Rechter wijst voorschot van € 80.000 af in letselzaak, Achmea moet deelgeschilkosten betalen Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een ernstig verkeersongeval en werkt sindsdien niet meer. Hij kampt naar eigen zeggen met lichamelijke en psychische klachten. De verzekeraar van de veroorzaker, Achmea, erkende de aansprakelijkheid. Over de hoogte van de schade kwamen partijen er niet uit.
Eind oktober 2025 betaalde Achmea € 75.000 aan de man, bedoeld als slotbetaling. Volgens Achmea was daarmee een vaststellingsovereenkomst gesloten waarin de man finale kwijting verleende. De man vond van niet. In een eerdere tussenbeschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank Rotterdam dat er geen overeenkomst was gesloten. De man had zijn tegenaanbod immers afhankelijk gemaakt van volledige vergoeding van zijn buitengerechtelijke kosten, en dat aanbod had Achmea niet aanvaard. Achmea heeft aangekondigd tegen die beschikking hoger beroep in te stellen.
In het vervolg van dit deelgeschil vroeg de man de rechtbank om Achmea te veroordelen tot een voorschot van € 80.000 op de schade die al was ontstaan. Achmea verzette zich daartegen. Zij betwistte dat de klachten door het ongeval waren veroorzaakt en betwistte ook de omvang van de schade. Volgens Achmea had de man bovendien zijn schade onvoldoende beperkt. Zij stelde dat de schade met de al betaalde voorschotten, inclusief de € 75.000, geheel was vergoed.
De rechtbank wees het voorschot af. Financiële nood van de man is op zich niet genoeg. Voor een voorschot moet voldoende vaststaan dat de schade, na aftrek van wat al is betaald, minstens zo hoog is als het gevraagde bedrag. Achmea had al € 31.700 aan voorschotten en daarnaast € 75.000 betaald, dus de schade zou minstens € 186.700 moeten bedragen. Dat is volgens de rechtbank niet duidelijk. Er is wel enige letselschade, maar het medische beeld is onvoldoende. Het rapport van de medisch adviseur van de man geeft geen helder beeld, en verder liggen er slechts een bericht van de fysiotherapeut, een overzicht van medicijngebruik en een brief van de huisarts. Zo valt niet vast te stellen hoeveel van de klachten door het ongeval komen en of ze blijvend zijn. Daardoor is ook het gestelde verlies aan arbeidsvermogen onvoldoende onderbouwd. De stelling dat Achmea een inkomensverlies van € 3.107 per maand zou hebben erkend, staat niet vast, en de overeenkomst met een opdrachtgever tot eind 2026 volstaat niet als onderbouwing van de gemiste inkomsten. Ook een lager voorschot kende de rechtbank daarom niet toe.
De kosten van het deelgeschil kent de rechtbank grotendeels wel toe, omdat de man gelijk kreeg op het hoofdpunt: er was geen geldige vaststellingsovereenkomst. Partijen waren het eens over 14,7 uur werk tot en met de zitting. Daar komen 8 uur bij voor werkzaamheden na de tussenbeschikking. De overige opgevoerde kosten hielden onvoldoende verband met het deelgeschil. Bij een uurtarief van € 225 en 22,7 uur komt dat op € 6.180,08 inclusief btw, plus € 331 griffierecht.
De rechtbank begroot de kosten van het deelgeschil op € 6.511,08 en veroordeelt Achmea tot betaling daarvan aan de man. Op dit onderdeel is de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, zodat Achmea ook moet betalen als zij hoger beroep instelt. De uitvoerbaarverklaring van de tussenbeschikking wees de rechtbank af, omdat een vaststellende beslissing zich niet leent voor executie. Al het overige dat de man vroeg, is afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank wijst aansprakelijkheidsverzoek over omgevallen bouwhek af in deelgeschil Een fietser raakte op 28 januari 2026 rond elf uur 's ochtends gewond doordat een bouwhek op hem viel. Hij kwam langs wegwerkzaamheden van een aannemingsbedrijf uit Heesch. De rijbaan was afgesloten met hekken, met een voetpad ernaast voor voetgangers. Een medewerker van het bedrijf was bezig een hek te verplaatsen en raakte daarbij een ander, losstaand hek. Dat hek, 1,2 meter hoog, 3,5 meter breed en 11 kilo zwaar, viel richting het voetpad en trof de man op zijn rechterheup.
De man stelde het bedrijf op 4 februari 2026 aansprakelijk. Op 26 mei 2026 wees het bedrijf die aansprakelijkheid van de hand. Daarna stapte hij naar de rechtbank met een verzoek in een deelgeschilprocedure. Dat is een snelle en goedkopere procedure bij letselschade, bedoeld om één knelpunt uit de onderhandelingen voor te leggen aan de rechter, zodat partijen daarna verder kunnen praten. Hij wilde dat de rechter vaststelde dat het bedrijf aansprakelijk is voor al zijn schade door het ongeval. Ook vroeg hij om begroting van de kosten van de procedure op € 2.876 en om veroordeling van het bedrijf tot betaling daarvan.
Volgens de man had de medewerker onzorgvuldig gehandeld. Het bedrijf zou als werkgever daarvoor moeten opdraaien. Het bedrijf verweerde zich met het argument dat de zaak zich niet leent voor een deelgeschil, omdat partijen het oneens zijn over wat er precies is gebeurd en over de omvang van de schade. Subsidiair betwistte het onrechtmatig handelen en voerde het aan dat de man deels zelf schuld had.
De rechtbank gaf het bedrijf hierin gelijk. Partijen verschillen van mening over wezenlijke onderdelen van de toedracht. De man zegt dat hij met zijn fiets aan de hand over het voetpad liep en na de klap viel: eerst op zijn knieën, daarna op zijn schouders en hoofd. Het bedrijf stelt dat hij met aanzienlijke snelheid op een elektrische fiets over het voetpad reed, niet viel, maar zijn fiets wegzette en op zijn hurken ging zitten. Volgens het bedrijf riep hij toen dat hij net was gerevalideerd van knieklachten. Die verschillen doen ertoe, want ze bepalen met welk gedrag van de fietser de medewerker rekening moest houden en welke gevolgen voorzienbaar waren.
Ook over de schade is te veel onduidelijk. De man spreekt van klachten aan hoofd, nek, schouders en knieën en van klachten die volgens hem passen bij hersenletsel, zoals hoofdpijn, overgevoeligheid voor prikkels en herbelevingen. Zijn huisarts nam contact op met een neuroloog en noteerde dat de klachten zouden kunnen passen bij een hersenkneuzing. Het bedrijf wijst erop dat er geen zichtbare aanwijzingen voor letsel waren: geen beschadigde kleding, geen schaafwonden, geen bewusteloosheid. Het overlegde een foto waarop de man telefonerend tegen een muurtje leunt in een onbeschadigde witte broek. Hij weigerde volgens het bedrijf eerst een ambulance en vertrok daarna zelf op de fiets. De rechtbank stelde vast dat het gestelde hersenletsel op basis van de overgelegde medische stukken niet is vast te stellen. Onderzoek of aanvullende informatie van een fysiotherapeut of neuroloog ontbreekt.
Voor het oplossen van deze geschilpunten is nader feitenonderzoek nodig, en voor de medische klachten ook aanvullende onderbouwing. Daarvoor is in een deelgeschil geen plaats. De rechtbank wees het verzoek daarom af.
De kosten van de procedure begrootte de rechtbank wel, omdat het verzoek niet volstrekt onnodig of onterecht was ingesteld. Het bedrijf vond het uurtarief van de advocaat van de man te hoog, omdat die nog geen jaar advocaat is. De rechtbank vond een tarief van € 190 redelijk in plaats van € 230. De gevraagde 10 uur tijdsbesteding vond zij wel redelijk. Daar komen 21 procent btw en € 93 griffierecht bij. Het bedrijf hoeft die kosten alleen te betalen als zijn aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan.
De rechtbank wijst het verzoek af en begroot de kosten van het deelgeschil op € 2.299 inclusief btw, plus € 93 griffierecht. Het bedrijf wordt niet tot betaling veroordeeld.
Rechtbank Amsterdam · 22 oktober 2026
Civiel Recht Rechtbank oordeelt dat WorkFriends en Compaxo aansprakelijk zijn voor voetletsel De kantonrechter in Arnhem heeft geoordeeld dat uitzendbureau WorkFriends en vleesverwerker Compaxo Vlees Zevenaar allebei aansprakelijk zijn voor een ernstig arbeidsongeval waarbij een uitzendkracht een deel van zijn voet kwijtraakte. Beide bedrijven moeten de schade vergoeden en alvast een voorschot van € 25.000,00 op het smartengeld betalen.
De man werkte sinds oktober 2024 via WorkFriends als inpakker bij Compaxo, een vleesverwerkend bedrijf in Zevenaar. In juni 2025 reed een collega met een elektrische stapelaar achteruit een hoek om, op het moment dat de man daar net lopend vandaan kwam. De bestuurder toeterde en een andere collega riep waarschuwend naar hem, maar de man droeg oordopjes tegen het lawaai op de werkvloer en hoorde niets, of te laat. De stapelaar reed over zijn rechtervoet. Het voorste deel van zijn voet moest daarna worden geamputeerd.
De man stelde zowel WorkFriends, als zijn formele werkgever, als Compaxo, als de materiële werkgever bij wie hij feitelijk werkte, aansprakelijk. Hij deed dat via een zogeheten deelgeschilprocedure: een snelle route naar de rechter, bedoeld om een specifiek geschilpunt op te lossen zodat partijen daarna zelf tot een schikking kunnen komen, zonder dat eerst een volledige rechtszaak nodig is. Beide bedrijven verschenen niet op de zitting en voerden ook geen inhoudelijk verweer. Wel bleek er buiten de procedure om al contact te zijn geweest tussen de advocaten, en de advocaat van de man verwachtte dat een uitspraak over de aansprakelijkheid de vastgelopen onderhandelingen weer op gang zou kunnen brengen. Om die reden behandelde de kantonrechter de zaak toch inhoudelijk.
De kern van het geschil was of Compaxo en WorkFriends hun wettelijke zorgplicht als werkgever hadden geschonden. Die zorgplicht houdt in dat een werkgever de werkplek en het gereedschap zo veilig mogelijk moet inrichten en de nodige maatregelen moet nemen om te voorkomen dat een werknemer tijdens zijn werk schade oploopt. Uit het eigen ongevalsonderzoek van Compaxo bleek dat de stapelaar die het ongeval veroorzaakte, eigenlijk niet het gebruikelijke type voertuig was binnen het bedrijf. Compaxo koos normaal gesproken bewust niet voor dit soort elektrische stapelaars met een opklapbaar platform, maar had deze machine met spoed aangeschaft nadat een andere stapelaar was uitgevallen en de vaste leverancier op dat moment geen alternatief kon leveren.
Volgens de kantonrechter maakt het enkele feit dat een afwijkend arbeidsmiddel werd ingezet, dat gebruik nog niet automatisch onrechtmatig. Maar juist omdat het om een uitzondering ging, had Compaxo moeten nagaan of dit type stapelaar wel veilig binnen de bestaande werkomgeving kon worden gebruikt, en zo nodig de werkplek of de werkwijze daarop moeten aanpassen. Dat is niet gebeurd. Er stonden op het moment van het ongeval geen spiegels op de plek waar het zicht beperkt was, terwijl die maatregel er na het ongeval wel snel kwam, samen met extra afscherming en het anders neerzetten van kratten die het zicht belemmerden. Omdat WorkFriends en Compaxo de gestelde schending van de zorgplicht op geen enkel moment hadden weersproken, ging de kantonrechter daar sowieso al van uit, en oordeelde bovendien zelfstandig dat Compaxo tekort was geschoten in haar veiligheidsmaatregelen.
De kantonrechter verklaarde daarom voor recht dat WorkFriends en Compaxo hoofdelijk aansprakelijk zijn voor het ongeval en de daaruit voortvloeiende schade, wat betekent dat de man zijn volledige vordering op elk van beide bedrijven kan verhalen. Gelet op de ernst van het letsel, dat volgens de geldende schaal voor letselschade als zeer ernstig voetletsel wordt aangemerkt, wees de kantonrechter ook het gevraagde voorschot van € 25.000,00 op het smartengeld toe. Daarnaast moeten WorkFriends en Compaxo samen de kosten van de procedure van € 3.180,00 exclusief btw en het griffierecht van € 93,00 aan de man vergoeden.
Rechtbank Gelderland · 24 augustus 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht Kantonrechter wijst affectieschadeclaim tegen werkgever verongelukte chauffeur af Een vrouw die na een dodelijk verkeersongeval afscheid moest nemen van haar zwaargewonde vader, krijgt bij de kantonrechter in Overijssel geen gelijk in haar poging de werkgever van haar vader aansprakelijk te stellen voor haar affectieschade.
De vader van de vrouw werkte als directiechauffeur. In de nacht van 10 op 11 april 2025 reed hij, na het afzetten van een directielid en diens echtgenote, terug naar huis toen zijn auto op de N35 frontaal tegen een boom botste. Hij overleed aan zijn verwondingen. De vrouw, zijn dochter uit een eerder huwelijk, werd nog dezelfde dag teruggebeld met het verzoek meteen afscheid te komen nemen, omdat het overlijdensproces sneller ging dan verwacht door de ernst van zijn verwondingen. Zij stelt dat het zien van haar vader in die toestand haar psychische klachten heeft bezorgd, waaronder nachtmerries en herbelevingen.
Bij de rechter vroeg zij niet meteen om schadevergoeding, maar om een zogeheten deelgeschilbeslissing: een aparte, snelle procedure die is bedoeld om één knelpunt in een schadezaak op te lossen, zodat partijen daarna zelf tot een schikking kunnen komen. Zij wilde dat de rechter vaststelde dat de werkgever aansprakelijk is voor het ongeval, zodat zij recht zou hebben op affectieschade: een vaste vergoeding die sinds 2019 in de wet is opgenomen voor het verdriet van naasten van een overleden of ernstig gewond slachtoffer, voor een volwassen, niet meer thuiswonend kind € 15.000.
De vrouw voerde twee argumenten aan. Ten eerste zou de werkgever zijn zorgplicht hebben geschonden door de arbeidstijden van haar vader niet goed te bewaken: als chauffeur moesten diens rij- en rusttijden nauwkeurig worden nageleefd, en uit de gegevens zou blijken dat de maximale diensttijd van tien uur was overschreden. Ten tweede zou de werkgever hebben gehandeld in strijd met de plicht om zich als goed werkgever te gedragen, omdat de bedrijfsverzekering die voor chauffeurs met een verkeerstaak was afgesloten geen affectieschade van nabestaanden dekte.
De kantonrechter volgt de vrouw op geen van beide punten. Uit de rittenregistratie van de auto blijkt dat de dienst van de vader die dag om 15.06 uur begon, dat hij tussen 20.08 en 22.20 uur bij huis stond en toen vrij over zijn tijd kon beschikken, en dat er zonder die pauze geen sprake was van een dienst langer dan tien uur. Er waren geen aanwijzingen dat hij daarnaast nog andere, niet-geregistreerde ritten had gemaakt. Van een tekortschieten in de zorgplicht is dus geen sprake, en daarmee ook niet van een verwijt aan de werkgever voor het ontstaan van het ongeval zelf.
Ook het argument over de verzekering wijst de kantonrechter af. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad moet een werkgever voor werknemers die voor hun werk aan het verkeer deelnemen, zorgen voor een behoorlijke verzekering tegen verkeersongevallen. De werkgever had zo'n verzekering afgesloten, bij verzekeraar TVM. Dat die verzekering geen affectieschade van nabestaanden dekt, maakt haar volgens de kantonrechter nog niet onbehoorlijk: de verzekering moet in zijn geheel worden beoordeeld, en het is niet gebleken dat dekking van affectieschade inmiddels de algemeen aanvaarde norm is. Weliswaar bieden sommige verzekeraars die dekking wel aan, maar van een brede meerderheid is geen sprake, en het gaat bovendien om een op zichzelf staande schadepost die vooral bedoeld is als erkenning van verdriet, niet als vergoeding van de schade van de werknemer zelf. Omdat de werkgever bovendien geen enkel verwijt treft voor het ongeval, wegen die overwegingen van erkenning en genoegdoening volgens de kantonrechter minder zwaar.
De kantonrechter wijst het verzoek daarom af. Omdat de wet voorschrijft dat de kosten van een deelgeschilprocedure altijd moeten worden begroot, ook als het verzoek wordt afgewezen, stelt de kantonrechter de kosten vast op € 6.479,55, te vermeerderen met € 93 griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet is komen vast te staan, wordt de werkgever niet veroordeeld om dat bedrag ook daadwerkelijk te betalen.
Rechtbank Overijssel · 11 augustus 2026
Civiel Recht Man krijgt 32 maanden cel voor gijzeling en afpersing wegens vermeende schuld Een man die vond dat een bekende hem 6.600 euro schuldig was, hield het slachtoffer samen met twee anderen twee dagen en nachten vast om zijn geld terug te krijgen. De rechtbank Rotterdam veroordeelde hem voor gijzeling, afpersing, dwang en het voorhanden hebben van een vuurwapen tot 32 maanden gevangenisstraf.
Het incident begon op 6 maart 2026 in Vlaardingen, waar het slachtoffer bezig was met de opname van een videoclip. De verdachte en twee mededaders haalden hem uit een auto, sloegen hem en namen hem mee. Onderweg drukte de verdachte een voorwerp tegen de nek van het slachtoffer en zei woorden als 'moet ik je laten voelen' en 'ik schiet je'. Het slachtoffer moest overnachten in een schuur en later in een woning, terwijl hem werd gedreigd dat zijn familie zou worden 'gepakt' en zijn huis zou worden opgeblazen.
Tijdens de gijzeling werd het slachtoffer gedwongen om via Tikkie geld te laten overmaken door familie en vrienden, om contant geld te laten pinnen en naar de verdachte te laten brengen. Ook moest hij meewerken aan gezichtsscans waarmee de verdachten op zijn naam bankrekeningen openden, en gaf hij onder dwang zijn telefoons, pinpas en paspoort af. Zijn moeder en andere familieleden en vrienden brachten in totaal duizenden euro's bijeen. Pas op 8 maart 2026 kwam er een einde aan de gijzeling, toen de politie de verdachte aanhield op het moment dat hij het laatste geldbedrag ophaalde.
De verdachte erkende grotendeels wat er was gebeurd, maar ontkende dat hij had geslagen of gedreigd. De rechtbank geloofde die lezing niet, gelet op de gedetailleerde verklaring van het slachtoffer en de verklaring van diens tante. Voor enkele specifieke onderdelen van de tenlastelegging, zoals het tonen en richten van het vuurwapen op het slachtoffer en het blinddoeken, vond de rechtbank het bewijs wel onvoldoende en sprak zij de verdachte daarvan vrij. De kern van de beschuldiging, de gijzeling, afpersing en dwang, achtte de rechtbank wel bewezen, evenals het voorhanden hebben van een revolver met munitie die bij aanhouding werd aangetroffen.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de straf die eerder aan een medeverdachte was opgelegd. Omdat de aanleiding voor de gijzeling in de vermeende schuld van het slachtoffer aan de verdachte lag en uit de verklaringen van het slachtoffer bleek dat de verdachte een leidende rol had, vond de rechtbank een zwaardere straf dan die van de medeverdachte op zijn plaats. Dat de verdachte, anders dan die medeverdachte, wel openheid van zaken had gegeven en ter zitting berouw toonde, werkte in zijn voordeel, waardoor de rechtbank net onder de eis van de officier van justitie bleef.
Naast de gevangenisstraf legde de rechtbank een vrijheidsbeperkende maatregel op van drie jaar: een contactverbod met beide slachtoffers en de twee medeverdachten, met bij overtreding maximaal een week vervangende hechtenis per keer tot een totaal van zes maanden. Deze maatregel werd meteen uitvoerbaar verklaard, ook als de verdachte in hoger beroep zou gaan, omdat de rechtbank vreesde voor herhaling zolang het slachtoffer het volledige bedrag nog niet had terugbetaald.
Het aangetroffen vuurwapen, de munitie en signaalblokkers werden onttrokken aan het verkeer en een geldbedrag van € 225 werd verbeurd verklaard. Van de schadevorderingen van de beide benadeelde partijen kende de rechtbank een deel toe: het slachtoffer krijgt € 5.320 aan materiële en immateriële schadevergoeding en zijn moeder € 2.420, hoofdelijk te betalen door de verdachte en zijn mededaders. Voor de rest van hun vorderingen, waaronder de kosten van twee telefoons en toekomstige verhuiskosten, werden de benadeelde partijen niet-ontvankelijk verklaard omdat verdere onderbouwing of bewijslevering nodig is, met de mogelijkheid dit alsnog bij de burgerlijke rechter aan te brengen.
Rechtbank Rotterdam · 7 september 2026
Strafrecht