Rechter wijst eis af van opdrachtgever die aannemer wil ontbinden na vertraagde verbouwing van € 165.000 Een man liet zijn huis renoveren en vergroten door een aannemer, voor een aanneemsom van € 165.004. De werkzaamheden begonnen op 16 maart 2026 en volgens het werkschema zouden ze op 31 juli 2026 klaar zijn. Dat lukte niet. Het werk is nog niet af en de man woont met zijn gezin in een woning die volgens hem niet geschikt is voor bewoning. Sinds 19 augustus 2026 mag de aannemer het huis niet meer in. De opdrachtgever liet het uitgevoerde werk keuren door de Keuringsdienst van Wonen, die op 4 september 2026 een rapport uitbracht. Op 1 september 2026 stelde hij de aannemer in gebreke, met een termijn van tien dagen.
In kort geding vorderde de man dat de overeenkomst wordt ontbonden en dat hij de herstelwerkzaamheden zelf mag laten uitvoeren op kosten van de aannemer. Ook wilde hij dat de aannemer herstelkosten van € 120.650 betaalt, een voorschot van € 80.108,05 op nog niet uitgevoerd werk en de kosten van het rapport (€ 2.270). Subsidiair vroeg hij vervangende schadevergoeding. De voorzieningenrechter erkent dat de man een spoedeisend belang heeft: het huis is blootgesteld aan het weer en de winter komt eraan. Dat er nog ongeveer € 20.000 van de aanneemsom openstaat, verandert daar niets aan, want dat geld is juist bestemd voor de aannemer als het werk wordt voortgezet.
De vorderingen sneuvelen op de inhoud. Een verklaring voor recht over de rechtsverhouding tussen partijen is in kort geding niet toegestaan, en ook ontbinding van een overeenkomst kan de voorzieningenrechter niet uitspreken, omdat dat de rechtstoestand wijzigt. De man had nog een andere grondslag: de wet laat ontbinding toe als al vóór oplevering waarschijnlijk is dat het werk niet op tijd of niet behoorlijk wordt opgeleverd. Ook dat is volgens de rechter niet aannemelijk gemaakt.
De man stelde dat 31 juli 2026 een fatale termijn was, zodat de aannemer zonder ingebrekestelling in verzuim raakte. De rechter volgt hem daar niet in. De data uit het werkschema zijn niet zonder meer een afgesproken uiterste datum. Het ging om een ingrijpende renovatie van 4,5 maanden, waarbij vertraging niet ongewoon is. Bovendien kwam er meerwerk bij en lag het werk in mei en juni enkele weken stil omdat betalingen uitbleven, zo voerde de aannemer aan. Ook de ingebrekestelling met een termijn van tien dagen leverde geen verzuim op, nu het rapport zelf uitgaat van herstelwerk van meerdere weken. De man had bovendien niet verklaard dat hij nakoming wilde omzetten in schadevergoeding; zijn dagvaarding bevatte daarvoor te veel tegenstrijdigheden.
Over de kwaliteit van het werk oordeelt de rechter dat het keuringsrapport uitging van een opgeleverd werk, terwijl het werk nog in uitvoering was. Onafgemaakte onderdelen zijn dan geen gebreken. Wat het rapport over kozijnen, staalconstructie, deuren en cv-installatie zegt, is gemotiveerd betwist en kan in kort geding niet worden uitgezocht. Het gestelde gebrek aan vertrouwen in de aannemer steunt op datzelfde rapport en is daarom ook niet aannemelijk. Daarbij speelt mee dat de man de aannemer op 19 augustus 2026 de toegang tot de woning ontzegde en de lekkage zelf liet herstellen. Dat is volgens de rechter voorlopig schuldeisersverzuim, waardoor de aannemer vanaf die datum niet meer in verzuim kan raken.
De rechter wijst daarom alle vorderingen af. Ook een belangenafweging leidt niet tot een ander oordeel. De rechter laat de partijen weten dat het raadzaam lijkt de aannemer het werk weer te laten oppakken, omdat een nieuwe aannemer die werk van een voorganger overneemt niet snel te vinden is, en dat zij over de kosten later kunnen doorprocederen. De opdrachtgever moet de proceskosten van de aannemer betalen: € 8.428, binnen veertien dagen, plus € 98 en de kosten van betekening als hij niet tijdig betaalt. Die kostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Rotterdam · 23 oktober 2026
Civiel Recht Hof wijst beroep af: hypotheek ING weg, dus geen beheersregeling meer nodig voor appartement Een man kocht in 2009 het appartement van zijn stiefzoon, maar kreeg het nooit geleverd. Het appartement bleef belast met een hypotheek van ING, de rechtsvoorganger van de bank had in 2006 een lening aan de stiefzoon verstrekt. In 2021 werd die hypothecaire lening volledig afgelost met geld van de dochter van de man, die het appartement later in eigendom kreeg. Daarna bleef een kleinere schuld over uit een betaalrekening en een rekening-courantkrediet van de stiefzoon bij ING, in totaal € 17.069,62. Toen die niet werd betaald, zegde ING in 2023 de openbare verkoop van het appartement aan.
Om die executie te stoppen, betaalde de man in oktober 2023 € 45.076,63 aan de bank, onder protest. ING schortte de veiling op, maar boekte het bedrag in februari 2024 weer terug. In diezelfde maand betaalde de man de schuld van € 17.069,62 alsnog. Later betaalde hij ook de kosten van € 16.038,61 die ING voor de afgelaste veiling had gemaakt. Begin juli 2025 liet ING de hypotheek op het appartement doorhalen.
In de procedure bij de rechtbank vroeg de man om een beheersregeling. Dat is een regeling die de rechter kan vaststellen als deelgenoten in een gemeenschappelijk goed er onderling niet uitkomen. Hij wilde dat ING en hijzelf het appartement niet zouden mogen laten veilen zonder overleg, dat de bank moest wachten met executiemaatregelen totdat duidelijk was welke vorderingen onder het hypotheekrecht vielen, en dat het appartement bij een veiling als woonruimte en niet als bedrijfsruimte zou worden omschreven. Hij stelde dat hij door zijn betalingen was gesubrogeerd in de hypotheekrechten van ING, waardoor hij met de bank een gemeenschap zou vormen. ING stelde voor dat geval een tegenverzoek om zelf de veiling te mogen voortzetten. De rechtbank wees alle verzoeken af.
In hoger beroep voegde de man een nieuw verzoek toe: een verklaring voor recht dat hij door zijn betalingen van € 78.381,97 en € 17.069,62 was gesubrogeerd in het hypotheekrecht van ING. Het hof weigerde die wijziging. Volgens het hof is de procedure over een beheersregeling bedoeld om een regeling te treffen waar deelgenoten er zelf niet uitkomen, niet om andere geschillen over wat rechtens tussen partijen geldt te beslechten. Onderzoek naar de vraag of eerdere betalingen tot subrogatie hebben geleid, valt buiten de grenzen van die procedure.
De primaire verzoeken strandden op een ander punt. Tussen partijen staat vast dat het hypotheekrecht niet meer bestaat. Een beheersregeling veronderstelt juist een bestaand hypotheekrecht, dus de man heeft er geen belang meer bij. Zijn eigen advocaat erkende tijdens de zitting dat aan de primaire verzoeken het belang was ontvallen. Ook de proceskosten die de man in eerste aanleg moest betalen, vormen geen reden voor hoger beroep: ING verklaarde tijdens de zitting af te zien van die aanspraken, en het hof gaat ervan uit dat de bank de kosten terugbetaalt voor zover dat nog niet is gebeurd. Het tegenverzoek van ING valt weg omdat de voorwaarde daarvoor, toewijzing van een verzoek van de man, niet is vervuld en ook niet meer kan worden vervuld.
Het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden verwerpt het hoger beroep van de man tegen de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland. De kosten van het hoger beroep worden gecompenseerd, zodat iedere partij de eigen kosten draagt. Wat verder is verzocht, wijst het hof af.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 27 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank veroordeelt Tradiro Services tot betaling van € 49.059 bemiddelingsvergoeding aan Create Real Estate Create Real Estate B.V. (CRE) uit Ulvenhout bemiddelde bij de aankoop van een vastgoedlocatie voor het Tradiro-concern, dat huisvesting voor arbeidsmigranten wil realiseren. Op basis van een opdrachtbevestiging uit februari 2023 zou CRE een courtage van 1,5 procent van de koopprijs ontvangen, in twee gelijke termijnen: de helft bij het ondertekenen van de koopovereenkomst en de andere helft bij het passeren van de notariële akte.
In mei 2023 tekende Tradiro Employed, een zustervennootschap van opdrachtgever Tradiro Services, een koopovereenkomst voor de aandelen in de vennootschap die eigenaar was van de bewuste locatie. De koopprijs bedroeg € 5.406.000. CRE stuurde daarop een factuur van € 49.059,45 voor de eerste termijn van haar courtage.
Een dag na de ondertekening bleek echter dat de gemeenteraad van de betreffende gemeente de randvoorwaarden voor herontwikkeling van de locatie had gewijzigd: huisvesting van ouderen was voortaan het uitgangspunt, niet van arbeidsmigranten. Tradiro Employed stortte daarop de waarborgsom niet en verscheen niet bij de notaris voor de levering van de aandelen. De transactie ging daarmee niet door, en Tradiro weigerde de bemiddelingsvergoeding te betalen.
De rechtbank moest beoordelen of de vergoeding al was verdiend op het moment dat de koopovereenkomst werd getekend, of pas wanneer de aandelen ook daadwerkelijk zouden worden geleverd. Tradiro voerde aan dat van een 'succesvolle aankoop', zoals de opdrachtbevestiging vereiste, geen sprake was omdat de transactie uiteindelijk niet was voltooid. De rechtbank ging daar niet in mee. Zij stelde dat de taalkundige betekenis van de opdrachtbevestiging duidelijk was: het sluiten van een koopovereenkomst geldt als een succesvolle aankoop. Dat de aandelen vervolgens niet zijn geleverd, is een bewuste keuze van Tradiro Employed geweest en kan CRE niet worden aangerekend. Bovendien was CRE niet verantwoordelijk voor het due diligence onderzoek.
Tradiro voerde ook aan dat de bemiddelingsovereenkomst al op 1 mei 2023 was beëindigd, maar onderbouwde dat verweer volgens de rechtbank onvoldoende. Het argument dat CRE geen bijdrage had geleverd aan het sluiten van de koopovereenkomst slaagde evenmin: uit de correspondentie bleek dat CRE contacten had gelegd en onderhouden met de verkopers en namens Tradiro had onderhandeld.
De vordering tegen Tradiro Employed, de vennootschap die de koopovereenkomst had getekend, wees de rechtbank af. Tradiro Employed was geen partij bij de bemiddelingsovereenkomst, en het feit dat zij uiteindelijk de koper was geworden, maakte haar nog niet betalingsplichtig jegens CRE. Ook de stelling dat sprake was van ongerechtvaardigde verrijking of dat CRE er gerechtvaardigd op mocht vertrouwen te contracteren met het Tradiro-concern als geheel, vond de rechtbank onvoldoende onderbouwd.
De rechtbank veroordeelde Tradiro Services tot betaling van € 49.059,45 aan bemiddelingsvergoeding, vermeerderd met de wettelijke rente plus drie procent extra rente vanaf 1 augustus 2023. Daarnaast moet Tradiro Services € 865,15 aan buitengerechtelijke incassokosten vergoeden en de proceskosten van CRE betalen, begroot op € 5.889,30. De vordering tegen Tradiro Employed werd afgewezen, maar de proceskosten aan haar kant werden op nihil gesteld omdat beide Tradiro-vennootschappen gezamenlijk met één advocaat hadden geprocedeerd.
Rechtbank Rotterdam · 21 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechter keurt verkoop van huis voor € 686.100 goed na bieding in gesloten envelop Een man die in Kazachstan woont, had een woonhuis in Nederland dat met een hypotheek was bezwaard. Hij had geld geleend van een bv, maar het bedrag waarvoor de hypotheek als zekerheid was gevestigd niet terugbetaald. De bv eiste daarom de lening op en kondigde aan het huis openbaar te laten verkopen. Die executieverkoop stond gepland voor 10 september 2026. De man vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland in Lelystad om in plaats daarvan een onderhandse verkoop goed te keuren. Een verkoop buiten de veiling om kan alleen als de rechter daarvoor toestemming geeft.
De man had het huis al verkocht aan een koper voor € 600.000. De bv, die de hypotheek had verstrekt, had geen bezwaar tegen een onderhandse verkoop, maar vond de prijs te laag. Volgens de bv moest het huis naar de hoogste bieder gaan. Zij had zelf een andere gegadigde gevonden die € 625.000 wilde betalen. De hoogte van de vordering van de bv stond ook niet vast. Volgens de aanzegging van de executie bedroeg die op 28 april 2026 ruim € 621.000, met daarbovenop rente van ruim € 102 per dag en buitengerechtelijke kosten van bijna € 5.900. Partijen waren het niet eens over het precieze bedrag.
Op de zitting van 30 september 2026 waren zowel de eerste koper als de nieuwe gegadigde aanwezig, een bedrijf. Het bedrijf bood € 625.000. De eerste koper gaf daarop aan zijn bod van € 600.000 te willen heroverwegen. De voorzieningenrechter liet beiden een laatste, onvoorwaardelijk bod doen in een gesloten envelop. De eerste koper bood € 655.000 en het bedrijf € 686.100.
De rechter oordeelde dat de man zijn verzoek terecht had ingediend. Omdat het huis in Nederland staat, is de Nederlandse rechter bevoegd en geldt Nederlands recht, ook al woont de man in het buitenland. Het huis is getaxeerd op € 550.000. Bij een executieverkoop wordt volgens de opiniewaarde maar een veel lager bedrag verwacht, namelijk € 275.000. Daarom achtte de rechter voldoende aannemelijk dat een openbare veiling niet meer zou opbrengen dan de onderhandse verkoop.
Dat het huis naar de hoogste bieder gaat, vond de rechter vanzelfsprekend. Daar speelde bij mee dat de exacte hoogte van de vordering van de bv nog openstond. Bovendien had een andere schuldeiser vlak voor de zitting beslag op het huis gelegd, ter zekerheid van een vordering die voorlopig op € 27.135 is begroot. Er was dus belang bij een zo hoog mogelijke opbrengst.
De voorzieningenrechter keurde daarom het bod van € 686.100 van het bedrijf goed. Dat geldt onder de voorwaarde dat hij ook de koopovereenkomst goedkeurt. Die overeenkomst moet nog worden aangepast. Partijen krijgen twee weken om de aangepaste koopovereenkomst naar de rechter te sturen. Verdere beslissingen houdt de rechter aan.
Rechtbank Midden-Nederland · 21 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank: Twickel moet € 85.000 insteekvergoeding terugbetalen na misbruik van omstandigheden Een erfpachter in Twenthe stond in september 2025 op het punt haar boerderij te verkopen, toen de verpachter op de laatste dag van de bedenktijd van de kopers een nieuwe eis op tafel legde. Stichting Twickel, eigenaar van de grond, wilde dat de verkoopster € 85.000 zou betalen als 'insteekvergoeding'. Zonder dat bedrag zou de koop hoogstwaarschijnlijk niet doorgaan. De rechtbank Overijssel oordeelt nu dat Twickel dit bedrag moet terugbetalen.
De erfpacht was in 2010 voor dertig jaar uitgegeven. De erfpachter betaalde destijds een koopsom van € 250.000 voor de opstallen en daarnaast een jaarlijkse canon, laatstelijk € 13.884. In 2024 maakte zij kenbaar dat ze het erfpachtrecht wilde verkopen. Twickel had een voorkeursrecht en liet de opstallen taxeren door drie deskundigen. Zij kwamen uit op € 525.000, € 845.000 en € 820.000. Partijen hadden afgesproken dat de derde taxatie de doorslag zou geven als de deskundigen er samen niet uitkwamen. De waarde werd dus vastgesteld op € 820.000. Daarna zag Twickel af van haar voorkeursrecht en kon de erfpachter aan een derde verkopen.
Zij sloot op 9 september 2025 een koopovereenkomst met twee kopers voor € 815.000. De bedenktijd van de kopers liep tot 12 september 2025 om 23:59 uur. Die dag mailde Twickel dat de kopers voor hun financiering een nieuw erfpachtcontract van dertig jaar nodig hadden. Daarmee zou volgens Twickel ook een deel van de grondwaarde worden verkocht. Twickel verhoogde de canon naar € 15.000 en eiste dat de erfpachter het verschil tussen haar verkoopprijs en het gemiddelde van de drie taxaties (€ 730.000) als insteekvergoeding zou betalen: € 85.000. Die avond maakten de kopers duidelijk dat ze zonder oplossing niet door zouden gaan met de koop. Twickel reageerde niet op twee verzoeken van de erfpachter om de verlenging te bevestigen. Om 22:05 uur ging de makelaar akkoord, met de mededeling dat zijn opdrachtgevers zich onder druk gezet voelden. Bij de overdracht op 10 oktober betaalde de erfpachter het bedrag. Diezelfde dag vernietigde haar advocaat de betaling buitengerechtelijk wegens misbruik van omstandigheden.
De rechtbank oordeelt eerst dat partijen geen overeenkomst over de insteekvergoeding hebben gesloten. Er was geen aanbod en aanvaarding, en tegenover de betaling stond geen prestatie die de erfpachter kon afdwingen. De vergoeding was een voorwaarde voor Twickels toestemming voor de verkoop op grond van artikel 18 van de erfpachtvoorwaarden. Twickel heeft niet onderbouwd waarom ze die voorwaarde mocht stellen. In de vestigingsakte, de voorwaarden en haar mail van 28 juli 2025 over de toetsingscriteria stond er niets over. Ook de hoogte van het bedrag is onvoldoende onderbouwd. Twickel week af van de waardering die zij zelf had afgesproken en rekende met een gemiddelde van de taxaties, terwijl daarover niets was afgesproken.
Vervolgens toetst de rechtbank aan misbruik van omstandigheden. Twickel moest weten dat de verkoop voor de erfpachter belangrijk was: ze had haar verkoopvoornemen al meer dan een jaar eerder gemeld en inmiddels zelf een andere woning gekocht. Door de acceptatie van de kopers op het laatste moment af te hangen van de betaling, ontstond een afhankelijkheidspositie. Dat Twickel van een 'voorstel' sprak, maakt dat niet anders, want de situatie was allerminst vrijblijvend. De erfpachter had bovendien in haar mails van 12 september aangegeven dat ze zich onder druk gezet voelde. Twickel stelt dat de erfpachter de tijdsdruk zelf veroorzaakte door de koop te sluiten voordat de voorwaarden duidelijk waren. Dat volgt de rechtbank niet: de druk hing mede samen met de verlenging naar dertig jaar, waar de kopers vóór het gesprek met Twickel niet om hadden gevraagd. De vergoeding is alleen betaald omdat de koop ervan afhing, dus er is ook causaal verband.
De rechtbank verklaart daarom voor recht dat de buitengerechtelijke vernietiging van de betaling rechtsgeldig is. Twickel moet € 85.000 terugbetalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 15 oktober 2025. Daarnaast moet Twickel € 1.966,25 aan buitengerechtelijke kosten vergoeden. De erfpachter had € 5.343,49 gevorderd, maar de rechtbank hanteert het tarief uit het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. De vordering van Twickel zelf, die een verklaring wilde dat de vernietiging niet geldig was, wordt afgewezen. Twickel wordt veroordeeld in de proceskosten van € 5.086,94, met wettelijke rente als zij niet binnen veertien dagen betaalt. De terugbetaling, de buitengerechtelijke kosten en de proceskosten zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Rechtbank Overijssel · 28 oktober 2026
Civiel Recht