Rechter in Amsterdam bevoegd in regres van Achmea na verkeersongeval, ook tegen Letse verzekeraar Op 2 januari 2016 draaide een Letse automobilist in Amsterdam met zijn auto om, door een u-turn te maken, op de weg richting het Centraal Station. Op het moment dat die draai bijna voltooid was, kwam een Nederlandse bestuurder aanrijden. Hij week naar rechts uit en reed daarbij drie voetgangers aan: een Israëlisch echtpaar en een Engelse man. Alle drie raakten gewond, de Engelse man zeer ernstig.
Achmea, de WAM-verzekeraar van de Nederlandse bestuurder, nam de schaderegeling op zich. De schade van de twee Israëlische voetgangers (€ 31.514,23) werd volledig afgewikkeld en door het Nederlands Bureau Motorrijtuigenverzekeraars, als vertegenwoordiger van de Letse verzekeraar, aan Achmea terugbetaald. Met de zwaargewonde Engelsman sloot Achmea op 5 januari 2021 een schikking voor € 2.131.060,91. Dat bedrag wil Achmea nu verhalen op de Letse verzekeraar Baltijas Aprodsinasana Nams AAS (BAN) en op de Letse bestuurder, die in Duitsland woont. Achmea vraagt de rechtbank Amsterdam om vast te stellen dat zij hoofdelijk aansprakelijk zijn voor het ongeval en om hen te veroordelen tot betaling van dat bedrag.
Dit vonnis gaat nog niet over die vordering zelf, maar over een voorvraag: mag de Amsterdamse rechter de zaak wel behandelen? BAN en de bestuurder stellen van niet. Volgens hen is er geen bevoegdheidsregel waarop de Nederlandse rechter kan steunen. Zij voeren aan dat Achmea zelf geen onrechtmatige daad is aangedaan: het ongeval trof de voetgangers, en Achmea betaalde op grond van haar verzekeringsovereenkomst, een contractuele verplichting. Daarnaast stelt BAN dat zij niet bij het ongeval aanwezig was en dat haar verplichtingen voortvloeien uit de verzekeringsovereenkomst met de bestuurder.
De rechtbank toetst de bevoegdheid aan de Brussel I bis-Verordening, de Europese regeling voor internationale bevoegdheid in burgerlijke zaken. De hoofdregel, de rechter van de woonplaats van de gedaagde, helpt Achmea niet, want de gedaagden wonen of zijn gevestigd in Letland en Duitsland. Wel bevat de verordening een bijzondere regel voor verbintenissen uit onrechtmatige daad: dan is ook de rechter bevoegd van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan. Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de EU gaat het daarbij zowel om de plaats waar de schade intrad als om de plaats van de gebeurtenis die de schade veroorzaakte.
De rechtbank oordeelt dat Achmea zich daarop kan beroepen. Haar vordering is een regresvordering: zij verhaalt wat zij heeft betaald op de partij die volgens haar uiteindelijk voor de schade moet opdraaien. Zo'n vordering is afgeleid van de vordering uit onrechtmatige daad, en de aard van die vordering verandert niet doordat een ander haar overneemt of erin treedt. De bijzondere bevoegdheidsregel blijft daarom aan de vordering verbonden. Ook de rechtspraak van het Hof van Justitie sluit hierbij aan: een vordering valt buiten de contractuele sfeer als voor de beoordeling van de verweten gedraging de verzekeringsovereenkomst niet hoeft te worden uitgelegd. Achmea verwijt BAN in de kern dezelfde gedraging als de bestuurder, namelijk het ongeoorloofde manoeuvre in Amsterdam, en niet een schending van de verzekeringsovereenkomst. Dat die gedraging in Amsterdam plaatsvond, is niet in geschil.
Voor de vordering tegen de bestuurder zelf geldt hetzelfde: ook die is een regresvordering die kan aansluiten bij de vordering uit onrechtmatige daad waar zij van is afgeleid. De rechtbank Amsterdam is dus voor beide vorderingen bevoegd.
De rechtbank wijst de vorderingen tot onbevoegdverklaring af. BAN en de bestuurder moeten elk de proceskosten in het incident van Achmea betalen, begroot op € 842,00 per gedaagde. De hoofdzaak gaat verder: BAN en de bestuurder mogen op 23 december 2026 een conclusie van antwoord indienen.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht; Internationaal Privaatrecht Kantonrechter wijst schadeclaim af na nep-handtekening op pakket met medische hulpmiddelen Een gezin besteedde op 12 september 2025 medische hulpmiddelen voor hun minderjarige zoon. De webwinkel liet de bestelling in drie deelleveringen bezorgen door een koeriersbedrijf, onder de voorwaarde dat voor ontvangst werd getekend. Op 16 september 2025 zou het eerste pakket tussen 10:45 en 14:45 uur komen. De ouders waren allebei niet thuis. Om 15.00 uur kregen zij een bericht dat het pakket om 14.59 uur was bezorgd, maar ze hadden niets ontvangen.
De ouders belden dezelfde dag twee keer met de klantenservice van het bezorgbedrijf en lieten de webwinkel weten dat het pakket zoek was. De webwinkel maakte meteen kosteloos een nieuwe bestelling aan, die op 24 september 2025 werd bezorgd. De tweede deellevering was al op 17 september bezorgd. Later bleek via een AVG-verzoek dat op het bezorgformulier een handtekening stond die niet van de ouders was, maar volgens hen van de bezorger zelf. Op 3 november 2025 deden zij aangifte van valsheid in geschrifte.
De ouders stapten naar de kantonrechter in Utrecht, namens zichzelf en namens hun zoon. Ze eisten € 2.452,87 schadevergoeding: € 1.500 voor immateriële schade, € 185,62 voor kosten van contact met het bezorgbedrijf, € 544,50 voor juridische bijstand en € 222,75 voor het doen van aangifte. Daarnaast wilden ze twee verklaringen voor recht dat het bezorgbedrijf onrechtmatig had gehandeld, en een gebod om de valse handtekening uit de administratie te verwijderen. De kantonrechter wees alles af.
De rechter oordeelde dat het bezorgbedrijf zich wel voldoende had ingespannen om het pakket op te sporen. Het deed meteen navraag bij de bezorger en liet hem naar het adres terugkeren. Ook hoefde het bedrijf de ouders niet te informeren over maatregelen om dit in de toekomst te voorkomen. Wel was de bezorger onrechtmatig bezig door zelf te tekenen alsof het pakket was afgeleverd. Het bezorgbedrijf is daarvoor aansprakelijk, omdat het ook aansprakelijk is voor onrechtmatig handelen van een ingeschakelde niet-ondergeschikte (artikel 6:171 BW).
De aansprakelijkheid leidde toch niet tot een schadevergoeding. De zoon had zelf geen schade geleden. Voor de ouders gold dat stress en frustratie geen aantasting van de persoon zijn die recht geeft op immateriële schadevergoeding (artikel 6:106 BW). Zou daar wel recht op bestaan, dan had de rechter het bedrag op € 0 gesteld. Het bezorgbedrijf is alleen aansprakelijk voor de fout van de bezorger, de stress duurde kort omdat er dezelfde dag een oplossing was, en er was geen gevaar voor de gezondheid van de zoon.
De kosten voor contacten en juridische bijstand kwamen niet voor vergoeding in aanmerking, omdat ze zijn gemaakt nadat de oplossing al was gevonden. De aangiftekosten kunnen niet aan de nep-handtekening worden toegerekend, want niemand is verplicht aangifte te doen. De verklaringen voor recht gingen niet door: voor de eerste hebben de ouders en hun zoon geen belang omdat zij geen schade leden, en voor de tweede ontbreekt onrechtmatig handelen. Het gebod tot verwijdering van de handtekening was overbodig, want het bedrijf had die tijdens de procedure al verwijderd.
De kantonrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de ouders hoofdelijk tot betaling van € 1.056,50 aan proceskosten.
Rechtbank Midden-Nederland · 14 oktober 2026
Civiel Recht Verkoper moet € 24.947 betalen voor gestolen Peugeot die hij aan Auto1 verkocht In december 2022 verkocht een man zijn Peugeot 3008 aan autohandelaar Auto1 voor € 26.955. Wat hij niet wist: de auto was gestolen en voorzien van een vals voertuigidentificatienummer (VIN), het chassisnummer waarmee een auto wordt geregistreerd. Dat kwam pas in maart 2024 aan het licht, toen de Franse politie de auto in beslag nam.
Auto1 had de auto in het voorjaar van 2023 doorverkocht aan een Franse autohandelaar, voor € 24.947. Die handelaar verkocht hem weer door aan een klant, die de auto bij de Franse autoriteiten wilde registreren. Dat lukte niet, omdat de auto gestolen bleek. Auto1 moest daarna het koopbedrag aan de Franse handelaar terugbetalen en wilde die schade verhalen op de man die haar de auto had verkocht.
De rechtbank Den Haag stelt vast dat het in de hele keten om dezelfde auto ging: een Peugeot 3008 met een VIN dat eindigde op hetzelfde nummer. Auto1 legde onder meer een verkoopfactuur, een aanvraag tot registratie, een afwijzing door de Franse autoriteiten en een proces-verbaal van de Franse politie over. De verkoper betwistte de juistheid van die stukken niet. Zijn algemene stelling dat de auto ook later gestolen kan zijn, wees de rechtbank af, omdat hij geen concreet scenario schetste waarin dat kon. Daarmee staat vast dat de auto al gestolen was toen hij hem aan Auto1 leverde.
De rechtbank oordeelt dat de verkoper tekortschoot, maar niet op de grond die Auto1 noemde. Artikel 7:17 BW gaat over feitelijke gebreken, zoals technische mankementen. Artikel 7:15 BW verplicht de verkoper een zaak te leveren die vrij is van bijzondere lasten en beperkingen, en een gestolen auto voldoet daar niet aan. Of de algemene voorwaarden of dwaling van toepassing waren, liet de rechtbank daarom onbesproken.
De verkoper stelde dat hem niets te verwijten viel. Hij had de auto in 2022 voor ongeveer € 30.000 contant gekocht van een man in België die zei autohandelaar te zijn, en hij wist niet dat de auto gestolen was. Ook vond hij dat Auto1 als professionele partij het risico moest dragen, omdat zij de auto beter had moeten onderzoeken. De rechtbank volgt dat niet. Voor de koper bestaat op grond van artikel 7:15 BW geen onderzoeksplicht naar bijzondere lasten en beperkingen. De verplichting van de verkoper om een auto zonder zulke lasten te leveren is zo fundamenteel dat het leveren van een gestolen auto voor zijn rekening en risico komt.
Bij de omvang van de schade geeft de rechtbank de verkoper deels gelijk. De schade is niet de € 26.955 die Auto1 betaalde, maar de € 24.947 die zij aan de Franse handelaar heeft moeten terugbetalen. Dat bedrag blijkt uit een creditfactuur, waarvan de juistheid niet werd betwist. De wettelijke rente loopt vanaf 27 februari 2025, de dag waarop de termijn uit de ingebrekestelling van 19 februari 2025 verstreek, en niet vanaf de dag van de koop, zoals Auto1 primair vroeg.
De rechtbank veroordeelt de verkoper tot betaling van € 24.947 aan schadevergoeding, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 27 februari 2025. Daarbovenop moet hij € 1.024,47 aan buitengerechtelijke incassokosten betalen, met wettelijke rente vanaf de dagvaarding, en de proceskosten van € 5.071,08. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Het meer of anders gevorderde, waaronder het restant van het gevorderde bedrag, is afgewezen.
Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst verzoek Wagenborg af om uitspraak over beperkingsfonds zeeschip Delfborg te herzien De eigenaren en de beheerder van het zeeschip Delfborg proberen al jaren hun aansprakelijkheid tegenover de Zweedse kabelbeheerder Baltic Cable te beperken. Daarvoor richtten zij bij de rechtbank Rotterdam een zogeheten beperkingsfonds op: een vast bedrag waaruit schuldeisers worden betaald, zodat de scheepseigenaar niet onbeperkt aansprakelijk is. Over de vraag welke vorderingen op de verdeling van dat fonds horen, ontstond een slepend geschil. Inzet was vooral een vordering van Baltic Cable voor proceskosten die zij in Zweden had gemaakt.
In de verzetprocedure, die Baltic Cable had aangespannen tegen de goedgekeurde verdeling van het fonds, gaf de rechtbank eerst op 18 december 2025 een tussenbeschikking. Daarin schetste zij de mogelijke uitkomsten en gaf zij Baltic Cable de gelegenheid aan te tonen dat zij haar Zweedse proceskostenvordering definitief uit de beperkingsprocedure had teruggenomen. Baltic Cable deed dat, en de scheepszijde mocht daarop reageren. Op 28 juli 2026 stelde de rechtbank in een eindbeschikking de staat van verdeling vast zonder die Zweedse proceskostenvordering. Daarna kondigde Baltic Cable aan dat zij een garantie zou uitwinnen die eerder was afgegeven na een beslag in een procedure in Assen.
De beherend vennoot van de commanditaire vennootschap achter de Delfborg, die vennootschap zelf en rederij Wagenborg Shipping uit Delfzijl vroegen de rechtbank op 19 augustus 2026 om de eindbeschikking te herstellen, te heroverwegen of erop terug te komen. Op 22 augustus 2026 stuurden zij er een e-mail achteraan met een extra grond. Volgens hen was de eindbeschikking een verrassingsbeslissing die afweek van de koers uit de tussenbeschikking, ging de rechtbank buiten het debat tussen partijen, had zij niet beslist op hun bezwaren tegen een aanvullende akte van Baltic Cable en paste zij het verdragsrecht verkeerd toe. Daarnaast verweten zij Baltic Cable misbruik van recht: die zou zowel uitkering uit het fonds hebben gevraagd als hebben geprobeerd onder de garantie te trekken. Baltic Cable bestreed dat alles.
De rechtbank behandelt de gronden een voor een. Een verbetering van een uitspraak is alleen mogelijk bij kennelijke fouten die eenvoudig te herstellen zijn, zoals reken- of schrijffouten. Dat is hier niet aan de orde: de scheepszijde wil een inhoudelijk andere uitkomst. Ook een aanvulling van de beschikking kan niet, want die is alleen bedoeld voor een vergeten onderdeel van het verzochte zelf, niet voor verweren of bezwaren. Bovendien heeft de rechtbank volgens eigen zeggen wel degelijk op die bezwaren beslist, deels uitdrukkelijk en deels impliciet in haar dragende overwegingen.
Terugkomen op de eindbeschikking is volgens de rechtbank uitgesloten. Het Nederlandse procesrecht kent een gesloten stelsel van rechtsmiddelen: na een einduitspraak kan een rechter in dezelfde instantie niet opnieuw beginnen. Dat in deze zaak geen hoger beroep openstaat, verandert dat niet. Van een verrassingsbeslissing is evenmin sprake, omdat de tussenbeschikking de mogelijke routes al uitdrukkelijk had geschetst en beide partijen zich daarover bij akte hebben kunnen uitlaten. De rechtbank noemt het standpunt van de scheepszijde op dit punt onbegrijpelijk.
Ook het verwijt van misbruik van recht slaagt niet. Dat er een procedure in Assen liep en een garantie was afgegeven, was al voor de verzetprocedure bekend. De rechtbank is niet gebleken dat Baltic Cable heeft toegezegd pas onder de garantie te trekken nadat een rechter zich over de Zweedse proceskosten had uitgesproken. De scheepszijde kan die vraag na een eventuele betaling onder de garantie zelf aan de bevoegde rechter voorleggen.
De voorzitter van de kamer die de verzetprocedure behandelde, is inmiddels met pensioen gegaan wegens het bereiken van de leeftijd van 73 jaar en vervangen. De rechtbank vindt dat geen reden voor een nieuwe zitting, omdat de beoordeling van dit verzoek zo beperkt is dat wat op de eerdere zitting is besproken er geen rol in speelt.
De rechtbank wijst het verzoek tot herstel, heroverweging en terugkomen op de beschikking van 28 juli 2026 af. De verdeling van het beperkingsfonds zonder de Zweedse proceskostenvordering van Baltic Cable blijft daarmee staan.
Rechtbank Rotterdam · 29 september 2026
Civiel Recht Rechter ontbindt koop van kasarmaturen en wijst terugbetaling € 441.368,72 toe aan kweker Een kweker van chrysanten bestelde in september 2025 voor haar nieuwe kas armaturen, bedoeld om de planten van kunstlicht te voorzien. De koopsom bedroeg € 1.103.421,86 exclusief btw. De leverancier zou vanaf week 9 van 2026 wekelijks 220 stuks leveren, verdeeld over acht of negen deelleveringen. De kweker betaalde op 1 oktober 2025 de eerste termijn van € 441.368,72 exclusief btw. Toen de factuur voor de tweede termijn eind januari 2026 uitbleef, ging zij op 4 februari 2026 langs bij het kantoor van de leverancier. Daar hoorde zij dat een essentieel onderdeel niet leverbaar was en dat de lampen waarschijnlijk niet op tijd, of helemaal niet, zouden komen.
Op 6 februari 2026 bevestigde een medewerker per e-mail dat de armaturen niet op tijd konden worden geleverd. De bestuurder zei later die dag dat er technische en financiële problemen waren die hij niet vlot kon trekken, en dat de voorschotbetaling niet terugbetaald kon worden omdat zij al was gebruikt voor onderdelen. De advocaat van de kweker stelde de leverancier daarop een termijn van drie dagen. Op 11 februari 2026 bevestigde zij dat de overeenkomst was ontbonden. De kweker kocht vervangende armaturen bij een andere leverancier en hing in de tussentijd eigen lampen om van haar oude kas naar de nieuwbouw. De leverancier is inmiddels failliet verklaard, maar dat had geen gevolgen voor de procedure omdat de zaak al voor vonnis stond.
De rechtbank oordeelt dat de leveringstermijnen fataal waren, dus dat de leverancier ze strikt moest halen. De kweker had de leverancier vanaf de offerteaanvraag haar planning laten weten, en de leverancier wist dat vertraging de afspraken met haar klanten in gevaar bracht. De kweker tekende bovendien pas nadat een medewerker per e-mail had bevestigd dat levering vanaf week 9 zou lukken. De algemene voorwaarden, die levertijden als indicatief beschouwen, zijn daarom op dit punt niet bepalend. Uit de mededelingen van 6 februari 2026 moest de kweker bovendien afleiden dat de leverancier zou tekortschieten. Dat de eerste leverweek nog niet was aangebroken, maakt dat niet uit, want de wet geeft het recht op ontbinding ook vóórdat de levertijd verstreken is als de wederpartij aangeeft niet te zullen nakomen. Een beroep op het beding in de algemene voorwaarden dat ontbinding bij overschrijding van de levertijd uitsluit, wijst de rechtbank af als onaanvaardbaar naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid.
Bij de schadevergoeding komt de leverancier deels weg met haar algemene voorwaarden. De rechtbank vindt dat de kweker die voorwaarden redelijkerwijs kende, onder meer omdat zij eerder werden toegestuurd bij eerdere leveringen, en wijst het beroep op vernietiging af. Daardoor geldt de uitsluiting van gevolgschade. Gederfde opbrengst door een lagere plantdichtheid, de meerkosten voor de vervangende armaturen en de financieringsschade worden afgewezen. De gestelde vertraagde melding van de problemen levert geen opzet of grove schuld op die dat beding opzijzet. Wel toegewezen worden de kosten van ophanghaken (€ 916,89), die de leverancier zelf had geadviseerd, en de arbeidskosten voor het omhangen van de lampen. Die laatste schat de rechtbank op € 34.300 in plaats van de gevorderde € 41.544, omdat onderliggende loongegevens ontbreken. De buitengerechtelijke kosten van € 3.981,84 worden afgewezen omdat de kweker niet heeft aangetoond dat zij daarvoor incassowerkzaamheden verrichtte buiten de voorbereiding van de procedure.
De rechtbank verklaart voor recht dat de overeenkomst rechtsgeldig is ontbonden en veroordeelt de leverancier tot terugbetaling van € 441.368,72 exclusief btw plus wettelijke rente vanaf 2 maart 2026. Daarnaast moet zij € 35.216,89 aan schadevergoeding betalen, eveneens met wettelijke rente vanaf die datum. De proceskosten, begroot op € 14.822,57, komen voor rekening van de leverancier.
Rechtbank Den Haag · 14 oktober 2026
Civiel Recht