage leverde naar haar oordeel geen misbruik van procesrecht of onrechtmatige daad op. Maar het gerechtshof Amsterdam draaide dat oordeel in april 2025 om. Het hof oordeelde dat LC Corp welbewust een scheidsgerecht buiten de EU had opgezocht in de wetenschap dat dit in strijd is met het Unierecht, en daarmee het EU-stelsel van rechtsbescherming had proberen te omzeilen. LC Corp had zich ook niets aangetrokken van het belang van Polen om niet betrokken te raken in zo'n procedure en de schade die dit kan veroorzaken, waaronder het risico op een inbreukprocedure wegens ongeoorloofde staatssteun als LC Corp een arbitraal vonnis buiten de EU ten uitvoer zou leggen. Het hof beval LC Corp mee te werken aan de beëindiging van de arbitrage, op straffe van een dwangsom van € 100.000 per dag met een maximum van € 10 miljoen, en verklaarde voor recht dat de arbitrage- en horizonclausule in het verdrag zijn vervallen.
LC Corp stelde cassatieberoep in bij de Hoge Raad en voerde zes argumenten aan. De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad, R.H. de Bock, heeft op 30 oktober 2026 geconcludeerd dat geen van die argumenten standhoudt.
Een eerste argument was dat de Nederlandse rechter helemaal geen bevoegdheid had op grond van de EU-verordening over rechterlijke bevoegdheid, omdat de zaak onder de arbitrage-uitzondering valt. Dat argument heeft LC Corp in cassatie zelf ingetrokken: ook als de verordening niet van toepassing is, heeft de Nederlandse rechter bevoegdheid op grond van het nationale recht, omdat LC Corp een in Amsterdam gevestigde vennootschap is.
Een tweede argument was dat het Nederlandse arbitragerecht en het Verdrag van New York een bevel tot beëindiging van een arbitrage in de weg staan. De Procureur-Generaal verwerpt dit: zo'n bevel is niet per definitie onverenigbaar met het Nederlandse arbitragerecht, en het Verdrag van New York heeft hoe dan ook geen voorrang boven het EU-recht.
Een derde argument richtte zich tegen het oordeel van het hof dat het toepassen van de Nederlandse maatstaf voor onrechtmatig procederen, die terughoudendheid vereist en die pas speelt bij evidente ongegrondheid van een vordering, hier onjuist was. De Procureur-Generaal bevestigt dat het hof niet die maatstaf heeft toegepast, maar een andere zorgvuldigheidsnorm: LC Corp heeft welbewust het EU-stelsel van rechtsbescherming omzeild. Die norm staat los van de vraag of de arbitragevordering kans van slagen had.
Een vierde argument bestreek de kernvraag: handelt LC Corp onrechtmatig? De Procureur-Generaal oordeelt dat de omstandigheden waarop het hof zijn oordeel baseerde, in cassatie nauwelijks zijn aangevochten, en dat de klachten die wel zijn ingebracht niet slagen. Zo gaat LC Corp er ten onrechte van uit dat de zogeheten horizonclausule in het verdrag, die investeerders na opzegging nog vijftien jaar bescherming biedt, nog geldig was toen zij de arbitrage startte.
Een vijfde argument was dat er naar internationaal recht wél een geldige arbitrageovereenkomst bestaat en dat LC Corp haar rechten te goeder trouw uitoefent. Maar het hof heeft zijn oordeel niet gegrond op het ontbreken van een geldige overeenkomst, en uit de rechtspraak van het Hof van Justitie volgt dat vermeende gebreken in de rechtsbescherming in Polen via het EU-stelsel moeten worden geadresseerd.
Een zesde argument was dat het hof had moeten onderzoeken of LC Corp als partij bij een door het Permanente Hof van Arbitrage geadministreerde procedure immuniteit van rechtsmacht geniet. De Procureur-Generaal verwerpt ook dit argument, omdat LC Corp dit in de feitelijke instanties niet heeft aangevoerd.
De Europese Commissie nam in de cassatieprocedure deel als adviserende partij en betoogde dat LC Corp met de arbitrage probeert staatssteun te verkrijgen in strijd met het EU-recht. Aan een beoordeling van dat standpunt komt de Procureur-Generaal niet toe. Ook het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie acht zij niet nodig: de zaak kan worden beslist op basis van bestaande rechtspraak en nationaal recht.
De conclusie van de Procureur-Generaal strekt tot verwerping van het cassatieberoep van LC Corp. Daarmee zou het arrest van het gerechtshof Amsterdam in stand blijven: LC Corp moet meewerken aan de beëindiging van de arbitrageprocedure in Londen, op straffe van een dwangsom van € 100.000 per dag tot een maximum van € 10 miljoen.
Parket bij de Hoge Raad · 30 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank Amsterdam verklaart zich bevoegd in collectieve zaak over Booking.com en Agoda wegens pariteitsverplichtingen en dark patterns Een Nederlandse stichting, Stichting Consumenten Competition Claims, heeft een collectieve actie aangespannen tegen Booking.com en een reeks zustermaatschappijen, waaronder het Amerikaanse Booking Holdings Inc en het Singaporese Agoda Company. De stichting verwijt hen twee soorten onrechtmatig handelen: het opleggen van pariteitsverplichtingen aan hotels, waardoor consumenten meer betaalden voor hotelkamers dan bij vrije concurrentie het geval zou zijn geweest, en het gebruik van zogeheten dark patterns op de platforms Booking.com en Agoda.com. Dark patterns zijn ontwerptechnieken op websites die consumenten manipuleren of misleiden bij het nemen van beslissingen.
Booking Holdings Inc en Agoda betwistten in een bevoegdheidsincident dat de Nederlandse rechter bevoegd is om hun zaken te behandelen. Zij zijn immers niet in Nederland gevestigd, maar respectievelijk in de Verenigde Staten en Singapore. De rechtbank moest beoordelen of zij desondanks rechtsmacht heeft.
Voor de mededingingsrechtelijke vorderingen, gericht op de pariteitsverplichtingen, baseerde de stichting haar beroep op samenhang: de in Nederland gevestigde Booking.com is de ankergedaagde en de buitenlandse entiteiten zijn onderdeel van dezelfde economische eenheid. Agoda betwistte dat zij tot dezelfde onderneming als Booking.com behoort en bestempelde de constructie als een ontoelaatbare 'tweetrapsraket': een combinatie van opwaartse aansprakelijkheid van moedermaatschappij Booking Holdings Inc voor Booking.com, én neerwaartse aansprakelijkheid van Agoda als zustermaatschappij. De rechtbank verwierp dit betoog. Zij oordeelde dat het begrip 'onderneming' in het mededingingsrecht een functioneel begrip is dat uit meerdere rechtspersonen kan bestaan, en dat zijwaartse of horizontale aansprakelijkheid niet is uitgesloten. Omdat Booking Holdings Inc 100% aandeelhouder is van zowel Booking.com als Agoda, en het vermoeden van beslissende invloed niet is weerlegd, behoort Agoda tot dezelfde economische eenheid. Ook het vereiste concrete verband tussen Agoda's activiteiten en het voorwerp van de inbreuk, het aanbieden van hotelboekingsdiensten, is aanwezig.
Voor de consumentenrechtelijke vorderingen over dark patterns oordeelde de rechtbank dat zowel de schadeveroorzakende gebeurtenis als de intredende schade in Nederland kunnen worden gelokaliseerd. De websites van zowel Booking.com als Agoda zijn mede op Nederlandse consumenten gericht: ze zijn in het Nederlands beschikbaar, tonen prijzen in euro's en boden tot kort geleden iDeal als betaalmethode aan, wat een Nederlandse bankrekening veronderstelt. De dark patterns, als die bestaan, treffen de consument op het moment dat deze de website bezoekt, en dat gebeurt in Nederland. Daarmee heeft de Nederlandse rechter bevoegdheid op grond van de onrechtmatige daadsregel in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
Agoda had ook betoogd dat consumenten door het aanvaarden van haar algemene voorwaarden hebben ingestemd met een forumkeuze voor de rechter in Singapore. De rechtbank verwierp dit: de stichting is geen partij bij die overeenkomsten en treedt op basis van haar eigen wettelijke bevoegdheid op voor consumentenbelangen. Zij is daarmee niet gebonden aan het forumkeuzebeding.
Voor Booking Holdings Inc gold dat de stichting haar aansprakelijk stelde op grond van groepsaansprakelijkheid voor het gebruik van dark patterns door Booking.com. Booking Holdings Inc stelde dat zij een niet-operationele holding is, maar de rechtbank oordeelde dat op dit stadium niet op voorhand kan worden uitgesloten dat aansprakelijkheid bestaat, mede gelet op de gestelde overlap in bestuursfuncties en centrale bemoeienis met de website.
De rechtbank wees de bevoegdheidsincidenten van zowel Booking Holdings Inc als Agoda af en veroordeelde elk van hen in de proceskosten van de stichting van € 1.495. De hoofdzaak wordt voortgezet.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht