Rechtbank wijst toeslagenouder compensatie af: bijstellingen waren regulier, geen vooringenomen handelen Een vrouw uit de regio Rotterdam kreeg te maken met terugvorderingen van kinderopvangtoeslag over meerdere jaren. De financiële onzekerheid die dat veroorzaakte, leidde bij haar tot psychische klachten. Zij kon tijdelijk niet voor haar kind zorgen, dat daardoor een tijd bij zijn vader in het buitenland verbleef. Zij vroeg de Dienst Toeslagen om compensatie op grond van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht) voor de toeslagjaren 2007, 2008, 2009, 2011, 2018 en 2019.
De Dienst Toeslagen wees die aanvraag op 20 september 2023 af. Volgens de dienst waren de verlagingen van de toeslag het gevolg van gewone wijzigingen in het toetsingsinkomen, het aantal opvanguren en door de vrouw zelf doorgegeven stopzettingen. In 2018 was het aantal opvanguren beperkt omdat zij minder uren had gewerkt. Haar bezwaar werd op 25 november 2025 ongegrond verklaard. Daartegen stelde zij beroep in bij de rechtbank Rotterdam, die de zaak op 20 augustus 2026 op zitting behandelde.
De vrouw voerde aan dat de Dienst Toeslagen te veel gewicht had gegeven aan de rechtmatigheid van de bijstellingen. De dienst had volgens haar een belangenafweging moeten maken en moeten kijken naar het gezamenlijke effect van de verlagingen over meerdere jaren. Ook had de dienst moeten uitleggen waarom de ingrijpende gevolgen voor haar gezin geen rol speelden. Voor 2008 wees zij erop dat haar inkomen ten onrechte op € 100.000 was vastgesteld, wat tot een lagere toeslag had geleid.
De rechtbank erkent dat de terugvorderingen een grote impact hebben gehad op het leven van de vrouw en haar kinderen. Ook terechte terugvorderingen kunnen voor financiële problemen zorgen. Maar de Wht is alleen bedoeld voor gevallen waarin de Dienst Toeslagen institutioneel vooringenomen heeft gehandeld of de wet te hard heeft toegepast. Tussen partijen was niet in geschil dat daarvan bij deze vrouw geen sprake was. De terugvorderingen kwamen voort uit reguliere bijstellingen, die veel aanvragers van kinderopvangtoeslag treffen. De dienst had per toeslagjaar toegelicht welke beschikkingen waren genomen en op welke gronden, en de vrouw heeft dat niet weersproken. De herstelregeling dient er volgens de rechtbank niet toe om mogelijke fouten uit het verleden in de besluitvorming over kinderopvangtoeslag te herstellen.
Over 2008 oordeelt de rechtbank dat het onjuist vastgestelde inkomen een kennelijke misslag van de Dienst Toeslagen was. De stelling van de vrouw dat de verlaging in 2008 plaatsvond en pas in 2011 is hersteld, volgt de rechtbank niet. De verlaging zag wel op toeslagjaar 2008, maar vond pas plaats in maart 2011 en de fout is in mei 2011 hersteld. Dat leidt niet tot de conclusie dat de afwijzing onvoldoende is gemotiveerd.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De afwijzing van de compensatieaanvraag blijft daarmee in stand. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ontvangt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 6 november 2026
Bestuursrecht Dienst Toeslagen moet binnen twee weken beslissen op bezwaar over kinderopvangtoeslag Een vrouw uit de regio Utrecht maakte op 23 juli 2024 bezwaar tegen de definitieve beschikking compensatie kinderopvangtoeslag. Zo'n bezwaar moet de Dienst Toeslagen in beginsel binnen een wettelijke termijn afhandelen, maar ruim twee jaar later had zij nog geen beslissing. De vrouw stelde daarom beroep in omdat de dienst niet op tijd had beslist.
Dat de beslistermijn was overschreden, betwistte niemand. De Dienst Toeslagen was al op 20 december 2024 in gebreke gesteld. Toen de vrouw daarna beroep instelde, bij brief van 25 september 2026, waren veel meer dan de vereiste twee weken verstreken sinds die ingebrekestelling. De rechtbank nodigde partijen niet uit voor een zitting, omdat dat in deze zaak niet nodig was. De Dienst Toeslagen diende wel een verweerschrift in.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond. Omdat er nog geen besluit lag, moest de rechtbank bepalen binnen welke termijn de dienst alsnog moest beslissen. Normaal is dat twee weken na verzending van de uitspraak, maar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelde op 26 maart 2025 dat in zaken als deze een termijn van zestig weken na het verstrijken van de wettelijke beslistermijn realistisch is. Zijn die zestig weken al verstreken, dan geldt een termijn van twee weken na verzending van de uitspraak. De rechtbank sluit zich bij die lijn aan.
De Dienst Toeslagen nam de definitieve beschikking op 14 juni 2024. Het bezwaarschrift kwam op 22 juli 2024 binnen. De beslistermijn liep daardoor van 27 juli 2024 tot 29 november 2024, en daarna zijn meer dan zestig weken verstreken. De dienst moet dus uiterlijk twee weken na verzending van de uitspraak een besluit op bezwaar bekendmaken.
Om de dienst daartoe aan te zetten, legt de rechtbank een dwangsom op van € 100 voor elke dag dat de termijn wordt overschreden, met een maximum van € 15.000. Dat zijn volgens het beleid van de rechtspraak de uitgangsbedragen in dit soort zaken, en de rechtbank zag geen reden om af te wijken. De Dienst Toeslagen moet de vrouw bovendien het betaalde griffierecht van € 54 vergoeden. Proceskosten die voor vergoeding in aanmerking komen waren er niet.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht Kantonrechter zet zoon af als bewindvoerder over moeder: auto, schenkingen en debetrente Een vrouw die sinds 2015 in een rolstoel zit en haar financiën niet meer zelf kan regelen, had haar zoon als bewindvoerder. Hij beheerde haar vermogen sinds 1 januari 2016. Dat vermogen was aanzienlijk: eind 2020 stond er ruim € 688.000 op haar bankrekeningen. De kantonrechter van de rechtbank Limburg concludeert dat de zoon zijn taak niet goed heeft uitgevoerd en ontslaat hem ambtshalve.
Aanleiding voor de zitting waren vragen van de griffie over de jaarlijkse rekening en verantwoording over 2022 en 2023. De bewindvoerder had hoge bedragen aan zichzelf overgemaakt. Zo ging in 2022 € 65.800 naar zijn eigen rekening en in 2023 € 110.100, buiten de schenkingen om. De kantonrechter had hem op 3 juni 2021, 12 juli 2022 en 9 juni 2023 toestemming gegeven om telkens € 80.000 te schenken aan zichzelf en aan zijn broer. De broer kreeg zijn schenkingen echter pas veel later, of in het geval van de tweede schenking pas op 27 en 28 oktober 2026, kort voor de zitting. Waarom de bewindvoerder zichzelf wel kon betalen maar zijn broer niet, kon hij niet uitleggen. Zijn verklaring dat sommige rekeningen niet toegankelijk waren, vond de kantonrechter onwaar. Al bladerend door de afschriften van 2021 vond de rechter bovendien ongeveer € 8.000 dat zonder machtiging naar de bewindvoerder was gegaan. Ook in 2024 en 2025 maakte hij bedragen aan zichzelf over, terwijl er na 2023 geen machtigingen meer waren. Hooguit een restant van € 6.560,72 had hij nog mogen opnemen.
Ook de auto leidde tot kritiek. Kort nadat hij het bewind had aangevraagd, zette de bewindvoerder een auto op zijn eigen naam. Die staat wel als bezitting van zijn moeder in de rekeningen. De moeder kon zich op dat moment niet uitdrukken en heeft nooit een rijbewijs gehad. Toch werden verzekering, motorrijtuigenbelasting, onderhoud en brandstof uit haar vermogen betaald, gemiddeld bijna € 3.000 per jaar. Volgens de kantonrechter had de bewindvoerder de auto moeten verkopen en voor ziekenhuisritten een taxi kunnen nemen, of zijn eigen auto kunnen gebruiken met een reiskostenvergoeding.
Daarnaast tikte de kantonrechter de bewindvoerder op andere punten aan. In 2021 en 2022 stond debetrente op de verantwoording, terwijl het saldo ruim positief was en hij de post niet kon verklaren. De verzekeringen bleven na de verkoop van het huis in 2020 anderhalf jaar doorlopen en stegen zelfs van € 823 in 2019 naar € 2.353 in 2021. Verder werd van haar rekening de huur betaald van een cv-ketel in het huis waar de zoon zelf woont, terwijl zijn moeder in een verzorgingshuis woont.
De kantonrechter ontslaat de zoon met ingang van 13 november 2026 en benoemt Samen in Bewind B.V. als opvolgend bewindvoerder. Die moet onderzoeken of de moeder schade heeft geleden en hoeveel, en daarover binnen vier maanden verslag doen. De zoon moet binnen 14 dagen alle bedragen die hij sinds 1 januari 2024 aan zichzelf heeft overgemaakt terugstorten, behalve € 6.560,72. Ook moet hij afschriften verstrekken en de autosleutels, de kentekencard en de tenaamstellingscode overhandigen. Zijn verzoek om de auto voor € 6.000 aan een autobedrijf te mogen verkopen wijst de rechter af, omdat de ANWB-koerslijst € 7.750 aangeeft. De opvolger mag de auto verkopen voor elk bedrag boven € 7.000.
Rechtbank Limburg · 9 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank wijst WIA-uitkering af, UWV betaalt € 1.000 voor te late beslissing op bezwaar Een pedagogisch medewerkster uit de regio Rotterdam meldde zich op 15 februari 2022 ziek en vroeg in november 2023 een uitkering aan op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA). Die uitkering is bedoeld voor mensen die door ziekte of een gebrek langdurig niet kunnen werken. Het UWV wees de aanvraag af, omdat zij volgens het instituut met passend werk nog genoeg kon verdienen. De vrouw vond dat het UWV haar klachten niet goed had onderzocht en stapte naar de rechter.
Het UWV beoordeelde de aanvraag in 2024 met een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige. Daaruit volgde dat de vrouw haar eigen werk niet meer kon doen, maar wel andere functies, zoals administratief medewerker en archiefmedewerker. Het inkomen in die functies lag volgens het UWV 18,89 procent lager dan wat zij zonder ziekte zou verdienen. Dat is minder dan de grens van 35 procent verlies aan verdienvermogen die nodig is voor een WIA-uitkering. In bezwaar paste het UWV de beperkingen van de vrouw enigszins aan en schrapte het één geschikte functie, omdat die te veel uren vroeg. Het verlies aan verdienvermogen werd daarmee vastgesteld op 23,58 procent. Het bezwaar bleef daarom ongegrond. Het bestreden besluit op bezwaar dateert van 2 september 2025.
In beroep voerde de vrouw aan dat het onderzoek niet zorgvuldig en niet volledig was. Haar ziektebeelden zijn volgens haar niet in samenhang beoordeeld, de bijwerkingen van haar medicijnen en haar vermoeidheid zijn niet onderzocht, en haar oogklachten zouden nauwkeurig werk in de functies bemoeilijken. Ze kon volgens haar geen vier uur per dag en twintig uur per week werken. Ze vroeg de rechtbank daarom een onafhankelijk deskundige te benoemen en deed een beroep op uitspraken van de Centrale Raad van Beroep waarin een deskundige over vermoeidheid is aangesteld.
De rechtbank volgde haar daar niet in. Volgens de rechtbank draait de WIA om objectief vast te stellen beperkingen bij het uitvoeren van passende arbeid, niet om ervaren klachten. Uit de rapporten van de artsen blijkt dat alle klachten, diagnoses en ook de medicatie en vermoeidheid zijn betrokken in de beoordeling. De verzekeringsarts zag bij het onderzoek geen afwijkingen in de aandacht en de vrouw kan autorijden. Voor haar oogklachten had zij geen medische stukken overgelegd. Het infuus dat zij noemde, kreeg zij pas na de datum waarop haar arbeidsongeschiktheid wordt beoordeeld. Ook de vermoeidheidsvragenlijst die zij overlegde, ging over de periode na die datum. Er was volgens de rechtbank geen medische reden om haar uren verder te beperken, en dus ook geen aanleiding om een deskundige te benoemen.
Wel kreeg de vrouw gelijk over de duur van de procedure. De totale procedure, gerekend vanaf het bezwaarschrift van 11 maart 2024 tot de uitspraak, duurde twee jaar en acht maanden. Dat is acht maanden meer dan de redelijke termijn van twee jaar. Omdat het UWV te laat op het bezwaar beslist heeft, ligt die overschrijding bij het UWV.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond, zodat de afwijzing van de WIA-uitkering in stand blijft. Het UWV moet de vrouw wel € 1.000 schadevergoeding betalen voor de overschrijding van de redelijke termijn, en haar proceskosten van € 934 vergoeden.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Hof laat moeder alleen gezag houden over zoon: vader in Turkije en doodsbedreigingen Een jongen van 8 groeit op bij zijn moeder in Nederland, terwijl zijn vader in Turkije woont. De moeder zegt dat de vader haar meermalen met de dood heeft bedreigd, per telefoon en per e-mail. Veilig Thuis raakte erbij betrokken. Op aanraden van de politie staakte zij het contact met hem. Sinds eind november 2025 is zij in behandeling voor angst- en traumagerelateerde klachten.
Bij de echtscheiding ondertekenden de ouders in oktober 2025 een convenant. Daarin staat dat het gezamenlijk gezag eindigt en dat de moeder alleen het gezag krijgt. De vader tekende ook een referteverklaring, waarmee hij zich niet verzette tegen het verzoek van de moeder om het gezag te beëindigen. De rechtbank Amsterdam beëindigde het gezamenlijk gezag daarna in de echtscheidingsbeschikking.
De vader ging in hoger beroep en wilde het gezamenlijk gezag terug. Hij voerde aan dat hij het Nederlands onvoldoende beheerst en geen eigen advocaat had. Daardoor zou hij niet hebben begrepen dat hij afstand deed van het gezag. Verder vond hij dat de rechtbank niet had uitgelegd waarom gezamenlijk gezag onmogelijk is, en dat hij ten onrechte niet was gehoord. Hij belt zijn zoon dagelijks en wil betrokken blijven. De beëindiging van het gezag noemde hij een onevenredige inbreuk op de band met zijn zoon.
De moeder vroeg het hof de vader niet-ontvankelijk te verklaren, omdat hij met het convenant had ingestemd. Het hof wees dat af. Wie in eerste aanleg met een beslissing instemde, kan volgens de Hoge Raad toch belang hebben bij hoger beroep. Bovendien staat de beëindiging van het gezag niet ter vrije beschikking van partijen: de rechter moet die uitspreken. Wat de vader heeft ondertekend, speelt hooguit mee bij de inhoudelijke beoordeling.
Op dat punt gaf het hof de moeder gelijk. Gezamenlijk gezag is het uitgangspunt, en slechte communicatie tussen ouders is niet genoeg om het te beëindigen. Ouders moeten wel in staat zijn om belangrijke beslissingen samen te nemen, zonder dat het kind klem raakt tussen hen. Dat is hier niet het geval. De verhouding is ernstig verstoord en er is geen rechtstreeks contact. De ouders wonen in verschillende landen, waardoor hulpverlening om de communicatie te verbeteren nauwelijks haalbaar is. Van de moeder kan niet worden gevergd dat zij over belangrijke beslissingen met de vader overlegt. Dat geeft haar veel stress, en zij moet beschikbaar zijn voor haar zoon. Dat de ouders elkaar nog per e-mail kunnen bereiken, vond het hof onvoldoende. De moeder doet de dagelijkse verzorging en regelt school en medische zaken. De Raad voor de Kinderbescherming adviseerde ook om de beschikking te bekrachtigen.
Het beroep van de vader op artikel 6 EVRM, het recht op een eerlijk proces, slaagde niet. Het hof liet in het midden of hij bij het tekenen voldoende was geïnformeerd. Dat de rechtbank hem niet hoorde, is in hoger beroep hersteld, want daar kon hij zijn standpunt toelichten. Het hof benadrukt dat de vader betrokken moet blijven bij het leven van zijn zoon. De moeder moet hem blijven informeren, zoals in het convenant is afgesproken, en de vader moet zijn betrokkenheid respectvol en zonder bedreigingen vormgeven.
Het hof bekrachtigde de beschikking van de rechtbank over het gezag. De moeder houdt daarmee alleen het gezag over haar zoon.
Gerechtshof Amsterdam · 10 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht