Hof verklaart hoger beroep tegen notaris niet-ontvankelijk wegens te late indiening Een vrouw diende in september 2024 een tuchtklacht in tegen een notaris. De voorzitter van de kamer voor het notariaat verklaarde die klacht grotendeels kennelijk niet-ontvankelijk en voor het overige kennelijk ongegrond, zonder de zaak eerst op een zitting te behandelen. Tegen die beslissing van de voorzitter kan een klager in verzet gaan, waarna de voltallige kamer de zaak alsnog beoordeelt. Dat deed de vrouw ook.
De kamer verklaarde het verzet op twee onderdelen gegrond, maar op de overige onderdelen ongegrond. Tegen het ongegrond verklaarde deel van zo'n verzetbeslissing staat volgens de Wet op het notarisambt normaal gesproken geen hoger beroep open. Dit rechtsmiddelenverbod kan alleen in zeer uitzonderlijke gevallen worden doorbroken, bijvoorbeeld als bij de behandeling een fundamenteel rechtsbeginsel is geschonden, zodat van een eerlijke en onpartijdige procedure geen sprake meer was.
De vrouw ging toch in hoger beroep bij het gerechtshof Amsterdam. Zij voerde aan dat de kamer, anders dan de voorzitter, een nieuwe motivering had gebruikt zonder haar daarover eerst te horen, wat volgens haar in strijd is met het beginsel van hoor en wederhoor. Ook zou de kamer onvoldoende hebben gemotiveerd waarom bepaalde uitzonderingen op de klachttermijn niet golden en waarom een van de klachtonderdelen helemaal niet werd besproken.
Voordat het hof aan die inhoudelijke vraag toekomt, moet eerst worden vastgesteld of het hoger beroep wel op tijd is ingesteld. Omdat de wet voor dit soort uitzonderingsgevallen geen aparte beroepstermijn noemt, geldt in beginsel dezelfde termijn als wanneer het rechtsmiddelenverbod niet zou bestaan: dertig dagen na verzending van de beslissing. De beslissing van de kamer dateert van 14 augustus 2025, maar het beroepschrift van de vrouw kwam pas op 14 januari 2026 bij het hof binnen, vijf maanden later.
De vrouw voerde aan dat zij eerder, op 28 augustus 2025, al een reactie naar de kamer had gestuurd die als (tijdig) beroepschrift zou moeten gelden. Het hof volgt dat niet. Uit die reactie zelf blijkt dat de vrouw die had bedoeld als aanvulling voorafgaand aan een zitting bij de kamer, niet als een beroepschrift gericht aan het hof. Andere omstandigheden die de termijnoverschrijding verschoonbaar zouden maken, zijn niet aangevoerd en ook niet gebleken.
Omdat het beroepschrift dus te laat is ingediend, komt het hof niet meer toe aan de vraag of het rechtsmiddelenverbod in dit geval doorbroken had moeten worden. Wel merkt het hof ten overvloede op dat een gebrek in de motivering van een tuchtbeslissing volgens vaste rechtspraak op zichzelf niet voldoende is om zo'n verbod te doorbreken. Het hof verklaart het hoger beroep van de vrouw daarom niet-ontvankelijk.
Gerechtshof Amsterdam · 11 augustus 2026
Civiel Recht Hof verklaart hoger beroep tegen gerechtsdeurwaarder niet-ontvankelijk Twee ondernemingen die een tuchtklacht tegen een gerechtsdeurwaarder in Rotterdam hadden ingediend, zijn bij het gerechtshof Amsterdam niet verder gekomen met hun hoger beroep. Het hof verklaarde dat beroep niet-ontvankelijk, omdat de wet in dit soort gevallen geen ruimte laat voor een tweede beoordeling.
De klagers dienden in augustus 2024 een klacht in tegen de gerechtsdeurwaarder bij de kamer voor gerechtsdeurwaarders in Amsterdam. De voorzitter van die kamer wees de klacht al snel af als kennelijk ongegrond. Klagers tekenden daartegen verzet aan, maar de kamer verklaarde ook dat verzet ongegrond. Tegen die beslissing op het verzet stelden de klagers hoger beroep in bij het gerechtshof.
De wet regelt dit soort procedures uitdrukkelijk: tegen een beslissing van de kamer op een klacht staat in beginsel hoger beroep open, maar tegen een beslissing waarbij de kamer een verzet tegen de eerdere afwijzing van een klacht ongegrond verklaart, staat volgens de Gerechtsdeurwaarderswet juist geen enkel rechtsmiddel open. Dat verbod op hoger beroep kan alleen in zeer uitzonderlijke gevallen worden doorbroken.
De klagers voerden aan dat de kamer zich in hun zaak niet had beperkt tot een zuiver formele beoordeling van het verzet, maar zich ook inhoudelijk had uitgelaten over de klacht zelf. Volgens hen stond tegen zo'n inhoudelijk oordeel wel degelijk hoger beroep open. Daarnaast deden zij een beroep op wat in juridische termen een doorbrekingsgrond heet: een uitzondering op een wettelijk rechtsmiddelenverbod die alleen geldt als de rechter buiten het toepassingsgebied van de wet is getreden, een wetsbepaling ten onrechte niet heeft toegepast, of een zo fundamenteel beginsel van een eerlijk proces heeft geschonden dat van een onpartijdige behandeling geen sprake meer is. Volgens de klagers leverde het feit dat de kamer een bepaald klachtonderdeel helemaal niet in haar motivering had betrokken, zo'n fundamentele schending op.
Het hof volgde de klagers niet. Uit de beslissing van de kamer bleek dat zij de gronden van het verzet had beoordeeld en het daarom, in lijn met het oordeel van de voorzitter, ongegrond had verklaard. Daarmee was de klachtprocedure geëindigd en gold het wettelijke verbod op hoger beroep onverkort. Dat de kamer daarbij ook een overweging ten overvloede had gewijd aan een onderdeel van de klacht, veranderde daar volgens het hof niets aan: dat maakt niet dat de kamer in werkelijkheid alleen de klacht zelf, en niet het verzet, had beoordeeld.
Ook het beroep op de doorbrekingsgrond hield geen stand. Het hof wees erop dat een motiveringsgebrek volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad geen erkende doorbrekingsgrond oplevert. Omdat de klagers zich niet op een van de wel erkende gronden konden beroepen, bleef het wettelijke verbod op hoger beroep van toepassing.
Bij de behandeling van de zaak deed zich nog een incident voor: door een administratieve fout hadden aanvullende stukken die de klagers vlak voor de zitting hadden ingestuurd, de leden van het hof niet bereikt. Het hof gaf de klagers daarom achteraf de gelegenheid om schriftelijk toe te lichten waarom deze stukken van belang waren voor de vraag naar de ontvankelijkheid, waarna ook de gerechtsdeurwaarder de kans kreeg om daarop te reageren. Dat leidde echter niet tot een ander oordeel.
Het hof verklaarde het hoger beroep van de klagers uiteindelijk niet-ontvankelijk.
Gerechtshof Amsterdam · 11 augustus 2026
Civiel Recht Hoge Raad: dak van woning verhuurd voor zonnepanelen geeft geen BTW-aftrek op de bouwkosten Een echtpaar kocht in april 2019 een bouwkavel en liet er een woning op bouwen. Al op de dag van de aankoop wilden de twee het dak gaan verhuren voor zonnepanelen. Daarvoor richtten ze een maatschap op. Die maatschap verhuurt sinds 17 juli 2020, voor in beginsel 25 jaar, het dak aan een van de echtgenoten. De huur bedraagt € 112 per jaar, exclusief omzetbelasting. De maatschap koos voor belaste verhuur en vroeg de btw terug die was gerekend voor de bouw van het dak. Het ging om € 17.675 over 2019 en € 11.914 over 2020.
De Belastingdienst verleende de teruggaaf eerst, maar vorderde die daarna terug met twee naheffingsaanslagen. Het gerechtshof Amsterdam vond dat de maatschap met de dakverhuur wel een economische activiteit uitoefent. Volgens het hof is er een markt voor de verhuur van daken voor zonnepanelen en krijgt de maatschap er 25 jaar lang een vergoeding voor. Toch kreeg de maatschap geen teruggaaf. De bouwkosten van het dak zijn volgens het hof voor privédoeleinden gemaakt, omdat een woning zonder dak niet bewoonbaar is en de kosten dus hoe dan ook zouden zijn gemaakt. Bovendien kan voor het dak niet voor belaste verhuur worden gekozen, omdat het dak als onderdeel van een woning dienstdoet.
De zaak kwam bij de Hoge Raad in cassatie tegen die uitspraak van het gerechtshof Amsterdam van 23 mei 2024. Beide partijen gingen in cassatie. De Staatssecretaris van Financiën vond dat de maatschap geen economische activiteit verricht, omdat de lage huur en de afwezigheid van klanten niet passen bij een gewone verhuurder van daken. Dat betoog slaagde niet. Het hof had het juiste toetsingskader gebruikt en zijn oordeel berust op een waardering van de feiten, die in cassatie niet op juistheid wordt getoetst. Omdat er een markt voor dakverhuur is, hoeven de hoogte van de vergoeding en de omvang van de klantenkring er niet aan in de weg te staan dat de maatschap als ondernemer geldt.
De maatschap klaagde vooral over het 'hoe dan ook'-argument van het hof. Op dat punt kreeg zij gelijk. De Hoge Raad oordeelt dat het hof geen rekening had hoeven houden met de vraag of de kosten ook zonder verhuur zouden zijn gemaakt. Dat criterium komt uit een eerder arrest over een woonhuis dat deels was gekocht voor eigen bewoning. Hier gaat het om een woning waarvan het dak voor bedrijfsdoeleinden wordt gebruikt. De Hoge Raad rekent het dak en de woning tot één investeringsgoed dat tot het bedrijfsvermogen van de maatschap is gaan behoren.
De klacht leidt toch niet tot vernietiging, omdat de tweede grond van het hof overeind blijft. Voor belaste verhuur is doorslaggevend dat het verhuurde niet als woning wordt gebruikt. Elke mate van gebruik voor wonen staat aan die keuze in de weg, ook als iemand anders dan de huurder er woont. Het dak van een woonhuis doet naar zijn aard dienst als woning. Daarom kan voor het dak niet worden gekozen voor belaste verhuur, en bestaat er geen recht op aftrek van de btw op de bouwkosten.
De Hoge Raad verklaart beide beroepen ongegrond, dus de naheffingsaanslagen blijven staan. Wel is de redelijke termijn voor de cassatieprocedure met niet meer dan zes maanden overschreden. De Staat (de minister van Justitie en Veiligheid) moet de maatschap daarvoor € 500 immateriële schadevergoeding betalen. Voor het incidentele beroep van de Staatssecretaris moet de maatschap € 1.868 aan proceskosten krijgen. Voor het principale beroep volgt geen proceskostenveroordeling.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hof Amsterdam veroordeelt tot 4 maanden cel voor invoer cocaïne op Schiphol, 2 maanden minder dan in 2025 Op 21 december 2024 landde een man met een vlucht op Schiphol met ruim 400 gram cocaïne in zijn lichaam en bagage. De Koninklijke Marechaussee hield hem aan en nam zijn telefoon in beslag. Op dat toestel lichtte herhaaldelijk het scherm op doordat een contact werd gebeld, en er stonden WhatsAppberichten met het verzoek om op de hoogte te worden gehouden. De marechaussees vermoedden dat degene die de man kwam ophalen nog in de aankomsthal was.
Ze gingen zoeken en zagen in de buurt van aankomsthal 3 een man die aan het bellen was. Op zijn telefoonscherm stond een profielfoto van de aangehouden koerier. Telkens als hij belde, ging de telefoon van de koerier over, en als hij ophing, stopte ook de inkomende oproep op dat toestel. Omstreeks 12.35 uur werd hij staande gehouden. Op zijn eigen telefoon stonden uitgaande oproepen naar de koerier en een WhatsAppgesprek waaruit betrokkenheid bij drugssmokkel kon blijken. Twee minuten later werd hij aangehouden.
Voor het hof, in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Noord-Holland van 19 maart 2025, voerde de verdediging aan dat de marechaussees na de inbeslagneming zelf berichten vanaf de telefoon van de koerier naar de verdachte hadden gestuurd om hem op te sporen. Het gaat om de berichten 'Where r u?' en 'Can't find u', verstuurd om 12.27 en 12.28 uur, dus ruim na de inbeslagneming van de telefoon om 12.05 uur. Volgens de verdediging was dat onrechtmatige informatie-inwinning en was het niet vastgelegd in een proces-verbaal. Daarom moest het openbaar ministerie niet-ontvankelijk worden verklaard, of moest het bewijs worden uitgesloten.
Het hof gaat ervan uit dat de marechaussees die twee berichten hebben verstuurd. Of ze daartoe bevoegd waren, laat het hof in het midden. De verdachte was al in beeld en werd geobserveerd voordat de berichten zijn gestuurd, en hij gaf naar aanleiding daarvan geen informatie die hielp bij zijn identificatie of aanhouding. Wel oordeelt het hof dat de marechaussees de verbaliseringsplicht hebben geschonden, omdat ze het versturen van de berichten niet in een proces-verbaal hebben gezet. Het hof noemt dat een ernstig vormverzuim. Het volstaat toch met die constatering. Het recht op een eerlijk proces is niet onherstelbaar aangetast, de berichten speelden geen rol bij het bewijs en het hof gebruikt ze ook niet voor het bewijs.
Ook het verweer dat de verdachte hooguit wist van de invoer, maar er niet aan had meegewerkt, verwerpt het hof. Uit de WhatsAppgesprekken blijkt dat hij paspoortgegevens van de koerier opvroeg en hem de vluchtboeking stuurde. Hij gaf opdracht een koffer op te halen, regelde geld voor hem en spoorde hem aan de bolletjes te slikken. Hij vroeg hoeveel bolletjes er nog over waren en gaf aanwijzingen over wat te zeggen bij een controle. Na aankomst vroeg hij de koerier zijn live locatie te delen, terwijl hijzelf op Schiphol stond om hem op te halen. Het hof ziet daarin een organiserende en aansturende rol en dus een nauwe en bewuste samenwerking, ook al vervoerde de verdachte de cocaïne niet zelf.
Het hof vernietigt het vonnis van de politierechter, omdat daarvan slechts aantekening was gedaan, en verklaart het primair tenlastegelegde medeplegen van invoer van cocaïne bewezen. De politierechter had 6 maanden opgelegd, waarvan 2 voorwaardelijk. De advocaat-generaal eiste 6 maanden. Het hof legt een gevangenisstraf van 4 maanden op, mede gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, die inmiddels weer in zijn woonland werkt als kok en een gezin heeft, gezondheidsproblemen heeft en een inreisverbod kreeg. Omdat hij al zo lang in voorarrest heeft gezeten, hoeft hij na aftrek van die tijd niet opnieuw te worden vastgezet.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Hof matigt taakstraf voor groepsmishandeling tot 100 uur na overschrijding redelijke termijn met bijna 2 jaar Twee mannen sloegen op 30 april 2022 een man, die daardoor pijn en letsel opliep. De politierechter in Amsterdam veroordeelde een van hen, een man van rond de twintig, tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. Hij ging in hoger beroep. Zijn raadsman stelde dat hij moest worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat hij uit noodweer zou hebben gehandeld.
Het gerechtshof Amsterdam beoordeelt de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 9 december 2022. De verdachte erkende dat hij de aangever had geslagen, maar zei dat de aangever eerst de medeverdachte en daarna hem had geslagen. Opvallend genoeg schaarde ook de advocaat-generaal zich achter dit verweer en vorderde ontslag van alle rechtsvervolging.
Het hof volgt hen niet. Volgens het hof is niet aannemelijk geworden dat de aangever de eerste klap uitdeelde. De lezing van de verdediging wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden aan haar betrouwbaarheid te twijfelen, zeker omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Uit die verklaringen volgt dat de verdachte en de medeverdachte als eersten de aangever sloegen. Er was dus geen noodweersituatie, zodat ook het beroep op noodweerexces, een overschrijding van de verdediging uit hevige gemoedsbeweging, mislukt.
Bij de strafoplegging weegt het hof de ernst van het feit en de persoon van de verdachte. Hij heeft samen met een ander het slachtoffer geslagen, wat een inbreuk was op diens lichamelijke integriteit en bijdraagt aan gevoelens van angst en onveiligheid. De verdachte heeft geen eerdere veroordelingen. Het hof vindt in beginsel een taakstraf van 120 uur passend.
Die straf matigt het hof, omdat de redelijke termijn is overschreden. De verdachte stelde op 9 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest, bijna twee jaar later dan redelijk is. Daarom gaat de taakstraf terug van 120 naar 100 uur.
Ook de schadevergoeding verandert. Het slachtoffer vorderde € 3.529,28. De politierechter wees € 1.835,72 toe. Het hof kent meer toe: € 1.278,78 aan materiële schade en € 2.250 aan immateriële schade. Bij de materiële schade rekent het hof reis- en medische kosten mee, en ook de kosten voor het vertalen van medische stukken. De raadsman had betoogd dat die kosten niet waren onderbouwd, maar een schermafbeelding van de bestelling bij een vertaalbureau volstaat voor het hof. De rest van de vordering wijst het hof af, waaronder een klein verschil tussen de gevorderde en de bewezen vertaalkosten.
Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, bij niet naar behoren verrichten te vervangen door 50 dagen hechtenis, met aftrek van voorarrest. Hij moet hoofdelijk met de medeverdachte € 3.528,78 schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 30 april 2022. Daarnaast legt het hof de schadevergoedingsmaatregel op, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als vervangend middel. Betaalt een van beiden, dan vervalt de andere betalingsverplichting.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht