Voorzieningenrechter wijst verzoek om btw aan proceskosten toe te voegen af Twee bedrijven die eerder een kort geding wonnen, vingen bij de rechtbank Den Haag bot met hun verzoek om de toegewezen proceskosten alsnog met btw te verhogen. De voorzieningenrechter oordeelt dat het ontbreken van die btw geen fout was die voor herstel in aanmerking komt.
De zaak gaat over een vonnis van 30 juli 2026 in een kort geding tussen een maatschap als eiseres en twee gedaagde bedrijven, Condor Project Development en een tweede vennootschap. In dat vonnis waren de proceskosten van de gedaagden vastgesteld aan de hand van de Indicatietarieven in IE-zaken, met een bedrag van € 18.000 exclusief btw voor het salaris van hun advocaten. Namens de gedaagden verzocht hun advocaat vervolgens om verbetering van het vonnis, omdat de btw over dat bedrag volgens hem in de beslissing zelf ontbrak terwijl deze wel in de overwegingen was begroot.
De advocaat van de maatschap maakte bezwaar tegen dit verzoek. Volgens haar was het ontbreken van de btw geen kennelijke fout, omdat de gedaagden nooit vergoeding van btw hadden gevorderd, en bovendien was het volgens haar niet aannemelijk dat de gedaagden daadwerkelijk btw verschuldigd zouden zijn.
De voorzieningenrechter overweegt dat een rechter op grond van artikel 31 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering te allen tijde een kennelijke reken- of schrijffout in een vonnis kan verbeteren, maar alleen als het gaat om een duidelijke vergissing die zich voor eenvoudig herstel leent. Volgens de geldende Indicatietarieven in IE-zaken zijn de daarin genoemde bedragen standaard exclusief btw, en wordt btw alleen vergoed als een partij aantoont dat zij dit bedrag niet via haar eigen belastingaangifte kan verrekenen en dit onderbouwt in haar proceskostenspecificatie.
De rechter stelt vast dat de gedaagden in hun processtukken nooit aanspraak hebben gemaakt op vergoeding van btw en ook geen onderbouwing hebben ingediend waarom die btw verschuldigd zou zijn. Dat het bedrag van € 18.000 in het vonnis uitdrukkelijk exclusief btw was vastgesteld, betekent volgens de rechter juist dat bewust geen rekening is gehouden met btw, en niet dat dit bedrag alsnog met btw moet worden verhoogd. Het ontbreken van de btw berust daarom niet op een fout.
De voorzieningenrechter wijst het verzoek om verbetering van het vonnis van 30 juli 2026 af.
Rechtbank Den Haag · 21 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter verbiedt winkel muziek af te spelen zonder licentie van Buma en Sena Buma en Sena, de organisaties die respectievelijk de auteursrechten van componisten, tekstdichters en muziekuitgevers en de naburige rechten van uitvoerende artiesten en platenmaatschappijen beheren, spanden een procedure aan tegen een winkel die al langere tijd muziek afspeelde zonder daarvoor te betalen. Buma int vergoedingen voor het openbaar uitvoeren van muziekwerken namens de bij haar aangesloten rechthebbenden, terwijl Sena op grond van de Wet op de naburige rechten is aangewezen om de billijke vergoeding te innen voor het voor commerciële doeleinden ten gehore brengen van muziek.
Volgens Buma en Sena had de winkel in de periode van 1 oktober 2024 tot en met 31 december 2025 zonder licentieovereenkomst muziek uit hun repertoire openbaar gemaakt. Een medewerker van Buma had dit op 27 november 2024 en meerdere keren in 2025 zelf vastgesteld, en ook een deurwaarder constateerde op 24 juli 2025 bij een bezoek aan de winkel dat er muziek werd afgespeeld. De winkel verscheen niet op de mondelinge behandeling, hoewel zij daarvoor wel behoorlijk was opgeroepen, en had in haar schriftelijke verweer alleen betwist dat er op 24 juli 2024 muziek was afgespeeld, een datum die Buma en Sena zelf niet eens hadden genoemd.
De kantonrechter oordeelde dat de winkel onrechtmatig had gehandeld door zonder licentie of vergoeding muziek uit het Buma- en Sena-repertoire te laten horen. Omdat de winkel de hoogte van de gevorderde schade niet had betwist, werd de vordering toegewezen: € 416,52 aan Buma en € 219,46 aan Sena, berekend als het bedrag dat de winkel verschuldigd zou zijn geweest als zij wel een licentie had afgesloten. Over deze bedragen moest de winkel de gewone wettelijke rente betalen; de gevorderde handelsrente werd afgewezen omdat niet was gebleken van een handelsovereenkomst. Ook de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wees de kantonrechter af, omdat het hier om een vordering uit onrechtmatige daad ging en niet was gesteld dat er meer werk was verricht dan het versturen van aanmaningen.
Daarnaast vorderden Buma en Sena een verbod om nog langer muziek uit hun repertoire af te spelen zonder licentie, op straffe van een dwangsom. De kantonrechter wees dit verbod toe, omdat de winkel het gestelde belang van Buma en Sena bij naleving niet had weersproken, maar verlaagde de gevorderde dwangsom omdat die niet in verhouding stond tot de relatief beperkte schade. In plaats daarvan stelde de rechter de dwangsom vast op € 100,00 per dag, met een maximum van € 4.000,00 voor Buma en € 2.000,00 voor Sena.
Over een apart gevoerd incident, waarin Buma en Sena tijdens de procedure al een voorlopig verbod hadden gevorderd, oordeelde de kantonrechter dat zij daar geen belang meer bij hadden omdat tegelijkertijd al eindvonnis in de hoofdzaak werd gewezen. Buma en Sena werden daarom niet-ontvankelijk verklaard in die incidentele vordering, en omdat geen van beide partijen als verliezer van het incident kon worden aangemerkt, werden de kosten van dat onderdeel gecompenseerd.
In de hoofdzaak gold de winkel wel als de grotendeels in het ongelijk gestelde partij. Omdat het om handhaving van intellectuele eigendomsrechten ging, paste de kantonrechter de bijzondere kostenregeling van artikel 1019h Rv toe, maar omdat het om een eenvoudige inbreukzaak met een beperkt financieel belang ging, werden de kosten begroot volgens het gewone liquidatietarief op € 832,35. De winkel werd veroordeeld tot betaling van de schadevergoeding, de proceskosten en nakosten, en het vonnis werd uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Midden-Nederland · 29 juli 2026
Civiel Recht Rechtbank blijft bevoegd in tegeneis Thomassen Energy over merkgebruik De rechtbank Gelderland mag zich ook buigen over de tegenclaim van Thomassen Energy tegen een voormalige werknemer die in het buitenland woont, ondanks dat het verweten gedrag zich buiten Nederland zou hebben afgespeeld. De rechtbank verwierp een poging van die oud-werknemer om die tegenclaim buiten de Nederlandse rechtszaal te houden, en veroordeelde hem tot betaling van de proceskosten.
De zaak draait om een geschil tussen Thomassen Energy, gevestigd in Rheden, en een voormalige werknemer die inmiddels in het buitenland woont, over het gebruik van de merken en handelsnamen van het bedrijf. Volgens Thomassen Energy heeft de man geen toestemming om die merken en handelsnamen te gebruiken, en heeft het bedrijf die toestemming ook nooit gegeven. De man start daarom zelf een procedure: hij vordert een verklaring dat Thomassen Energy onrechtmatig heeft gehandeld door tegen derden te zeggen dat hij de merken zonder toestemming gebruikte, en eist daarvoor schadevergoeding.
Thomassen Energy stelde op haar beurt een tegeneis in, een zogenoemde vordering in reconventie, waarin het bedrijf een verklaring vraagt dat de man als voormalig werknemer zijn zorgplicht heeft geschonden of onrechtmatig heeft gehandeld door de merken en handelsnamen te gebruiken, plus schadevergoeding.
Voordat de zaak inhoudelijk kon worden behandeld, probeerde de man deze tegeneis van tafel te krijgen. Hij voerde aan dat de Nederlandse rechter daarvoor geen rechtsmacht had, omdat het verweten merkgebruik plaatsvond in de British Virgin Islands, Dubai, Oman, Nigeria en Australië, en dus niet in Nederland.
De rechtbank ging daar niet in mee. Eerst stelde zij vast dat de Nederlandse rechter sowieso bevoegd is om over de oorspronkelijke vordering van de man te oordelen, omdat Thomassen Energy als gedaagde partij in Nederland is gevestigd. Voor de vraag of de rechtbank ook over de tegeneis mag oordelen, moest gekeken worden naar de Nederlandse regels voor internationale bevoegdheid, omdat de man zelf buiten de Europese Unie woont. Die regels bepalen dat een rechter die al bevoegd is voor de oorspronkelijke vordering, in beginsel ook bevoegd is voor een daarmee samenhangende tegeneis.
Volgens de rechtbank bestaat die samenhang hier wel degelijk: beide vorderingen draaien in de kern om hetzelfde geschil, namelijk of de man de merken en handelsnamen van Thomassen Energy op onrechtmatige wijze heeft gebruikt. Als twee verschillende rechters over deze met elkaar verweven kwesties zouden oordelen, zou dat volgens de rechtbank het risico op tegenstrijdige uitspraken met zich meebrengen. Om die reden verklaarde de rechtbank zich ook bevoegd om de tegeneis van Thomassen Energy te behandelen.
Omdat de man dit bevoegdheidsverweer verloor, moet hij de proceskosten van Thomassen Energy vergoeden, in totaal € 842. Voor de hoofdzaak zelf bepaalde de rechtbank dat er eerst een mondelinge behandeling komt, waarbij de man in persoon aanwezig moet zijn en Thomassen Energy vertegenwoordigd moet zijn door iemand die goed op de hoogte is van de zaak. Tijdens die zitting kan de rechtbank ook een voorlopig oordeel geven over de inhoud van het geschil en onderzoeken of partijen tot een schikking kunnen komen.
De rechtbank wees de incidentele vordering tot onbevoegdverklaring af en veroordeelde de man tot betaling van € 842 aan proceskosten. De inhoudelijke beoordeling van het merkengeschil zelf moet nog plaatsvinden.
Rechtbank Gelderland · 12 augustus 2026
Civiel Recht Rechtbank verbiedt UP International gelijkende stuiterbal na inbreuk op rechten van Waboba Twee speelgoedbedrijven stonden tegenover elkaar in een kort geding over een stuiterbal die op de maan lijkt. Waboba AB, een Zweeds bedrijf dat zijn Moon Ball wereldwijd verkoopt, stapte naar de rechter omdat UP International, een groothandel in speelgoed gevestigd in Waddinxveen, een vrijwel identieke stuiterbal op de markt bracht. Waboba beriep zich op zijn Europese modelrecht, zijn merkrecht op de naam MOON BALL en zijn auteursrecht.
De Moon Ball van Waboba is een opvallende stuiterbal met een veelhoekige vorm, opgebouwd uit vijf- en zeshoekige vlakken met cirkelvormige uitsparingen in twee maten, zogeheten kraters. Die combinatie roept bewust associaties op met de maan of een ander hemellichaam. UP verkocht onder zijn merk Johntoy een stuiterbal die er vrijwel hetzelfde uitzag, en gebruikte daarvoor namen als 'Moon Ball', 'Rainbow Moon' en 'Bouncing Moon'.
UP probeerde de rechtszaak te winnen door te betogen dat de vorm van de bal volledig technisch bepaald is: de zogenoemde afgeknotte icosaëder zou een wiskundig noodzakelijke constructie zijn voor een goed stuiterende bal. De voorzieningenrechter verwierp dat verweer. UP maakte niet aannemelijk dat juist deze specifieke vorm verantwoordelijk is voor de stuiterefficiëntie. Waboba legde uit dat de stuiterkwaliteit het gevolg is van het gekozen materiaal, niet van de vorm. Bovendien zijn de kraters op de bal, die het maaneffect versterken, los van de icosaëderische geometrie aangebracht en dienen ze een esthetisch doel.
Evenmin slaagde UP erin aan te tonen dat de model niet nieuw zou zijn of geen eigen karakter heeft. UP legde geen enkel eerder model over van een hoekige bal met een vergelijkbare uitstraling, wat het verweer op dit punt krachteloos maakte. De rechtbank oordeelde daarmee dat het modelrecht van Waboba geldig is en een ruime beschermingsomvang toekomt, juist omdat de ontwerper op een opvallende manier afweek van de gewone ronde bolvorm.
Op het vlak van het merkenrecht concludeerde de rechtbank dat UP inbreuk maakt op het woordmerk MOON BALL. Het woord 'moon' is het onderscheidende deel van dat merk: 'ball' is beschrijvend voor een bal, maar 'moon' is dat niet. Toevoegingen als 'epic', 'bouncing' of 'rainbow' veranderen niets wezenlijks aan de gelijkenis met het merk van Waboba. Kinderen en hun ouders, de doelgroep van beide partijen, zullen de kleine naamsverschillen niet snel opmerken. De rechtbank achtte verwarring onder het publiek daardoor voldoende aannemelijk.
Omdat de vorderingen op basis van model- en merkrecht al werden toegewezen, liet de rechtbank de auteursrechtelijke grondslag onbesproken.
UP International moet binnen 48 uur na betekening van het vonnis alle inbreukmakende stuiterballen in de hele Europese Unie uit de handel nemen. Daarnaast moet UP zijn professionele afnemers een terugroepbrief sturen en binnen 21 dagen opgave doen van herkomst en distributiekanalen van de inbreukmakende producten. Bij overtreding verbeurt UP een dwangsom van € 5.000 per dag, of € 100 per verkocht product, met een maximum van € 150.000. UP wordt ook veroordeeld in de proceskosten van Waboba, begroot op € 19.475,65.
Rechtbank Den Haag · 3 juli 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Gedaagde veroordeeld tot betaling van € 3.405,52 aan proceskosten na onrechtmatig overnemen website Een ondernemer die handeldrijft onder een eigen bedrijfsnaam sleepte haar voormalige partner voor de rechter nadat hij de controle had overgenomen over haar domeinnaam, website, hostingomgeving en zakelijke e-mailomgeving. De man had haar de toegang ontzegd en de website offline gehaald, waardoor haar bedrijfsvoering ernstig werd gehinderd.
Nog voordat de zaak inhoudelijk werd behandeld, gaf de gedaagde toe. In de avond van 28 juni 2026 herstelde hij de toegang tot de mailbox en zette hij de website weer online. Een dag later droeg hij ook de domeinnaam over aan de ondernemer. Daarmee verviel de noodzaak voor de inhoudelijke vorderingen, en trok de eiseres die in.
Wat overbleef was een dispuut over de proceskosten. De ondernemer wilde dat haar voormalige partner opdraait voor de volledige kosten van de procedure, omdat die kosten een direct gevolg waren van zijn onrechtmatige handelen. De gedaagde verscheen niet op de zitting, zodat verstek werd verleend.
De voorzieningenrechter oordeelde dat de zaak onder het intellectueel eigendomsrecht valt. De domeinnaam is onlosmakelijk verbonden met de bedrijfsvoering en de handelsnaam van de ondernemer. Omdat het om een intellectuele-eigendomszaak gaat, is een bijzondere wettelijke regeling van toepassing: artikel 1019h van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Op grond daarvan heeft de winnende partij recht op vergoeding van redelijke en evenredige proceskosten door de verliezende partij.
Voor eenvoudige zaken in het intellectuele eigendomsrecht geldt een indicatietarief van maximaal € 7.200. De rechter kwalificeerde deze zaak als eenvoudig, vanwege het beperkte en onbetwiste feitencomplex. De advocaat van de ondernemer rekende € 2.722,50, wat ruim onder het maximumtarief bleef en voldoende was onderbouwd met een factuur en urenspecificatie. Dat bedrag werd toegewezen.
Een vordering voor aanvullende kosten, zoals reistijd en het opstellen van een pleitnota, wees de rechter af. Die kosten waren niet nader gespecificeerd, en bovendien was de zitting kort geweest omdat de gedaagde niet was komen opdagen en er geen pleitnota was opgesteld.
De voorzieningenrechter veroordeelde de gedaagde tot betaling van in totaal € 3.405,52 aan proceskosten, inclusief dagvaardingskosten, griffierecht en advocaatkosten, te voldoen binnen veertien dagen na aanschrijving, vermeerderd met wettelijke rente als betaling uitblijft.
Rechtbank Limburg · 14 juli 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht