Hof Amsterdam veroordeelt tot 4 maanden cel voor invoer cocaïne op Schiphol, 2 maanden minder dan in 2025 Op 21 december 2024 landde een man met een vlucht op Schiphol met ruim 400 gram cocaïne in zijn lichaam en bagage. De Koninklijke Marechaussee hield hem aan en nam zijn telefoon in beslag. Op dat toestel lichtte herhaaldelijk het scherm op doordat een contact werd gebeld, en er stonden WhatsAppberichten met het verzoek om op de hoogte te worden gehouden. De marechaussees vermoedden dat degene die de man kwam ophalen nog in de aankomsthal was.
Ze gingen zoeken en zagen in de buurt van aankomsthal 3 een man die aan het bellen was. Op zijn telefoonscherm stond een profielfoto van de aangehouden koerier. Telkens als hij belde, ging de telefoon van de koerier over, en als hij ophing, stopte ook de inkomende oproep op dat toestel. Omstreeks 12.35 uur werd hij staande gehouden. Op zijn eigen telefoon stonden uitgaande oproepen naar de koerier en een WhatsAppgesprek waaruit betrokkenheid bij drugssmokkel kon blijken. Twee minuten later werd hij aangehouden.
Voor het hof, in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Holland van 19 maart 2025, voerde de verdediging aan dat de marechaussees na de inbeslagneming zelf berichten vanaf de telefoon van de koerier naar de verdachte hadden gestuurd om hem op te sporen. Het gaat om de berichten 'Where r u?' en 'Can't find u', verstuurd om 12.27 en 12.28 uur, dus ruim na de inbeslagneming van de telefoon om 12.05 uur. Volgens de verdediging was dat onrechtmatige informatie-inwinning en was het niet vastgelegd in een proces-verbaal. Daarom moest het openbaar ministerie niet-ontvankelijk worden verklaard, of moest het bewijs worden uitgesloten.
Het hof gaat ervan uit dat de marechaussees die twee berichten hebben verstuurd. Of ze daartoe bevoegd waren, laat het hof in het midden. De verdachte was al in beeld en werd geobserveerd voordat de berichten zijn gestuurd, en hij gaf naar aanleiding daarvan geen informatie die hielp bij zijn identificatie of aanhouding. Wel oordeelt het hof dat de marechaussees de verbaliseringsplicht hebben geschonden, omdat ze het versturen van de berichten niet in een proces-verbaal hebben gezet. Het hof noemt dat een ernstig vormverzuim. Het volstaat toch met die constatering. Het recht op een eerlijk proces is niet onherstelbaar aangetast, de berichten speelden geen rol bij het bewijs en het hof gebruikt ze ook niet voor het bewijs.
Ook het verweer dat de verdachte hooguit wist van de invoer, maar er niet aan had meegewerkt, verwerpt het hof. Uit de WhatsAppgesprekken blijkt dat hij paspoortgegevens van de koerier opvroeg en hem de vluchtboeking stuurde. Hij gaf opdracht een koffer op te halen, regelde geld voor hem en spoorde hem aan de bolletjes te slikken. Hij vroeg hoeveel bolletjes er nog over waren en gaf aanwijzingen over wat te zeggen bij een controle. Na aankomst vroeg hij de koerier zijn live locatie te delen, terwijl hijzelf op Schiphol stond om hem op te halen. Het hof ziet daarin een organiserende en aansturende rol en dus een nauwe en bewuste samenwerking, ook al vervoerde de verdachte de cocaïne niet zelf.
Het hof vernietigt het vonnis van de politierechter, omdat daarvan slechts aantekening was gedaan, en verklaart het primair tenlastegelegde medeplegen van invoer van cocaïne bewezen. De politierechter had 6 maanden opgelegd, waarvan 2 voorwaardelijk. De advocaat-generaal eiste 6 maanden. Het hof legt een gevangenisstraf van 4 maanden op, mede gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, die inmiddels weer in zijn woonland werkt als kok en een gezin heeft, gezondheidsproblemen heeft en een inreisverbod kreeg. Omdat hij al zo lang in voorarrest heeft gezeten, hoeft hij na aftrek van die tijd niet opnieuw te worden vastgezet.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Hoge Raad verklaart cassatieberoep in inkomstenbelastingzaak 2020 kansloos en niet-ontvankelijk Een belastingplichtige kreeg voor het jaar 2020 een aanslag in de inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen opgelegd. Hij was het daar niet mee eens en ging in beroep bij de rechtbank Den Haag. Toen die rechtbank hem niet gaf wat hij wilde, stapte hij naar het gerechtshof Den Haag. Ook daar had hij geen succes. Hij ging daarna in cassatie bij de Hoge Raad, de hoogste rechter in belastingzaken.
Die cassatieprocedure is bij de Hoge Raad aan de Belastingkamer voorgelegd. De Hoge Raad is in cassatie tegen de uitspraak van het gerechtshof Den Haag van 18 september 2024 niet de derde feitelijke instantie: hij toetst alleen of het hof het recht goed heeft toegepast en zijn oordeel voldoende heeft gemotiveerd. De belastingplichtige had een aantal klachten over het oordeel van het hof ingediend. De Hoge Raad heeft die klachten beoordeeld, en de procureur-generaal bij de Hoge Raad kreeg de gelegenheid om daarover advies uit te brengen.
De Hoge Raad kwam tot de conclusie dat het cassatieberoep duidelijk niet kan slagen. Voor zulke zaken bestaat een versnelde afdoening: artikel 80a van de Wet op de rechterlijke organisatie staat de Hoge Raad toe om een cassatieberoep zonder verdere motivering niet-ontvankelijk te verklaren als de klachten kansloos zijn. Daarvan heeft de Hoge Raad hier gebruikgemaakt. Waarom de klachten precies niet slagen, staat dus niet in het arrest.
De belastingplichtige blijft hierdoor zitten met de uitspraak van het gerechtshof Den Haag. De aanslag voor 2020 staat daarmee in stand. De Hoge Raad zag ook geen reden om de Staatssecretaris van Financiën of de belastingplichtige in de proceskosten te veroordelen, zodat iedere partij daarvoor zelf opdraait.
De Hoge Raad verklaarde het beroep in cassatie op 13 november 2026 niet-ontvankelijk en veroordeelde niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hof matigt celstraf voor mishandeling in coffeeshop met 6 dagen vanwege trage berechting Op 6 mei 2023 raakte een medewerker van een coffeeshop in Amsterdam met een man in discussie bij de deur van de zaak. De man was agressief toen hem iets niet aanstond. Camerabeelden laten zien dat de medewerker plotseling naar achteren stapt, terwijl een grijs blok ter grootte van een hand, een stuk tegel, van buiten naar binnen vliegt en zijn linker onderarm raakt. Het slachtoffer hield er een klein rood wondje aan over. De man pleegde ook vernieling en verzette zich bij zijn aanhouding, wat de rechter wederspannigheid noemt.
Het gerechtshof Amsterdam behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 19 oktober 2023. De rechtbank had de verdachte toen veroordeeld voor mishandeling, vernieling en wederspannigheid en hem twee maanden gevangenisstraf opgelegd. Van een vierde tenlastegelegd feit sprak de rechtbank hem vrij. Tegen die vrijspraak kan een verdachte volgens de wet geen hoger beroep instellen, dus het hof verklaarde hem op dat onderdeel niet-ontvankelijk.
Het hof sloot zich aan bij het oordeel van de rechtbank over wat bewezen was, en bevestigde het vonnis behalve voor de straf. Wel verbeterde het de kwalificatie van het feit waarbij de verdachte zich verzette bij zijn aanhouding tot wederspannigheid, meermalen gepleegd. Ook vulde het de bewijsmiddelen aan met zijn eigen waarneming van de camerabeelden en foto's uit het dossier. Daaruit blijkt dat het blok de onderarm van de medewerker raakte op de plek waar de wond zichtbaar is.
Bij de straf woog het hof mee dat de verdachte geweld gebruikte tegen een coffeeshopmedewerker, tegen eigendommen van de zaak en tegen het openbaar gezag. Hij toonde geen respect voor anderen en hun spullen. Strafverzwarend was dat hij eerder onherroepelijk was veroordeeld voor een mishandeling en een bedreiging. De advocaat-generaal eiste 54 dagen gevangenisstraf. De raadsman vroeg om een straf die korter is dan de tijd die de verdachte al in voorarrest zat. Het hof vond in beginsel 60 dagen onvoorwaardelijk passend.
De redelijke termijn voor berechting is in hoger beroep overschreden. De verdachte stelde op 24 oktober 2023 hoger beroep in en het hof wees pas op 13 november 2026 arrest, zodat de termijn met 1 jaar en 3 weken is overschreden. Daarom matigde het hof de straf van 60 naar 54 dagen.
Het hof veroordeelde de verdachte tot een gevangenisstraf van 54 dagen, met aftrek van het voorarrest. De gijzeling die hoort bij de schadevergoedingsmaatregel stelde het op ten hoogste 12 dagen. Het schorste bevel voorlopige hechtenis is opgeheven.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Hoge Raad: dak van woning verhuurd voor zonnepanelen geeft geen BTW-aftrek op de bouwkosten Een echtpaar kocht in april 2019 een bouwkavel en liet er een woning op bouwen. Al op de dag van de aankoop wilden de twee het dak gaan verhuren voor zonnepanelen. Daarvoor richtten ze een maatschap op. Die maatschap verhuurt sinds 17 juli 2020, voor in beginsel 25 jaar, het dak aan een van de echtgenoten. De huur bedraagt € 112 per jaar, exclusief omzetbelasting. De maatschap koos voor belaste verhuur en vroeg de btw terug die was gerekend voor de bouw van het dak. Het ging om € 17.675 over 2019 en € 11.914 over 2020.
De Belastingdienst verleende de teruggaaf eerst, maar vorderde die daarna terug met twee naheffingsaanslagen. Het gerechtshof Amsterdam vond dat de maatschap met de dakverhuur wel een economische activiteit uitoefent. Volgens het hof is er een markt voor de verhuur van daken voor zonnepanelen en krijgt de maatschap er 25 jaar lang een vergoeding voor. Toch kreeg de maatschap geen teruggaaf. De bouwkosten van het dak zijn volgens het hof voor privédoeleinden gemaakt, omdat een woning zonder dak niet bewoonbaar is en de kosten dus hoe dan ook zouden zijn gemaakt. Bovendien kan voor het dak niet voor belaste verhuur worden gekozen, omdat het dak als onderdeel van een woning dienstdoet.
De zaak kwam bij de Hoge Raad in cassatie tegen die uitspraak van het gerechtshof Amsterdam van 23 mei 2024. Beide partijen gingen in cassatie. De Staatssecretaris van Financiën vond dat de maatschap geen economische activiteit verricht, omdat de lage huur en de afwezigheid van klanten niet passen bij een gewone verhuurder van daken. Dat betoog slaagde niet. Het hof had het juiste toetsingskader gebruikt en zijn oordeel berust op een waardering van de feiten, die in cassatie niet op juistheid wordt getoetst. Omdat er een markt voor dakverhuur is, hoeven de hoogte van de vergoeding en de omvang van de klantenkring er niet aan in de weg te staan dat de maatschap als ondernemer geldt.
De maatschap klaagde vooral over het 'hoe dan ook'-argument van het hof. Op dat punt kreeg zij gelijk. De Hoge Raad oordeelt dat het hof geen rekening had hoeven houden met de vraag of de kosten ook zonder verhuur zouden zijn gemaakt. Dat criterium komt uit een eerder arrest over een woonhuis dat deels was gekocht voor eigen bewoning. Hier gaat het om een woning waarvan het dak voor bedrijfsdoeleinden wordt gebruikt. De Hoge Raad rekent het dak en de woning tot één investeringsgoed dat tot het bedrijfsvermogen van de maatschap is gaan behoren.
De klacht leidt toch niet tot vernietiging, omdat de tweede grond van het hof overeind blijft. Voor belaste verhuur is doorslaggevend dat het verhuurde niet als woning wordt gebruikt. Elke mate van gebruik voor wonen staat aan die keuze in de weg, ook als iemand anders dan de huurder er woont. Het dak van een woonhuis doet naar zijn aard dienst als woning. Daarom kan voor het dak niet worden gekozen voor belaste verhuur, en bestaat er geen recht op aftrek van de btw op de bouwkosten.
De Hoge Raad verklaart beide beroepen ongegrond, dus de naheffingsaanslagen blijven staan. Wel is de redelijke termijn voor de cassatieprocedure met niet meer dan zes maanden overschreden. De Staat (de minister van Justitie en Veiligheid) moet de maatschap daarvoor € 500 immateriële schadevergoeding betalen. Voor het incidentele beroep van de Staatssecretaris moet de maatschap € 1.868 aan proceskosten krijgen. Voor het principale beroep volgt geen proceskostenveroordeling.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hof verklaart verdachte niet-ontvankelijk in hoger beroep na intrekking bezwaren tegen vonnis politierechter Een man uit de regio Amsterdam, geboren in 1995, had hoger beroep ingesteld tegen een vonnis van de politierechter. De inhoud van de strafzaak, waarvoor hij in eerste aanleg was berecht, komt in het arrest niet aan bod. Het hof hoefde de zaak niet inhoudelijk opnieuw te beoordelen, omdat de verdachte zijn hoger beroep uiteindelijk niet wilde laten doorgaan.
Het gerechtshof Amsterdam behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2025. Het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep begon op 6 mei 2026. Een afsluitende zitting vond plaats op 30 oktober 2026. De verdachte kwam toen niet opdagen, waardoor het hof bij verstek uitspraak deed.
Voor de zitting had de raadsman van de verdachte op 20 oktober 2026 per e-mail laten weten dat zijn cliënt het hoger beroep niet langer wilde handhaven. Het hof beschouwde dat als een intrekking van de bezwaren die de verdachte eerder tegen het vonnis had opgegeven. De advocaat-generaal vorderde daarop dat de verdachte niet-ontvankelijk zou worden verklaard in zijn hoger beroep.
Het hof ging dain mee. Volgens artikel 416, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering kan een verdachte die zijn bezwaren intrekt in zijn hoger beroep niet-ontvankelijk worden verklaard, tenzij een rechtens te respecteren belang pleit voor nader onderzoek van de zaak. Het hof zag zo'n belang niet. Daarom hoefde het de zaak niet meer inhoudelijk te beoordelen.
Het gevolg is dat het vonnis van de politierechter van 9 december 2025 in stand blijft. Het hof verklaarde de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht