Hof verklaart klacht over notariële volmacht moeder deels ontvankelijk, maar ongegrond Een man diende een tuchtklacht in tegen drie notarissen over de manier waarop zij de volmacht en het testament van zijn hoogbejaarde moeder hadden behandeld. Zijn vader had in 2010 bij een van de notarissen een volmacht laten passeren waarin hij zelf als eerste gevolmachtigde was benoemd en een aan het notariskantoor gelieerde stichting als reservegevolmachtigde. Na het overlijden van de vader in februari 2024 verklaarde een arts, op verzoek van een van de notarissen, dat de moeder wilsbekwaam was. Op basis daarvan passeerde de kandidaat-notaris in oktober 2024 een gewijzigd testament van de moeder.
Kort daarna wees de kantonrechter een verzoek van de zoon tot onderbewindstelling van zijn moeder af, omdat zij voldoende in staat werd geacht haar eigen wil te bepalen. Een maand later passeerde een andere notaris een gewijzigde volmacht (levenstestament) waarin de broer van de klager als enige gevolmachtigde werd aangewezen. De klager vermoedde dat dit alles onder invloed van zijn broer was gebeurd en verwijt de notarissen dat zij de wilsbekwaamheid van zijn moeder onvoldoende hadden onderzocht, de oude volmacht uit 2010 nooit formeel hadden herroepen en hem geen duidelijkheid gaven over hun handelwijze. Ook stelde hij vragen over een gesprek met de kandidaat-notaris waarbij op een scherm het programma MS Teams te zien was, en vroeg hij zich af of dat gesprek werd opgenomen.
De kamer voor het notariaat in het ressort Den Haag verklaarde de klacht op 10 december 2025 niet-ontvankelijk, omdat de klager geen enig redelijk belang had bij de klacht: hij kon niet als vertegenwoordiger van zijn moeder optreden, zij had zelf kunnen klagen als zij dat had gewild, en zijn belang als toekomstig mede-erfgenaam van zijn vader werd niet geraakt door wat de notarissen met de volmacht en het testament van zijn moeder hadden gedaan. De klager ging tegen die beslissing in beroep bij het gerechtshof Amsterdam.
Het hof onderschreef het oordeel van de kamer dat de klager niet als vertegenwoordiger van zijn moeder kan worden aangemerkt, nu een volmacht van haar ontbreekt en zij zelf een klacht had kunnen indienen. Ook het argument dat de klager namens het algemeen belang van integere notariële dienstverlening klaagde, was volgens het hof niet genoeg om hem als belanghebbende aan te merken. Voor het grootste deel van de klacht bleef de klager dus niet-ontvankelijk. Anders dan de kamer vond het hof echter dat de klager wel een eigen, persoonlijk belang had bij het onderdeel van de klacht dat ging over de manier waarop de notarissen met hem hadden gecommuniceerd, omdat dat hemzelf betrof en niet zijn moeder. Dat deel van de klacht was dus wel ontvankelijk.
Inhoudelijk kwam het hof echter niet tot een ander oordeel dan dat de notarissen zorgvuldig hadden gehandeld. Uit de stukken bleek dat op vragen van de klager per e-mail steeds tijdig en inhoudelijk was gereageerd. Over het gebruik van MS Teams tijdens het gesprek op 19 februari 2025 gaf de kandidaat-notaris op de zitting een verklaring die volgens het hof voldoende weersprak dat er een opname was gemaakt. Van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen was op dit punt dan ook niet gebleken.
Het gerechtshof Amsterdam vernietigde de beslissing van de kamer voor het notariaat, verklaarde de klacht ontvankelijk voor zover het ging om de bejegening van en communicatie met de klager, verklaarde de klacht voor het overige niet-ontvankelijk, en oordeelde het ontvankelijke deel van de klacht ongegrond.
Gerechtshof Amsterdam · 22 september 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst vordering tegen advocaat af, houdt zaak aan over vennootschappen De erfgenamen van een in 2013 overleden arts en medisch adviseur strijden al jaren met een advocaat en zijn voormalige praktijkvennootschappen over geld dat hun vader nog zou tegoed hebben voor werk dat hij voor het letselschadekantoor deed. De rechtbank Noord-Nederland wijst de vordering tegen de advocaat persoonlijk definitief af, maar houdt de zaak tegen zijn vennootschappen aan.
De overleden arts gaf destijds medisch advies aan cliënten van een advocatenkantoor gespecialiseerd in gezondheidsrecht en letselschade. Voor die werkzaamheden bestonden twee soorten afspraken: soms kreeg hij een percentage van de uiteindelijke schadevergoeding, soms rekende hij zijn uren gewoon door. Na zijn overlijden meenden zijn kinderen als erfgenamen dat er nog aanzienlijke bedragen openstonden, en zij zijn hierover al sinds 2017 in verschillende procedures verwikkeld met de advocaat en de vennootschappen achter zijn kantoor.
In een eerdere procedure bij de rechtbank en later het gerechtshof Amsterdam vorderden de erfgenamen betaling van ruim € 86.000 en inzage in de financiele afspraken. Het hof oordeelde in 2021 dat de erfgenamen onvoldoende hadden onderbouwd dat hun vader met de advocaat persoonlijk een overeenkomst had gesloten. Uit het briefpapier van het kantoor bleek namelijk dat de werkzaamheden werden verricht voor rekening van de praktijkvennootschappen, en het ligt niet voor de hand dat een advocaat op eigen naam contracteert als daaruit blijkt dat er vennootschappen achter zitten. Het hof wees de betalingsvordering daarom volledig af, maar veroordeelde de advocaat wel om een overzicht te geven met antwoorden over de financiele afwikkeling van een aantal dossiers.
Omdat die informatie maar mondjesmaat kwam, spanden de erfgenamen een nieuwe procedure aan bij de rechtbank Amsterdam. Die rechtbank wees in 2024 de betalingsvordering opnieuw af, maar bepaalde dat de Deken van de orde van advocaten (of iemand die hij aanwijst) alsnog antwoord moest geven op de vragen die het hof eerder had gesteld. Op basis van de antwoorden die de Deken uiteindelijk gaf, menen de erfgenamen dat er wel degelijk nog substantiele bedragen openstaan. Inmiddels zijn echter alle drie de praktijkvennootschappen ontbonden en uit het handelsregister geschrapt.
In de huidige procedure bij de rechtbank Noord-Nederland eisen de erfgenamen van de advocaat en de drie (inmiddels ontbonden) vennootschappen betaling van ongeveer € 296.000, of subsidiair alsnog inzage in bepaalde stukken. De rechtbank oordeelt eerst dat de erfgenamen niet-ontvankelijk zijn tegen de drie vennootschappen: een ontbonden vennootschap houdt in beginsel op te bestaan, en uit de gedeponeerde jaarstukken blijkt dat er bij de ontbinding geen baten meer waren om nog voor te procederen.
De vordering tegen de advocaat in persoon strandt vervolgens op wat juristen 'gezag van gewijsde' noemen: een vraag die door de rechter al definitief is beslist, kan niet in een nieuwe procedure opnieuw worden voorgelegd. Omdat het hof Amsterdam in 2021 al onherroepelijk heeft geoordeeld dat er geen contract tussen de advocaat persoonlijk en de vader van de erfgenamen bestond, kan diezelfde vraag hier niet opnieuw worden beoordeeld, ook niet met een beroep op mogelijk nieuw gevonden informatie.
De erfgenamen voerden bij repliek echter nog een ander argument aan: de advocaat zou onrechtmatig hebben gehandeld door zijn vennootschappen te laten ontbinden en zo verhaal voor hun vordering te frustreren. De rechtbank sluit niet uit dat dit verwijt terecht is, mits later blijkt dat de vennootschappen inderdaad nog geld aan de erfgenamen verschuldigd waren. Die vraag kan pas worden beantwoord als de rechtbank Amsterdam, waar een apart verzoek loopt om de vereffening van de vennootschappen te heropenen, daarover een beslissing heeft genomen.
Omdat dat nog niet is gebeurd, houdt de rechtbank Noord-Nederland iedere verdere beslissing aan. De zaak wordt op de zogeheten parkeerrol geplaatst: de erfgenamen moeten de rechtbank informeren zodra de rechtbank Amsterdam heeft beslist over de heropening en wat daarvan de uitkomst is, waarna de advocaat daarop mag reageren. Een inhoudelijk oordeel over de resterende vordering is dus nog niet gegeven.
Rechtbank Noord-Nederland · 26 augustus 2026
Civiel Recht Rechtbank: erfstelling partner blijft staan ondanks einde samenwoning Een man uit Overijssel benoemde in 2011 zijn partner tot enig erfgenaam, op de dag dat zij gingen samenwonen en een samenlevingscontract sloten. In zijn testament stond dat die erfstelling zou vervallen als de gemeenschappelijke huishouding vóór zijn overlijden was beëindigd. Hij overleed op 30 maart 2025. Zijn broer en twee zussen vonden dat zij erfgenamen waren, omdat hij en zijn partner al jaren niet meer samenwoonden.
De samenwoning eindigde ergens in 2020. Op 19 oktober 2020 beëindigde de man ook de levensverzekering die bij de samenleving hoorde. Daarna hadden hij en zijn partner een latrelatie, een relatie waarin ze apart wonen, tot aan zijn overlijden. De notaris vroeg advies over de uitleg van het testament en gaf daarna een verklaring van erfrecht af aan de partner. De broer en zussen wilden dat de rechter zou vaststellen dat zij de enige erfgenamen waren en dat de partner alles moest teruggeven wat zij uit de nalatenschap had ontvangen. Ook eisten zij dat zij rekening en verantwoording zou afleggen en dat de verklaring van erfrecht uit het rechtsverkeer zou verdwijnen. In een nevenprocedure vroegen zij om stukken van de notaris en bankafschriften, maar die vorderingen trokken zij in of werden ingetrokken geacht nadat de partner de afschriften had aangeboden.
De rechtbank Overijssel in Almelo bekeek wat de man met zijn testament heeft bedoeld. Daarbij telt wat hij kennelijk wilde regelen en in welke omstandigheden hij het testament maakte. Ook gebeurtenissen van ná het opmaken kunnen daarvoor bewijs leveren. De broer en zussen stelden dat de gedragingen en verklaringen van de man buiten het testament niet mochten meetellen omdat het testament duidelijk zou zijn. De rechtbank vond dat onjuist: zulke gedragingen en verklaringen mogen wel dienen om te begrijpen wat de erflater bedoelde, alleen mogen ze niet in de plaats van de tekst komen.
Uit het testament leidt de rechtbank af dat de man de erfstelling wilde laten vervallen als de relatie zou eindigen: hij noemde drie situaties, namelijk einde van de gemeenschappelijke huishouding, echtscheiding en einde van een geregistreerd partnerschap. De rechtbank vond het wel mogelijk dat hij een latrelatie niet had voorzien. Toch is aannemelijk dat hij ook dan zijn partner als erfgenaam wilde. In het testament staat namelijk niet dat de erfstelling vervalt bij einde van de 'samenwoning', maar bij einde van de 'gemeenschappelijke huishouding'. Hij stelde dus niet specifiek het samenwonen of een gezamenlijke woning als voorwaarde. Volgens de rechtbank kan een gemeenschappelijke huishouding ook bestaan als partners niet meer op één adres wonen.
Van zo'n gemeenschappelijke huishouding was hier nog steeds sprake. De man en zijn partner waren veel samen. Zij hielden hun gezamenlijke en/of rekening aan, stortten er beiden geld op en betaalden er allerlei kosten van, zoals vakanties, uitjes, abonnementen en cadeaus. Volgens de partner betaalde de man ook regelmatig contant etentjes en boodschappen. De overgelegde WhatsApp-berichten lieten volgens de rechtbank een liefdevolle relatie zien, ook na het einde van de samenwoning. De man had zijn partner zelfs ten huwelijk gevraagd en zij had ja gezegd. Uit de berichten en de vele foto's bleek bovendien dat hij intensief contact had met de kinderen en kleinkinderen van zijn partner, voor wie hij een (stief)vader en (stief)opa was. De rechtbank vond niet in te zien dat hij de erfstelling zou hebben laten vervallen alleen omdat zij niet meer samenwoonden.
De rechtbank wees alle vorderingen van de broer en zussen af. De proceskosten compenseerde zij vanwege de relatie tussen partijen: iedere partij draagt de eigen kosten. De partner blijft dus de enige erfgenaam van de overleden man.
Rechtbank Overijssel · 21 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter stelt erfdeel van zoon op € 89.632 vast in geschil over bioscoopstichting van vader Een man uit Leiden wilde weten wat hij moest krijgen uit de nalatenschap van zijn in 2014 overleden vader. De vader was jarenlang bestuurder van een stichting die drie bioscopen exploiteerde. Tussen de vijf kinderen en hun moeder, de langstlevende echtgenote, ontstond ruzie over de omvang van de erfenis. De zoon wilde dat het vermogen van de stichting werd meegeteld alsof het van zijn vader was. Ook wilde hij dat de familie meer stukken overlegde en dat een notaris een boedelbeschrijving opmaakte.
Op grond van de wettelijke verdeling erven de kinderen niets direct. Zij krijgen een geldvordering op de langstlevende. De zoon vorderde zijn aandeel van een zesde deel van de nalatenschap. Hoeveel dat is, hing af van de waarde van de woning en van het pand met de bioscoop, en van de vraag of het vermogen van de stichting meetelde.
De zaak ging om een verzoekschrift dat in februari 2024 bij de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Leiden, binnenkwam. Er waren twee mondelinge behandelingen, in september 2024 en oktober 2026. Daartussen hielden partijen de zaak lang aan om een regeling te zoeken, die niet kwam.
De kantonrechter vond dat het vermogen van de stichting niet met dat van de vader mocht worden vereenzelvigd. Dat kan volgens de Hoge Raad alleen in uitzonderlijke omstandigheden. De vader was in loondienst van de stichting en vormde het bestuur vrijwel altijd samen met anderen. Dat de stichting door zijn inzet een behoorlijk eigen vermogen had opgebouwd, was onvoldoende. Er was ook niet gebleken dat hij de stichting gebruikte om geld aan zijn vermogen te onttrekken en naar een deel van de kinderen te laten gaan. De zoon had vragen over de overname van de bioscopen door een bedrijf van zijn broer. Maar die overname vond plaats na het overlijden en was door anderen dan de vader gedaan. Daarom was die gang van zaken niet van belang voor de vraag over vereenzelviging.
Daarna waardeerde de rechter de onroerende zaken. Een taxateur had de woning op € 378.000 getaxeerd, en het pand met de bioscoop op € 1.185.000. De zoon betwistte dat. De moeder en de andere kinderen stemden er echter mee in om uit te gaan van de hogere WOZ-waarde ten tijde van het overlijden. De rechter nam daarom € 467.000 voor de woning en € 1.218.000 voor het pand. Het vermogen van de ontbonden huwelijksgemeenschap kwam daarmee uit op € 2.081.319 aan bezittingen tegenover € 989.955 aan schulden. De nalatenschap bedroeg na aftrek van uitvaartkosten € 537.791.
De verzoeken om meer stukken en om een notariële boedelbeschrijving wees de kantonrechter af. De stukken die de familie in bezit had, waren al verstrekt. De zoon had niet uitgelegd waarom hij nog belang had bij een boedelbeschrijving, nu zijn vordering al kon worden vastgesteld.
De kantonrechter stelde de geldvordering van de zoon vast op € 89.631,83. De proceskosten werden gecompenseerd, zodat ieder zijn eigen kosten draagt, zoals gebruikelijk is in familiezaken. Het meer of anders verzochte werd afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 6 november 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst deel vorderingen af en verwijst executeursgeschil naar kantonrechter Twee broers, samen aangesteld als mede-executeur van de nalatenschap van hun overleden vader, staan in Zwolle tegenover elkaar bij de rechtbank Overijssel. De aanleiding is een conflict over de verkoop en waardering van de tot de erfenis behorende woning en landbouwgrond. De rechtbank oordeelt dat een deel van de zaak niet bij haar, maar bij de kantonrechter thuishoort, en wijst de overige vorderingen af.
De vader overleed begin 2025 en liet drie kinderen na als erfgenamen. In zijn testament uit 2016 had hij zijn twee zoons samen tot executeur benoemd, ieder zelfstandig bevoegd om de nalatenschap te beheren. Tot de erfenis behoren een vrijstaande woning en een perceel landbouwgrond van ruim vier hectare, dat tot eind mei 2025 was verpacht aan een derde. Over de waarde van deze onroerende goederen bestaat onenigheid: taxatiebureaus kwamen tot uiteenlopende bedragen, variërend van € 220.000 tot € 270.000 voor de landerijen en van € 375.000 tot € 390.000 voor de woning.
De eisende broer vroeg de rechtbank in de eerste plaats om zijn broer als mede-executeur te ontslaan en hemzelf of een onafhankelijke derde in die functie te benoemen, omdat de samenwerking niet meer soepel verloopt. De rechtbank overweegt dat de wet voor dit soort verzoeken een andere procedure voorschrijft: het ontslag en de benoeming van een executeur moeten volgens het Burgerlijk Wetboek via een verzoekschrift bij de kantonrechter worden geregeld, niet via een dagvaarding bij de rechtbank zoals in dit geval is gebeurd. Omdat de eisende broer de verkeerde procedure had gekozen, verwijst de rechtbank dit onderdeel van de zaak door naar de kantonrechter. Hetzelfde geldt voor een aantal vorderingen die alleen aan de orde komen als het ontslag wordt afgewezen, zoals de gevorderde medewerking aan verkoop van de onroerende goederen, het leeghalen van de woning en het beëindigen van het gebruik van de landbouwgrond door de voormalige pachter.
De overige vorderingen behandelt de rechtbank wel zelf, en die wijst zij stuk voor stuk af. De eisende broer wilde dat zijn broer de sleutels van de woning zou afgeven, zodat hij die weer kon betreden. De rechtbank stelt vast dat hiervoor geen juridische grondslag is aangevoerd: uit niets blijkt dat de andere broer verplicht is om een sleutel ter beschikking te stellen, en het is dus niet relevant of de eisende broer daadwerkelijk toegang tot de woning heeft.
Ook de vordering om ervoor te zorgen dat de voormalige pachter alsnog een gebruiksvergoeding van € 4.169 betaalt voor het gebruik van de landerijen na afloop van de pachtperiode, wordt afgewezen. Zelfs als zou vaststaan dat de andere broer toestemming had gegeven voor dit gebruik, wat hij overigens betwist, dan nog geeft dat de eisende broer als executeur niet het recht om hierover een veroordeling tegen zijn broer te vorderen. Bij meningsverschillen tussen executeurs over hun taakverdeling moet de kantonrechter worden gevraagd om een regeling te treffen, en dat verzoek was hier niet gedaan.
Tot slot ging het over de vraag of de kosten van een taxatie (€ 1.210) en van de advocaat van de eisende broer ten laste van de nalatenschap moeten komen. Volgens het testament komen alleen kosten die een executeur maakt bij de uitoefening van zijn taken, zoals beheer en verkoop van goederen voor de betaling van erfbelasting of schulden, voor rekening van de erfgenamen. De rechtbank oordeelt dat onvoldoende is onderbouwd dat de taxatie en de daaropvolgende verkoop in maart 2025 al noodzakelijk waren om belastingen of schulden te voldoen: er was op dat moment nog een positief banksaldo en geen hypotheek op de onroerende goederen. De advocaatkosten zijn bovendien gemaakt in het kader van het verdelingsgeschil tussen de broers, en die verdeling behoort niet tot de taken van een executeur.
De rechtbank wijst de vorderingen over de sleutels, de gebruiksvergoeding en de kosten af, verwijst het geschil over het ontslag van de mede-executeur en de daarmee samenhangende vorderingen naar de verzoekschriftprocedure bij de kantonrechter, en bepaalt dat de broers, als familieleden, ieder hun eigen proceskosten dragen.
Rechtbank Overijssel · 26 augustus 2026
Civiel Recht