Rechter wijst claim af: buurman mist recht van eerste koop op groenstrook van gemeente In 2007 maakten twee buren bezwaar tegen een nieuw bestemmingsplan en tegen bouwvergunningen in hun straat in Geldrop. De gemeente Geldrop-Mierlo wilde die procedures voorkomen en deed hun een toezegging: als zij hun bezwaren introkken, kregen zij maximaal 25 jaar lang een recht van eerste koop op een strook gemeentegrond tegenover hun woningen. Dat recht zou gelden zodra de gemeente besloot de strook als bouwkavels voor woningbouw uit te geven. De buren trokken hun bezwaren in en lieten de afspraak in 2008 nog schriftelijk door de gemeente bevestigen.
In 2009 meldden de buren zelf dat zij van het recht gebruik wilden maken. De gemeente reageerde in augustus 2010 met een aanbod: bouwrijpe grond voor € 360 per vierkante meter exclusief btw, met als voorwaarde dat de planologische bestemming eerst zou worden gewijzigd van groen naar wonen. Dat wijzigingstraject zou de gemeente zelf voeren. De gemeente schreef er uitdrukkelijk bij dat zij met dit aanbod aan haar verplichting voldeed en dat de optie zou vervallen als het aanbod niet tot een overeenkomst zou leiden.
De buren gingen niet akkoord. Zij vonden de prijs veel te hoog en wilden de grond kopen tegen de waarde van snippergroen, om later bij te betalen als er daadwerkelijk gebouwd kon worden. De gemeente hield aan haar aanbod vast en stelde nog twee keer een termijn. In 2011 verklaarde zij de optie definitief vervallen. De buren reageerden daar niet meer op.
In december 2023 legde de gemeente een wijzigingsplan ter inzage waarmee op de strook vier woningen mogen worden gebouwd. In januari 2024 meldden de buren zich weer en beriepen zich op hun recht uit 2007. De gemeente stelde zich op het standpunt dat dat recht in 2011 was vervallen. Een van de buren daagde de gemeente daarna voor de rechtbank en eiste dat zij de strook alsnog als vier bouwkavels aan hem en zijn buurman zou aanbieden, subsidiair twee kavels aan hemzelf. Ook legde hij beslag op de grond.
Tijdens de zitting spraken partijen over een minnelijke regeling waarbij de buren drie kavels zouden kunnen kopen. Die regeling kwam niet van de grond, onder meer omdat de gemeente vreest schadeplichtig te worden. Op grond van de zogenoemde Didam-arresten van de Hoge Raad moet een overheid die grond verkoopt, ruimte bieden aan andere gegadigden als er meer gegadigden zijn of te verwachten zijn. De gemeente zei dat er al marktbelangstelling is voor de kavels en wilde daarom dat de rechter oordeelt over het recht van de buren.
De rechtbank oordeelt dat de gemeente met het aanbod van 2010 de afspraken uit 2007 is nagekomen. Dat aanbod kwam op initiatief van de buren zelf tot stand. Volgens de rechtbank volgt uit de brief van de gemeente duidelijk dat de buren pas bij levering van de bouwrijpe grond hoefden te betalen. De eiser dacht ten onrechte dat hij de koopsom al moest betalen terwijl de grond nog geen bouwkavel was. Omdat zo'n voorstel in de markt hoogst ongebruikelijk is, had hij moeten navragen of zijn lezing klopte. Dat hij dat niet deed, komt voor zijn rekening. Ook zijn beroep op een adviesnota over grondprijzen en een mogelijke afslag voor grote kavels slaagt niet: die nota maakte geen deel uit van het dossier en er bleek niet dat zij tot een besluit had geleid.
De buren hebben het aanbod niet aanvaard en nooit geprotesteerd tegen de mededeling dat de optie zou vervallen. Daarmee is hun recht van eerste koop vervallen. De rechtbank wijst de vorderingen af. Het verzoek van de gemeente om het beslag op te heffen behandelt zij niet, omdat de gemeente daarvoor een vordering in reconventie had moeten instellen. De eiser moet de proceskosten van de gemeente betalen, begroot op € 4.490.
Rechtbank Oost-Brabant · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechter wijst eis af: bank mocht betaling van derde op hypotheek weigeren Een bank dreigde een woning in Utrecht openbaar te verkopen omdat de eigenaars hun hypotheek niet meer betaalden. Het echtpaar had de woning in oktober 2025 al verkocht aan een bedrijf, dat het huis op 2 september 2026 doorverkocht aan nieuwe kopers. De bedoeling was dat de woning op 30 oktober 2026 rechtstreeks van het echtpaar aan die kopers zou worden geleverd. Om de executie te voorkomen betaalde het bedrijf de hele betalingsachterstand van € 6.082,25 aan de bank. De bank weigerde dat geld en stortte het terug.
Het bedrijf stapte naar de voorzieningenrechter in Utrecht en eiste in kort geding, een snelle procedure bij spoed, dat de bank de verkoop tot 1 januari 2027 zou uitstellen en de betaling zou accepteren. Twee dagen voor de zitting zegde de bank toe de woning niet vóór 1 november 2026 openbaar te laten verkopen. Daarmee kon de levering op 30 oktober doorgaan. Het bedrijf verminderde daarop zijn eis tot alleen nog een vergoeding van de proceskosten, omdat de bank volgens hem veel eerder met die toezegging had moeten komen.
De voorzieningenrechter geeft het bedrijf op alle punten ongelijk. De bank mocht de betaling weigeren. Hoofdregel is dat ook een derde een schuld mag betalen, maar een schuldeiser die dat weigert, raakt niet in verzuim als de schuldenaar daarmee instemt. Dat was hier het geval: de man van het echtpaar had de bank op 21 augustus 2026 laten weten dat betalingen van derden, waaronder 'ABC-partijen', niet moesten worden aangenomen. Een beroep op artikel 6:150 BW over subrogatie, het overgaan van een vordering op de betalende derde, helpt het bedrijf niet. Die vraag staat los van de vraag of een schuldeiser een betaling mag weigeren.
Volgens de rechter hoefde de bank ook niet eerder toe te zeggen met de executie te wachten. Het echtpaar was klant van de bank en het bedrijf niet, dus aan hun verzoeken mocht de bank meer gewicht toekennen. Bovendien onderbouwde het bedrijf zijn belang pas twee dagen voor de zitting met concrete stukken, zoals de koopovereenkomsten met het echtpaar en met de uiteindelijke kopers. Zolang die ontbraken, hoefde de bank niet tegen de instructies van haar klant in te gaan. Ook het verwijt dat de bank niet eerder openheid van zaken gaf, houdt geen stand: de man had de bank op 26 augustus 2026 uitdrukkelijk geïnstrueerd niet met derden over de hypotheekschuld te spreken.
De bank vroeg op haar beurt om vergoeding van haar werkelijk gemaakte proceskosten van € 3.321,96. Zij vond dat het bedrijf onrechtmatig procedeerde door de zaak door te zetten terwijl het alleen nog om de kosten ging. De rechter wijst dat af. De regeling voor proceskosten is volgens de Hoge Raad limitatief: een verliezende partij betaalt in beginsel een vast bedrag volgens het liquidatietarief. Alleen bij misbruik van procesrecht of onrechtmatig procederen kan daarvan worden afgeweken, en daarvoor geldt een hoge drempel, omdat de toegang tot de rechter gewaarborgd moet blijven. Die drempel is hier niet gehaald: het bedrijf hoefde niet op voorhand te begrijpen dat zijn stellingen kansloos waren, ook al waren de verwijten aan de bank onterecht.
De voorzieningenrechter wijst de vorderingen af en veroordeelt het bedrijf in de proceskosten van de bank. Die zijn begroot op € 2.101,00, bestaande uit € 735,00 griffierecht, € 1.177,00 salaris van de advocaat en € 189,00 nakosten. Het bedrijf moet dat binnen veertien dagen na aanschrijving betalen, vermeerderd met de wettelijke rente als het te laat is. De proceskostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat de bank die direct mag innen.
Rechtbank Midden-Nederland · 14 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst eis af: huurder mag zomerhuis in natuurgebied niet tegen WOZ-waarde verkopen Wie een zomerhuis koopt op grond die van een ander is, koopt iets anders dan een woning op eigen kavel. Dat staat centraal in een zaak over een recreatiewoning met drie garageboxen in Egmond-Binnen. De grond is van de Provincie Noord-Holland, die het beheer heeft uitbesteed aan PWN Waterleidingbedrijf Noord-Holland. De eigenaar van het zomerhuis huurt de grond van PWN. Hij wilde zijn huisje verkopen voor € 289.000, de WOZ-waarde, maar PWN gaf daarvoor geen toestemming.
De man kocht het zomerhuis in 2018 van de vorige eigenaren, die het eerder verhuurden aan zijn vader. Zijn vader woonde er 18 jaar en overleed in november 2019. De huurovereenkomst met PWN bepaalt dat het huisje alleen mag dienen voor vakantie en recreatie door de huurder en zijn naaste familie. In maart 2020 vroeg hij toch om vrijstelling om het huisje aan derden te mogen verhuren, omdat het leegstond en vochtig werd. PWN stemde in voor twee jaar, met de kanttekening dat verhuur voor eigen risico was en dat daarna zou worden geëvalueerd. De vrijstelling is twee keer verlengd. In juni 2024 liet PWN weten dat commerciële verhuur vanaf 1 januari 2025 niet meer is toegestaan.
De huurovereenkomst regelt ook wat er bij verkoop gebeurt. Komen partijen niet tot overeenstemming over de prijs, dan stelt een onafhankelijke deskundige de maximale verkoopprijs vast. Die taxeert op basis van bouwkundige staat en onderhoud. Het huurcontract heeft daarbij geen waarde. Het recht op behoud van de standplaats is wel een uitgangspunt, maar zonder financiële waarde. De ligging telt niet mee. De eigenaar vorderde dat PWN en de Provincie meewerken aan verkoop tegen de WOZ-waarde, en eiste daarnaast € 15.923 schadevergoeding voor gemiste huur, oplopend met € 1.326,92 per maand. Subsidiair wilde hij dat de waarderingsregel buiten toepassing blijft.
De kantonrechter wijst alles af. De Provincie en PWN zijn als beheerders van publieke gronden gebonden aan de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, maar daar handelen ze niet mee in strijd. Het gelijkheidsbeginsel gaat niet op: de eigenaar kon niet aantonen dat PWN in 2018 wist van de WOZ-waarde van € 119.000 en daarmee instemde, terwijl in de koopovereenkomst een prijs van € 95.000 stond. Ook een vaste gedragslijn is niet aangetoond. Daardoor kon hij ook niet gerechtvaardigd erop vertrouwen dat de WOZ-waarde altijd de maatstaf zou zijn. PWN wil alle 125 zomerhuisjes op haar grond gelijk behandelen en betaalbaar houden voor een brede doelgroep. Dat belang weegt zwaarder dan zijn belang bij een hogere verkoopprijs.
De waarderingsmethode is volgens de rechter evenmin onredelijk of oneerlijk jegens de consument. De WOZ-waarde gaat uit van de fictie dat een object op eigen grond staat, en dat is hier niet zo. Wie een zomerhuis op gehuurde grond koopt, heeft een beperktere rechtspositie, en de regeling voorkomt dat kopers daarvoor te veel betalen. Ook het prijswijzigingsbeding en de overige bepalingen zijn niet oneerlijk.
Ook de intrekking van de verhuurvrijstelling is niet onrechtmatig. De overeenkomst en de toepasselijke Recron-voorwaarden maken duidelijk dat verhuur aan derden toestemming vereist. PWN maakte bij elke vrijstelling het voorbehoud van evaluatie, en de eigenaar schreef zelf dat hij het huisje later zelf wilde gebruiken. Dat hij nu verklaart dat hij voorlopig in het buitenland blijft, komt voor zijn rekening. PWN gaf één andere huurder een permanente vrijstelling, maar dat past in een uitsterfbeleid uit een overeenkomst van 2012. De schadevergoeding mist daardoor een grondslag.
De kantonrechter wijst alle vorderingen af en veroordeelt de eigenaar in de proceskosten van PWN en de Provincie, begroot op € 1.298, met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.
Rechtbank Noord-Holland · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter stopt verbouwing van appartement op Sint Maarten na sloop van dragende muur Een eigenaar van een appartementsrecht in de Rainbow Tower Building op Sint Maarten heeft een deel van een dragende muur gesloopt, terwijl de vereniging van eigenaren hem daar twee keer voor had gewaarschuwd. Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten beval hem in kort geding alle werkzaamheden te staken.
Het gaat om een unit op de derde etage, ter hoogte van de parkeergarage. Volgens de splitsingsakte was die bedoeld als kantoor. De vorige eigenaar, het inmiddels failliet verklaarde Sabra N.V., bouwde de unit om tot drie aparte woonunits. In september 2025 kocht een Canadees bedrijf, 17366884 Canada Incorporated, de unit op een veiling van de failliete boedel. Het bedrijf werd op 17 februari 2026 eigenaar en wil de woonbestemming handhaven en de drie woonunits blijven exploiteren. Daarvoor liet het de unit renoveren.
De vereniging van eigenaren (Rainbow Tower Building Home Owners Association) waarschuwde de eigenaar op 25 maart 2026 en opnieuw op 18 augustus 2026 dat structurele wijzigingen alleen met haar toestemming zijn toegestaan. De eigenaar vond dat hij binnen de regels handelde. Hij brak vervolgens een muur af of gedeeltelijk weg, waarna de vereniging hem sommeerde alle werkzaamheden direct te staken. Daarna begon zij het kort geding. De splitsingsakte verbiedt wijzigingen aan het gebouw, aan de plattegrond en aan alles wat de constructie in gevaar kan brengen.
De vereniging eiste dat de eigenaar de werkzaamheden staakt, dat een ingenieursbureau (ICE) de unit mag inspecteren en dat hij de kosten daarvan betaalt. Ook wilde zij een gedetailleerd renovatieplan en een dwangsom van USD 2.500 per overtreding. Zij wees erop dat ICE op 21 oktober 2026 had aangegeven dat de aangetaste muur mogelijk een belangrijke rol speelt in de stabiliteit van het gebouw, waarin ongeveer 70 woningen zitten. De eigenaar voerde aan dat hij binnen zijn eigen unit mag werken, dat hij geen dragende delen heeft aangetast en dat zijn aannemer mondeling had bevestigd dat niets constructiefs was geraakt.
Het Gerecht vond aannemelijk dat een deel van een dragende muur is gesloopt. Op de foto's is te zien dat de muur van beton met ijzervlechtwerk is gemaakt. De eigenaar heeft de weggebroken delen inmiddels hersteld, maar niet op dezelfde wijze: daarbij is geen betonvlechtwerk gebruikt. Ook zijn er in andere muren openingen gemaakt waar leidingen doorheen lopen. Of dat is toegestaan en gevaar oplevert voor bovengelegen woningen, is nog niet duidelijk.
Op de zitting spraken partijen af dat ICE namens de vereniging een opname doet van de werkzaamheden, met een engineer van de eigenaar erbij. In het rapport moet staan of de eigenaar toestemming had moeten vragen en of de ingrepen nog een concreet risico opleveren. Is dat laatste zo, dan moet hij het herstel betalen. De eigenaar zei geen bezwaar te hebben tegen het voorleggen van zijn renovatieplannen. De dwangsom wees het Gerecht toe in gematigde vorm, omdat hij zich niets aantrok van de waarschuwingen en de verhouding tussen partijen moeizaam is.
Het Gerecht beval de eigenaar daarom alle werkzaamheden te staken en gestaakt te houden. Hervatten mag pas nadat het onderzoek van ICE is afgerond en de door ICE noodzakelijk geachte veiligheids- en herstelmaatregelen zijn uitgevoerd. Binnen zeven dagen moet hij een gedetailleerd renovatieplan verstrekken, en voor werkzaamheden waarvoor de splitsingsakte toestemming eist, moet hij die schriftelijk verkrijgen van de vereniging. Bij overtreding verbeurt hij USD 1.000 per overtreding of per dag, tot maximaal USD 100.000, in plaats van de gevraagde USD 2.500 met een maximum van USD 250.000. De eigenaar betaalt bovendien de proceskosten van Cg 3.699,50, vermeerderd met nakosten, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Het meer of anders gevorderde, waaronder de afzonderlijke eis dat de eigenaar de kosten van onderzoek en herstel aan de vereniging vergoedt, is afgewezen.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 13 november 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt Rotterdams vastgoedbedrijf EvolutionRE de naam te gebruiken wegens merkinbreuk op Evolutiq Twee vastgoedbedrijven met bijna dezelfde naam kwamen tegenover elkaar te staan in een kort geding bij de rechtbank Den Haag. Het Duitse Evolutiq, opgericht in 2019 en actief in onafhankelijk investerings- en vermogensbeheer op het gebied van vastgoed, private equity en impactadvies, bezit sinds 2020 het Uniewoordmerk EVOLUTIQ. Het Rotterdamse EvolutionRE, opgericht in 2022, ontwikkelt en beheert logistiek vastgoed voor investeerders en gebruikt de naam 'EvolutionRE' onder meer op haar website. Evolutiq vond dat dit een inbreuk op haar merk was en sommeerde EvolutionRE in mei en juni 2026 daarmee te stoppen. EvolutionRE betwistte de inbreuk, waarna Evolutiq naar de voorzieningenrechter stapte.
Op de zitting speelde eerst een procedureel punt. EvolutionRE had anderhalve werkdag voor de zitting een deskundigenrapport over marktonderzoek ingediend. De voorzieningenrechter liet dat stuk buiten beschouwing omdat het in strijd was met de goede procesorde: EvolutionRE kende de vordering al sinds mei 2026 en de zittingsdatum sinds juni 2026, dus Evolutiq kreeg te weinig tijd om erop te reageren.
Inhoudelijk draaide het om de vraag of het publiek de twee namen kan verwarren. De voorzieningenrechter stelde vast dat beide bedrijven dezelfde diensten aanbieden als waarvoor het merk is ingeschreven: diensten op het gebied van onroerend goed, financiële zaken, fondsenwerving en financiële sponsoring. Het relevante publiek bestaat uit zakelijke partijen zoals vastgoedeigenaren, huurders, ontwikkelaars, financiers, adviseurs en makelaars, met een gemiddeld aandachtsniveau. Visueel is er volgens de rechter sterke overeenstemming, omdat het begin van beide woorden, EVOLUTI, volledig gelijk is en lezers van links naar rechts lezen. Auditief is de overeenstemming gering, onder meer omdat het merk vier lettergrepen heeft en het teken zes. Een begripsmatige vergelijking kon niet worden gemaakt, want geen van beide namen heeft een eigen betekenis.
EvolutionRE voerde aan dat 'evolutie' een synoniem is voor 'ontwikkeling' en daarom beschrijvend is voor vastgoedontwikkeling, zodat het merk maar beperkt beschermd zou zijn. De voorzieningenrechter verwierp dat verweer. Het gaat erom of het publiek het woord direct begrijpt als een beschrijving van de diensten waarvoor het merk is ingeschreven, en dat is niet het geval. Die diensten zien onder meer op taxatie, advisering en financiering van onroerend goed. Dat beide partijen ook vastgoed ontwikkelen, maakt 'ontwikkeling' nog niet tot een ingeschreven dienst of een kenmerk daarvan. Omdat het merk van huis uit onderscheidend vermogen heeft en de diensten identiek zijn, volstaat al een zekere mate van overeenstemming voor verwarringsgevaar.
Het spoedeisend belang was niet in discussie. De voorzieningenrechter beveelt EvolutionRE binnen twee maanden na betekening van het vonnis op het grondgebied van de Europese Unie iedere inbreuk te staken, met name het gebruik van het teken 'EvolutionRE' voor haar diensten. Op overtreding staat een dwangsom van € 2.500 per dag, met een maximum van € 75.000; Evolutiq vroeg € 5.000 per dag met een maximum van € 100.000. EvolutionRE moet daarnaast € 19.069,32 aan proceskosten betalen, waaronder € 18.000 voor advocaatkosten, het maximum van het indicatietarief voor een normaal kort geding. Evolutiq had € 22.360 opgevoerd. De hoofdzaak moet binnen zes maanden na het vonnis aanhangig worden gemaakt.
Rechtbank Den Haag · 19 oktober 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht