Rechtbank legt afkoelingsperiode op voor Audax en Bruna om faillissement te voorkomen De uitgeverij- en drukkerijgroep Audax, met onder meer uitgever Bruna en drukker Betapress, kan haar rekeningen niet meer betalen. Zeven vennootschappen uit de groep hebben op 5 november 2026 een openbare akkoordprocedure buiten faillissement gestart. Daarbij bieden zij hun schuldeisers een akkoord aan, in de hoop een faillissement te voorkomen. Om daarvoor ruimte te krijgen vroegen ze de rechtbank Zeeland-West-Brabant om een afkoelingsperiode van drie maanden. Dat is een periode waarin schuldeisers hun vorderingen niet mogen verhalen en een faillissementsaanvraag wordt stilgelegd.
Volgens Audax is er grote haast bij. De groep kan achterstallige facturen van onder meer leveranciers nu niet betalen, en verschillende leveranciers hebben aangekondigd per direct niet meer te leveren. Ook ligt er bij dezelfde rechtbank een faillissementsaanvraag tegen Bruna. De groep zegt binnen twee maanden een akkoord te zullen aanbieden en wil de komende maanden met leveranciers en andere schuldeisers onderhandelen. Omdat de rechtbank niet op korte termijn over het volledige verzoek kon beslissen, vroeg Audax om een voorlopige afkoelingsperiode in afwachting van de eindbeslissing.
De rechtbank stelde eerst vast dat zij bevoegd is. Het centrum van de voornaamste belangen van de groep ligt in Nederland, en verschillende vennootschappen, waaronder Audax Groep, zijn statutair gevestigd in Gilze. Omdat de zeven bedrijven samen een groep vormen, kan de rechtbank de verzoeken gezamenlijk behandelen.
Omdat de zaak spoedeisend is, verleent de rechtbank bij wijze van tussenbeslissing een voorlopige afkoelingsperiode. Die geldt tot de rechtbank over het verzoek heeft beslist. In die periode kunnen derden alleen met machtiging van de rechtbank verhaal nemen op de goederen van de groep of goederen opeisen die de groep in handen heeft, zolang zij op de hoogte zijn van de afkoelingsperiode of weten dat een akkoord wordt aangeboden. Een lopende faillissementsaanvraag, een verzoek om surseance van betaling of een eigen aangifte wordt geschorst of blijft geschorst.
De rechtbank bepaalt de inhoudelijke behandeling van het verzoek op dinsdag 17 november 2026 om 11:00 uur via een online videoverbinding. Audax moet de datum en het tijdstip bekendmaken aan derden die door de afkoelingsperiode worden geraakt, zoals schuldeisers die faillissement hebben aangevraagd en schuldeisers die een beroep doen op eigendomsvoorbehoud. Zij kunnen zich bij de griffier melden om als belanghebbende te worden aangemerkt en een link voor de zitting te krijgen. Een schriftelijke zienswijze moet uiterlijk op vrijdag 13 november 2026 om 15.00 uur binnen zijn. De rechtbank houdt iedere verdere beslissing aan.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Civiel Recht; Insolventierecht Rechtbank verbeurdverklaart € 227.735 uit kluis van overleden moeder, dochter krijgt geen straf voor schuldwitwassen In een gehuurde kluis lag een bedrag van € 227.735 aan contant geld, grotendeels in coupures van € 100 en € 200. Het geld was van een vrouw die bij leven werd verdacht van witwassen en overleed voordat haar eigen strafzaak was afgerond. Haar dochter erfde de nalatenschap. Daarom stond zij nu zelf terecht, op verdenking van witwassen van dat geldbedrag.
De rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, wees eerst een beroep op de onschuldpresumptie af. De verdediging vond dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk moest zijn. De moeder was bij leven vervolgd, die vervolging eindigde door haar overlijden en haar schuld is dus nooit vastgesteld. Een oordeel dat het geld uit misdrijf komt, zou volgens de verdediging toch neerkomen op een schuldoordeel over haar. De rechtbank zag dat anders. Volgens een recent arrest van de Hoge Raad hoeft de rechter bij witwassen alleen vast te stellen dat het geld als zodanig uit enig misdrijf afkomstig is, en niet of de erflater daar zelf een strafrechtelijk verwijt van kan worden gemaakt.
Over de herkomst van het geld volgde de rechtbank een vast stappenplan voor witwassen zonder bekend misdrijf. Een concreet misdrijf waarmee het geld was verdiend, kwam niet naar voren. Wel was er een vermoeden van witwassen: het ging om een groot contant bedrag, grotendeels in grote coupures, bewaard in een externe kluis, zonder dat uit beroep of bedrijf bleek waarom iemand zoveel contant geld nodig had. De verklaring dat het spaargeld van de moeder was, was maar voor een deel concreet en te controleren. De moeder noemde bovendien wisselende bedragen voor wat zij had opgenomen.
Het Openbaar Ministerie onderzocht die verklaring. Van haar bankrekeningen was sinds 2002 ruim € 50.000 contant opgenomen. In de aangiftes inkomstenbelasting over 2010 tot en met 2021 stond geen contant vermogen of contant inkomen. Nagenoeg alle opgegeven inkomsten kwamen giraal binnen. Bankbiljetten van € 50 van een serie die pas na april 2017 is uitgegeven, vertegenwoordigden € 17.100, terwijl na die datum slechts € 5.200 contant was opgenomen. De rechtbank vond ook vragen te stellen bij een verklaring uit 2005 over € 65.350 dat de moeder bij haar ouders had gestald en contant terugkreeg, onder meer omdat datums niet klopten en een verband met het geld in de kluis ontbrak. Zelfs als alles ten gunste van de verdachte werd aangenomen, bleef ruim € 112.000 over waarvoor geen verifieerbare bron was aangedragen. De rechtbank oordeelde dat het niet anders kan dan dat het volledige bedrag uit enig misdrijf afkomstig is.
De dochter had het geld voorhanden en had het verworven door de nalatenschap op 13 december 2023 beneficiair te aanvaarden en door klaagschriften in te dienen om het beslag op te heffen en het geld aan haar terug te geven. Opzet kon de rechtbank niet bewijzen, dus volgde vrijspraak van opzetwitwassen. Zij had wel redelijkerwijs moeten vermoeden dat het geld uit misdrijf kwam. Het Openbaar Ministerie had haar op 9 oktober 2023 een brief overhandigd dat de nalatenschap mogelijk voorwerpen uit misdrijf bevatte. Zij kende de omvang van het bedrag en wist dat het onderwerp was van een witwasverdenking in de zaak tegen haar moeder. Ook had zij zelf gezien dat er meerdere enveloppen in de kluis lagen. Zo kwam de rechtbank tot schuldwitwassen.
De officieren van justitie eisten een geldboete van € 20.000. De rechtbank legde geen straf op. Zij woog zwaar mee dat de verdachte het geld als erfgename van haar moeder kreeg, dat het strafrechtelijk onderzoek naar haar moeder grote impact op haar had en dat zij nog altijd de gevolgen ervan ondervindt. Zij heeft geen strafblad en de rechtbank begreep dat zij de erfenis aanvaardde omdat afstand doen voelde als een erkenning van de schuld van haar moeder. Een straf diende volgens de rechtbank geen redelijk doel, en met de verbeurdverklaring van het geld werd een bestaande onrechtmatigheid voldoende rechtgezet.
De rechtbank verklaarde schuldwitwassen bewezen, sprak de verdachte vrij van opzetwitwassen, paste artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht toe en legde geen straf of maatregel op. Het in beslag genomen bedrag van € 227.735 werd verbeurdverklaard.
Rechtbank Oost-Brabant · 6 november 2026
Strafrecht Raad van State herstelt boete van € 40.000 aan restaurant voor loonadministratie van vier koks Een restaurant in Nederland had vier uit China afkomstige koks in dienst, maar hield niet bij hoeveel uren zij werkten. Inspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie konden daardoor niet nagaan of de koks het minimumloon kregen. Ook ontbrak een deugdelijke registratie van hun arbeids- en rusttijden. De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde het restaurant daarom twee bestuurlijke boetes op: € 11.250 wegens overtreding van de Arbeidstijdenwet en € 40.000 wegens overtreding van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag.
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde in hoger beroep en incidenteel hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 6 augustus 2025. Die rechtbank had de overtredingen bevestigd, maar de boetes gematigd tot € 22.500 voor de Wml en € 7.500 voor de Atw. Over de Atw-boete ging het hof niet meer: de minister was ten onrechte uitgegaan van een middenbedrijf in plaats van een kleinbedrijf. De Wml-boete matigde de rechtbank omdat beide overtredingen met één goed ingerichte administratie hadden kunnen worden voorkomen.
Het restaurant voerde in incidenteel hoger beroep vrijwel dezelfde argumenten aan als eerder. Het wilde de koks als getuigen laten horen en vond dat er sprake was van eendaadse samenloop, waarbij een boete gematigd moet worden. De Afdeling wees dat af. De overtredingen rusten niet op verklaringen van de koks, maar op het ontbreken van een deugdelijke registratie en van bescheiden over de gewerkte uren. Daarom was het horen van de koks niet nodig. Eendaadse samenloop was er evenmin, want de overtredingen komen niet voort uit één fysieke nalatigheid.
In het hoger beroep van de minister kwam alleen de matiging van de Wml-boete aan de orde. Volgens de Afdeling heeft de minister terecht betoogd dat de rechtbank die boete niet had mogen matigen. Dat beide overtredingen een ondeugdelijke administratie als oorzaak hebben, is op zichzelf geen reden voor matiging. De overtreden normen beschermen verschillende belangen en brengen verschillende registratieverplichtingen mee. Door het ontbreken van de administratie valt bovendien niet na te gaan of werknemers zijn benadeeld, en dus ook niet om hen te compenseren. De minister heeft deugdelijk toegelicht dat de boete in verhouding staat tot de aard en ernst van de overtredingen. Het restaurant bracht geen omstandigheden naar voren die de boete onevenredig maken.
De Afdeling verklaart het hoger beroep van de minister gegrond en het incidenteel hoger beroep ongegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd voor zover die de Wml-boete verlaagde, en het beroep daartegen wordt alsnog ongegrond verklaard. De oorspronkelijke boete van € 40.000 wegens overtreding van de Wml blijft daarmee in stand. De rest van de uitspraak, waaronder de verlaagde Atw-boete van € 7.500, blijft bevestigd. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State bevestigt boete van € 132.750 voor kinderarbeid bij pizzakoeriers Zes kinderen jonger dan zestien jaar bezorgden in oktober 2022 pizza's voor een franchisenemer, zonder toezicht, onder tijdsdruk en op een elektrische fiets. Bij het afrekenen aan de deur droegen ze contant geld bij zich, waardoor ze het risico liepen te worden overvallen. Sommigen werkten ook nog na 21:00 uur. De Arbeidsinspectie stelde in de periode van 29 september tot en met 26 oktober 2022 op 59 momenten kinderarbeid vast.
De minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid legde de ondernemer daarvoor bij besluit van 29 augustus 2023 een boete op. Per overtreding gold een basisbedrag van € 2.000. Dat werd vermenigvuldigd met 0,75 vanwege de bedrijfsgrootte en met 1,5 vanwege de ernst van de overtreding. Bij 59 overtredingen kwam het totaal uit op € 132.750. Het bezwaar van de ondernemer werd bij besluit van 7 maart 2024 ongegrond verklaard.
De zaak lag nu bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 23 april 2025. Die rechtbank had het beroep ongegrond verklaard. De ondernemer voerde aan dat de boete had moeten worden gematigd met 50 of 75 procent wegens verminderde verwijtbaarheid. Hij was een beginnend ondernemer en werd tijdelijk wegens ziekte vervangen door zijn broer. Volgens hem was het totaalbedrag door de optelling van 59 boetes te hoog, zeker nu hij een betalingsregeling had moeten treffen. Ook vond hij een waarschuwing passender en vond hij de verhoging met factor 1,5 onterecht.
De Afdeling wees die argumenten af. De gronden waren grotendeels een herhaling van wat de rechtbank al gemotiveerd had beoordeeld. Een situatie waarin een kind met contant geld over straat moet, is gevaarlijk, en dat maakt de overtreding ernstig. De minister mocht daarom direct een boete opleggen zonder eerst te waarschuwen, en de boete terecht met 1,5 verhogen. Over de vraag of het boetestelsel past bij de eisen die de rechtspraak stelt aan boetes op grond van de Wet arbeid vreemdelingen, hoefde de Afdeling niet te oordelen. Zij zou in deze zaak toch bij de hoogste verwijtbaarheidscategorie uitkomen.
Dat de ondernemer startend was en tijdelijk werd vervangen, maakte zijn verwijtbaarheid volgens de Afdeling niet minder. Hij had niet aannemelijk gemaakt dat dit zo was. De rechtbank zag ook terecht geen reden om het totaalbedrag onevenredig te vinden. De wet staat toe dat voor elke overtreding een boete wordt opgelegd en stelt geen maximum aan de optelling.
Ook de maatregelen die de ondernemer naar eigen zeggen nam, brachten geen verandering. Hij ontsloeg de koeriers onder de zestien de dag na de controle, maar het werknemersreglement dat hij overlegde bevatte alleen afspraken over beschikbaarheid in een app. Daaruit bleek niet dat hij uit eigen beweging en zo snel mogelijk een systeem invoerde dat voorkomt dat jongeren onder de zestien worden ingeroosterd voor koeriersdiensten.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De boete van € 132.750 blijft daarmee in stand. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Hoge Raad vernietigt arresten in pensioenstrijd brandbeveiliger met Bpf Bouw over verplichte aansluiting Een bedrijf voor brandbeveiliging en brandpreventie moet mogelijk toch geen premies afdragen aan de pensioen- en andere fondsen van de bouwsector. Die strijd loopt al sinds 2017. Het bedrijf geeft advies over brandpreventie, verkoopt en onderhoudt blusapparatuur en noodverlichting, en laat bouwkundige brandpreventie uitvoeren door een zustervennootschap die geen eigen personeel heeft. Voor dat werk worden medewerkers van het bedrijf zelf, uitzendkrachten en zzp'ers ingezet.
Bpf Bouw, het Opleidingsfonds en het Aanvullingsfonds vinden dat het bedrijf onder de verplichtstelling voor de bouwnijverheid valt. Zij ontvingen daarover een onderzoeksrapport dat per jaar het aandeel van bouwactiviteiten in de omzet berekende. Volgens dat rapport was dat in 2012 ruim 48 procent, in 2013 bijna 78 procent en in 2014 ruim 75 procent. Het bedrijf trok die conclusie in twijfel en vorderde een verklaring dat het niet onder de bouwregelingen valt, plus terugbetaling van geïnde premies. De fondsen vorderden juist betaling van premies en bijdragen vanaf 1 januari 2013. De kantonrechter gaf het bedrijf gelijk. Het gerechtshof Amsterdam draaide dat om en wees de vorderingen van de fondsen toe, mede op basis van een deskundigenbericht. Volgens de deskundige was in 2014 ruim 54 procent van de loonsom gerelateerd aan 'fase 5', het aanbrengen van brandwerende voorzieningen.
De Hoge Raad oordeelt dat het hof op meerdere punten de fout is ingegaan. Het hof nam aan dat tussen partijen niet in geschil was dat de werkzaamheden in fase 5 bouwactiviteiten zijn. Uit de gedingstukken blijkt echter dat het bedrijf juist primair heeft betoogd dat het aanbrengen van brandwerende voorzieningen helemaal geen bouwactiviteit is, en dat standpunt nooit heeft losgelaten. Het hof ging er verder van uit dat het bedrijf zich alleen beriep op de uitzonderingen voor isolatie en 'overige werken', terwijl het zich ook beriep op de uitzonderingen voor schilderen en afwerken en voor stukadoors- en afbouwbedrijven. Ook was onbegrijpelijk dat partijen het eens zouden zijn dat uitbesteding van fase 5 aan de zustervennootschap er niet toe doet, en dat partijen het eens zouden zijn over het meetellen van de loonsom van ondersteunend personeel. Uit het proces-verbaal en het tweede tussenarrest blijkt dat zij het daarover juist niet eens werden.
Belangrijker is de rechtsregel. De Hoge Raad legt de werkingssfeerbepaling uit volgens de cao-norm, een uitleg naar objectieve maatstaven op basis van de tekst. Daaruit volgt dat per onderneming moet worden beoordeeld of die valt onder de bouwregelingen, en niet voor een hele groep van ondernemingen. Het hof heeft de werkzaamheden van de zustervennootschap meegeteld bij de vraag of het bedrijf zelf overwegend bouwactiviteiten verricht. Dat berust op een onjuiste rechtsopvatting, of is in elk geval onbegrijpelijk. Ook sprak het hof het bedrijf in het eindarrest ten onrechte aan als dochteronderneming, terwijl het eerder had vastgesteld dat het om een zusteronderneming gaat.
Eén klacht van het bedrijf faalt. Het bedrijf betoogde dat de loonsommen van de uitzonderingsgebieden in de werkingssfeerbepaling, zoals isolatie en schilderwerk, bij elkaar moeten worden opgeteld om te beoordelen of het bedrijf overwegend op die gebieden werkt. De Hoge Raad wijst dat af. De vergelijking van de verloonde bedragen moet voor elk gebied afzonderlijk worden gemaakt. Anders zouden werknemers onder geen enkele bedrijfstakregeling kunnen vallen, de zogeheten witte vlekken, wat het verplichtstellingsbesluit juist wil voorkomen.
De Hoge Raad vernietigt de drie arresten van het hof Amsterdam, verwijst de zaak naar het gerechtshof Den Haag voor verdere behandeling en veroordeelt de drie bouwfondsen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op € 8.627,40 aan verschotten en € 2.600 aan salaris.
Hoge Raad · 13 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht