Hoge Raad wijst cassatieberoep af: griffierecht niet betaald, vragen aan EU-Hof geweigerd Een bv uit de belastingzaak die bij het Gerechtshof Amsterdam in het ongelijk was gesteld, ging in cassatie bij de Hoge Raad. Het beroep strandde echter op een formaliteit: het griffierecht, de vergoeding die je moet betalen om een zaak in behandeling te laten nemen, werd niet voldaan. Over de inhoud van het belastinggeschil heeft de Hoge Raad zich daardoor niet uitgelaten.
De Hoge Raad beslist in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 21 april 2026. De griffier schreef de bv op 17 juli 2026 aan met de melding dat griffierecht verschuldigd was, en gaf haar vier weken om te betalen. Die aangetekende brief is volgens de gegevens van PostNL afgehaald op een afhaallocatie. Het geld kwam niet binnen.
Op 20 augustus 2026 kreeg de bv via het digitale dossier alsnog de kans uit te leggen waarom ze niet had betaald. Daarvan maakte ze gebruik met een brief van 16 september 2026. Daarin voerde ze geen verklaring voor het uitblijven van de betaling aan, maar een principieel verweer. Volgens de bv is het onverenigbaar met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte (artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52) dat een cassatieberoep niet-ontvankelijk wordt verklaard als het griffierecht niet vooraf is betaald. Ze stelde dat het Hof van Justitie van de Europese Unie zou oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de heffing vooraf die artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorschrijft. Daarom, zo betoogde de bv, moest de Hoge Raad prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie stellen.
De Hoge Raad volgde dat betoog niet. Wat de bv aanvoerde, geeft volgens hem geen reden om aan te nemen dat zij niet in verzuim was. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag hij geen aanleiding. Hij verwees daarvoor naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij dezelfde vraag uitvoerig had beoordeeld. Omdat het griffierecht niet was betaald, moet het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, van de Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep van de bv niet-ontvankelijk. Een proceskostenveroordeling volgt niet, omdat de Hoge Raad daar geen aanleiding toe ziet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechter: wijkstichting is geen belanghebbende in zaak over dassenraster bij voetbalveld In Overhees, een wijk in Soest, ligt een voetbalclub vlak bij een bosgebied met een dassenburcht. De das foerageert op een van de voetbalvelden en beschadigt het veld. De gemeente Soest, eigenaar van de velden, vroeg daarom op 22 juli 2024 bij de provincie Utrecht een omgevingsvergunning aan voor een flora- en faunaactiviteit: het plaatsen van een dassenraster rondom het veld, zodat de dassen geen schade meer aanrichten.
Gedeputeerde staten van Utrecht verleenden die vergunning op 28 november 2024, geldig tot en met 1 oktober 2028. Stichting Behoud Overhees, die opkomt voor de leefomgeving in de wijk, maakte bezwaar. Op 23 september 2025 verklaarden gedeputeerde staten dat bezwaar gegrond. Zij trokken de vergunning in en verleenden meteen een nieuwe vergunning voor hetzelfde doel, met een aangepaste motivering. Daartegen ging de stichting in beroep bij de rechtbank Midden-Nederland.
Tegen de verwachting van de stichting kwam de rechtbank niet toe aan de vraag of de vergunning terecht was verleend. Bij de voorbereiding van de zitting zag de rechtbank aanleiding om uit zichzelf te onderzoeken of de stichting wel belanghebbende is. Alleen een belanghebbende kan bij de bestuursrechter beroep instellen. De rechtbank vroeg de stichting daarom op 3 september 2026 een overzicht te sturen van haar feitelijke werkzaamheden sinds de oprichting op 30 november 2023. De provincie stelde pas op de zitting van 16 september 2026 dat de stichting geen belanghebbende is. De stichting vond het teleurstellend dat de rechtbank dit zo laat aan de orde stelde.
Voor een rechtspersoon geldt dat het algemene belang dat zij behartigt zowel in haar statuten als in haar feitelijke werkzaamheden terug moet komen. Hoe ruimer de doelstelling, hoe zwaarder de eisen aan de werkzaamheden. De doelstelling van de stichting, het bevorderen van het leefmilieu van Overhees, waaronder behoud en versterking van de aangrenzende natuur en het landschap, vond de rechtbank in orde. Het voetbalveld ligt bovendien binnen het werkgebied.
De werkzaamheden waren het probleem. Over twee jaar bezien noemde de stichting een bewonersbijeenkomst, een kerstkaartenactie, een nieuwsbrief, een informatieavond over grondwater, overleg met de gemeente over de herinrichting van openbaar groen, een bijdrage aan een scoutingactiviteit en een reactie op een concept-omgevingsprogramma over water. Volgens de rechtbank is dat vrij beperkt, zeker bij zo'n ruime doelstelling. Alleen het overleg over het groen aan het Hazepad zou als natuurwerk kunnen tellen, maar daarbij werden boomsoorten gewijzigd met het oog op zonnepanelen, wat vooral de bewoners diende. De informatieavond over grondwater was vooral gericht op wateroverlast voor bewoners. De overige activiteiten zag de rechtbank niet als relevant. Dat de rechtbank niet alleen naar dassenbescherming keek maar naar alle natuurwerkzaamheden in Overhees en omgeving, veranderde daar niets aan.
De rechtbank verklaarde het beroep niet-ontvankelijk. De stichting krijgt haar griffierecht niet terug en geen vergoeding van haar proceskosten. De omgevingsvergunning voor het dassenraster blijft daarmee in stand.
Rechtbank Midden-Nederland · 12 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht Hoge Raad: beroep tegen belastinguitspraak onontvankelijk door onbetaald griffierecht Een bedrijf dat in belastingzaken tot in cassatie wilde procederen, is bij de Hoge Raad niet ontvangen in zijn beroep. De reden was formeel: het verschuldigde griffierecht is niet betaald. De Hoge Raad heeft de inhoud van de belastingzaak daardoor niet beoordeeld.
Het bedrijf, in de uitspraak aangeduid als belanghebbende, ging in cassatie tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026. Dat arrest betrof een reeks zaken met de nummers 25/1217 tot en met 25/1264. Wat het hof in die zaken precies had beslist, blijkt uit het arrest van de Hoge Raad niet.
De griffier van de Hoge Raad wees het bedrijf op 1 juli 2026 per aangetekende brief op het griffierecht en gaf vier weken om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL is de brief afgeleverd op het adres dat het bedrijf zelf had opgegeven. Het griffierecht bleef onbetaald. Op 30 juli 2026 plaatste de griffier daarop een bericht in het digitale dossier, waarin het bedrijf de kans kreeg uit te leggen waarom het niet had betaald. Daarvoor stuurde het bedrijf op 28 augustus 2026 een brief in.
In die brief betoogde het bedrijf dat het niet past bij het recht op een eerlijk proces dat griffierecht vooraf moet worden betaald, op straffe van niet-ontvankelijkheid. Het beriep zich daarvoor op artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen met artikel 52. Volgens het bedrijf zou het Hof van Justitie van de EU oordelen dat het griffierecht pas achteraf mag worden geheven, en alleen als het beroep ongegrond blijkt. Dat zou evenrediger zijn dan de regeling in artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht. De Hoge Raad zou daarom vragen moeten stellen aan het Hof van Justitie.
De Hoge Raad volgde dat niet. Wat het bedrijf aanvoerde, was volgens de Hoge Raad geen reden om aan te nemen dat het niet in verzuim was geweest. Voor het stellen van prejudiciële vragen zag de Hoge Raad geen aanleiding. Daarbij verwees hij naar zijn eerdere arrest van 12 juni 2026, waarin hij dezelfde vraag al had behandeld. Omdat het griffierecht niet was betaald, moest het beroep op grond van artikel 8:41, lid 6, Awb niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk. Hij veroordeelt niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Rechtbank: lager WIA-dagloon na WW-periode is geen discriminatie ten opzichte van ziekengeld Een man die tot september 2021 werkte en daarna een WW-uitkering kreeg, werd in 2022 ziek. Hij ontving eerst ziekengeld, dat werd berekend op zijn WW-dagloon. Toen hij per 4 juli 2024 een loongerelateerde WGA-uitkering kreeg, de uitkering voor gedeeltelijk arbeidsgeschikten, bleek het dagloon dat daarbij hoort veel lager uit te vallen. Het UWV stelde het ongemaximeerde dagloon, het dagloon zonder wettelijk plafond, eerst vast op € 307,84. Dat is veel minder dan het ongemaximeerde dagloon van € 468,39 waarop zijn ziekengeld was gebaseerd.
De man voerde aan dat hij hierdoor ongelijk wordt behandeld ten opzichte van mensen die ziekengeld krijgen. Bij het ziekengeld wordt het dagloon van een zieke WW'er namelijk overgenomen van de WW. Een gelijke regeling ontbreekt in de Wet WIA. Door die achteruitgang in dagloon wordt volgens hem bovendien veel meer van zijn inkomsten gekort op de uitkering. Hij schatte zijn terugval eerst op € 1.300 netto per maand. De rechtbank vond een terugval van € 1.000 netto per maand niet onaannemelijk. Het UWV had na bezwaar het dagloon intussen al verhoogd naar € 336,18, omdat de maand september 2021 zonder loon was gebleven door de achteraf betaalde WW. Dat bleef volgens de man te weinig.
De zaak is behandeld in een beroep tegen die beslissing op bezwaar van 13 augustus 2025. De rechtbank stelt vast dat er een verschil in behandeling bestaat tussen ziekengeld en WIA-uitkering. Zij vindt ook dat het om rechtens vergelijkbare gevallen gaat, onder verwijzing naar een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 30 juli 2024. Beide regelingen compenseren loonderving door ziekte of arbeidsongeschiktheid en kennen bijna gelijkluidende rekenregels.
Tóch is het verschil volgens de rechtbank gerechtvaardigd. Bij sociale zekerheid heeft de wetgever veel ruimte, en alleen een onderscheid zonder redelijke grond is discriminatie. Het ziekengeld is een tijdelijke voorziening van maximaal 104 weken, terwijl de WIA-uitkering blijvend is. Gelijkschakeling heeft bovendien aanzienlijke financiële gevolgen voor de staatskas. Ook is het een bewuste keuze van de besluitgever, die al in 2005 onderscheid maakte tussen de dagloonberekening voor WW en ziekengeld enerzijds en de WIA anderzijds. De brief van de minister van 6 oktober 2023 die de man aanhaalde, ging over loonloze periodes in het refertejaar en niet over het overnemen van het WW-dagloon in de WIA.
Ook het beroep op het evenredigheidsbeginsel faalt. Dat de rekenregel voor mensen met een hoog inkomen tot een forse terugval kan leiden, is geen reden om de regel buiten toepassing te laten, mede omdat het plafond in de formele wet staat. Bijzondere omstandigheden in zijn geval zijn er niet. Hij raakte volgens zijn eigen verklaring op de zitting niet in financiële problemen. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Het dagloon blijft € 336,18. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van proceskosten.
Rechtbank Gelderland · 11 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Hoge Raad: cassatie van BV niet-ontvankelijk door onbetaald griffierecht, geen prejudiciële vragen Een B.V. die een belastinggeschil voor de Hoge Raad wilde brengen, heeft het griffierecht voor het cassatieberoep niet betaald. Daardoor is het beroep niet-ontvankelijk verklaard, zonder dat de Hoge Raad iets zegt over de belastingkwestie zelf. De vennootschap betwistte de verplichting om griffierecht vooraf te betalen en vroeg de Hoge Raad om prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen. Dat verzoek is afgewezen.
De B.V. had cassatieberoep ingesteld tegen een uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 7 april 2026. In die zaak ging het om meerdere samenhangende procedures, aangezien het hof meerdere zaaknummers (25/1270 tot en met 25/1277) in één uitspraak behandelde. De griffier van de Hoge Raad stuurde de vennootschap op 1 juli 2026 een aangetekende brief. Daarin stond dat griffierecht verschuldigd was en dat de B.V. vier weken kreeg om te betalen. Volgens de gegevens van PostNL was de brief afgeleverd op het adres dat de B.V. zelf had opgegeven. Er werd niet betaald.
Op 3 augustus 2026 plaatste de griffier daarom een bericht in het digitale dossier van de B.V., waarin de vennootschap de kans kreeg uit te leggen waarom het griffierecht niet was voldaan. Daarvan maakte de B.V. gebruik met een brief van 28 augustus 2026, die via het webportaal van de Hoge Raad werd ingediend.
In die brief voerde de B.V. aan dat het vooraf moeten betalen van griffierecht, op straffe van niet-ontvankelijkheid, zich niet verhoudt met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, gelezen in samenhang met artikel 52 van dat Handvest. Artikel 47 waarborgt het recht op een doeltreffende voorziening in rechte. Volgens de B.V. zou het Hof van Justitie, als het daarnaar wordt gevraagd, oordelen dat griffierecht pas achteraf mag worden geheven bij een ongegrond beroep. Die werkwijze zou veel evenrediger zijn dan de heffing vooraf die artikel 8:41 van de Algemene wet bestuursrecht voorschrijft. De B.V. vond dat de Hoge Raad daarom verplicht was prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie te stellen.
De Hoge Raad volgt dat niet. Wat de B.V. aanvoert, geeft volgens de Hoge Raad geen reden om aan te nemen dat zij niet in verzuim is geweest bij het niet betalen van het griffierecht. Voor het niet stellen van prejudiciële vragen verwijst de Hoge Raad naar de overwegingen 3.1.3 tot en met 3.4 van zijn arrest van 12 juni 2026, waarin hij over dezelfde kwestie al had geoordeeld. Op grond van artikel 8:41, zesde lid, van de Awb moet het beroep dan niet-ontvankelijk worden verklaard.
De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep van de B.V. niet-ontvankelijk. Er is geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht