Rechtbank weigert uitlevering van Poolse man voor inbraken en neemt twee jaar cel over Een Poolse man die sinds oktober 2021 in Nederland woont, wordt niet uitgeleverd aan Polen, maar moet zijn gevangenisstraf van twee jaar hier uitzitten. Polen wilde hem overgeleverd krijgen via een Europees aanhoudingsbevel, een verzoek tussen EU-landen om een gezochte persoon aan te houden en over te dragen. Het gaat om een straf voor een reeks inbraken en pogingen daartoe, waarbij de daders samenwerkten en zich door braak toegang verschaften. De rechtbank Amsterdam beslist dat Nederland de straf overneemt.
De straf is in 2003 door het Poolse Provincial Court of Chelm opgelegd, aanvankelijk voorwaardelijk met een proeftijd van vier jaar. Na nieuwe veroordelingen voor soortgelijke feiten in 2004 en 2010 is die voorwaardelijke straf alsnog onvoorwaardelijk geworden. De straf resteert in zijn geheel. De tenuitvoerlegging was in de tussentijd meermalen opgeschort.
De verdediging vroeg de overlevering te weigeren, omdat de man bij de zaak van 2010 niet zelf aanwezig was. Hij zegt geen oproep te hebben gekregen, omdat hij naar Nederland was vertrokken om te werken en zijn reclasseringswerker daarover per brief had geïnformeerd. De rechtbank stelt vast dat hij bij dat proces niet in persoon is verschenen en dat ook geen garantie is gegeven. Daardoor had de rechtbank de overlevering op die grond kunnen weigeren. Zij doet dat niet. De man gaf in december 2009 een adres op, kreeg een adresinstructie en is gewezen op de gevolgen van het niet doorgeven van een verhuizing. De oproep is naar het opgegeven adres gestuurd. Op grond van het vertrouwensbeginsel, het uitgangspunt dat EU-landen elkaars informatie mogen vertrouwen, gaat de rechtbank uit van de juistheid van de Poolse informatie. Het verzoek om het vonnis van 2010 op te vragen wijst zij af.
De weigering volgt uit een andere grond. Wie lang genoeg rechtmatig in Nederland woont, kan worden gelijkgesteld met een Nederlander, en dan kan de overlevering worden geweigerd als Nederland de straf overneemt. De man verblijft al meer dan vijf jaar rechtmatig in Nederland als duurzaam verblijvend EU-burger, en de Immigratie- en Naturalisatiedienst verwacht dat hij zijn verblijfsrecht niet verliest door deze straf. De rechtbank rekent zijn feiten naar Nederlands recht tot meerdaadse samenloop van diefstal en pogingen daartoe door twee of meer verenigde personen met braak. De Poolse straf van twee jaar blijft daar binnen het Nederlandse maximum en is niet onverenigbaar met Nederlands recht, dus aanpassing is niet nodig. Hij heeft voldoende economische banden met Nederland, en overname kan bijdragen aan zijn terugkeer in de samenleving. Polen heeft toestemming gegeven door een certificaat en een kopie van het vonnis te sturen.
De verdediging vroeg de gevangenhouding te schorsen, omdat de dag voor de zitting gratie en opschorting waren aangevraagd. De rechtbank wijst dat af. Het vluchtgevaar neemt na zo'n uitspraak toe, een schorsing is alleen in uitzonderlijke gevallen aan de orde, en een gratieverzoek maakt een zaak niet uitzonderlijk. Ook kan zij niet vooruitlopen op de uitkomst van die procedure.
De rechtbank weigert de overlevering aan het District Court of Lublin en beveelt de tenuitvoerlegging van de vrijheidsstraf van twee jaar in Nederland. Zij beveelt de gevangenhouding van de man tot die tenuitvoerlegging en wijst het verzoek tot schorsing daarvan af. Hiertegen staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht; Europees Strafrecht Rechtbank staat overlevering aan Duitsland toe voor drugshandel Een man met zowel de Duitse als de Marokkaanse nationaliteit, die zonder vaste woon- of verblijfplaats in Nederland verblijft, wordt uitgeleverd aan Duitsland. Het Amtsgericht Darmstadt verdenkt hem van betrokkenheid bij illegale handel in verdovende middelen. Hij zat in Nederland in detentie toen de rechtbank over zijn overlevering besliste.
Het Duitse gerecht vaardigde op 22 september 2025 een Europees aanhoudingsbevel uit. Dat is een verzoek waarmee een EU-land een ander EU-land vraagt iemand aan te houden en over te dragen voor strafvervolging of de uitvoering van een straf. Het bevel is gebaseerd op een eerder Duits aanhoudingsbevel van 18 december 2023. De Duitse autoriteiten vermoeden dat de man strafbare feiten heeft gepleegd die zijn omschreven in het aanhoudingsbevel. Over de precieze omstandigheden van die feiten zegt de uitspraak niets.
De zaak diende op 28 oktober 2026 bij de internationale rechtshulpkamer van de rechtbank Amsterdam. De man was zelf niet aanwezig, want hij had afstand gedaan van zijn recht om bij de zitting te zijn. Zijn advocaat, mr. A. Boumanjal uit Utrecht, trad namens hem op en liet de beslissing aan de rechtbank over. De rechtbank verlengde de termijn waarbinnen zij uitspraak moest doen met dertig dagen. Voor het sluiten van het onderzoek ter zitting beval zij ook dat de man gevangen blijft.
De rechtbank stelde vast dat de persoonsgegevens van de man kloppen. Bij de strafbaarheid speelde dat de Duitse autoriteiten het feit hebben aangemerkt als lijstfeit: een categorie van zware feiten waarvoor overlevering mogelijk is zonder dat de rechter toetst of het feit ook in Nederland strafbaar is. Dat geldt hier voor illegale handel in verdovende middelen en psychotrope stoffen. Naar Duits recht staat daarop een vrijheidsstraf van minstens drie jaar. Daarom onderzocht de rechtbank niet of de feiten ook naar Nederlands recht strafbaar zijn.
De rechtbank oordeelde dat het aanhoudingsbevel aan de wettelijke eisen voldoet en dat er geen weigeringsgronden zijn die de overlevering in de weg staan. Zij staat de overlevering van de man aan het Amtsgericht Darmstadt toe voor de feiten die in het aanhoudingsbevel zijn omschreven. Tegen deze uitspraak staat geen gewoon rechtsmiddel open.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Strafrecht; Europees Strafrecht Kinderrechter verlengt toezicht op vijf kinderen om vechtscheiding tot 29 juli 2027 Vijf kinderen tussen de vier en dertien jaar oud zitten klem tussen hun gescheiden ouders. Ouders praten volgens de gecertificeerde instelling regelmatig niet op een passende manier met elkaar, afspraken van de kinderen gaan daardoor niet door en de kinderen raken verstrikt in loyaliteitsconflicten. De kinderen wonen bij hun moeder en logeren eens per twee weken in het weekend bij hun vader. De kinderen willen zelf het liefst bij beide ouders evenveel tijd doorbrengen, maar dat is lastig vanwege de afstand tussen de woonplaatsen.
De kinderen stonden sinds 5 november 2025 onder toezicht. Dat betekent dat een gecertificeerde instelling, Jeugdbescherming Regio Amsterdam, de ouders begeleidt en erop toeziet dat de kinderen veilig opgroeien. Die ondertoezichtstelling liep af op 5 november 2026. De instelling vroeg de kinderrechter van de rechtbank Amsterdam om verlenging met negen maanden. Beide ouders gingen met het verzoek akkoord. De moeder vindt dat de hulp zo snel mogelijk moet starten, omdat de communicatie tussen de ouders ernstig is verstoord. De vader wees op de hulp die nodig is, onder meer omdat ouders het niet eens zijn over de roepnaam van hun zoon.
De instelling gaf aan dat de doelen van het toezicht nog onvoldoende zijn behaald en dat ze twijfelt of de ouders zonder regiehouder zelf aan de hulpverlening blijven werken. Ouders hebben hulp nodig bij de situatie na hun scheiding, bij voorkeur in de vorm van parallel ouderschap, waarbij beide ouders los van elkaar worden begeleid. Daarvoor gelden lange wachtlijsten. Zolang het traject niet kan starten, kijkt de instelling naar vergelijkbare hulp via het Ouder- en Kindteam. Het gaat redelijk goed met de kinderen: op school zijn de resultaten goed, een van de meisjes heeft een vertrouwenspersoon en er is een kindercoach betrokken. Positief is ook dat de omgang tussen de jongste en de vader is opgestart en goed verloopt.
De vader heeft een nieuwe woning gekregen met genoeg slaapkamers en wil meer omgang met de kinderen. Hij maakt zich zorgen over een van de zoons, die op de nieuwe school ongelukkig zou zijn. De moeder denkt dat dit voortkomt uit de loyaliteit van de jongen aan zijn vader en wijst erop dat hij de school onlangs een tien gaf. Zij heeft ook zorgen of de vader bij meer omgang alles voor de kinderen kan regelen.
De kinderrechter oordeelde dat de ontwikkeling van de kinderen nog steeds ernstig wordt bedreigd door de verstoorde verhouding tussen de ouders. Vrijwillige hulp is niet toereikend gebleken, gelet op de complexiteit en de langdurigheid van de problematiek. Het is te betreuren dat de hulpverlening door de wachtlijsten nog niet is begonnen. De rechter benoemde als doelen onder meer dat de kinderen niet meer met volwassen zaken worden belast, dat ouders niet negatief over elkaar praten, dat parallel ouderschap wordt ingezet, dat de oudste twee kinderen een steunfiguur of coach krijgen, dat het contactherstel tussen de jongste en de vader doorgaat en dat een andere zorgregeling wordt verkend.
De kinderrechter verlengde de ondertoezichtstelling van alle vijf de kinderen tot 29 juli 2027 en verklaarde de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, zodat de beslissing direct geldt, ook als iemand in hoger beroep gaat.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Personen- En Familierecht Rechtbank legt 15 maanden cel en taakstraf op voor witwassen en valsheid met leaseauto's Een man uit de regio Groningen gaf leiding aan drie autoleasebedrijven die in 2022 en 2023 grote bedragen aan contant geld aannamen van klanten. Dat geld was afkomstig uit misdrijf, en de bedrijven deden alsof dat niet zo was. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelt hem daarvoor tot een gevangenisstraf van 15 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk, en een taakstraf van 240 uur.
De zaak draaide om auto's die werden verkocht of geleased aan particulieren. In acht dossiers namen de drie bedrijven contante bedragen aan, bijvoorbeeld € 48.485 van een klant die twee Volkswagen Polo's leasede en € 42.175 van een klant met een Audi Q8, naast een aanbetaling van € 45.000. In totaal gaat het om tonnen aan contant geld. Volgens de rechtbank was het geld geheel of gedeeltelijk afkomstig uit misdrijf. De bedrijven en hun mededaders wisten dat, en maakten van het witwassen een gewoonte. De verdachte gaf daar opdracht toe en stuurde het feitelijk aan.
Ook het papierwerk klopte niet. In het kasboek van de bedrijven stonden lagere ontvangsten dan er in werkelijkheid contant binnenkwamen: een klant betaalde op 15 april 2022 € 12.400, maar in het kasboek stond € 9.000 op die dag en € 3.000 op 9 mei 2022. In de leasecontracten, mantelovereenkomsten en eigendomsvoorbehouden stond bovendien ten onrechte dat klanten per automatische incasso of giraal betaalden, dat er geen aanbetalingen waren, en dat het contract met een ander bedrijf uit de groep was gesloten dan in werkelijkheid. De rechtbank rekent dat aan de verdachte toe als medeplegen van feitelijk leidinggeven aan valsheid in geschrift.
De zaak is bijzonder omdat het Openbaar Ministerie en de verdediging vooraf procesafspraken maakten, vastgelegd in een overeenkomst van 14 september 2026. Daarin kwamen zij overeen over de bewezenverklaring en de strafeis. De verdachte voerde geen verweer, trok onderzoekswensen in en zag af van hoger beroep als de rechtbank de afspraken zou volgen. De rechtbank toetste eerst of de verdachte dit vrijwillig en met kennis van zaken deed, en bevestigde dat. Daarna keek zij zelf naar het bewijs en de straf, omdat zij haar eigen verantwoordelijkheid niet uit handen geeft.
De rechtbank vindt het bewijs in het dossier voldoende en acht de feiten 1 primair, 2 en 3 primair bewezen. De subsidiaire tenlasteleggingen vallen daarmee af. De straf staat volgens de rechtbank in redelijke verhouding tot de ernst van de zaak, mede door de voordelen van een afdoening met procesafspraken. De verdachte krijgt 15 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar, en een taakstraf van 240 uur. Voert hij de taakstraf niet naar behoren uit, dan volgt vier maanden vervangende hechtenis.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Rechtbank legt 180 uur taakstraf op voor verduistering van bedrijfsgoederen, OM eiste 18 maanden cel Twee medewerkers van een bedrijf in Emmer-Compascuum laadden in de ochtenduren, voordat het magazijn openging, pallets met materiaal op de aanhangwagen van een buitenstaander. Een van hen, een logistiek medewerker, is door de rechtbank Noord-Nederland veroordeeld voor medeplegen van verduistering in dienstbetrekking. Het gaat om goederen van zijn werkgever, waaronder een matrijs, sterilisatie trays, dakisolatie, een pomp en metaal.
Het bedrijf bouwde op dat moment een productietak af. De verdachte en zijn direct leidinggevende (medeverdachte) waren bij dat afbouwtraject betrokken en mochten goederen laden en lossen, maar alleen volgens de afgesproken procedures. Bij uitgifte hoorde een gecontroleerde pakbon, en wie overtollige spullen voor eigen gebruik wilde meenemen, moest schriftelijk toestemming vragen aan de plantmanager. Op camerabeelden is te zien dat de verdachte op 26 maart, 4 april, 8 april, 9 april en 11 april 2024 goederen op de aanhangwagen van een derde laadde, steeds vroeg in de ochtend. Zijn leidinggevende deed dat op 11 april samen met hem. Een werknemer die op 11 april naar het bedrijf reed, herkende de goederen op de aanhanger van een passerende auto en dat leidde tot de aangifte.
De verdachte ontkende opzet en zei te goeder trouw te hebben gehandeld. Zijn raadsvrouw wees op de context van het werk: de frequentie van de uitgiftes, de tijdstippen en de ontbrekende pakbonnen zouden daar onvoldoende voor zijn. De rechtbank volgde dat niet. De verdachte kende de werkwijze en liet de waarborgen elke keer na, terwijl het om goederen van veel waarde ging. Op 8 april begon hij al goederen naar buiten te rijden voordat de afnemer was aangekomen, wat volgens de rechtbank wijst op afstemming vooraf. De afnemer verklaarde bovendien dat hij door de leidinggevende was benaderd en geld naar die leidinggevende en een andere man overmaakte. Zijn verklaring noemt de rechtbank ongeloofwaardig. Omdat de verdachte en zijn leidinggevende nauw samenwerkten en samen laadden, is ook het medeplegen bewezen.
De tenlastelegging noemde een waarde van ongeveer € 400.000 en ook RVS karren, autoclaafkleppen en machineonderdelen. Dat is niet bewezen. De rechtbank kan uit het dossier niet afleiden wat de omvang en waarde van de goederen is, en op de camerabeelden is niet te zien dat het om die specifieke onderdelen gaat, omdat een deel in kratten of zwart plastic zat. Daarvoor volgt vrijspraak.
De officier van justitie eiste 18 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, uitgaande van het oriëntatiepunt voor fraude bij een benadelingsbedrag van € 250.000 tot € 500.000. Omdat dat bedrag niet vaststaat, past de rechtbank een lagere categorie toe, die van € 10.000 tot € 70.000. Daarbij hoort een gevangenisstraf van twee tot vijf maanden of een taakstraf. De reclassering zag weinig problemen bij de verdachte en geen aanknopingspunten voor toezicht. De rechtbank legt een taakstraf van 180 uur op, met drie maanden vervangende hechtenis bij het niet verrichten ervan. Daarnaast volgt een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden met een proeftijd van twee jaar, zonder bijzondere voorwaarden, omdat de man nog in de logistiek werkt.
De benadeelde partij, het bestolen bedrijf, vorderde € 398.814 aan materiële schade en € 12.026 aan proceskosten. De rechtbank vindt aannemelijk dat er schade is, maar kan de hoogte niet beoordelen. Die was gemotiveerd betwist en niet met bewijsstukken onderbouwd, en uitstel om dat alsnog te doen zou het strafproces onevenredig belasten. De vordering is niet-ontvankelijk verklaard en kan bij de burgerlijke rechter worden ingediend.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht