Hof: beschuldigingen in muziekruzie niet onrechtmatig, schadeclaim van muziekuitgever alsnog afgewezen Een man die jarenlang betrokken was bij de carrière van een Noorse zangeres, stuurde e-mails aan distributeurs, advocaten, de Noorse politie en andere artiesten. Daarin schreef hij dat een muziekbedrijf en de twee bestuurders ervan de muziekrechten op de opnamen van de zangeres niet bezitten. Ook beschuldigde hij hen van onder meer fraude, oplichting en belastingontduiking. De bestuurders en hun bedrijf stapten naar de rechter, omdat zij hun eer en goede naam aangetast zagen. De rechtbank Amsterdam gaf hun gelijk en wees de vorderingen toe.
In hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 23 juli 2025 oordeelt het gerechtshof Amsterdam nu anders. De man was bij dagvaarding van 11 september 2025 in beroep gekomen. De muziekondernemers verschenen niet voor het hof, zodat zij veel van zijn stellingen niet hebben betwist. Het hof ging uit van de bevoegdheid van de Nederlandse rechter, omdat het centrum van hun belangen volgens hen in Nederland ligt. Daarna woog het hof twee grondrechten tegen elkaar af: de vrijheid van meningsuiting van de man en het belang van de muziekondernemers bij bescherming van hun eer en reputatie.
Het hof vond dat de uitlatingen in grote lijnen steun vonden in het feitenmateriaal. In een vonnis in een samenhangende zaak was al getwijfeld aan de vraag of het muziekbedrijf de rechten op de muziekcatalogus bezit, en aan de echtheid van een akte waarop het zich beroept. Verder bleek uit Noorse uitspraken dat een van de bestuurders een procedure verloor omdat hij zijn muziekrechten niet kon bewijzen en een proceskostenbedrag van 1,4 miljoen Noorse kronen onbetaald liet. Een Noors strafvonnis uit 1996 veroordeelde hem wegens verzekeringsfraude, en een Spaans vonnis veroordeelde de andere bestuurder tot betaling van € 26.943. Een artikel in de Noorse zakenkrant Dagens Naeringsliv, dat pas na de e-mails verscheen, bevestigde het grootste deel van de beweringen, onder meer dat royalty's aan artiesten structureel niet werden doorbetaald. Dat het hof zulke misstanden in de muziekindustrie van algemeen belang acht, woog mee.
Ook de toon en context speelden een rol. De man had scherp gereageerd, maar een van de bestuurders had hem eerder, deels openbaar, van diefstal en gevangenisstraf beschuldigd en hem in een e-mail een crimineel en pooier genoemd. De uitlatingen gingen bovendien naar een beperkte kring van professionele partijen, zoals distributeurs en advocaten. Het hof vond dat hij hier en daar over de schreef ging: voor belastingontduiking zijn bijvoorbeeld geen aanwijzingen. Maar in deze omstandigheden woog zijn vrijheid van meningsuiting zwaarder, en is niet vast komen te staan dat hij onrechtmatig handelde.
Het hof vernietigt daarom het vonnis en wijst de vorderingen van de muziekondernemers alsnog af. Zij moeten terugbetalen wat de man op grond van het vonnis heeft betaald, met wettelijke rente. Ook worden zij veroordeeld in de proceskosten van beide instanties, vastgesteld op € 3.888,97 voor de eerste aanleg en € 1.746,47 voor het hoger beroep, plus € 189,- nasalaris. Daarbij komen eventuele nakosten, en de veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad.
Gerechtshof Amsterdam · 20 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank blijft bevoegd in tegeneis Thomassen Energy over merkgebruik De rechtbank Gelderland mag zich ook buigen over de tegenclaim van Thomassen Energy tegen een voormalige werknemer die in het buitenland woont, ondanks dat het verweten gedrag zich buiten Nederland zou hebben afgespeeld. De rechtbank verwierp een poging van die oud-werknemer om die tegenclaim buiten de Nederlandse rechtszaal te houden, en veroordeelde hem tot betaling van de proceskosten.
De zaak draait om een geschil tussen Thomassen Energy, gevestigd in Rheden, en een voormalige werknemer die inmiddels in het buitenland woont, over het gebruik van de merken en handelsnamen van het bedrijf. Volgens Thomassen Energy heeft de man geen toestemming om die merken en handelsnamen te gebruiken, en heeft het bedrijf die toestemming ook nooit gegeven. De man start daarom zelf een procedure: hij vordert een verklaring dat Thomassen Energy onrechtmatig heeft gehandeld door tegen derden te zeggen dat hij de merken zonder toestemming gebruikte, en eist daarvoor schadevergoeding.
Thomassen Energy stelde op haar beurt een tegeneis in, een zogenoemde vordering in reconventie, waarin het bedrijf een verklaring vraagt dat de man als voormalig werknemer zijn zorgplicht heeft geschonden of onrechtmatig heeft gehandeld door de merken en handelsnamen te gebruiken, plus schadevergoeding.
Voordat de zaak inhoudelijk kon worden behandeld, probeerde de man deze tegeneis van tafel te krijgen. Hij voerde aan dat de Nederlandse rechter daarvoor geen rechtsmacht had, omdat het verweten merkgebruik plaatsvond in de British Virgin Islands, Dubai, Oman, Nigeria en Australië, en dus niet in Nederland.
De rechtbank ging daar niet in mee. Eerst stelde zij vast dat de Nederlandse rechter sowieso bevoegd is om over de oorspronkelijke vordering van de man te oordelen, omdat Thomassen Energy als gedaagde partij in Nederland is gevestigd. Voor de vraag of de rechtbank ook over de tegeneis mag oordelen, moest gekeken worden naar de Nederlandse regels voor internationale bevoegdheid, omdat de man zelf buiten de Europese Unie woont. Die regels bepalen dat een rechter die al bevoegd is voor de oorspronkelijke vordering, in beginsel ook bevoegd is voor een daarmee samenhangende tegeneis.
Volgens de rechtbank bestaat die samenhang hier wel degelijk: beide vorderingen draaien in de kern om hetzelfde geschil, namelijk of de man de merken en handelsnamen van Thomassen Energy op onrechtmatige wijze heeft gebruikt. Als twee verschillende rechters over deze met elkaar verweven kwesties zouden oordelen, zou dat volgens de rechtbank het risico op tegenstrijdige uitspraken met zich meebrengen. Om die reden verklaarde de rechtbank zich ook bevoegd om de tegeneis van Thomassen Energy te behandelen.
Omdat de man dit bevoegdheidsverweer verloor, moet hij de proceskosten van Thomassen Energy vergoeden, in totaal € 842. Voor de hoofdzaak zelf bepaalde de rechtbank dat er eerst een mondelinge behandeling komt, waarbij de man in persoon aanwezig moet zijn en Thomassen Energy vertegenwoordigd moet zijn door iemand die goed op de hoogte is van de zaak. Tijdens die zitting kan de rechtbank ook een voorlopig oordeel geven over de inhoud van het geschil en onderzoeken of partijen tot een schikking kunnen komen.
De rechtbank wees de incidentele vordering tot onbevoegdverklaring af en veroordeelde de man tot betaling van € 842 aan proceskosten. De inhoudelijke beoordeling van het merkengeschil zelf moet nog plaatsvinden.
Rechtbank Gelderland · 12 augustus 2026
Civiel Recht Hof beperkt inzage Disney in muziektarieven van collectieve beheerder tot elf streamingdiensten Disney wil weten hoe twee organisaties die muziekauteursrechten beheren, tot hun tarieven voor streamingdiensten komen. Voor Disney+ gaat het om een groot bedrag aan muzieklicenties, en het bedrijf vermoedt dat bij andere aanbieders meer spelen dan alleen de twee criteria die de beheerders zelf noemen. Disney vroeg daarom inzage in de licentieovereenkomsten en andere stukken waarin kortingen, afslagen en criteria voor die tarieven staan.
Het gaat om diensten voor 'subscription video on demand' (SVOD): streamingdiensten waarbij abonnees tegen betaling films en series op afroep kunnen kijken. De beheerders weigerden inzage, onder meer omdat de overeenkomsten met andere aanbieders geheim zijn en concurrentiegevoelige informatie bevatten. Netflix en Apple, die in de procedure als belanghebbenden zijn betrokken, voerden daarbij ook verweer.
Het gerechtshof Amsterdam deed dit hoger beroep tegen een beschikking van de rechtbank Amsterdam. Eerder had het hof al in twee tussenbeschikkingen beslist dat Disney maar voor een klein deel recht op inzage heeft. Disney mag alleen kennisnemen van de criteria, factoren en omstandigheden die de beheerders hanteerden bij het bepalen van hun tarieven, en van de redenen voor kortingen, afslagen en aftrekposten. Welke tarieven of kortingen met een concrete aanbieder zijn afgesproken, hoeft Disney niet te weten. Lopende onderhandelingen vallen er ook buiten. Het gaat om afspraken vanaf 1 december 2018.
In deze eindbeschikking beslist het hof eerst om welke aanbieders het gaat. Disney noemde zeventien aanbieders van streamingdiensten. Vijf daarvan bieden hun streamingdienst aan als onderdeel van een bundel met bijvoorbeeld lineaire televisie, shopping of een platform met door gebruikers gemaakte content. Disney+ is niet zo'n bundel, dus die aanbieders zijn volgens het hof onvoldoende vergelijkbaar. Er blijven elf aanbieders over, exclusief Disney zelf. Het hof weigert verder om alle andere aanbieders alsnog als belanghebbenden in de procedure te betrekken, omdat de beheerders hun belang bij vertrouwelijkheid zelf kunnen inroepen en Disney geen gegevens per aanbieder krijgt.
Daarna regelt het hof hoe de inzage in de praktijk gaat. De beheerders verzamelen de relevante pagina's en e-mails, maken alles behalve de gevraagde gegevens zwart en stellen een lijst op van alleen die gegevens, in het Engels. Is iets in een andere taal gesteld, dan vertaalt een beëdigd vertaler het. De gegevens mogen niet per aanbieder worden uitgesplitst. Het hof benadrukt dat de gegevens waarschijnlijk uit een woord, enkele woorden of een zinsnede bestaan, en dat de beheerders geen onderscheid mogen maken tussen gewone onderhandelingspunten en wat zij volgens de wet moeten verstrekken.
Een onafhankelijke controleur kijkt of de lijst compleet is. Disney moet binnen een maand na het onherroepelijk worden van de beschikking een registeraccountant aanwijzen, die onafhankelijk is van alle betrokken partijen, geen recente adviesrelatie met hen heeft, een belangenconflictcontrole uitvoert en tot geheimhouding is verplicht. Die accountant doet alleen een feitelijke controle en geeft geen zekerheidsverklaring af. Het hof wijst de wens van Disney af om een jurist te laten controleren, en ziet geen reden voor extra waarborgen zoals Apple voorstelde.
De beheerders moeten binnen drie maanden na het onherroepelijk worden van de beschikking de stukken en de lijst aan de accountant geven, en binnen vier maanden de lijst aan Disney verstrekken. De kosten van de inzage, inclusief die van de vertaler en de accountant, zijn voor Disney. De beslissing wordt niet uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Het hof vernietigt de beschikking van de rechtbank en beveelt de beheerders opnieuw rechtdoende om de gegevens te verstrekken zoals beschreven. Omdat beide partijen op onderdelen in het ongelijk zijn gesteld, draagt elke partij in beide instanties de eigen proceskosten. De beheerders moeten wel de kosten terugbetalen die Disney in eerste aanleg al aan hen had betaald, binnen zeven werkdagen na betekening van de beschikking. Het meer of anders gevorderde wijst het hof af.
Gerechtshof Amsterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht Rechter verbiedt Meeuw Group verkoop van parfums die Coty-merken schenden Het Duitse parfumbedrijf Coty Beauty Germany vroeg de voorzieningenrechter in Den Haag om een spoedmaatregel tegen het Rotterdamse bedrijf Meeuw Group, zonder dat Meeuw Group daarover eerst werd gehoord. Dat kan in zaken over merkinbreuk als uitstel tot onherstelbare schade zou leiden: de rechter beoordeelt dan alleen het verhaal van de partij die om de maatregel vraagt, en de drempel om zo'n verbod toe te wijzen ligt relatief laag zolang voldoende aannemelijk is dat er inbreuk wordt gemaakt en dat de zaak spoedeisend is.
Coty stelde dat Meeuw Group inbreuk maakte op haar Uniemerken door bepaalde parfums te verhandelen, te verkopen, te leveren en aan te bieden. Omdat het om Uniemerken ging, was de rechtbank Den Haag bevoegd op grond van de Uniemerkenverordening, en omdat Meeuw Group in Nederland is gevestigd, strekt die bevoegdheid zich uit tot de hele Europese Unie. Coty vroeg niet alleen om een stakingsbevel maar kennelijk ook om enkele andere maatregelen, zoals blijkt uit de vele niet-toegepaste onderdelen van het beschikkingsformulier over bewijsbeslag, monsterneming en verhaalsbeslag; die onderdelen van het verzoek werden echter niet toegewezen, deels omdat daarvoor onvoldoende grondslag bestond, het verzochte onvoldoende specifiek was, of om toekomstige executiegeschillen te voorkomen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat er, na summier onderzoek waarbij alleen Coty is gehoord, geen reden was om te twijfelen aan de geldigheid van de door Coty ingeroepen merken, en dat voldoende aannemelijk was gemaakt dat Meeuw Group daarop inbreuk maakte. Gelet op het gestelde spoedeisende belang van Coty en de mate van aannemelijkheid van de inbreuk, vond de rechter voldoende grond aanwezig om het gevraagde stakingsbevel toe te wijzen zonder Meeuw Group vooraf te horen.
De rechter beval Meeuw Group daarom om binnen zes uur na betekening van de beschikking de inbreuk op de genoemde merken in de hele Europese Unie te staken en gestaakt te houden. Concreet betekent dit dat Meeuw Group moet stoppen met het verhandelen, verkopen, leveren en aanbieden van de specifieke parfums die in het verzoekschrift van Coty zijn omschreven. Om naleving af te dwingen, verbond de rechter aan het bevel een dwangsom: naar keuze van Coty ofwel € 50.000 voor iedere dag, of een deel daarvan, dat Meeuw Group het bevel overtreedt, ofwel € 500 voor ieder inbreukmakend product dat zij in strijd met het bevel verhandelt, met een maximum van in totaal € 1.000.000.
Omdat een dergelijke ex-parte beschikking maar een voorlopige maatregel is, moet Coty binnen zes maanden na deze uitspraak alsnog een bodemprocedure starten om haar recht definitief te laten vaststellen; anders vervalt de maatregel. De rechter verklaarde de beschikking voor het overige uitvoerbaar bij voorraad en wees af wat verder nog was verzocht. Over de proceskosten van deze procedure bevat de beschikking geen beslissing.
Rechtbank Den Haag · 4 augustus 2026
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht Rechter verbiedt winkel muziek af te spelen zonder licentie van Buma en Sena Buma en Sena, de organisaties die respectievelijk de auteursrechten van componisten, tekstdichters en muziekuitgevers en de naburige rechten van uitvoerende artiesten en platenmaatschappijen beheren, spanden een procedure aan tegen een winkel die al langere tijd muziek afspeelde zonder daarvoor te betalen. Buma int vergoedingen voor het openbaar uitvoeren van muziekwerken namens de bij haar aangesloten rechthebbenden, terwijl Sena op grond van de Wet op de naburige rechten is aangewezen om de billijke vergoeding te innen voor het voor commerciële doeleinden ten gehore brengen van muziek.
Volgens Buma en Sena had de winkel in de periode van 1 oktober 2024 tot en met 31 december 2025 zonder licentieovereenkomst muziek uit hun repertoire openbaar gemaakt. Een medewerker van Buma had dit op 27 november 2024 en meerdere keren in 2025 zelf vastgesteld, en ook een deurwaarder constateerde op 24 juli 2025 bij een bezoek aan de winkel dat er muziek werd afgespeeld. De winkel verscheen niet op de mondelinge behandeling, hoewel zij daarvoor wel behoorlijk was opgeroepen, en had in haar schriftelijke verweer alleen betwist dat er op 24 juli 2024 muziek was afgespeeld, een datum die Buma en Sena zelf niet eens hadden genoemd.
De kantonrechter oordeelde dat de winkel onrechtmatig had gehandeld door zonder licentie of vergoeding muziek uit het Buma- en Sena-repertoire te laten horen. Omdat de winkel de hoogte van de gevorderde schade niet had betwist, werd de vordering toegewezen: € 416,52 aan Buma en € 219,46 aan Sena, berekend als het bedrag dat de winkel verschuldigd zou zijn geweest als zij wel een licentie had afgesloten. Over deze bedragen moest de winkel de gewone wettelijke rente betalen; de gevorderde handelsrente werd afgewezen omdat niet was gebleken van een handelsovereenkomst. Ook de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten wees de kantonrechter af, omdat het hier om een vordering uit onrechtmatige daad ging en niet was gesteld dat er meer werk was verricht dan het versturen van aanmaningen.
Daarnaast vorderden Buma en Sena een verbod om nog langer muziek uit hun repertoire af te spelen zonder licentie, op straffe van een dwangsom. De kantonrechter wees dit verbod toe, omdat de winkel het gestelde belang van Buma en Sena bij naleving niet had weersproken, maar verlaagde de gevorderde dwangsom omdat die niet in verhouding stond tot de relatief beperkte schade. In plaats daarvan stelde de rechter de dwangsom vast op € 100,00 per dag, met een maximum van € 4.000,00 voor Buma en € 2.000,00 voor Sena.
Over een apart gevoerd incident, waarin Buma en Sena tijdens de procedure al een voorlopig verbod hadden gevorderd, oordeelde de kantonrechter dat zij daar geen belang meer bij hadden omdat tegelijkertijd al eindvonnis in de hoofdzaak werd gewezen. Buma en Sena werden daarom niet-ontvankelijk verklaard in die incidentele vordering, en omdat geen van beide partijen als verliezer van het incident kon worden aangemerkt, werden de kosten van dat onderdeel gecompenseerd.
In de hoofdzaak gold de winkel wel als de grotendeels in het ongelijk gestelde partij. Omdat het om handhaving van intellectuele eigendomsrechten ging, paste de kantonrechter de bijzondere kostenregeling van artikel 1019h Rv toe, maar omdat het om een eenvoudige inbreukzaak met een beperkt financieel belang ging, werden de kosten begroot volgens het gewone liquidatietarief op € 832,35. De winkel werd veroordeeld tot betaling van de schadevergoeding, de proceskosten en nakosten, en het vonnis werd uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Midden-Nederland · 29 juli 2026
Civiel Recht