Curaçaose rechter stopt sloop door stichting rond woningen op landgoed Zeegening Twee vrouwen wonen al tientallen jaren in twee huizen op het terrein Zeegening op Curaçao. In juli 2026 haalde een stichting zonder hun toestemming de omheining, de poort en de brievenbus rond hun woningen weg. Daarna legde ze een wal van puin aan voor hun huizen, waardoor de toegang tot de woningen veranderde. De vrouwen vroegen de rechter in een kort geding, een spoedprocedure, om de werkzaamheden te laten stoppen en de schade te laten herstellen.
De stichting is door het gerecht aangesteld als vereffenaar, dus als beheerder die de zaken regelt, van de onbeheerde nalatenschap van een man die in 1928 overleed. Tot die nalatenschap behoort Zeegening, een terrein van 330.000 vierkante meter. De stichting liet een verkavelingsplan opstellen, dat de overheid goedkeurde, en begon met het kaalschrapen van een groot deel van het terrein om kavels te kunnen verkopen. Volgens de vrouwen zijn zij door verjaring eigenaar geworden van het stuk grond waarop hun huizen staan. De stichting betwist dat.
De rechter ging in de kern mee met de vrouwen. Als vereffenaar mocht de stichting wel werken aan de uitvoering van haar plan, maar niet eigenmachtig een einde maken aan het bezit dat anderen uitoefenen, zeker niet na protest en met eigendomsaanspraken in het spel. Het vereffenaarschap en het goedgekeurde verkavelingsplan kunnen volgens de rechter geen afbreuk doen aan eigendom dat eventueel is verkregen. Ze laten ook onverlet dat rekening moet worden gehouden met serieuze aanspraken op voortgezet gebruik. Het weghalen van de omheining, de poort en de brievenbus was daarom onrechtmatig.
Of de vrouwen echt eigenaar zijn geworden door verjaring, liet de rechter nadrukkelijk open. Dat hoeft in een kort geding niet te worden vastgesteld. Wel nam hij aan dat zij na tientallen jaren bewoning als 'gebruiker' kunnen worden aangemerkt in de zin van de artikelen 3:200a en verder van het Burgerlijk Wetboek. Op grond daarvan zouden zij in een aparte procedure in aanmerking kunnen komen voor toekenning van een deel van de grond die zij gebruiken. De stichting had de bestaande situatie moeten respecteren zolang daarover geen duidelijkheid bestond.
De rechter gebruikte voor zijn beslissing een stuk van 4.079 vierkante meter, zoals aangegeven op een situatieschets van de vrouwen. Voor het andere stuk van 2.451 vierkante meter dat de vrouwen ook wilden beschermen, was onvoldoende gebleken dat zij het daadwerkelijk in bezit hadden. Dat deel van de vorderingen wees hij af.
Op de zitting had de stichting verzekerd dat zij de woningen verder met rust zou laten. Volgens de rechter nam dat het belang van de vrouwen bij een verbod niet weg, gelet op wat er eerder was gebeurd. Ook stelde de rechter op 8 oktober 2026 aan beide partijen een minnelijke oplossing voor: de stichting zou meewerken aan het op naam stellen van de percelen, de vrouwen zouden de kosten dragen en daarna geen bodemprocedures voeren. Daarover is in dit vonnis niets beslist.
De rechter beveelt de stichting om met onmiddellijke ingang alle bouw-, sloop-, graaf-, egalisatie- en verkavelingswerkzaamheden te staken op het stuk van 4.079 vierkante meter, op straffe van een dwangsom van Cg 5.000 per overtreding met een maximum van Cg 50.000. Binnen een maand moet de stichting de puinwal voor de woningen verwijderen, op straffe van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. Binnen drie maanden moet zij de afrastering en afscherming, voor zover redelijkerwijs mogelijk, terugbrengen in een staat die lijkt op die van voor de verwijdering, met dezelfde dwangsom van Cg 100 per dag tot maximaal Cg 10.000. De stichting wordt veroordeeld in de proceskosten, waaronder Cg 1.500 gemachtigdensalaris, en de vrouwen mogen kosteloos procederen. Het meer of anders gevorderde is afgewezen en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 22 oktober 2026
Civiel Recht Hoge Raad: verjaarde vordering na uit elkaar gaan niet te verrekenen met overbedelingsschuld van huis Twee mensen kochten samen een huis in Gelderland. Het huis werd op 2 februari 2017 aan hen geleverd, ieder voor de onverdeelde helft. De koopprijs bedroeg € 271.768,69. De man betaalde daarvan € 101.618,69 uit eigen middelen; de rest van € 170.150 werd gefinancierd met een hypotheek waarvoor beiden hoofdelijk aansprakelijk zijn. Toen hun relatie in elk geval in augustus 2022 was geëindigd, bleef de man in het huis wonen. De vrouw wilde het huis verkopen, de man wilde het juist overnemen.
In de procedure over de verdeling vorderde de vrouw dat het huis aan een derde wordt verkocht en dat de man daaraan meewerkt. De man vroeg in reconventie om toedeling van het huis aan hem, onder overname van de hypotheekschuld en met ontslag van de vrouw uit haar hoofdelijke aansprakelijkheid. Ook wilde hij dat het bedrag dat hij aan de vrouw moet betalen voor de overbedeling, wordt verminderd met wat hij bij de aankoop méér had betaald dan zijn helft. De rechtbank Gelderland wees het huis aan de man toe en bepaalde dat beiden de helft van de overwaarde krijgen, zonder verrekening.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelde anders. Het hof vond dat de man door zijn extra betaling een vordering van € 50.809,35 op de vrouw had gekregen. Die vordering was volgens het hof wel verjaard, omdat de man pas op 22 augustus 2022 om betaling vroeg, meer dan vijf jaar na de levering van het huis. Toch mocht de man van het hof dat bedrag verrekenen met wat hij de vrouw moet betalen voor haar helft van de overwaarde, als hij het huis zou overnemen. Het hof baseerde dat op artikel 6:131 lid 1 BW, dat bepaalt dat de bevoegdheid tot verrekening niet eindigt door verjaring.
De vrouw ging in cassatie. Zij klaagde dat het hof die bepaling verkeerd had uitgelegd. De Hoge Raad geeft haar gelijk. Artikel 6:131 lid 1 BW laat een bestaande verrekeningsbevoegdheid voortbestaan nadat een vordering verjaart. Maar de bepaling geeft geen recht om een vordering die al is verjaard te verrekenen met een schuld die pas daarna is ontstaan. Dan geldt gewoon het vereiste uit artikel 6:127 lid 2 BW: wie wil verrekenen, moet zijn eigen vordering kunnen afdwingen. In deze zaak was de vordering van de man verjaard vóórdat de vrouw een vordering op hem kreeg wegens overbedeling. De man kon dus niet meer verrekenen, en het oordeel van het hof was onjuist.
De man had onder voorwaarde ook zelf incidenteel cassatieberoep ingesteld, tegen het oordeel dat zijn vordering was verjaard. Omdat het hoofdberoep slaagt, is aan die voorwaarde voldaan en beoordeelt de Hoge Raad dit beroep alsnog. Het beroep is niet geslaagd. De man had in de feitelijke instanties niet aangevoerd dat zijn vordering pas bij het einde van de relatie opeisbaar werd, en evenmin dat het een vordering na onbepaalde tijd was. Hij was er zelf van uitgegaan dat de vordering in februari 2017 opeisbaar was. Zijn verweer was dat het beroep op verjaring onaanvaardbaar was, omdat de termijn maar een paar maanden was overschreden. Het hof wees dat argument af, en volgens de Hoge Raad is dat oordeel niet onjuist of onbegrijpelijk. Verjaring is dwingend recht, en de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid moet daar zeer terughoudend op worden toegepast. De overige klachten verwerpt de Hoge Raad zonder nadere motivering.
De Hoge Raad vernietigt het arrest van het hof van 20 mei 2025 en verwijst de zaak naar het gerechtshof 's-Hertogenbosch, dat de verdeling opnieuw moet beoordelen. Het incidentele beroep van de man wordt verworpen. De proceskosten in cassatie worden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Hoge Raad · 6 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Kantonrechter zet zoon af als bewindvoerder over moeder: auto, schenkingen en debetrente Een vrouw die sinds 2015 in een rolstoel zit en haar financiën niet meer zelf kan regelen, had haar zoon als bewindvoerder. Hij beheerde haar vermogen sinds 1 januari 2016. Dat vermogen was aanzienlijk: eind 2020 stond er ruim € 688.000 op haar bankrekeningen. De kantonrechter van de rechtbank Limburg concludeert dat de zoon zijn taak niet goed heeft uitgevoerd en ontslaat hem ambtshalve.
Aanleiding voor de zitting waren vragen van de griffie over de jaarlijkse rekening en verantwoording over 2022 en 2023. De bewindvoerder had hoge bedragen aan zichzelf overgemaakt. Zo ging in 2022 € 65.800 naar zijn eigen rekening en in 2023 € 110.100, buiten de schenkingen om. De kantonrechter had hem op 3 juni 2021, 12 juli 2022 en 9 juni 2023 toestemming gegeven om telkens € 80.000 te schenken aan zichzelf en aan zijn broer. De broer kreeg zijn schenkingen echter pas veel later, of in het geval van de tweede schenking pas op 27 en 28 oktober 2026, kort voor de zitting. Waarom de bewindvoerder zichzelf wel kon betalen maar zijn broer niet, kon hij niet uitleggen. Zijn verklaring dat sommige rekeningen niet toegankelijk waren, vond de kantonrechter onwaar. Al bladerend door de afschriften van 2021 vond de rechter bovendien ongeveer € 8.000 dat zonder machtiging naar de bewindvoerder was gegaan. Ook in 2024 en 2025 maakte hij bedragen aan zichzelf over, terwijl er na 2023 geen machtigingen meer waren. Hooguit een restant van € 6.560,72 had hij nog mogen opnemen.
Ook de auto leidde tot kritiek. Kort nadat hij het bewind had aangevraagd, zette de bewindvoerder een auto op zijn eigen naam. Die staat wel als bezitting van zijn moeder in de rekeningen. De moeder kon zich op dat moment niet uitdrukken en heeft nooit een rijbewijs gehad. Toch werden verzekering, motorrijtuigenbelasting, onderhoud en brandstof uit haar vermogen betaald, gemiddeld bijna € 3.000 per jaar. Volgens de kantonrechter had de bewindvoerder de auto moeten verkopen en voor ziekenhuisritten een taxi kunnen nemen, of zijn eigen auto kunnen gebruiken met een reiskostenvergoeding.
Daarnaast tikte de kantonrechter de bewindvoerder op andere punten aan. In 2021 en 2022 stond debetrente op de verantwoording, terwijl het saldo ruim positief was en hij de post niet kon verklaren. De verzekeringen bleven na de verkoop van het huis in 2020 anderhalf jaar doorlopen en stegen zelfs van € 823 in 2019 naar € 2.353 in 2021. Verder werd van haar rekening de huur betaald van een cv-ketel in het huis waar de zoon zelf woont, terwijl zijn moeder in een verzorgingshuis woont.
De kantonrechter ontslaat de zoon met ingang van 13 november 2026 en benoemt Samen in Bewind B.V. als opvolgend bewindvoerder. Die moet onderzoeken of de moeder schade heeft geleden en hoeveel, en daarover binnen vier maanden verslag doen. De zoon moet binnen 14 dagen alle bedragen die hij sinds 1 januari 2024 aan zichzelf heeft overgemaakt terugstorten, behalve € 6.560,72. Ook moet hij afschriften verstrekken en de autosleutels, de kentekencard en de tenaamstellingscode overhandigen. Zijn verzoek om de auto voor € 6.000 aan een autobedrijf te mogen verkopen wijst de rechter af, omdat de ANWB-koerslijst € 7.750 aangeeft. De opvolger mag de auto verkopen voor elk bedrag boven € 7.000.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank wijst claim van € 567.608 af en laat man ruim € 72.000 betalen na ontruiming woning Een man die zijn leven lang in het ouderlijk huis in de buurt van Utrecht woonde, wilde geld zien van de erfgenamen van zijn overleden zus. Het huis was eerst van zijn ouders en kwam uiteindelijk bij zijn zus terecht. Volgens de man waren er afspraken gemaakt dat hij ten minste € 150.000 zou krijgen als het huis werd verkocht of geleverd aan een ander. Daarnaast wilde hij € 417.608 terug, omdat hij zelf in het huis had geïnvesteerd. Hij had onder meer een tuinhuis, een serre en een werkplaats met berging op het erf laten bouwen. Om zijn claims veilig te stellen liet hij op 26 januari 2026 beslag leggen op de woning.
De rechtbank Midden-Nederland oordeelt dat de man zijn verhaal niet heeft onderbouwd. Voor de € 150.000 verwees hij naar een kort geding uit 2006, waarin de voorzieningenrechter had overwogen dat zijn zus en broer verklaarden dat zo'n vergoeding was afgesproken. De rechtbank hecht daar geen waarde aan. Een kort geding levert maar een voorlopig oordeel op, de overweging werd bovendien 'ten overvloede' gegeven en het geschil ging toen over iets anders, namelijk of de man de woning moest verlaten. Afspraken op papier zijn er niet, terwijl de afspraak uit 1996 over het gebruik van het huis wel schriftelijk is vastgelegd. Ook in de administratie van de overleden zus is niets gevonden dat op een extra afspraak wijst.
Ook de claim van € 417.608 sneuvelt. Voor ongerechtvaardigde verrijking moet het huis meer waard zijn geworden door de investeringen, en daar heeft de man niets over gesteld, bijvoorbeeld met een taxatierapport. De erfgenamen brachten juist een keuringsrapport en een offerte van een saneringsbedrijf in, waaruit blijkt dat de toevoegingen de waarde van het huis verlagen. Dat hem het huis ooit zou zijn beloofd, blijkt nergens uit. Wanprestatie vereist een overeenkomst, en die is er volgens de rechtbank niet. De man zei zelf dat hij ervan uitging altijd te mogen blijven wonen, wat eerder op vertrouwen lijkt te berusten dan op afspraken.
De erfgenamen kregen in hun tegenvorderingen grotendeels gelijk. De man had na een kort geding van 27 november 2024 meer dan twaalf maanden om het huis te verlaten, maar deed dat niet. Het huis werd op 29 januari 2026 met de sterke arm ontruimd. Hij moet de ontruimingskosten van € 2.193,79 betalen en € 1.000 voor het verwijderen van achtergelaten spullen. Zijn verwijt dat zijn vorige advocaat ten onrechte niet in hoger beroep ging tegen dat kortgedingvonnis, wijst de rechtbank af: niets wijst erop dat hij daartoe opdracht gaf. Ook moet hij € 69.450 betalen voor herstel en sanering van het huis, waar onder meer olieopslagtanks stonden en de elektriciteit en installaties niet werkten. Dat bedrag was onderbouwd met het keuringsrapport en de man betwistte het zelf niet.
De erfgenamen wilden ook de spullen terug die de man uit het huis zou hebben meegenomen, of anders € 10.000. Dat wijst de rechtbank af. Wie een zaak terugvordert, moet aantonen eigenaar te zijn, en foto's van lege plekken in het huis zijn daarvoor onvoldoende. Het bedrag van € 10.000 was niet onderbouwd.
Het beslag op de woning is volgens de rechtbank ten onrechte gelegd, omdat de man geen vorderingen heeft. De erfgenamen konden het huis door het beslag niet verkopen en hadden daardoor extra kosten. De rechtbank heft het beslag op en wijst een schadevergoeding toe van € 1.625,52 per maand vanaf 26 januari 2026 tot de datum van het vonnis. De man betwistte dat bedrag niet.
De rechtbank wijst alle vorderingen van de man af en veroordeelt hem in de proceskosten van de erfgenamen, in totaal € 10.397 in conventie en € 3.871 in reconventie. Naast de ontruimings- en verwijderingskosten en de herstelkosten van € 69.450 moet hij de maandelijkse schadevergoeding voor het beslag betalen. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Media Markt moet € 775.458 schade betalen na abrupt beëindigen kabelcontract met Mondeno Twintig jaar lang leverde Mondeno kabels en accessoires aan de winkels van Media Markt. Het bedrijf vulde wekelijks de schappen aan, hield daarvoor een voorraad aan en had personeel en magazijnruimte om de klant te bedienen. Eind 2018 en begin 2019 spraken beide bedrijven een nieuwe samenwerking af. Daarbij zou Media Markt kabels bij twee leveranciers inkopen: Mondeno en een tweede partij, HAMA. In november 2020 liet Media Markt weten dat het deel van het assortiment dat aan Mondeno was toegezegd toch naar HAMA ging. Daarna kocht Media Markt nog maar heel beperkt bij Mondeno.
Dat Media Markt daarmee tekortschoot, staat al vast. Het gerechtshof Den Haag oordeelde op 27 augustus 2024 dat Media Markt de afspraken niet is nagekomen en de schade van Mondeno moet vergoeden. Geen van beide partijen ging in cassatie, dus die uitspraak staat. In deze vervolgprocedure, een zogeheten schadestaatprocedure, ging het alleen nog om de hoogte van de schade. Mondeno eiste uiteindelijk € 3.246.414, inclusief rente. Dat bedrag ging uit van een samenwerking van in beginsel drie jaar vanaf april 2020.
Media Markt stelde dat de overeenkomst opzegbaar was en dat de schade hooguit de drie maanden opzegtermijn uit haar algemene voorwaarden zou beslaan. De rechtbank Rotterdam gaf Media Markt op twee punten gelijk. De overeenkomst was opzegbaar: twee professionele bedrijven mogen in algemene bepalingen afspreken dat een overeenkomst voor bepaalde tijd kan worden opgezegd, ook als daarover niet is onderhandeld. En Media Markt had de overeenkomst in november 2020 ook daadwerkelijk opgezegd. Het bericht dat de kabels naar HAMA gingen, betekende onmiskenbaar dat Media Markt de afspraken niet zou uitvoeren. Dat dit niet per aangetekende brief gebeurde, deed daar niet aan af.
Over de lengte van de opzegtermijn oordeelde de rechtbank anders dan Media Markt. Een beroep op een opzegtermijn van drie maanden was onder de omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar. De rechtbank woog onder meer mee dat de bedrijven 21 jaar zaken met elkaar deden en dat Media Markt een belangrijke klant was. Mondeno had verplichtingen aangegaan voor personeel, magazijn en voorraad. Media Markt had in 2018 en 2019 zelf een langdurige samenwerking in het vooruitzicht gesteld. Bovendien lag de reden voor de opzegging in commerciële afwegingen en niet in klachten over Mondeno. Daarom had Media Markt een opzegtermijn van twaalf maanden in acht moeten nemen, tot 1 december 2021. Het eerdere standpunt van Mondeno dat zes maanden redelijk zou zijn, stond daaraan niet in de weg.
De schade is daarmee de gemiste nettomarge over januari tot en met november 2021. December 2020 telt niet mee, omdat Media Markt toen nog ongeveer evenveel bij Mondeno kocht als zonder coronacrisis te verwachten was. De rechtbank rekende vervolgens met de cijfers van Mondeno, op enkele punten gecorrigeerd. De historische omzetcijfers en de uitbreiding naar meer winkels nam ze over, omdat Media Markt die onvoldoende gemotiveerd had betwist. Een afslag van 30 procent paste ze niet toe. De verhoging van de omzet door vrijgevallen assortiment van andere leveranciers wees ze af, omdat Mondeno die onvoldoende had onderbouwd. Wel trok ze 7,5 procent af voor de coronacrisis. De omzet over de elf maanden kwam zo op € 2.560.887, waarvan € 133.030 aan latere afname door Media Markt werd afgetrokken. Over de resterende gemiste omzet van € 2.427.587 hanteerde de rechtbank een nettomarge van 31,94 procent, het gemiddelde van de percentages van beide partijen. Het beroep van Media Markt op de schadebeperkingsplicht van Mondeno slaagde niet.
De rechtbank veroordeelt Media Markt tot betaling van € 775.458, met wettelijke rente vanaf 1 december 2021. Eerder dan die datum kon de rente niet ingaan, omdat de schade pas tot en met november 2021 werd geleden. Media Markt moet ook de proceskosten van € 20.089,94 betalen, plus wettelijke rente als zij die niet binnen veertien dagen voldoet. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad. Het meer of anders gevorderde is afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht