Rechter legt oud-bestuurder bouwbedrijf bestuursverbod van vijf jaar op en laat € 650.000 voorschot betalen Een aannemingsbedrijf uit Den Haag ging in augustus 2023 failliet, en de man die het bedrijf sinds de oprichting in 2016 als enig aandeelhouder in handen had, moet daar nu zelf voor opdraaien. De curator vorderde dat hij het gehele faillissementstekort betaalt, dat bij de dagvaarding € 1.745.540 bedroeg, en dat hij vijf jaar lang geen bestuurder meer mag zijn. De rechtbank Rotterdam wees dat grotendeels toe.
De man was van 2019 tot oktober 2022 statutair bestuurder van het bedrijf. Daarna stond een ander als bestuurder ingeschreven, maar volgens de curator bleef de man feitelijk het beleid bepalen. Dat stelde de curator onbetwist, en de rechtbank nam het over. Daardoor gold de man ook voor de periode na oktober 2022 als bestuurder in de zin van de wet.
De curator verweet hem vier dingen: een administratie die niet op orde was, waardoor een naheffingsaanslag omzetbelasting van € 1.028.593 definitief werd, het niet innen van een vordering van € 614.000 op Hotel Assendelft (opgericht door twee dochters van de man), het overhevelen van activiteiten naar een dochtervennootschap waardoor een lege huls met schulden achterbleef, en het niet terugvorderen van een lening van het bedrijf aan hemzelf van € 1.186.885. De man erkende dat de administratie niet op orde was en dat de jaarstukken niet of te laat waren gedeponeerd. De overige verwijten betwistte hij.
Die erkenning was voor de rechtbank genoeg. Wie de administratieplicht of de publicatieplicht schendt, heeft zijn taak onbehoorlijk vervuld, en dan wordt vermoed dat dit een belangrijke oorzaak van het faillissement is. De man heeft dat vermoeden niet weerlegd. Op de overige verwijten ging de rechtbank daarom niet meer in.
De man deed een beroep op matiging van het bedrag. Hij wees erop dat een grote opdrachtgever failliet ging en een vordering van ruim een miljoen euro onbetaald liet. De rechtbank ziet daarin geen reden om te matigen. Het bedrijf bleef doorwerken ondanks de al langer bestaande betalingsproblemen, waardoor de man volgens de rechtbank zelf aan het oplopen van die vordering heeft bijgedragen. Over de aard en ernst van de schendingen had hij niets gesteld. Zijn stelling dat hij geen salaris trok, dat hij zich niet verrijkte en dat hij het bedrag toch nooit kan betalen, leverde evenmin een matigingsgrond op. Ook dat hij sinds oktober 2022 niet meer als bestuurder stond ingeschreven, helpt niet.
Voor het bestuursverbod voerde de man aan dat dit een te zwaar middel was en sprak hij van een 'doodsimpel faillissement'. Dat onderbouwde hij niet. De twee andere vennootschappen waarvan hij bestuurder was, kregen de kans te reageren. Hij is daar inmiddels afgetreden en een nieuwe bestuurder is benoemd, dus het verbod raakt die bedrijven niet.
De rechtbank verklaart voor recht dat de man zijn taak onbehoorlijk heeft vervuld en aansprakelijk is voor het faillissementstekort. Hij moet het gehele tekort betalen, zoals dat na de verificatievergadering vaststaat, plus de boedelschulden en faillissementskosten. Daarop moet hij nu al een voorschot van € 650.000 betalen. Het bestuursverbod van vijf jaar gaat in zodra het vonnis onherroepelijk is. In die tijd mag hij geen bestuurder of commissaris van een rechtspersoon zijn en ook niet als feitelijk beleidsbepaler optreden. Verder betaalt hij € 5.305,06 aan beslagkosten en € 11.963,21 aan proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Ondernemingsrecht Hoge Raad: geen concernvrijstelling overdrachtsbelasting bij vastgoedfonds-aandelen van B.V. Een besloten vennootschap uit een internationaal financieel concern nam op 15 april 2021 alle aandelen over in een Nederlandse B.V. die vastgoed bezat. Die overname gebeurde bij de liquidatie van een vastgoedfonds waarin beleggers units hadden gekocht. Over zulke verkrijgingen is overdrachtsbelasting verschuldigd. De vennootschap betaalde dat bedrag op aangifte, maar vond dat ze er niet voor hoefde te betalen en maakte bezwaar.
De vennootschap beriep zich op de zogeheten concernvrijstelling. Die geldt als de verkrijgende en de vervreemdende vennootschap tot hetzelfde concern behoren. In de structuur stond een Zwitserse beheerder, Funds AG, die juridisch eigenaar was van alle aandelen in twee houdstermaatschappijen. De ene houdstermaatschappij bezat de aandelen in de Nederlandse B.V. die werd overgenomen, de andere de aandelen in de overnemende vennootschap. De fondsen zelf hadden geen rechtspersoonlijkheid. Beleggers die units kochten, kregen een vordering op Funds AG ter waarde van hun evenredige deel in de activa en inkomsten van het fonds. Geen enkele belegger had 90 procent of meer van de units.
Het Gerechtshof Den Haag oordeelde in het voordeel van de vennootschap. Volgens het hof vertegenwoordigen aandelen van één soort het gehele belang in een vennootschap, zowel juridisch als economisch. Omdat alle betrokken vennootschappen maar één soort aandelen hadden, hoorden ze volgens het hof samen met Funds AG bij één concern. Dat de waardeontwikkeling van het vastgoed via het fondsrendement naar de beleggers ging, veranderde daar volgens het hof niets aan. De vrijstelling was daarom van toepassing. De staatssecretaris van Financiën ging in cassatie.
De Hoge Raad geeft de staatssecretaris gelijk. Voor een concern in de zin van de regeling is vereist dat de moedervennootschap het gehele of nagenoeg gehele economische belang heeft bij de aandelen in haar dochters. Wie juridisch eigenaar van de aandelen is, speelt daarbij geen rol. Een moedervennootschap heeft dat economische belang alleen als zij het gehele of nagenoeg gehele risico van waardeverandering en tenietgaan van de aandelen draagt en de opbrengsten ervan geheel of nagenoeg geheel geniet. Het hof ging dus uit van een onjuiste rechtsopvatting door te stellen dat bij één soort aandelen het economische belang vanzelf bij de aandeelhouder ligt.
De Hoge Raad deed de zaak zelf af. Op grond van de feiten die het hof had vastgesteld en waartegen niemand opkwam, dragen de fondsparticipanten in betekenende mate het risico van waardeverandering van de aandelen en genieten zij in betekenende mate de opbrengsten. Het belang bij de aandelen berust daarom niet geheel of nagenoeg geheel bij Funds AG. De betrokken vennootschappen vormen dus geen concern. Met een concern met een van de beleggers lukt het ook niet, omdat niemand van hen 90 procent of meer van de units houdt.
Ook het recente arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de zaak Nova Iberomoldes brengt geen verandering. Volgens de Hoge Raad blijkt uit de stukken niet dat hier verrichtingen hebben plaatsgevonden waarover een Europese richtlijn het heffen van indirecte belasting verbiedt.
De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep gegrond en vernietigt de uitspraken van zowel het hof als de rechtbank. Het beroep tegen de uitspraak van de inspecteur verklaart hij alsnog ongegrond, zodat de op aangifte voldane overdrachtsbelasting verschuldigd blijft. Er volgt geen proceskostenveroordeling.
Hoge Raad · 6 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechtbank legt afkoelingsperiode op voor Audax en Bruna om faillissement te voorkomen De uitgeverij- en drukkerijgroep Audax, met onder meer uitgever Bruna en drukker Betapress, kan haar rekeningen niet meer betalen. Zeven vennootschappen uit de groep hebben op 5 november 2026 een openbare akkoordprocedure buiten faillissement gestart. Daarbij bieden zij hun schuldeisers een akkoord aan, in de hoop een faillissement te voorkomen. Om daarvoor ruimte te krijgen vroegen ze de rechtbank Zeeland-West-Brabant om een afkoelingsperiode van drie maanden. Dat is een periode waarin schuldeisers hun vorderingen niet mogen verhalen en een faillissementsaanvraag wordt stilgelegd.
Volgens Audax is er grote haast bij. De groep kan achterstallige facturen van onder meer leveranciers nu niet betalen, en verschillende leveranciers hebben aangekondigd per direct niet meer te leveren. Ook ligt er bij dezelfde rechtbank een faillissementsaanvraag tegen Bruna. De groep zegt binnen twee maanden een akkoord te zullen aanbieden en wil de komende maanden met leveranciers en andere schuldeisers onderhandelen. Omdat de rechtbank niet op korte termijn over het volledige verzoek kon beslissen, vroeg Audax om een voorlopige afkoelingsperiode in afwachting van de eindbeslissing.
De rechtbank stelde eerst vast dat zij bevoegd is. Het centrum van de voornaamste belangen van de groep ligt in Nederland, en verschillende vennootschappen, waaronder Audax Groep, zijn statutair gevestigd in Gilze. Omdat de zeven bedrijven samen een groep vormen, kan de rechtbank de verzoeken gezamenlijk behandelen.
Omdat de zaak spoedeisend is, verleent de rechtbank bij wijze van tussenbeslissing een voorlopige afkoelingsperiode. Die geldt tot de rechtbank over het verzoek heeft beslist. In die periode kunnen derden alleen met machtiging van de rechtbank verhaal nemen op de goederen van de groep of goederen opeisen die de groep in handen heeft, zolang zij op de hoogte zijn van de afkoelingsperiode of weten dat een akkoord wordt aangeboden. Een lopende faillissementsaanvraag, een verzoek om surseance van betaling of een eigen aangifte wordt geschorst of blijft geschorst.
De rechtbank bepaalt de inhoudelijke behandeling van het verzoek op dinsdag 17 november 2026 om 11:00 uur via een online videoverbinding. Audax moet de datum en het tijdstip bekendmaken aan derden die door de afkoelingsperiode worden geraakt, zoals schuldeisers die faillissement hebben aangevraagd en schuldeisers die een beroep doen op eigendomsvoorbehoud. Zij kunnen zich bij de griffier melden om als belanghebbende te worden aangemerkt en een link voor de zitting te krijgen. Een schriftelijke zienswijze moet uiterlijk op vrijdag 13 november 2026 om 15.00 uur binnen zijn. De rechtbank houdt iedere verdere beslissing aan.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechter dwingt accountantskantoorpartner tot verkoop van aandelen voor € 3,2 miljoen Binnen een Amsterdams accountants- en adviesconcern is een jarenlange samenwerking tussen aandeelhouders stukgelopen. Het concern is een holding met meerdere werkmaatschappijen die accountants-, belastingadvies- en auditdiensten verlenen. Eén van de aandeelhouders, InkCas Investments, bezit 21,3 procent van de aandelen. De overige aandeelhouders vinden dat zij te weinig bijdraagt aan de omzet. Zij willen haar uit de holding hebben. Dat InkCas moet vertrekken staat inmiddels vast, maar partijen blijven het oneens over de prijs en over de vraag onder welke regeling zij uittreedt.
De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam beoordeelde de zaak in kort geding. De eisers zijn de overige aandeelhouders, voor een deel via hun eigen holdingvennootschappen. Zij vorderden dat InkCas haar aandelen aan hen moet aanbieden en overdragen voor € 3.242.697. Daarnaast eisten zij een contractuele boete van € 100.000 en € 5.000 aan buitengerechtelijke kosten.
De aandeelhouders hebben in een aandeelhoudersovereenkomst afgesproken dat een partij haar aandelen moet aanbieden als zij als bestuurder wordt ontslagen of als haar managementovereenkomst wordt beëindigd. De prijs volgt dan uit een vaste prijswaarderingsregeling. Die rekent met het eigen vermogen van de holding plus een goodwillwaarde van één keer de groepsomzet. Het MT stelde sinds 2024 kritische vragen over het functioneren van InkCas, onder meer over achterblijvende omzet en het beheer van haar debiteuren. Op 1 oktober 2025 bood InkCas zelf haar aandelen aan op grond van de statuten. Daar gold een andere prijsbepaling, namelijk door drie onafhankelijke deskundigen. De overige aandeelhouders wezen dat aanbod af. Op 18 oktober 2025 ontsloegen zij InkCas als bestuurder en zegden zij haar managementovereenkomst op. InkCas vindt dat haar eigen aanbod voorgaat en dat het ontslag misbruik van recht is. Ook stelde zij dat de prijsregeling te veel open einden kent. Verder wees zij erop dat zij bij de Ondernemingskamer al een verzoek tot uittreding heeft ingediend. Die behandelt de zaak op 10 december 2026.
De voorzieningenrechter wijst erop dat een veroordeling tot aandelenoverdracht tegen betaling van een geldsom in kort geding terughoudendheid vraagt. Toch acht hij de gevraagde voorziening hier passend, als ordemaatregel. Partijen zijn het erover eens dat InkCas uittreedt en dat zij minimaal € 3.242.697 moet krijgen. Of er nog een hoger bedrag bijkomt, kan later worden beslist door de Ondernemingskamer, een bodemrechter of een deskundige. InkCas stelde niet dat de kopers zouden omvallen, zodat het risico op niet-terugbetaling klein is. Het spoedeisend belang zit in de impasse bij de holding. Volgens de rechter blijkt uit het dossier dat InkCas sinds 2024 ondermaats presteert. Potentiële nieuwe aandeelhouders willen niet toetreden zolang de zaak niet is opgelost.
De vraag of het aanbod van 1 oktober 2025 voorgaat op de aanbiedingsplicht van 18 oktober 2025 laat de rechter in het midden. De bodemrechter moet dat beoordelen. De rechter vindt de geboden prijs vooralsnog niet onredelijk. InkCas is zelf deskundige op dit gebied, heeft de prijsregeling twee keer ondertekend en paste die eerder ook zelf toe bij verkopen van aandelen. De voorzieningenrechter verwijst naar een eerdere beschikking van de Ondernemingskamer van 30 april 2026. Daarin staat dat een eigen regeling van de aandeelhouders voorrang heeft op de wettelijke geschillenregeling. Dat ontbreken van een peildatum in de prijsregeling staat toewijzing niet in de weg.
De voorzieningenrechter beveelt InkCas haar aandelen binnen 14 dagen na betekening van het vonnis aan te bieden en over te dragen aan vier van de eisers, naar rato van hun belang, voor € 3.242.697. Daarbij gelden twee voorwaarden. Worden binnen vijf jaar aandelen uitgegeven of overgedragen tegen een hogere waarde, dan krijgt InkCas een gestaffelde nabetaling van het verschil, van 80 procent in jaar één tot 10 procent in jaar vijf. En de kopers passen de koopprijscorrectie niet toe. Blijft InkCas in gebreke, dan geldt het vonnis zelf als akte van levering. De boete van € 100.000 en de € 5.000 aan kosten wijst de rechter af wegens gebrek aan spoedeisend belang. Drie eisers die hun aandelen via een andere holding houden en zelf geen aandeelhouder zijn, krijgen geen gelijk. InkCas moet de proceskosten van € 8.366 aan de andere eisers betalen.
Rechtbank Amsterdam · 13 november 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst factuur van € 32.431 voor schoonmaak scheepstank af: toezegging om te betalen niet bewezen Een binnenvaartschip, de Oostzee, liet in 2021 en in 2024 zijn tanks reinigen door Martens Havenontvangstinstallatie Vlissingen. Martens heeft de werkzaamheden nooit betaald gekregen. Het bedrijf stuurde een rekening naar de huidige eigenaar van het schip, een BV uit Vlaardingen, en spande een procedure bij de rechtbank Rotterdam aan. De eigenaar betwistte dat zij kon worden aangesproken en stelde daarnaast zelf schade te hebben geleden, omdat bij de reiniging in 2024 brandstof verloren zou zijn gegaan.
In een eerder tussenvonnis van 8 april 2026 had de rechtbank de zaak al voor een groot deel beslist. De rekening voor het werk uit 2024, ruim € 39.000, lag voor toewijzing gereed. De tegeneis van de eigenaar over de verloren brandstof lag voor afwijzing gereed. Over het werk uit 2021 was nog niets beslist. Daarvoor eiste Martens € 32.431,63, maar de eigenaar had die opdracht niet zelf gegeven. Martens stelde daarom dat een vertegenwoordiger van de eigenaar, de financieel directeur van het concern waartoe de BV behoort, had toegezegd de rekening te zullen betalen. De rechtbank droeg Martens op dat te bewijzen.
Martens liet drie getuigen horen. Zij vertelden over gesprekken in november 2024 en april 2025 op het kantoor in Vlaardingen. Volgens hen zei de financieel directeur dat de rekening zou worden betaald als de verzekeraar het geld had uitgekeerd, en wilde hij dat samen laten gaan met een aanbod om ook de andere tanks te reinigen. Berichten waarin hij dat zou hebben bevestigd, waren automatisch verwijderd. De directeur zelf verklaarde als getuige van de eigenaar dat hij niets had toegezegd. Het geld was volgens hem nooit binnengekomen, omdat de verzekeraar het had verrekend met andere facturen. De BV waar het om ging was een lege vennootschap die zonder geld niet kon betalen.
De rechtbank vond dat Martens niet in de bewijsopdracht is geslaagd. De verklaringen van de getuigen gingen niet verder dan wat zij eerder schriftelijk hadden verklaard. Geen van hen verklaarde met zekerheid dat de directeur namens de eigenaar had toegezegd te betalen, en een van hen wist niet eens welke BV hij bedoelde. Er was dus niets wezenlijks veranderd ten opzichte van de situatie voor de bewijslevering. Zonder vaststaande toezegging ontbreekt ook de grondslag voor betaling op basis van een betalingsafspraak.
De rechtbank wijst de vordering van € 32.431,63 voor het werk uit 2021 daarom af. De eigenaar moet wel de rekening van € 39.146,46 voor het werk uit 2024 betalen, met wettelijke rente vanaf 26 juni 2025. De tegeneis van de eigenaar wordt afgewezen. De eigenaar betaalt daarnaast € 7.859,88 aan proces- en beslagkosten, omdat zij al in het tussenvonnis grotendeels in het ongelijk was gesteld. De kosten van de getuigenverhoren over het werk uit 2021 zijn daarbij niet meegeteld. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht