Kantonrechter wijst lening- en schadeclaims af na einde relatie Een voormalig stel heeft na het einde van hun affectieve relatie een geldgeschil uitgevochten bij de kantonrechter in Almere. De man vorderde van zijn ex-partner het restant van een geldlening van € 12.500, met rente en incassokosten. Volgens hem had zij de lening in termijnen terug moeten betalen en was ze daarmee gestopt. De vrouw ontkende dat er een lening was. Zij stelde dat de betalingen van de man kosten van de gezamenlijke huishouding waren.
De kantonrechter geeft de vrouw gelijk. De man baseerde zich vooral op het feit dat zij in de onderlinge correspondentie en bij haar betalingen zelf over 'de lening' en 'afbetaling' sprak. De vrouw legde uit dat zij zich onder druk gezet voelde om terug te betalen. Zij wees onder meer op een huiselijk geweldsincident op 27 oktober 2022, dat aan de periodieke betalingen voorafging. Die uitleg achtte de rechter aannemelijk genoeg, zodat de vrouw op haar eerdere erkenning mocht terugkomen.
Daarmee lag het op de weg van de man om concreet uit te leggen waaruit de lening bestond. Dat deed hij onvoldoende. Het enige bedrag dat hij noemde was een betaling van € 6.019,30 aan de ex-werkgever van de vrouw, zodat zij met hem naar Curaçao kon verhuizen. Volgens de rechter was die verhuizing in het gezamenlijk belang van beide partijen. Het samenlevingscontract somt de kosten van de gezamenlijke huishouding bovendien niet limitatief op. De overige posten (een belastingschuld, een auto en een vakantie) noemde de man zonder bedragen, terwijl het samenlevingscontract die kosten juist uitdrukkelijk als huishoudkosten noemt. Volgens de vrouw was het recht van de man om meer betaalde kosten te verrekenen vervallen, en dat betwistte hij niet. De hoofdsom en alle nevenvorderingen worden daarom afgewezen.
Ook de eigen vorderingen van de vrouw (de reconventie) hebben geen succes. De rechter laat haar eisvermeerdering toe, maar wijst alles af. Het incassotraject van de man was niet onrechtmatig. Zijn vordering was niet bij voorbaat kansloos, en hij en zijn incassogemachtigde mochten de ex-werkgever en de ouders van de vrouw benaderen. Voor het verwerken van hun persoonsgegevens bestond een gerechtvaardigd belang. Haar claim van € 3.500 aan immateriële schade strandt omdat het huiselijk geweld niet automatisch recht geeft op schadevergoeding en zij de gestelde jarenlange intimidatie en financiële druk nauwelijks onderbouwde.
Ook € 3.000 van de verhuiskostenvergoeding krijgt de vrouw niet. Er is geen rechtsgrond, want zij was geen contractpartij en het samenlevingscontract zegt niets over zulke vergoedingen. De vergoeding is volgens de rechter logischerwijs besteed aan de gezamenlijke huishouding. De € 1.000 voor achtergelaten inboedel wijst de rechter af, omdat de man haar een termijn tot uiterlijk 17 november 2024 gaf om de spullen op te halen en dat blijft voor haar risico. Het contactverbod en het bevel om persoonsgegevens te verwijderen sneuvelen op gebrek aan onderbouwing en onbepaaldheid.
De man wordt in conventie veroordeeld in de proceskosten van de vrouw, die op nihil zijn begroot. In reconventie moet de vrouw de proceskosten van de man betalen: € 864, binnen veertien dagen, plus de kosten van betekening als zij niet op tijd betaalt.
Rechtbank Midden-Nederland · 14 oktober 2026
Civiel Recht Kantonrechter wijst vordering Centrada tegen huurder over camera aan woning af Een huurder in Lelystad heeft een camera aan de buitenkant van zijn huurwoning hangen. Woningcorporatie Centrada wilde dat die weg zou gaan en stapte daarvoor naar de kantonrechter in een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Centrada verloor: de kantonrechter vond onvoldoende grond voor de gevorderde verwijdering.
De zaak heeft een voorgeschiedenis. In 2025 had Centrada al een kort geding aangekondigd, omdat de huurder zonder toestemming camera's aan de voor- en achterzijde van de woning had opgehangen, onder meer een deurbelcamera. Voor de mondelinge behandeling kwamen partijen tot een schikking. In een e-mail van 21 mei 2025 bevestigde de toenmalige gemachtigde van de huurder dat de camera's niet opnieuw zouden worden bevestigd en verwijderd zouden blijven. Centrada trok daarop het kort geding in.
In mei 2026 ontving Centrada een brief van de gemachtigde van de huurder over overlast van buren. Daarbij zaten printscreens van cameraopnamen uit april en mei 2026. Centrada onderzocht de zaak en stelde vast dat er opnieuw een camera aan de gevel hing. Centrada sommeerde de huurder in juni 2026 de camera te verwijderen. Toen hij dat weigerde, startte Centrada dit kort geding. De corporatie vorderde primair dat de huurder de schikkingsafspraken zou nakomen, de camera zou verwijderen, geen nieuwe camera mocht ophangen en eventuele schade zou herstellen, op straffe van een dwangsom. Subsidiair vroeg Centrada dat de camera zo zou worden verplaatst of ingesteld dat alleen de eigen tuin en eigendommen in beeld komen.
De kantonrechter nam wel een spoedeisend belang aan, maar wees de vorderingen toch af. Over de schikking oordeelde de rechter dat Centrada de afspraken te ruim uitlegt. De dagvaarding uit 2025 noemde drie specifieke camera's, en op basis van die formulering kwamen partijen tot overeenstemming. De uitleg van de huurder, dat de afspraak alleen die drie camera's betrof, vond de rechter niet onbegrijpelijk. Niet gebleken is dat een van die drie camera's is teruggeplaatst. Uit stukken van de huurder bleek bovendien dat de camera die nu in het geding is al enkele jaren geleden is opgehangen en ook in 2025 al aanwezig was. Centrada heeft dat onvoldoende gemotiveerd betwist.
Ook de 'Richtlijnen voor het plaatsen van camera's bij huurwoningen', die Centrada op 31 maart 2026 vaststelde, bieden volgens de rechter geen grondslag. De huurder betwist dat hij ze kent, en het is niet gebleken hoe Centrada ze aan huurders heeft verspreid. Daarnaast is niet zonder meer aan te nemen dat de richtlijnen gelden voor een camera die er al hing. Artikel 9 van het huurreglement over zelf aangebrachte voorzieningen is algemeen van aard en ziet vooral op structurele wijzigingen aan de woning, niet specifiek op het plaatsen van een camera.
Centrada voerde ten slotte aan dat de camera de privacy van derden kan schenden, in strijd met de AVG, de privacywet. De huurder zegt dat de camera alleen zijn eigen tuin en eigendommen filmt. De rechter vond onvoldoende aangetoond dat de camera ook op de omgeving is gericht, of dat hij niet zo kan worden afgesteld dat dit wel kan.
De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Lelystad, wees alle vorderingen van Centrada af. Centrada moet de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 865,00 aan gemachtigdensalaris, binnen veertien dagen na aanschrijving. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Midden-Nederland · 10 november 2026
Civiel Recht Rechtbank: gemeente mag gegevens van inwonende ouder blijven controleren voor uitkering dochter Een man uit de gemeente Roerdalen wil niet dat zijn persoonsgegevens maandelijks worden gecontroleerd. Zijn meerderjarige dochter woont bij hem in en ontvangt een bijstandsuitkering op grond van de Participatiewet. Om te beoordelen of de kostendelersnorm moet worden toegepast, laat de gemeente via het Bureau Informatiediensten Nederland (het inlichtingenbureau) elke maand nagaan wie er op het adres van de dochter staat ingeschreven. De kostendelersnorm is een korting op de bijstand als meerdere volwassenen onder één dak de kosten delen. Daardoor worden ook de gegevens van de vader meegenomen, en dat wilde hij stoppen.
Op 7 november 2023 vroeg de man de gemeente om zijn persoonsgegevens los te koppelen van die van zijn dochter. Het college van burgemeester en wethouders zag dit als een bezwaar tegen gegevensverwerking op grond van artikel 21 van de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG) en wees het op 9 januari 2024 af. Het bezwaar daartegen verklaarde het college bij beslissing van 25 april 2024 ongegrond. Daarnaast verklaarde het college een tweede bezwaar van 27 november 2023 niet-ontvankelijk. De man stelde beroep in, maar beperkte dat tot de ongegrondverklaring van het bezwaar tegen het besluit van 9 januari 2024. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, behandelde de zaak op 23 september 2026.
De man voerde aan dat een wettelijke grondslag ontbreekt en dat de gemeente geen redelijk belang bij de verwerking heeft. Volgens hem is de verwerking in strijd met de beginselen van subsidiariteit, proportionaliteit en transparantie en met artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Dat artikel beschermt het privéleven. Als het doel fraudebestrijding is, zou er volgens hem bovendien sprake zijn van misbruik van bevoegdheid (detournement de pouvoir). Ook vond hij dat de gemeente hem op het verkeerde been had gezet door te zeggen dat hij bij het inlichtingenbureau moest zijn.
De rechtbank stelt vast dat de verwerking gebaseerd is op een taak van algemeen belang. De gemeente moet de bijstand afstemmen op de omstandigheden van de betrokkene en heeft een rol bij het tegengaan van uitkeringsfraude. Toch heeft het college volgens de rechtbank een fout gemaakt. In de beslissing op bezwaar stelde het college dat de man geen bijzondere omstandigheden had aangevoerd waarom de verwerking moest stoppen. Dat is een onjuist uitgangspunt: maakt iemand bezwaar, dan moet de verwerkingsverantwoordelijke de verwerking staken of aantonen dat er dwingende gerechtvaardigde gronden zijn die zwaarder wegen. Dat heeft het college nagelaten, en dat is een motiveringsgebrek.
Die motivering heeft het college in de beroepsfase alsnog gegeven. Het inlichtingenbureau controleert geautomatisch of er wijzigingen zijn die invloed hebben op de uitkering van de dochter. Als er niets verandert, worden de gegevens van de vader niet naar het college verstuurd en krijgt het college er geen inzage in. De gevolgen voor hem zijn daarom relatief gering. Het college toonde bovendien aan dat alternatieven grote bezwaren hebben, zoals het mislopen van een tijdige signalering van wijzigingen. De rechtbank vindt de verwerking niet in strijd met proportionaliteit, subsidiariteit of het EVRM, en ziet geen gebrek aan transparantie. Dat de dochter zelf ook een inlichtingenplicht heeft, neemt niet weg dat de gemeente actief mag controleren.
De rechtbank verklaart het beroep gegrond en vernietigt de beslissing op bezwaar van 25 april 2024. De rechtsgevolgen blijven echter in stand, zodat het college het bezwaar ongegrond mocht verklaren en niet opnieuw hoeft te beslissen. Omdat het beroep gegrond is, krijgt de man het griffierecht van € 187 terug en een proceskostenvergoeding van € 1.868.
Rechtbank Limburg · 19 oktober 2026
Bestuursrecht Raad van State: politie zocht voldoende naar beelden van demonstrant bij A10-actie Een man bezocht op 30 maart 2024 een demonstratie van Extinction Rebellion naast de A10 in Amsterdam. De politie fotografeerde en filmde hem daar. Dezelfde dag vroeg hij de korpschef om inzage in die beelden, op grond van de Wet politiegegevens. Op 13 april 2024 vulde hij zijn verzoek aan met veertien vragen over het gebruik van de foto's en videobeelden.
De korpschef wees het verzoek in een besluit van 19 juli 2024 toe en nodigde de man uit om de beelden te bekijken. In een nieuw besluit van 30 oktober 2024 trok hij dat deels terug: het verzoek werd nu gedeeltelijk toegewezen. Op die dag zag de man de foto's en videobeelden. De rechtbank Amsterdam verklaarde zijn beroep ongegrond. Daarop stelde hij hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 17 september 2025.
De man vond dat de politie meer beeldmateriaal van hem moest hebben. Hij wees op vier foto's die hij zelf had gemaakt. Daarop staan agenten met een camera in de hand, met de lens gericht op de plek waar hij stond. Volgens hem bewezen die foto's dat meer politiemensen hem hadden gefilmd dan de beelden laten zien. Ook na een tweede inzage op 13 januari 2026 in de compilatievideo van de politie stelde hij dat niet alle beelden van hem daarin zaten.
De Afdeling oordeelde anders. Als een bestuursorgaan zegt dat een document niet bij hem berust en dat niet ongeloofwaardig lijkt, moet degene die om informatie vraagt aannemelijk maken dat het document er toch is. Dat lukte hier niet. Op de foto's is niet zeker dat de agenten op dat moment filmden of fotografeerden. De man kon ook niet per foto zeggen hoe laat die was gemaakt, zodat de politie gerichter had kunnen zoeken. Na het overleggen van de foto's deed de korpschef nog een aanvullende zoekslag, zonder nieuwe beelden te vinden. Volgens de Afdeling kunnen de foto's niet in verband worden gebracht met zijn stelling dat de zoekslag onzorgvuldig was.
De korpschef had alle beelden van de demonstratie bekeken, waar enkele honderden mensen aanwezig waren. Daaruit maakte hij een compilatie van ongeveer zes minuten met beelden waarop de man te zien is. Dat er veel agenten met camera's stonden en veel is gefilmd, doet daar volgens de Afdeling niet aan af. Zes minuten beeld van één persoon tussen honderden anderen wekt geen twijfel dat er meer beelden zijn. De Afdeling betwijfelde niet dat de man de foto's zelf had gemaakt. Maar dat een agent met een camera in beeld staat, betekent nog niet dat die agent ook beelden van hem heeft opgenomen. De man wist zelf niet of er meer beelden bestonden. Vertrouwen in zijn foto's sloot vertrouwen in de uitleg van de korpschef over de zoekslag dus niet uit.
Ook zijn beroep op 'inequality of arms', het ontbreken van gelijkwaardigheid tussen procespartijen, slaagde niet. Hij voerde aan dat hij als burger procedeert tegen een bestuursorgaan dat veel advocaten en juristen kan inzetten en over het complete dossier beschikt. De Afdeling wees erop dat hij twee keer inzage kreeg in de beelden en dat de videobeelden op de zitting bij de rechtbank nog eens aan hem werden getoond. In beroep en hoger beroep kon hij zijn standpunten naar voren brengen. Dat de korpschef zich door twee gemachtigden liet vertegenwoordigen, maakt de procespartijen in dit geval niet ongelijk.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. De korpschef hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 4 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank wijst klacht af over Maastricht UMC+: AP hoeft niet te handhaven bij vermeende privacyschending Een vrouw uit Limburg is ontevreden over de behandeling die zij krijgt in het Maastricht UMC+ (MUMC). Volgens haar staan er fouten in haar medisch dossier, en die zouden een goede behandeling en een verwijzing in de weg staan. Op 26 februari 2026 diende zij daarom een klacht in bij de Autoriteit Persoonsgegevens (AP). Haar verwijt: het MUMC verwerkt haar persoonsgegevens onrechtmatig en schendt de privacywet AVG. De AP moest dus beslissen of zij tegen het ziekenhuis zou optreden.
De klacht bleef niet bij het begin. De vrouw deed in de maanden daarna 25 aanvullingen. Daarin schreef zij onder meer dat uit de opgevraagde logboeken van het dossier zou blijken dat derden, waaronder het UMCG in Groningen, ongeoorloofd toegang hadden. Het MUMC had al op 25 maart 2026 laten weten dat er geen UMCG-medewerkers in haar dossier waren geweest. Het ziekenhuis had wel het elektronisch patiëntendossier van het UMCG overgenomen, inclusief modellen van rapporten. In latere aanvullingen noemde de vrouw ook een onveilige configuratie van het dossiersysteem, profilering zonder toestemming voor onderzoek en een klacht tegen TNO. Samen vulden klacht en aanvullingen twee ordners.
De AP stuurde op 27 mei 2026 een voortgangsbericht met de mededeling dat afhandeling langer dan drie maanden zou duren. Op 2 juni 2026 stelde de vrouw de AP in gebreke, een formele aanmaning om binnen twee weken te beslissen. Op 26 juni 2026 stelde zij beroep in bij de rechtbank Limburg omdat de AP niet op tijd beslist zou hebben. Die zaak werd doorgestuurd naar de rechtbank Oost-Brabant. De AP nam op 2 oktober 2026 alsnog een besluit: geen handhaving. Daardoor kreeg de vrouw van rechtswege ook beroep tegen dat besluit.
Ook de procesgang zelf speelt een rol in de uitspraak. De vrouw wraakte de rechter op 10 september 2026, wat de wrakingskamer op 14 oktober 2026 afwees. Op de zitting van 15 oktober 2026 legde zij een usb-stick en stukken over, die de rechtbank buiten beschouwing liet wegens strijd met de goede procesorde. De rechtbank constateert dat het procesgedrag van de vrouw is ontspoord en dat zij procedures door elkaar laat lopen, onder meer door veel andere instanties in de cc van haar e-mails mee te nemen. Vragen van de rechter over wat zij wil bereiken en of zij AI heeft gebruikt voor haar processtukken, beantwoordde zij niet. Daarom gaat de rechtbank alleen in op wat bestuursrechtelijk relevant is.
Over het beroep tegen het niet tijdig beslissen is de rechtbank kort. De AP moet een klager binnen drie maanden informeren over de voortgang en daarna binnen een redelijke termijn beslissen. Dat voortgangsbericht kwam er op tijd. Op 2 juni 2026 was de redelijke termijn nog niet verstreken, mede door het grote aantal aanvullingen. De ingebrekestelling was dus te vroeg, en dan is het beroep tegen het uitblijven van een besluit niet-ontvankelijk.
Het besluit van 2 oktober 2026 houdt wel stand. De AP kon op basis van bureauonderzoek niet vaststellen dat er een overtreding was, en nader onderzoek, zoals informatie opvragen en medewerkers interviewen, zou veel capaciteit kosten. De AP zag daarvoor geen aanleiding, omdat de bredere maatschappelijke impact beperkt is en het onderwerp niet past binnen de aandachtspunten voor 2026: massasurveillance, betrouwbare digitale diensten en AI. De vrouw betoogde dat een handhavingsverzoek nooit mag worden afgewezen wegens capaciteitsgebrek. De rechtbank wijst dat af: de AP heeft nog niet vastgesteld dat er een concrete inbreuk is en heeft binnen zijn beleidsruimte gehandeld. E-mails van subsidieverstrekker ZonMw bewijzen volgens de rechtbank geen onrechtmatige gegevensverwerking, en die zien bovendien niet op het MUMC. Ook het argument dat het hele datasysteem niet deugt, brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel.
De rechtbank verklaart het beroep tegen het niet tijdig beslissen niet-ontvankelijk en het beroep tegen het besluit van 2 oktober 2026 ongegrond. De AP hoeft dus niet tegen het MUMC op te treden. Er is geen proceskostenvergoeding en het griffierecht wordt niet vergoed.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht