Rechtbank wijst factuur van € 32.431 voor schoonmaak scheepstank af: toezegging om te betalen niet bewezen Een binnenvaartschip, de Oostzee, liet in 2021 en in 2024 zijn tanks reinigen door Martens Havenontvangstinstallatie Vlissingen. Martens heeft de werkzaamheden nooit betaald gekregen. Het bedrijf stuurde een rekening naar de huidige eigenaar van het schip, een BV uit Vlaardingen, en spande een procedure bij de rechtbank Rotterdam aan. De eigenaar betwistte dat zij kon worden aangesproken en stelde daarnaast zelf schade te hebben geleden, omdat bij de reiniging in 2024 brandstof verloren zou zijn gegaan.
In een eerder tussenvonnis van 8 april 2026 had de rechtbank de zaak al voor een groot deel beslist. De rekening voor het werk uit 2024, ruim € 39.000, lag voor toewijzing gereed. De tegeneis van de eigenaar over de verloren brandstof lag voor afwijzing gereed. Over het werk uit 2021 was nog niets beslist. Daarvoor eiste Martens € 32.431,63, maar de eigenaar had die opdracht niet zelf gegeven. Martens stelde daarom dat een vertegenwoordiger van de eigenaar, de financieel directeur van het concern waartoe de BV behoort, had toegezegd de rekening te zullen betalen. De rechtbank droeg Martens op dat te bewijzen.
Martens liet drie getuigen horen. Zij vertelden over gesprekken in november 2024 en april 2025 op het kantoor in Vlaardingen. Volgens hen zei de financieel directeur dat de rekening zou worden betaald als de verzekeraar het geld had uitgekeerd, en wilde hij dat samen laten gaan met een aanbod om ook de andere tanks te reinigen. Berichten waarin hij dat zou hebben bevestigd, waren automatisch verwijderd. De directeur zelf verklaarde als getuige van de eigenaar dat hij niets had toegezegd. Het geld was volgens hem nooit binnengekomen, omdat de verzekeraar het had verrekend met andere facturen. De BV waar het om ging was een lege vennootschap die zonder geld niet kon betalen.
De rechtbank vond dat Martens niet in de bewijsopdracht is geslaagd. De verklaringen van de getuigen gingen niet verder dan wat zij eerder schriftelijk hadden verklaard. Geen van hen verklaarde met zekerheid dat de directeur namens de eigenaar had toegezegd te betalen, en een van hen wist niet eens welke BV hij bedoelde. Er was dus niets wezenlijks veranderd ten opzichte van de situatie voor de bewijslevering. Zonder vaststaande toezegging ontbreekt ook de grondslag voor betaling op basis van een betalingsafspraak.
De rechtbank wijst de vordering van € 32.431,63 voor het werk uit 2021 daarom af. De eigenaar moet wel de rekening van € 39.146,46 voor het werk uit 2024 betalen, met wettelijke rente vanaf 26 juni 2025. De tegeneis van de eigenaar wordt afgewezen. De eigenaar betaalt daarnaast € 7.859,88 aan proces- en beslagkosten, omdat zij al in het tussenvonnis grotendeels in het ongelijk was gesteld. De kosten van de getuigenverhoren over het werk uit 2021 zijn daarbij niet meegeteld. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Civiel Recht A-G bepleit vernietiging: hof miste motivering bij beroep op exoneratie na brand en ventilatieschade aan scheepskraan Een containerschip van Thome c.s. lag voor reparatie van een kraan bij een scheepswerf op Curaçao. In februari 2022 gingen daar twee dingen mis. Eerst vatte het verpakkingsmateriaal van de nieuwe draailager vlam, waarbij de stofafdichting verbrandde. Tien dagen later werd de giek van de kraan door ventilatie met te hoge luchtdruk, volgens rapporten 5 tot 7 bar, over een lengte van ongeveer twaalf meter vervormd. De werf herstelde de schade en stuurde een rekening van USD 506.991,31 voor het herstel van het ventilatie-incident. Samen met de oorspronkelijke opdracht en het meerwerk kwam dat op USD 896.584,39. De werf beriep zich op een retentierecht, en omdat het schip al verkocht was, betaalden Thome c.s. onder protest. Daarna vorderden zij het bedrag terug als onverschuldigd betaald, met daarnaast vertragingsschade.
Het contract bevatte een exoneratiebeding: de werf is alleen aansprakelijk bij opzet of 'gross negligence', en dan nog tot 25 procent van de prijs. Het gerecht in eerste aanleg wees de vorderingen van Thome c.s. toe. Het Gemeenschappelijk Hof wees ze in hoger beroep af. Het ging uit van de voor de werf meest ongunstige toedracht, maar vond dat daaruit geen grove nalatigheid van personeel of management volgde. Ook zag het geen erkenning van aansprakelijkheid en geen rechtsverwerking. Daartegen kwamen Thome c.s. in cassatie.
De advocaat-generaal bespreekt het middel in drie onderdelen. Klachten dat het hof het beding niet volgens de Haviltex-maatstaf heeft uitgelegd, dat het beding niet ziet op een vordering uit onverschuldigde betaling, en dat het hof is uitgegaan van een onjuiste ervaringsregel over personeel dat met machines werkt, falen volgens hem. Het hof redeneerde vanuit de ondergrens die Thome c.s. zelf hanteerden: het bewust nemen van grote risico's. Ook de ervaringsregel kon het hof meenemen.
Wel slaagt volgens de A-G de motiveringsklacht over rov. 3.8-3.10. Thome c.s. voerden concrete feiten aan: het ventileren met 5 tot 7 bar zonder manometer of procedure, het snijden met een brander in strijd met de instructie om een slijpmachine te gebruiken, het ontbreken van een brandwacht en het ontbreken van veiligheidsprotocollen, terwijl een eerder incident met een opgeblazen kraan op dezelfde werf bekend was. Het hof legt niet uit waarom die feiten, als ze juist zijn, niet kunnen volstaan voor grove nalatigheid. Het blijft aan de oppervlakte met algemene observaties over ervaring en 'hindsight bias'.
Ook het oordeel over erkenning en rechtsverwerking houdt volgens de A-G geen stand. Het hof leest de e-mail van 1 maart 2022 ('Accordingly...') zonder te kijken naar het verzoek van Thome c.s. waarop die antwoordde, namelijk bevestigen dat alle herstelkosten voor de werf zijn. Het betrekt de e-mails van 2 en 4 maart 2022 niet, en beziet het uitblijven van meerwerkopdrachten niet in samenhang met de gang van zaken sinds 25 februari 2022. Een zekere erkenning door de commercial manager van de werf is bovendien niet duidelijk gewogen.
Omdat rov. 3.14 over de beperkende werking van redelijkheid en billijkheid op die eerdere oordelen voortbouwt, kan het ook niet standhouden. Ten overvloede merkt de A-G op dat het hof niet uitlegt waarom er geen wanverhouding is tussen de kosten van het oorspronkelijke werk en van het herstel, en dat omstandigheden als de aansprakelijkheidsverzekering van de werf en het ontbreken van onderhandelingen over het beding niet kenbaar zijn meegewogen.
De conclusie strekt tot vernietiging van het vonnis van 12 augustus 2025 en tot terugwijzing van de zaak.
Parket bij de Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter wijst claim af: inklaring auto Sint Eustatius niet vertraagd door EJL Een vrouw op Sint Eustatius liet haar auto en huisraad vanuit Sint Maarten naar het eiland verschepen. Een groot deel van de huisraad zat in de auto. De auto kwam beschadigd en vervuild aan. Omdat zij haar auto pas dagen na aankomst van het schip kon meenemen, huurde zij zes dagen een vervangende auto. Die kosten wilde zij verhalen op EJL Services BV, het bedrijf dat als lokaal agent van het vrachtschip de inklaring verzorgde.
In deze zaak, die speelt bij het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zittingsplaats Sint Eustatius, vorderde de vrouw USD 35 voor het wassen van haar auto, USD 90 voor de vervangende auto en USD 150 aan buitengerechtelijke kosten. Zij verweet EJL vertraging bij de afhandeling van de inklaring. EJL voerde verweer.
Het Gerecht reconstrueerde de gang van zaken aan de hand van de stukken en wat er op de zitting van 13 oktober 2026 is besproken. De vrouw benaderde EJL op 22 juni 2026. EJL waarschuwde toen dat de douaneprocedure tijd kost en dat zij haar lading mogelijk niet meteen zou krijgen. Omdat zij nog niet op Sint Eustatius stond ingeschreven, gold een tijdelijke procedure: na de aangifte moet de Douane in Bonaire per e-mail een zekerheidstelling (borg) goedkeuren, pas daarna kan de borg worden betaald en volgt de vrijgave.
Op 23 juni leverde de vrouw haar goederen en de volledig beladen auto in Sint Maarten af bij het schip de Orion. Het schip kwam op 24 juni aan op Sint Eustatius. Dezelfde dag wilde zij haar spullen al meenemen, maar EJL legde uit dat eerst de douaneprocedure moest worden doorlopen. Partijen spraken af dat EJL de inklaring op donderdagochtend 25 juni zou doen. EJL deed die ochtend de aangifte en vroeg om 06.49 uur de zekerheidstelling aan bij de Douane in Bonaire. Die bleek wegens een teamdag de hele dag gesloten, wat EJL de vrouw diezelfde middag meldde.
Op vrijdag 26 juni om 07.42 uur gaf de Douane toestemming om de borg te betalen. EJL stuurde om 10.40 uur de factuur naar het Openbaar Lichaam Sint Eustatius, de werkgever van de vrouw die de kosten zou dragen, en naar de vrouw zelf. Zij liet om 12.46 uur via WhatsApp weten dat de factuur al betaald was. Dat klopte niet: het Openbaar Lichaam maakte de USD 9.098,48 pas op 29 juni over. EJL stuurde de borg van USD 6.274,20 direct door aan de Belastingdienst. Om 15.30 uur ontmoetten partijen elkaar in de haven, waar de Douane definitief goedkeurde en de vrouw haar auto meenam.
Volgens het Gerecht kan op grond van deze feiten en chronologie niet worden gezegd dat enige vertraging aan EJL te wijten is. De vordering, die op die verweten vertraging rust, kan daarom niet worden toegewezen.
Het Gerecht wijst de vorderingen af. De vrouw moet de proceskosten van EJL betalen, begroot op USD 535,58, plus USD 138 aan nakosten zonder betekening of USD 222 na betekening van het vonnis, en bij niet-betaling de wettelijke rente vanaf 24 november 2026. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter dwingt RBC bankrelatie met Union Caribe voort te zetten Union Caribe, een geldtransactiebedrijf met vestigingen op Curaçao, Aruba en Sint Maarten, verzorgt internationale overboekingen voor particulieren. Het grootste deel daarvan gaat in US-dollars. Daarvoor is het bedrijf afhankelijk van een US-dollarrekening bij RBC Royal Bank, die zelf een US-dollarrekening aanhoudt bij de Amerikaanse bank Wells Fargo. In maart 2026 zegde RBC de bankrelatie op Sint Maarten op, met ingang van 25 juli 2026. Die opzegging werd niet onderbouwd. De relatie liep daarna gewoon door.
Op 7 oktober 2026 volgde een nieuwe brief, die Union Caribe pas op 20 oktober zag: de US-dollarrekening zou per 16 oktober worden gesloten, omdat de correspondentbank RBC had gevraagd geen US-dollartransacties namens Union Caribe meer te verwerken. Union Caribe stapte naar de rechter in kort geding. Zij stelde dat zij zonder deze rekening haar activiteiten moet staken en dat geen andere bank op Sint Maarten haar als klant wil.
RBC voerde aan dat zij als bank aan antiwitwasregels is gebonden. Zij wees op de omvang van de contante geldstromen, de verificatie van de herkomst van geld, het cliëntonderzoek bij klanten en overboekingen via een ander geldtransactiebedrijf. Volgens RBC had Union Caribe nagelaten een onafhankelijk onderzoek te laten uitvoeren. Daarnaast zou RBC door de instructie van Wells Fargo niet aan de vorderingen kunnen voldoen.
Het Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten gaat uit van de contractsvrijheid van banken, maar die is niet onbegrensd. Banken hebben een maatschappelijke functie en een zorgplicht, en bedrijven hebben een zwaarwegend belang bij een betaalrekening. De rechter weegt daarom het belang van de bank af tegen dat van de klant. Volgens het Gerecht kon RBC de relatie niet opzeggen zonder dat te onderbouwen. De enkele verwijzing naar de instructie van Wells Fargo is onvoldoende, omdat noch die instructie noch de brief van RBC een verdere onderbouwing bevat.
De uitgebreide correspondentie tussen RBC en Union Caribe op Aruba kan RBC niet achteraf in dit kort geding gebruiken. De opzeggingen waren gericht aan Union Caribe op Sint Maarten, over rekeningen op Sint Maarten. RBC had moeten uitleggen waarom de Arubaanse gronden ook daar gelden. Bovendien kon niemand namens RBC tijdens de zitting uitleggen waarom Wells Fargo had verzocht geen transacties meer te verwerken. Die brief was gericht aan de vestiging op Aruba, zodat niet vaststaat dat Wells Fargo ook de transacties van Union Caribe op Sint Maarten wil weigeren. Een onderscheid tussen de US-dollarrekening en de rekening in lokale valuta maakt het Gerecht daarom niet.
Het belang van Union Caribe bij voortzetting weegt zwaarder dan dat van RBC bij beëindiging. Het Gerecht wijst de vordering om de relatie voort te zetten tot een bodemzaak onherroepelijk is beslist of voor een vaste termijn af, omdat zo'n procedure jaren kan duren en RBC in de tussentijd alsnog een grond voor opzegging kan krijgen. Ook de gevraagde dwangsom wijst het Gerecht af, omdat RBC heeft gezegd een vonnis op te volgen.
Het Gerecht beveelt RBC de bankrelatie met Union Caribe op de gebruikelijke voorwaarden en zonder nieuwe beperkingen voort te zetten, of onmiddellijk te herstellen als zij al is beëindigd. RBC moet de proceskosten van Union Caribe betalen, begroot op Cg. 3.000, en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten · 6 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Eigenaar herdershond betaalt € 16.059 na beet in rug en arm van vrouw Op 1 juni 2018 liep een jonge vrouw met haar Jack Russel over het Suideraspad in Amsterdam, toen zij een losse herdershond zag. De eigenaresse van die hond was niet zichtbaar in de buurt. De vrouw tilde haar eigen hond op en liep weg, maar de herdershond kwam op haar af en probeerde de Jack Russel te pakken. Terwijl zij haar hond boven haar hoofd hield, besprong de herdershond haar van achteren, krabde haar rug open en beet haar in de rechterbovenarm. De eigenaresse kwam kort daarna aanrennen om haar hond aan te lijnen. De vrouw werd met een ambulance naar de spoedeisende hulp gebracht, waar de krab- en bijtwonden werden behandeld.
Op 2 juni 2026 daagde zij de eigenaresse voor de kantonrechter in Amsterdam. Ze vroeg om vast te stellen dat de eigenaresse aansprakelijk is en vorderde ruim € 24.500 schadevergoeding, bestaande uit medische kosten, reiskosten, inkomensschade en smartengeld. De eigenaresse, die zonder advocaat procedeerde, voerde drie verweren: de vordering zou verjaard zijn, de vrouw zou zelf schuld hebben omdat zij met het optillen van haar hond de herdershond had uitgelokt, en de hoogte van de schade werd betwist.
De kantonrechter verwierp het beroep op verjaring. Een schadevordering verjaart vijf jaar nadat de benadeelde de schade en de aansprakelijke persoon kent, maar die termijn kan worden gestuit, bijvoorbeeld met een schriftelijke aanmaning. De vrouw had op 25 mei 2023 per e-mail en aangetekende post een brief gestuurd waarin zij haar schade opnieuw vergoed wilde zien. Daarmee begon een nieuwe termijn van vijf jaar, die bij de dagvaarding van 2 juni 2026 nog niet was verstreken. Ook het verweer van eigen schuld werd verworpen. Een eigenaar van een dier is op grond van artikel 6:179 BW aansprakelijk voor de schade die het dier veroorzaakt, ook zonder persoonlijk verwijt. De kantonrechter vond het begrijpelijk dat de vrouw haar hond uit bescherming optilde. Een onbekende getuige, die zijn eigen hond uitliet, had verklaard dat de herdershond op haar afkwam en haar daarna beet. Dat zij de herdershond bewust zou hebben uitgelokt, kon niet worden gezegd. Ook als zij met haar riem had geslagen, wat zij ontkent en wat niet uit de getuigenverklaring blijkt, was daarvan geen eigen schuld te maken.
Bij de schade kwam de kantonrechter op een lager bedrag uit dan gevorderd. De materiële schade is begroot op € 5.059,06. Daarin zit € 1.513,44 aan medische en overige kosten, waarbij de vrouw gemiste rijlessen introk en erkende dat de ambulancekosten al door haar zorgverzekeraar waren vergoed. Verder gaat het om € 305,62 aan reiskosten (1.053,86 kilometer tegen € 0,29), omdat alleen de gereden kilometers onderbouwd waren, en om € 3.240 inkomensschade, die de eigenaresse op de zitting erkende. De vrouw werkte met een nul-urencontract en kon negen maanden niet werken.
Voor het smartengeld sloot de kantonrechter aan bij de Rotterdamse schaal. De posttraumatische stressstoornis (PTSS) van de vrouw woog het zwaarst en werd begroot op € 8.000. De vrouw durfde de eerste jaren niet naar buiten en heeft nog steeds last van herbelevingen. De twee littekens, op haar arm en rug, zijn relatief klein en door kleding te bedekken. Ze werden begroot op € 2.000, waarvan de helft meetelt. Daarnaast hield de kantonrechter rekening met de aanhoudende klachten aan onderrug en rechterheup. Het totale smartengeld kwam daarmee op € 11.000.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de eigenaresse aansprakelijk is voor de schade en veroordeelde haar tot betaling van € 16.059,06, met wettelijke rente vanaf 1 juni 2026, voor zover hoofdsom en rente samen niet boven het gevorderde maximum van € 25.000 uitkomen. Ook moet zij de proceskosten van € 1.391 betalen, uitvoerbaar bij voorraad. Wat meer of anders was gevorderd, is afgewezen.
Rechtbank Amsterdam · 6 november 2026
Civiel Recht