Weduwe van overleden gedetineerde krijgt geen inzage in medisch dossier en rapport over zelfdoding Een man van 58 jaar zat een gevangenisstraf van zeven jaar uit voor de handel in en smokkel van cocaïne, toen hij in 2025 levenloos in zijn cel werd aangetroffen. Volgens de lijkschouwer pleegde hij zelfdoding door verhanging. In zijn cel lag een zakje met wit poeder, en in zijn urine werd cocaïne aangetroffen. Zijn weduwe wilde weten wat er voorafgaand aan zijn dood was gebeurd en of de penitentiaire inrichting (PI) iets te verwijten valt.
Ze vroeg de Staat om zijn medisch dossier uit de detentieperiode, het volledige rapport van de interne calamiteitenonderzoekscommissie (CALOC) van de Dienst Justitiële Inrichtingen, het penitentiair dossier en nog enkele andere gegevens. Het medisch dossier hoefde ze ook niet in gedeelten te krijgen, en meer subsidiair vroeg ze het te laten verstrekken aan een onafhankelijke arts. De Staat weigerde. Hij had haar wel de conclusie van het CALOC-onderzoek laten weten: binnen de PI was navolgbaar gehandeld en er was geen nalatigheid die direct tot de zelfdoding had geleid. Het volledige rapport ging naar de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd. Omdat tijdsverloop de herinneringen van getuigen kan doen vervagen, nam de voorzieningenrechter het spoedeisend belang aan en beoordeelde hij de vorderingen inhoudelijk.
Het medisch beroepsgeheim geldt ook na het overlijden van de patiënt. Nabestaanden kunnen alleen inzage krijgen als ze een zwaarwegend belang aannemelijk maken, bijvoorbeeld een vermoeden van een medische fout of van schending van artikel 2 EVRM, de bescherming van het recht op leven. Dat vermoeden moet met concrete aanwijzingen worden onderbouwd. Volgens de voorzieningenrechter is dat hier niet gelukt. De man was in detentie gewaardeerd om zijn gedrag, had geen disciplinaire sancties en geen positieve urinecontroles, en werd gemonitord. Zijn gedragsverandering in de laatste periode, waarbij hij zich terugtrok en minder aan de arbeid deelnam, bleek volgens de Staat samen te hangen met de voorbereiding van zijn hoger beroep. Medewerkers spraken er toen met hem over en maakten afspraken. Ook de weduwe zelf, die intensief contact met hem had, zag de zelfdoding niet aankomen. De zaak verschilt daarmee van een eerder arrest van het gerechtshof Den Haag, waarin een zeer kwetsbare gedetineerde met suïcidale uitlatingen werd overgeplaatst en waarbij alle voorzorgsmaatregelen direct werden afgeschaald.
Voor het CALOC-rapport geldt dat de wetgever het vertrouwelijk intern melden van incidenten in de zorg zwaar laat wegen. Volgens de Hoge Raad (arrest van 10 februari 2023) kan een nabestaande dergelijke interne stukken niet via artikel 194 Rv opvragen, omdat dit de meldingsbereidheid en de kwaliteit van de zorg zou ondermijnen. Gewichtige redenen verzetten zich daarom tegen verstrekking of inzage. Voor het penitentiair dossier geldt dat de Penitentiaire maatregel en de Wet justitiële en strafvorderlijke gegevens exclusief regelen wie gegevens mag krijgen. Nabestaanden die zelf onderzoek willen doen vallen daar niet onder. De vragen uit de vierde vordering had de Staat al ter zitting beantwoord.
De weduwe kan wel gebruikmaken van artikel 7:458b BW, waarmee een onafhankelijke arts kan beoordelen of het weigeren van inzage in het medisch dossier gerechtvaardigd is. De Staat heeft toegezegd daaraan mee te werken. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen af en veroordeelde de weduwe in de proceskosten van de Staat van € 2.101, te betalen binnen veertien dagen.
Rechtbank Den Haag · 9 november 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst klacht af over Maastricht UMC+: AP hoeft niet te handhaven bij vermeende privacyschending Een vrouw uit Limburg is ontevreden over de behandeling die zij krijgt in het Maastricht UMC+ (MUMC). Volgens haar staan er fouten in haar medisch dossier, en die zouden een goede behandeling en een verwijzing in de weg staan. Op 26 februari 2026 diende zij daarom een klacht in bij de Autoriteit Persoonsgegevens (AP). Haar verwijt: het MUMC verwerkt haar persoonsgegevens onrechtmatig en schendt de privacywet AVG. De AP moest dus beslissen of zij tegen het ziekenhuis zou optreden.
De klacht bleef niet bij het begin. De vrouw deed in de maanden daarna 25 aanvullingen. Daarin schreef zij onder meer dat uit de opgevraagde logboeken van het dossier zou blijken dat derden, waaronder het UMCG in Groningen, ongeoorloofd toegang hadden. Het MUMC had al op 25 maart 2026 laten weten dat er geen UMCG-medewerkers in haar dossier waren geweest. Het ziekenhuis had wel het elektronisch patiëntendossier van het UMCG overgenomen, inclusief modellen van rapporten. In latere aanvullingen noemde de vrouw ook een onveilige configuratie van het dossiersysteem, profilering zonder toestemming voor onderzoek en een klacht tegen TNO. Samen vulden klacht en aanvullingen twee ordners.
De AP stuurde op 27 mei 2026 een voortgangsbericht met de mededeling dat afhandeling langer dan drie maanden zou duren. Op 2 juni 2026 stelde de vrouw de AP in gebreke, een formele aanmaning om binnen twee weken te beslissen. Op 26 juni 2026 stelde zij beroep in bij de rechtbank Limburg omdat de AP niet op tijd beslist zou hebben. Die zaak werd doorgestuurd naar de rechtbank Oost-Brabant. De AP nam op 2 oktober 2026 alsnog een besluit: geen handhaving. Daardoor kreeg de vrouw van rechtswege ook beroep tegen dat besluit.
Ook de procesgang zelf speelt een rol in de uitspraak. De vrouw wraakte de rechter op 10 september 2026, wat de wrakingskamer op 14 oktober 2026 afwees. Op de zitting van 15 oktober 2026 legde zij een usb-stick en stukken over, die de rechtbank buiten beschouwing liet wegens strijd met de goede procesorde. De rechtbank constateert dat het procesgedrag van de vrouw is ontspoord en dat zij procedures door elkaar laat lopen, onder meer door veel andere instanties in de cc van haar e-mails mee te nemen. Vragen van de rechter over wat zij wil bereiken en of zij AI heeft gebruikt voor haar processtukken, beantwoordde zij niet. Daarom gaat de rechtbank alleen in op wat bestuursrechtelijk relevant is.
Over het beroep tegen het niet tijdig beslissen is de rechtbank kort. De AP moet een klager binnen drie maanden informeren over de voortgang en daarna binnen een redelijke termijn beslissen. Dat voortgangsbericht kwam er op tijd. Op 2 juni 2026 was de redelijke termijn nog niet verstreken, mede door het grote aantal aanvullingen. De ingebrekestelling was dus te vroeg, en dan is het beroep tegen het uitblijven van een besluit niet-ontvankelijk.
Het besluit van 2 oktober 2026 houdt wel stand. De AP kon op basis van bureauonderzoek niet vaststellen dat er een overtreding was, en nader onderzoek, zoals informatie opvragen en medewerkers interviewen, zou veel capaciteit kosten. De AP zag daarvoor geen aanleiding, omdat de bredere maatschappelijke impact beperkt is en het onderwerp niet past binnen de aandachtspunten voor 2026: massasurveillance, betrouwbare digitale diensten en AI. De vrouw betoogde dat een handhavingsverzoek nooit mag worden afgewezen wegens capaciteitsgebrek. De rechtbank wijst dat af: de AP heeft nog niet vastgesteld dat er een concrete inbreuk is en heeft binnen zijn beleidsruimte gehandeld. E-mails van subsidieverstrekker ZonMw bewijzen volgens de rechtbank geen onrechtmatige gegevensverwerking, en die zien bovendien niet op het MUMC. Ook het argument dat het hele datasysteem niet deugt, brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel.
De rechtbank verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk en het beroep tegen het besluit van 2 oktober 2026 ongegrond. De AP hoeft dus niet tegen het MUMC op te treden. Er is geen proceskostenvergoeding en het griffierecht wordt niet vergoed.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Hof zet cel om in taakstraf voor illegale handel in erectiemiddel Kamagra, mede om zaakduur Jarenlang werden via een netwerk van bedrijven in Nederland illegale erectiemiddelen verkocht, vooral het middel Kamagra, dat sildenafil en tadalafil bevat. Voor die geneesmiddelen was geen handelsvergunning verleend. Een man, geboren in 1964, werd ervan verdacht in de periode van 2 januari 2013 tot en met 29 maart 2018 bij die handel betrokken te zijn geweest. Hij zou de middelen samen met anderen hebben ingevoerd, in voorraad gehad, te koop aangeboden, verkocht en afgeleverd.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023. Die rechtbank had de man veroordeeld tot 28 maanden gevangenisstraf. De advocaat-generaal eiste in hoger beroep 25 maanden. Het hof vernietigde het vonnis en deed de zaak opnieuw.
De verdediging voerde eerst aan dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk moest worden verklaard, omdat de man in Duitsland al was vrijgesproken van illegale handel in geneesmiddelen. Dat zou in strijd zijn met het verbod om iemand twee keer voor hetzelfde feit te vervolgen (ne bis in idem). Het hof verwierp dit. De Duitse zaak ging over een pleegdatum van 12 september 2018, buiten de periode die in Nederland ten laste is gelegd, en over middelen die in de woning van de zoon van de man waren gevonden. Ook was de samenwerking met medeverdachten in Nederland een andere. Dat dezelfde bedrijven in beide zaken voorkwamen, veranderde dat niet.
Een tweede verweer ging over het specialiteitsbeginsel. De man was in Duitsland aangehouden en overgeleverd op grond van een Europees aanhoudingsbevel van 12 juni 2018 dat sprak over de periode vanaf 1 mei 2016. Later is de periode verlengd tot 2013 met een aanvullend bevel. Volgens de verdediging mocht hij alleen worden vervolgd voor de oorspronkelijke periode. Het hof oordeelde dat de verlenging voortkwam uit het politieonderzoek naar hetzelfde feit, zonder dat de aard van het feit veranderde, en dat het opsporingsteam niet eerder van de langere periode wist. Het hof verwierp ook het verweer dat de man niet was gehoord over het aanvullende bevel: de Duitse hoofdofficier van justitie had hem daartoe de gelegenheid gegeven.
Over de rol van de man was het hof duidelijk. Hij bekende dat hij met anderen handelde in Kamagra en dat hij tot 2016 de leiding had. Daarna droeg hij de leiding over aan twee medeverdachten, maar hij bleef verantwoordelijk voor onder meer de inkoop, de voorraad, het personeel, het bedrijfspand, de verzending en het klantcontact. Het hof achtte daarom bewezen dat hij de feiten samen met anderen pleegde.
Bij de strafmaat woog het hof zwaar dat het om professionele handel ging waaraan veel geld werd verdiend. Een onvoorwaardelijke gevangenisstraf was in beginsel passend. Toch koos het hof voor een andere straf. De redelijke termijn is zowel in eerste aanleg als in hoger beroep overschreden, de zaak is inmiddels heel oud en de man heeft zijn leven weer op orde. Hij heeft werk, woont bij zijn partner en is mantelzorger voor haar, en de reclassering schat het recidiverisico laag in. Een gevangenisstraf zou daarom onevenredig zwaar uitpakken. Het hof legde hem een taakstraf van 480 uren op, met 240 dagen hechtenis als die niet wordt verricht, plus een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 1 jaar met een proeftijd van 2 jaren. De tijd die hij in voorarrest zat, gaat af van de taakstraf, tegen twee uren per dag.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht Raad van State herstelt boete van € 40.000 aan restaurant voor loonadministratie van vier koks Een restaurant in Nederland had vier uit China afkomstige koks in dienst, maar hield niet bij hoeveel uren zij werkten. Inspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie konden daardoor niet nagaan of de koks het minimumloon kregen. Ook ontbrak een deugdelijke registratie van hun arbeids- en rusttijden. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde het restaurant daarom twee bestuurlijke boetes op: € 11.250 wegens overtreding van de Arbeidstijdenwet en € 40.000 wegens overtreding van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde in hoger beroep en incidenteel hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 6 augustus 2025. Die rechtbank had de overtredingen bevestigd, maar de boetes gematigd tot € 22.500 voor de Wml en € 7.500 voor de Atw. Over de Atw-boete ging het hof niet meer: de minister was ten onrechte uitgegaan van een middenbedrijf in plaats van een kleinbedrijf. De Wml-boete matigde de rechtbank omdat beide overtredingen met één goed ingerichte administratie hadden kunnen worden voorkomen.
Het restaurant voerde in incidenteel hoger beroep vrijwel dezelfde argumenten aan als eerder. Het wilde de koks als getuigen laten horen en vond dat er sprake was van eendaadse samenloop, waarbij een boete gematigd moet worden. De Afdeling wees dat af. De overtredingen rusten niet op verklaringen van de koks, maar op het ontbreken van een deugdelijke registratie en van bescheiden over de gewerkte uren. Daarom was het horen van de koks niet nodig. Eendaadse samenloop was er evenmin, want de overtredingen komen niet voort uit één fysieke nalatigheid.
In het hoger beroep van de minister kwam alleen de matiging van de Wml-boete aan de orde. Volgens de Afdeling heeft de minister terecht betoogd dat de rechtbank die boete niet had mogen matigen. Dat beide overtredingen een ondeugdelijke administratie als oorzaak hebben, is op zichzelf geen reden voor matiging. De overtreden normen beschermen verschillende belangen en brengen verschillende registratieverplichtingen mee. Door het ontbreken van de administratie valt bovendien niet na te gaan of werknemers zijn benadeeld, en dus ook niet om hen te compenseren. De minister heeft deugdelijk toegelicht dat de boete in verhouding staat tot de aard en ernst van de overtredingen. Het restaurant bracht geen omstandigheden naar voren die de boete onevenredig maken.
De Afdeling verklaart het hoger beroep van de minister gegrond en het incidenteel hoger beroep ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd voor zover die de Wml-boete verlaagde, en het beroep daartegen wordt alsnog ongegrond verklaard. De oorspronkelijke boete van € 40.000 wegens overtreding van de Wml blijft daarmee in stand. De rest van de uitspraak, waaronder de verlaagde Atw-boete van € 7.500, blijft bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Hof legt Kamagra-handelaar 220 uur taakstraf op, 20 uur minder dan de rechtbank Een man uit Friesland richtte in mei 2016 vennootschappen op voor een bekende die handelde in Kamagra, een illegaal erectiemiddel dat de werkzame stoffen sildenafil en tadalafil bevat. Via websites konden klanten de pillen bestellen, en de bestellingen kwamen per post aan. Een pseudokoop van verbalisanten leidde tot onderzoek door de Inspectie voor de Gezondheidszorg, waaruit bleek dat de tabletten die stoffen inderdaad bevatten.
De zaak ligt bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland van 19 januari 2023. De rechtbank veroordeelde de man toen tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden met een proeftijd van 2 jaar en tot een taakstraf van 240 uren. De advocaat-generaal vroeg het hof nu om een voorwaardelijke gevangenisstraf van 5 maanden en een taakstraf van 220 uren.
Volgens het hof was de man meer dan een toeschouwer. Hij richtte de vennootschappen op verzoek van de leidende medeverdachte op, benaderde samen met zijn toenmalige partner een derde om een extra vennootschap voor de handel te openen en hielp vanaf februari of maart 2017 gemiddeld twee keer per week met het inpakken van bestellingen. Uit WhatsApp-berichten bleek ook dat hij met de medeverdachte overlegde over de bedrijfsvoering, onder meer over een verhaal richting ABN AMRO. Zijn raadsvrouw stelde dat het om een ondersteunende rol ging en dat er geen sprake was van medeplegen. Het hof oordeelde dat zijn bijdrage significant was en van voldoende gewicht om te spreken van medeplegen.
Ook het opzet stond voor het hof vast. Dat de man vennootschappen oprichtte terwijl een ander de bedrijfsactiviteiten uitvoerde, vond het hof ongebruikelijk. Hij had bovendien afgesproken dat hij en zijn partner de administratie zouden doen om inzicht te houden in de bedrijven. Daardoor moet hij inzicht hebben gehad in de inkomsten. Het hof nam daarom aan dat hij vanaf de oprichting bewust de aanmerkelijke kans aanvaardde dat via de vennootschappen in Kamagra werd gehandeld. Dat is voorwaardelijk opzet. Het beroep van de verdediging op een kortere periode, vanaf februari 2017, werd daarmee verworpen.
Bij de straf woog het hof zwaar dat de handel professioneel was opgezet, met een bedrijfspand voor opslag en distributie en met afscherming van de identiteiten van de verdachten. Tegelijk woog het mee dat het dossier niet duidelijk maakt welke concrete risico's het gebruik van Kamagra meebrengt. De man heeft geen eerdere veroordelingen voor vergelijkbare feiten, de reclassering schat het recidiverisico laag in, hij werkt als kok en zorgt voor zijn dertienjarige dochter. Ook speelde mee dat de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep is overschreden, waardoor de zaak inmiddels heel oud is.
Het hof vernietigde het vonnis en verklaarde de feiten bewezen: opzettelijk en samen met anderen geneesmiddelen zonder handelsvergunning afleveren, in voorraad hebben, te koop aanbieden en verkopen, in de periode van 15 juni 2016 tot en met 31 januari 2018. Het hof veroordeelde de man tot een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 6 maanden met een proeftijd van 2 jaar en tot een taakstraf van 220 uren, die bij niet naar behoren verrichten wordt vervangen door 110 dagen hechtenis. Verblijf in voorarrest wordt op de taakstraf in mindering gebracht, tegen twee uren per dag.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 10 november 2026
Strafrecht