Hof spreekt man (85) vrij van belaging ex-vriendin: berichten te beperkt en niet dreigend Een man uit de regio Rotterdam bleef na het einde van zijn relatie contact zoeken met zijn ex-vriendin. Tussen oktober 2023 en juli 2024 stuurde hij haar Facebook-berichten, vriendschapsverzoeken, een kaartje met zijn telefoonnummer en WhatsApp-berichten. Ook schreef hij twee keer aan haar dochter. De vrouw deed twee keer aangifte van belaging. De man, geboren in 1941, was in 2022 al eens veroordeeld voor belaging van dezelfde vrouw.
De politierechter in Rotterdam veroordeelde hem in eerste aanleg voor belaging tot een voorwaardelijke taakstraf van 180 uur, met een contact- en locatieverbod. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal ging in hoger beroep uit van een kortere periode, van 8 april 2024 tot en met 25 juli 2024, en eiste een voorwaardelijke taakstraf van 120 uur met hetzelfde contact- en locatieverbod.
Het hof ging na wat aantoonbaar van de man afkomstig was. Berichten van een prepaid-nummer rekende het niet aan hem toe: de man ontkende dat nummer te gebruiken en de politie had niet onderzocht wie het gebruikte. Er bleef een beperkt aantal contactmomenten over. De man stuurde op 8 april 2024 een gebroken hartje via Messenger en wenste de vrouw op haar verjaardag succes met een 'gefeliciteerd'. Daarnaast volgden korte berichten van niet meer dan een zin op 7 juni, 21 juni, 25 juni, 11 juli en 19 juli 2024, twee vriendschapsverzoeken op 20 en 21 juli en een kaartje met 'bel me' en zijn telefoonnummer van 24 april. Op 25 juli 2024 stuurde hij nog een WhatsApp-bericht. Aan de dochter stuurde hij op 5 en 11 juli twee korte berichten. Voor de beschuldigingen dat hij in september 2023 voor de deur stond, een envelop stuurde en een bloemstuk liet bezorgen, zag het hof te weinig bewijs, net als de advocaat-generaal en de verdediging.
Volgens het hof gaat het om te weinig berichten, op te weinig momenten, om te spreken van belaging. Daarvoor is stelselmatigheid nodig, en die ontbreekt. Het hof begrijpt dat de vrouw de berichten als zeer vervelend ervoer, omdat zij geen contact meer wilde. Maar de berichten zijn kort en niet dreigend of dwingend van aard. Dat de man eerder voor belaging was veroordeeld, verandert dat niet.
Ook het subsidiair tenlastegelegde, dwang, haalde het niet. Daarvoor moet iemand daadwerkelijk zijn gedwongen iets te doen, niet te doen of te dulden. Het hof zag daar geen aanwijzing voor. Een poging tot dwang was niet ten laste gelegd.
Het hof vernietigde het vonnis van de politierechter en sprak de man vrij van beide tenlastegelegde feiten. De vrouw had een schadevergoeding van € 1.500 gevorderd voor immateriële schade; zij werd daarin niet-ontvankelijk verklaard, en moet de proceskosten van de man betalen, die het hof op nihil begrootte. Ook de vordering van het openbaar ministerie om een eerder voorwaardelijk opgelegde taakstraf van 60 uur alsnog uit te voeren wees het hof af, omdat de man niet meer is veroordeeld voor een feit in de proeftijd.
Gerechtshof Den Haag · 16 november 2026
Strafrecht Rechtbank wijst wraking van drie wrakingsrechters af: verzoek kwam na de eindbeslissing Een man die al eerder een rechter had willen wraken, probeerde nu ook de drie rechters te wraken die dat eerste wrakingsverzoek hadden behandeld. Daarmee kwam hij te laat. Wraking is bedoeld om te voorkomen dat een rechter zich nog langer met een zaak bemoeit, en dat kan niet meer als die rechter al een einduitspraak heeft gedaan.
Het gaat om een verzoek dat verzoeker op 6 november 2026 bij de rechtbank Rotterdam indiende. Het richtte zich tegen mr. drs. J. van den Bos, mr. J.F. Koekebakker en mr. C. Sikkel. Zij vormden de meervoudige wrakingskamer die eerder had beslist op zijn wrakingsverzoek tegen een andere rechter, mr. M.P. van Eeden-van Harskamp. Die rechter behandelde een civielrechtelijke zaak tussen verzoeker en een derde. De nu aangezochte wrakingskamer kreeg toegang tot het dossier van die eerdere wrakingsprocedure.
De rechtbank wijst erop dat de eerdere wrakingskamer op 15 oktober 2026 uitspraak had gedaan. Die beslissing was een eindbeslissing, waarmee de behandeling van het wrakingsverzoek tegen mr. Van Eeden-van Harskamp was afgerond. Het nieuwe verzoek is pas drie weken later, op 6 november 2026, ontvangen. Op dat moment behandelden de drie rechters de eerdere wrakingsprocedure dus niet meer. Daarom is het verzoek kennelijk niet-ontvankelijk en is het zonder behandeling ter zitting afgedaan, op grond van artikel 39, lid 3, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
De wrakingskamer begrijpt dat verzoeker er last van heeft dat de rechtbank de uitspraak in zijn civiele zaak blijkbaar te laat heeft verzonden. Daar kan een wrakingskamer volgens de rechtbank niets aan veranderen, omdat zij niet over uitspraken kan beslissen die al zijn gedaan. Verzoeker kan over de late verzending wel een klacht indienen bij de rechtbank.
De wrakingskamer verklaart verzoeker niet-ontvankelijk in zijn wrakingsverzoek. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.
Rechtbank Rotterdam · 16 november 2026
Civiel Recht Hof: keel dichtknijpen tot bewusteloosheid na geluidsoverlast is poging zware mishandeling, 120 uur taakstraf voorwaardelijk Op 2 oktober 2023 laadde een vrachtwagenchauffeur vroeg in de ochtend goederen uit bij een school in Amsterdam. De laadklep van zijn wagen maakte lawaai. Een man die tegenover de laad- en losplaats woonde, had al eerder last van die bevoorrading gehad. Die ochtend was voor hem de maat vol. Hij liep naar buiten, op de chauffeur af en sprak hem aan op de overlast.
De woordenwisseling liep uit de hand. De chauffeur sloeg de man met een draagbare computer (PDA) in het gezicht. Het hof gaat uit van een lichte klap. Daarop greep de man de chauffeur met beide handen bij de keel en hield die met kracht dichtgeknepen, tot de chauffeur het bewustzijn verloor en in elkaar zakte. Een getuige zag het gebeuren en ontfermde zich over de chauffeur. Die had daarna pijn aan zijn hals, moeite met slikken en roodpaarse verkleuringen aan zijn keel.
Dit is de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 10 september 2024. Het hof sprak de man vrij van de primair tenlastegelegde poging tot doodslag, in navolging van zowel de advocaat-generaal als de verdediging. Wel achtte het hof een poging tot zware mishandeling bewezen. Volgens het hof is de hals een kwetsbaar lichaamsdeel, met luchtpijp en belangrijke bloedvaten. Wie de keel met kracht dichtknijpt tot iemand het bewustzijn verliest, loopt een aanmerkelijke kans op zwaar lichamelijk letsel, zoals hersenletsel. De man heeft die kans volgens het hof bewust aanvaard. Dat hij volgens zichzelf alleen verdere slagen of steken wilde voorkomen, sluit voorwaardelijk opzet niet uit. Niet bewezen is dat hij de chauffeur tegen de borst sloeg.
De verdediging deed een beroep op vrijwillige terugtred, noodweer, noodweerexces en putatief noodweerexces. Het hof verwierp ze alle. De man liet de chauffeur pas los toen die bewusteloos was, dus niet uit eigen beweging. Noodweer ging niet op, omdat na één lichte klap geen noodzaak bestond tot dit geweld: de man kon gewoon afstand nemen, en hij had de confrontatie zelf gezocht. Dat de chauffeur een stanleymes zou hebben gehad, is niet aannemelijk geworden. De man verklaarde daar wisselend over en zei in hoger beroep het voorwerp niet goed te hebben gezien. Het verzoek om de chauffeur opnieuw als getuige te horen wees het hof af, omdat een nader verhoor niet noodzakelijk was.
Bij de straf woog mee dat de man eerder was veroordeeld voor mishandeling en dat voor hem toen een proeftijd gold. Hij werkte niet mee aan een reclasseringsadvies. Wel is hij psychisch kwetsbaar en heeft hij moeite met spanningen. Het hof koos daarom voor een geheel voorwaardelijke taakstraf. De advocaat-generaal had dezelfde straf gevorderd als de politierechter had opgelegd.
Voor de schade geldt dat de chauffeur zelf bijdroeg aan de escalatie door de man met de PDA te slaan. Het hof verdeelt de schade daarom 40 procent voor de chauffeur en 60 procent voor de man. Van de gevorderde immateriële schade van € 500 blijft daardoor € 300 over.
Het hof vernietigde het vonnis en veroordeelde de man tot een taakstraf van 120 uur, te vervangen door 60 dagen hechtenis. De taakstraf wordt niet uitgevoerd, tenzij de man zich binnen een proeftijd van drie jaar opnieuw aan een strafbaar feit schuldig maakt. Hij moet € 300 immateriële schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 2 oktober 2023, met een schadevergoedingsmaatregel aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer. Ook beveelt het hof de tenuitvoerlegging van een eerder voorwaardelijk opgelegde geldboete van € 200, bij gebreke van betaling te vervangen door vier dagen hechtenis.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Hof houdt klacht tegen notaris over verkoop van appartement uit nalatenschap ongegrond Een appartement in Scheveningen dat tot een nalatenschap behoorde, werd in 2022 door de weduwe verkocht aan haar huurster. Dat leidde tot een klacht van een van haar zoons tegen de notaris die de levering regelde. Het appartement was in 2008 gekocht door het echtpaar, dat sinds 2006 in Denemarken woonde. De vader overleed in maart 2021. In zijn testament had hij zijn vrouw een keuzelegaat tegen inbreng toegekend (de keuze om bepaalde goederen te krijgen tegen vergoeding van de waarde ervan aan de nalatenschap) en haar tot executeur benoemd, degene die de nalatenschap afwikkelt.
Op 4 juli 2022 verkocht de moeder het appartement voor € 228.000 aan de huurster. Daarnaast schonk zij de koopster € 53.000. De zoon liet de notaris weten dat de zoons het niet eens waren met de verkoop en dat zijn moeder in haar rouw impulsief had gehandeld. De notaris passeerde op 26 augustus 2022 de akte waarmee het legaat aan de moeder werd afgegeven en de akte van levering aan de koopster.
De zoon verweet de notaris dat de moeder niet beschikkingsbevoegd was, omdat de gemeenschap van goederen en de nalatenschap nog onverdeeld waren. Verder zou de notaris te weinig met de kinderen hebben gecommuniceerd, het legaat niet juist hebben afgegeven en onvoldoende onderzoek hebben gedaan naar de wil van de moeder en de omstandigheden van koop en schenking. De kamer voor het notariaat in het ressort Den Haag verklaarde de klacht op 22 november 2023 volledig ongegrond. De zoon ging in hoger beroep.
Het gerechtshof Amsterdam behandelde de klacht opnieuw en bevestigde het oordeel van de kamer. De zoon was ontvankelijk als erfgenaam, maar zijn klacht slaagde niet. De opdracht van de notaris beperkte zich tot de levering van het appartement. Omdat de vader een keuzelegaat had opgenomen en de moeder executeur was, mocht zij het legaat aan zichzelf afgeven zonder toestemming van de kinderen. Een legaat is een schuld van de nalatenschap en het voldoen daarvan is de taak van de executeur. De huwelijksgoederengemeenschap hoefde daarvoor niet eerst te worden verdeeld. Dat de waarde van het appartement niet in de akte was vastgesteld, ontsloeg de moeder niet van de plicht die waarde later in te brengen bij de verdeling.
Over de wil van de moeder oordeelde het hof dat te weinig was aangevoerd om te concluderen dat de notaris nader onderzoek had moeten doen. De notaris had haar herhaaldelijk gesproken en kreeg geen signalen van wilsonbekwaamheid. Ook hoefde de notaris niet met de kinderen te communiceren, omdat zij geen partij waren bij de koop of de aktes. Een medewerkster van de notaris had bovendien herhaaldelijk geadviseerd dat de moeder juridisch advies kon inwinnen. Dat dit niet gebeurde, valt de notaris niet aan te rekenen.
Het hof bevestigde de beslissing van de kamer en verklaarde de klacht daarmee ongegrond.
Gerechtshof Amsterdam · 27 augustus 2024
Civiel Recht Hoge Raad verklaart cassatie advocaat over verschoningsrecht niet-ontvankelijk Een advocaat probeerde via de rechter te voorkomen dat inbeslaggenomen stukken uit zijn dossiers zouden worden gebruikt in een strafrechtelijk onderzoek. Hij stelde dat die documenten onder zijn verschoningsrecht vallen — het recht van advocaten om bepaalde vertrouwelijke informatie te weigeren te delen, ook met justitie.
De stukken waren in beslag genomen in het kader van een Europees onderzoeksbevel, een instrument waarmee landen in de EU bewijs kunnen verzamelen voor strafrechtelijk onderzoek. De inbeslagname vond plaats bij een derde partij, maar de advocaat claimde dat de documenten toch zijn verschoningsrecht raakten.
De advocaat diende twee klaagschriften in: één in maart 2023 op grond van de algemene beklagregeling, en één in juni 2024 op grond van een specifieke bepaling over verschoningsrecht bij inbeslagname (artikel 98 lid 4 Wetboek van Strafvordering). De rechtbank Limburg behandelde beide klachten tegelijk, maar afzonderlijk. Ze verklaarde het eerste klaagschrift niet-ontvankelijk en wees het tweede ongegrond.
De advocaat ging in cassatie bij de Hoge Raad tegen de beslissing op het eerste klaagschrift. Maar de Hoge Raad had op diezelfde dag al uitspraak gedaan in de cassatieprocedure over het tweede klaagschrift — en die cassatie werd verworpen. Daarmee stond onherroepelijk vast dat de inbeslaggenomen stukken níét onder het verschoningsrecht van de advocaat vallen.
Die uitkomst heeft directe gevolgen voor de lopende procedure. De Hoge Raad oordeelt dat de advocaat geen belang meer heeft bij zijn cassatieberoep over het eerste klaagschrift, nu over dezelfde voorwerpen al definitief is beslist. De Hoge Raad verklaart hem daarom niet-ontvankelijk in dit cassatieberoep, zonder het aangevoerde middel inhoudelijk te bespreken.
Hoge Raad · 14 juli 2026
Strafrecht