Rechter wijst schuldsanering af: schuld na dronkenschapsongeluk valt niet onder schone lei Een man die in 2016 onder invloed een ongeluk veroorzaakte, kan niet worden toegelaten tot de wettelijke schuldsaneringsregeling. De Rotterdamse rechtbank wees zijn verzoek af, omdat de schuldsanering hem niets zou opleveren: zijn twee enige schulden vallen allebei buiten de zogenoemde schone lei.
De man verblijft op een geheim adres en ontvangt een bijstandsuitkering op grond van de Participatiewet. Hij vroeg toelating tot de Wsnp (wettelijke schuldsaneringsregeling natuurlijke personen), een traject waarin iemand een aantal jaren leeft van een vastgesteld bedrag en aan het eind zijn resterende schulden kwijtgescholden krijgt. Op de zitting van 29 oktober 2026 werd hij bijgestaan door een schuldhulpverlener van Geldplein en een beschermingsbewindvoerder.
De schuldenlast bedraagt € 42.260,69 en is verdeeld over twee schuldeisers. Het grootste deel, € 42.260,68, is een vordering van Centraal Beheer Achmea. Die schuld vloeit voort uit een strafrechtelijke veroordeling. De man veroorzaakte in 2016 onder invloed een ongeluk. De verzekeraar vergoedde de schade van het slachtoffer en verhaalt die kosten nu op hem. Daarnaast staat een studieschuld bij DUO op de crediteurenlijst, voor een symbolisch bedrag van € 0,01. De schuldhulpverlener nam die fictieve vordering op verzoek van DUO op, zodat de dienst op de hoogte blijft van de stand van zaken.
Voor toelating tot de Wsnp moet onder meer aannemelijk zijn dat de verzoeker in de drie jaar voor zijn verzoek te goeder trouw is geweest ten aanzien van het ontstaan of onbetaald laten van zijn schulden. Daar kwam de rechtbank niet aan toe. Zij oordeelde dat toelating geen doel dient, omdat beide schulden niet onder de schone lei vallen. Voor schulden die voortkomen uit een strafrechtelijke veroordeling bepaalt artikel 358 lid 4 Faillissementswet dat zij na afloop van de schuldsanering niet worden kwijtgescholden. Studieschulden uit de Wet studiefinanciering 2000 vallen op grond van artikel 299a lid 1 Fw in beginsel buiten de Wsnp, en ook die worden niet kwijtgescholden. Omdat er geen andere schulden zijn, zou de man na het traject nog steeds met dezelfde schuld zitten.
De rechtbank voegt toe dat dit niet uitsluit dat ook andere feiten of omstandigheden tot afwijzing hadden geleid. De rechtbank wijst het verzoek tot toepassing van de schuldsaneringsregeling af. Hoger beroep is mogelijk, uitsluitend via een advocaat bij het gerechtshof.
Rechtbank Rotterdam · 5 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank laat vrouw toe tot schuldsanering met terugwerkende kracht tot juli 2026 Een vrouw met schulden heeft met succes een verzoek ingediend om toegelaten te worden tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp). De schuldsanering geeft haar de kans om na afloop met een schone lei verder te gaan: schuldeisers kunnen hun vorderingen dan niet meer op haar verhalen.
De vrouw had eerder al een Wsnp-verzoek ingediend, maar dat werd op 19 januari 2026 afgewezen. Bij haar nieuwe verzoek had zij geen minnelijk traject doorlopen, waarbij schuldhulpverlening eerst een schikking met schuldeisers probeert te bereiken voordat de rechter wordt ingeschakeld. Dat is normaliter verplicht. De rechtbank maakte hier echter een uitzondering, omdat de Belastingdienst de grootste schuldeiser is en aannemelijk is dat die niet mee zou hebben gewerkt aan zo'n regeling. De schulden aan de Belastingdienst zijn deels ontstaan in de periode dat de vrouw als zelfstandig ondernemer werkte.
De vrouw had gevraagd de ingangsdatum van de schuldsanering vast te stellen op 20 januari 2026, de dag na de afwijzing van haar eerste verzoek. De rechtbank ging daar niet volledig in mee. Aan de voorwaarden voor een eerdere ingangsdatum, waaronder het maximaal aflossen op schulden en het actief solliciteren naar werk, was pas vanaf juli 2026 voldaan. De vrouw is door de gemeente vrijgesteld van haar sollicitatieplicht vanwege medische redenen, wat de rechtbank als geldige invulling van de inspanningsverplichting aanvaardde. Dat er in de tussenliggende periode niet werd gespaard voor álle schuldeisers maar geld werd ingehouden voor slechts één schuldeiser via beslag, rekende de rechtbank haar niet aan.
Tijdens de looptijd van de schuldsanering moet de vrouw zich houden aan een reeks verplichtingen: zij moet de bewindvoerder informeren, mag geen nieuwe schulden maken, moet schuldeisers gelijkwaardig behandelen en moet inkomen boven het zogenoemde vrij te laten bedrag afdragen. Een bewindvoerder houdt toezicht op de naleving en beheert de boedel. De eerste dertien maanden geldt een postblokkade: alle post gaat rechtstreeks naar de bewindvoerder.
De rechtbank liet de vrouw toe tot de schuldsanering, stelde de ingangsdatum vast op 29 juli 2026 en bepaalde de looptijd op 18 maanden.
Rechtbank Rotterdam · 29 oktober 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Hof veroordeelt advocaat tot taakstraf voor bankbreuk bij faillissement cliënt en neemt woning af Een advocaat die jarenlang een weigerachtige cliënt bijstond, kreeg zijn honorarium niet betaald. De openstaande rekening liep op tot ruim € 154.000. Toen de cliënt (in de uitspraak [medeverdachte 2] genoemd) op 24 april 2018 failliet ging, bleek de advocaat via zijn eigen vennootschap een vordering op een derde te hebben overgenomen die de cliënt nog had. Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt dat de advocaat daarmee bankbreuk heeft gepleegd: hij bevoordeelde zijn eigen kantoor boven de andere schuldeisers.
De zaak kwam in hoger beroep voor het hof, na een vrijspraak door de rechtbank Overijssel. Het gaat om hoger beroep dat de officier van justitie instelde tegen het vonnis van de rechtbank Overijssel van 16 december 2024. De rechtbank had de advocaat vrijgesproken. Het hof vernietigt dat vonnis en komt tot een ander oordeel over het bewijs. De advocaat-generaal eiste 12 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.
De cliënt maakte er volgens het dossier jarenlang een gewoonte van om vermogen bij derden onder te brengen, zodat schuldeisers er geen beslag op konden leggen. Zo verkocht hij zijn woonboerderij 'met gesloten beurzen' aan een bekende, waarbij de koopsom werd omgezet in een geldlening en hij een terugkooprecht kreeg. De advocaat stond hem in dergelijke procedures bij. Hij kende ook de slechte betalingsmoraal van de man. Al in 2014 waarschuwde hij hem dat een faillissement dreigde als hij een schuld aan een pensioenfonds niet betaalde. Het hof van Arnhem-Leeuwarden veroordeelde de cliënt op 4 april 2017 tot betaling van € 251.223,86 aan dat fonds.
Een week na dat arrest, op 11 april 2017, droeg de cliënt een vordering op een derde over aan de vennootschap van de advocaat. Het ging om een vordering van ongeveer € 170.984,83. De advocaat tekende de overeenkomst namens zijn vennootschap. Volgens het hof had hij op dat moment rekening moeten houden met een faillissement. De cliënt liet zich 'nergens iets aan aangelegen liggen' en weigerde te betalen. Het hof merkt de overeenkomst aan als een overdracht tot zekerheid, waardoor het leek alsof de vordering niet meer tot het vermogen van de cliënt behoorde. Het feit dat de advocaat wist van vermogen van de cliënt in het buitenland, maakte voor het hof geen verschil: daarop kon hij geen gerechtvaardigd vertrouwen baseren.
Van het primair, subsidiair en meer subsidiair tenlastegelegde spreekt het hof de advocaat vrij. Het hof acht wel bewezen wat meest subsidiair was ten laste gelegd. De advocaat heeft als enig bestuurder van de vennootschap feitelijk leiding gegeven aan het medeplegen van bankbreuk door de rechtspersoon. Het hof beschouwt zijn handelen als ernstig, maar legt geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf op, mede gelet op de verbeurdverklaring en het blanco strafblad.
Het hof veroordeelt de advocaat tot een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast verklaart het hof de woning aan het betreffende adres verbeurd. Die woning ligt via de vordering en het hypotheekrecht in het vermogen van de vennootschap waarvan de advocaat enig aandeelhouder en bestuurder is. Het hof stelt de waarde vast op € 218.000, met 360 dagen vervangende hechtenis als volledig verhaal uitblijft. Brengt de woning meer op dan € 160.984,83, dan gaat het overschot terug naar de cliënt.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 4 november 2026
Strafrecht Rechter legt oud-bestuurder bouwbedrijf bestuursverbod van vijf jaar op en laat € 650.000 voorschot betalen Een aannemingsbedrijf uit Den Haag ging in augustus 2023 failliet, en de man die het bedrijf sinds de oprichting in 2016 als enig aandeelhouder in handen had, moet daar nu zelf voor opdraaien. De curator vorderde dat hij het gehele faillissementstekort betaalt, dat bij de dagvaarding € 1.745.540 bedroeg, en dat hij vijf jaar lang geen bestuurder meer mag zijn. De rechtbank Rotterdam wees dat grotendeels toe.
De man was van 2019 tot oktober 2022 statutair bestuurder van het bedrijf. Daarna stond een ander als bestuurder ingeschreven, maar volgens de curator bleef de man feitelijk het beleid bepalen. Dat stelde de curator onbetwist, en de rechtbank nam het over. Daardoor gold de man ook voor de periode na oktober 2022 als bestuurder in de zin van de wet.
De curator verweet hem vier dingen: een administratie die niet op orde was, waardoor een naheffingsaanslag omzetbelasting van € 1.028.593 definitief werd, het niet innen van een vordering van € 614.000 op Hotel Assendelft (opgericht door twee dochters van de man), het overhevelen van activiteiten naar een dochtervennootschap waardoor een lege huls met schulden achterbleef, en het niet terugvorderen van een lening van het bedrijf aan hemzelf van € 1.186.885. De man erkende dat de administratie niet op orde was en dat de jaarstukken niet of te laat waren gedeponeerd. De overige verwijten betwistte hij.
Die erkenning was voor de rechtbank genoeg. Wie de administratieplicht of de publicatieplicht schendt, heeft zijn taak onbehoorlijk vervuld, en dan wordt vermoed dat dit een belangrijke oorzaak van het faillissement is. De man heeft dat vermoeden niet weerlegd. Op de overige verwijten ging de rechtbank daarom niet meer in.
De man deed een beroep op matiging van het bedrag. Hij wees erop dat een grote opdrachtgever failliet ging en een vordering van ruim een miljoen euro onbetaald liet. De rechtbank ziet daarin geen reden om te matigen. Het bedrijf bleef doorwerken ondanks de al langer bestaande betalingsproblemen, waardoor de man volgens de rechtbank zelf aan het oplopen van die vordering heeft bijgedragen. Over de aard en ernst van de schendingen had hij niets gesteld. Zijn stelling dat hij geen salaris trok, dat hij zich niet verrijkte en dat hij het bedrag toch nooit kan betalen, leverde evenmin een matigingsgrond op. Ook dat hij sinds oktober 2022 niet meer als bestuurder stond ingeschreven, helpt niet.
Voor het bestuursverbod voerde de man aan dat dit een te zwaar middel was en sprak hij van een 'doodsimpel faillissement'. Dat onderbouwde hij niet. De twee andere vennootschappen waarvan hij bestuurder was, kregen de kans te reageren. Hij is daar inmiddels afgetreden en een nieuwe bestuurder is benoemd, dus het verbod raakt die bedrijven niet.
De rechtbank verklaart voor recht dat de man zijn taak onbehoorlijk heeft vervuld en aansprakelijk is voor het faillissementstekort. Hij moet het gehele tekort betalen, zoals dat na de verificatievergadering vaststaat, plus de boedelschulden en faillissementskosten. Daarop moet hij nu al een voorschot van € 650.000 betalen. Het bestuursverbod van vijf jaar gaat in zodra het vonnis onherroepelijk is. In die tijd mag hij geen bestuurder of commissaris van een rechtspersoon zijn en ook niet als feitelijk beleidsbepaler optreden. Verder betaalt hij € 5.305,06 aan beslagkosten en € 11.963,21 aan proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Rechtbank laat man met verslaving toe tot schuldsanering en vervroegt ingangsdatum met anderhalf jaar Een man uit de regio Rotterdam kampt al ruim vijfentwintig jaar met een ernstige verslaving en zit diep in de schulden. Sinds 1 september 2023 staat hij onder beschermingsbewind en al jarenlang volgt hij behandeltrajecten voor zijn verslaving. Om van zijn schulden af te komen vroeg hij toelating tot de wettelijke schuldsaneringsregeling (Wsnp), een wettelijk traject waarin schuldenaren drie jaar of korter hun inkomen boven een vast bedrag afstaan en daarna een schone lei krijgen.
De rechtbank Rotterdam wees dat verzoek toe. Om toegelaten te worden moet iemand te goeder trouw zijn geweest bij het ontstaan en onbetaald laten van zijn schulden, en moet de verwachting bestaan dat hij de verplichtingen van de regeling nakomt. De rechtbank keek vooral naar de afgelopen drie jaar en vond niet dat de man in die periode te kwader trouw schulden had laten ontstaan. Hij had volgens de rechtbank laten zien dat hij aan zichzelf werkte, zowel financieel als met betrekking tot zijn verslaving. Een verklaring van Antes liet zien dat de verslaving in remissie is en dat hij sinds 2022 een aaneensluitend en intensief behandeltraject volgt.
De rechtbank was bevoegd omdat het centrum van de voornaamste belangen van de man in Nederland ligt. De regeling duurt in beginsel achttien maanden. Die termijn gaat normaal in op de dag van het vonnis, maar de rechtbank kan een eerdere ingangsdatum bepalen als de schuldenaar zich in het voorafgaande schuldhulpverleningstraject aan zijn verplichtingen heeft gehouden. Het traject startte op 15 januari 2025 en op 26 maart 2025 kregen de schuldeisers een nulaanbod, omdat de man met zijn partner van een bijstandsuitkering leefde en dus niets kon aflossen. De rechtbank stelde dat nulaanbod gelijk aan een eerste aflossing.
Ook aan de inspanningsplicht was voldaan. De man heeft sinds 15 oktober 2025 ontheffing van de arbeidsverplichtingen. De rechtbank vond aannemelijk dat hij door zijn verslavingsproblematiek ook daarvoor al niet kon werken, zodat er feitelijk ook toen geen arbeidsverplichting gold. Er was wel vertraging: schuldhulpverlening liet na de mislukte onderhandelingen in september 2025 enige tijd verstrijken voordat het verzoek werd ingediend. Dat was niet aan de man toe te rekenen, en de schuldeisers werden er niet door benadeeld, omdat er toch geen afloscapaciteit was.
Daarom ging de rechtbank terug in de tijd. De eerdere ingangsdatum zou in beginsel meer dan achttien maanden terug komen te liggen. Omdat de boedel gefixeerd moet worden en de looptijd niet eerder kan eindigen dan de dag na het vonnis, ligt de ingangsdatum op 7 mei 2025, precies achttien maanden voor de fixatiedatum. De looptijd verstrijkt dus vrijwel meteen. De man blijft daarna wel verplicht mee te werken aan de afwikkeling en informatie aan de bewindvoerder te geven. De bewindvoerder moet ook nagaan of de verplichtingen uit het minnelijke traject zijn nagekomen en daarover uiterlijk bij het eindverslag rapporteren.
De rechtbank sprak de schuldsaneringsregeling uit voor de man, benoemde mr. C.G.E. Prenger tot rechter-commissaris en S.H.J. Nanuruw tot bewindvoerder, en stelde de ingangsdatum vast op 7 mei 2025 met een duur van achttien maanden. De bewindvoerder moet uiterlijk binnen vijf maanden na het vonnis eindverslag uitbrengen en de post van de man inzien. De verificatievergadering is vastgesteld op 22 december 2026.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht