Kantonrechter wijst affectieschadeclaim tegen werkgever verongelukte chauffeur af Een vrouw die na een dodelijk verkeersongeval afscheid moest nemen van haar zwaargewonde vader, krijgt bij de kantonrechter in Overijssel geen gelijk in haar poging de werkgever van haar vader aansprakelijk te stellen voor haar affectieschade.
De vader van de vrouw werkte als directiechauffeur. In de nacht van 10 op 11 april 2025 reed hij, na het afzetten van een directielid en diens echtgenote, terug naar huis toen zijn auto op de N35 frontaal tegen een boom botste. Hij overleed aan zijn verwondingen. De vrouw, zijn dochter uit een eerder huwelijk, werd nog dezelfde dag teruggebeld met het verzoek meteen afscheid te komen nemen, omdat het overlijdensproces sneller ging dan verwacht door de ernst van zijn verwondingen. Zij stelt dat het zien van haar vader in die toestand haar psychische klachten heeft bezorgd, waaronder nachtmerries en herbelevingen.
Bij de rechter vroeg zij niet meteen om schadevergoeding, maar om een zogeheten deelgeschilbeslissing: een aparte, snelle procedure die is bedoeld om één knelpunt in een schadezaak op te lossen, zodat partijen daarna zelf tot een schikking kunnen komen. Zij wilde dat de rechter vaststelde dat de werkgever aansprakelijk is voor het ongeval, zodat zij recht zou hebben op affectieschade: een vaste vergoeding die sinds 2019 in de wet is opgenomen voor het verdriet van naasten van een overleden of ernstig gewond slachtoffer, voor een volwassen, niet meer thuiswonend kind € 15.000.
De vrouw voerde twee argumenten aan. Ten eerste zou de werkgever zijn zorgplicht hebben geschonden door de arbeidstijden van haar vader niet goed te bewaken: als chauffeur moesten diens rij- en rusttijden nauwkeurig worden nageleefd, en uit de gegevens zou blijken dat de maximale diensttijd van tien uur was overschreden. Ten tweede zou de werkgever hebben gehandeld in strijd met de plicht om zich als goed werkgever te gedragen, omdat de bedrijfsverzekering die voor chauffeurs met een verkeerstaak was afgesloten geen affectieschade van nabestaanden dekte.
De kantonrechter volgt de vrouw op geen van beide punten. Uit de rittenregistratie van de auto blijkt dat de dienst van de vader die dag om 15.06 uur begon, dat hij tussen 20.08 en 22.20 uur bij huis stond en toen vrij over zijn tijd kon beschikken, en dat er zonder die pauze geen sprake was van een dienst langer dan tien uur. Er waren geen aanwijzingen dat hij daarnaast nog andere, niet-geregistreerde ritten had gemaakt. Van een tekortschieten in de zorgplicht is dus geen sprake, en daarmee ook niet van een verwijt aan de werkgever voor het ontstaan van het ongeval zelf.
Ook het argument over de verzekering wijst de kantonrechter af. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad moet een werkgever voor werknemers die voor hun werk aan het verkeer deelnemen, zorgen voor een behoorlijke verzekering tegen verkeersongevallen. De werkgever had zo'n verzekering afgesloten, bij verzekeraar TVM. Dat die verzekering geen affectieschade van nabestaanden dekt, maakt haar volgens de kantonrechter nog niet onbehoorlijk: de verzekering moet in zijn geheel worden beoordeeld, en het is niet gebleken dat dekking van affectieschade inmiddels de algemeen aanvaarde norm is. Weliswaar bieden sommige verzekeraars die dekking wel aan, maar van een brede meerderheid is geen sprake, en het gaat bovendien om een op zichzelf staande schadepost die vooral bedoeld is als erkenning van verdriet, niet als vergoeding van de schade van de werknemer zelf. Omdat de werkgever bovendien geen enkel verwijt treft voor het ongeval, wegen die overwegingen van erkenning en genoegdoening volgens de kantonrechter minder zwaar.
De kantonrechter wijst het verzoek daarom af. Omdat de wet voorschrijft dat de kosten van een deelgeschilprocedure altijd moeten worden begroot, ook als het verzoek wordt afgewezen, stelt de kantonrechter de kosten vast op € 6.479,55, te vermeerderen met € 93 griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet is komen vast te staan, wordt de werkgever niet veroordeeld om dat bedrag ook daadwerkelijk te betalen.
Rechtbank Overijssel · 11 augustus 2026
Civiel Recht Man krijgt 32 maanden cel voor gijzeling en afpersing wegens vermeende schuld Een man die vond dat een bekende hem 6.600 euro schuldig was, hield het slachtoffer samen met twee anderen twee dagen en nachten vast om zijn geld terug te krijgen. De rechtbank Rotterdam veroordeelde hem voor gijzeling, afpersing, dwang en het voorhanden hebben van een vuurwapen tot 32 maanden gevangenisstraf.
Het incident begon op 6 maart 2026 in Vlaardingen, waar het slachtoffer bezig was met de opname van een videoclip. De verdachte en twee mededaders haalden hem uit een auto, sloegen hem en namen hem mee. Onderweg drukte de verdachte een voorwerp tegen de nek van het slachtoffer en zei woorden als 'moet ik je laten voelen' en 'ik schiet je'. Het slachtoffer moest overnachten in een schuur en later in een woning, terwijl hem werd gedreigd dat zijn familie zou worden 'gepakt' en zijn huis zou worden opgeblazen.
Tijdens de gijzeling werd het slachtoffer gedwongen om via Tikkie geld te laten overmaken door familie en vrienden, om contant geld te laten pinnen en naar de verdachte te laten brengen. Ook moest hij meewerken aan gezichtsscans waarmee de verdachten op zijn naam bankrekeningen openden, en gaf hij onder dwang zijn telefoons, pinpas en paspoort af. Zijn moeder en andere familieleden en vrienden brachten in totaal duizenden euro's bijeen. Pas op 8 maart 2026 kwam er een einde aan de gijzeling, toen de politie de verdachte aanhield op het moment dat hij het laatste geldbedrag ophaalde.
De verdachte erkende grotendeels wat er was gebeurd, maar ontkende dat hij had geslagen of gedreigd. De rechtbank geloofde die lezing niet, gelet op de gedetailleerde verklaring van het slachtoffer en de verklaring van diens tante. Voor enkele specifieke onderdelen van de tenlastelegging, zoals het tonen en richten van het vuurwapen op het slachtoffer en het blinddoeken, vond de rechtbank het bewijs wel onvoldoende en sprak zij de verdachte daarvan vrij. De kern van de beschuldiging, de gijzeling, afpersing en dwang, achtte de rechtbank wel bewezen, evenals het voorhanden hebben van een revolver met munitie die bij aanhouding werd aangetroffen.
Bij het bepalen van de straf hield de rechtbank rekening met de straf die eerder aan een medeverdachte was opgelegd. Omdat de aanleiding voor de gijzeling in de vermeende schuld van het slachtoffer aan de verdachte lag en uit de verklaringen van het slachtoffer bleek dat de verdachte een leidende rol had, vond de rechtbank een zwaardere straf dan die van de medeverdachte op zijn plaats. Dat de verdachte, anders dan die medeverdachte, wel openheid van zaken had gegeven en ter zitting berouw toonde, werkte in zijn voordeel, waardoor de rechtbank net onder de eis van de officier van justitie bleef.
Naast de gevangenisstraf legde de rechtbank een vrijheidsbeperkende maatregel op van drie jaar: een contactverbod met beide slachtoffers en de twee medeverdachten, met bij overtreding maximaal een week vervangende hechtenis per keer tot een totaal van zes maanden. Deze maatregel werd meteen uitvoerbaar verklaard, ook als de verdachte in hoger beroep zou gaan, omdat de rechtbank vreesde voor herhaling zolang het slachtoffer het volledige bedrag nog niet had terugbetaald.
Het aangetroffen vuurwapen, de munitie en signaalblokkers werden onttrokken aan het verkeer en een geldbedrag van € 225 werd verbeurd verklaard. Van de schadevorderingen van de beide benadeelde partijen kende de rechtbank een deel toe: het slachtoffer krijgt € 5.320 aan materiële en immateriële schadevergoeding en zijn moeder € 2.420, hoofdelijk te betalen door de verdachte en zijn mededaders. Voor de rest van hun vorderingen, waaronder de kosten van twee telefoons en toekomstige verhuiskosten, werden de benadeelde partijen niet-ontvankelijk verklaard omdat verdere onderbouwing of bewijslevering nodig is, met de mogelijkheid dit alsnog bij de burgerlijke rechter aan te brengen.
Rechtbank Rotterdam · 7 september 2026
Strafrecht Rechtbank wijst claim af van vrouw die uit ziekenhuisbed viel en hersenbloeding kreeg Een 81-jarige vrouw uit de Verenigde Arabische Emiraten viel in januari 2022 uit haar ziekenhuisbed, kort na een hersenoperatie in het Haaglanden Medisch Centrum (HMC) in Den Haag. Op 17 januari 2022 om 05.30 uur vond een verpleegkundige haar op de grond naast haar bed. Enkele uren later bleek uit een CT-scan dat zij een hersenbloeding had in de linker hersenhelft. Tegenwoordig is zij vrijwel volledig invalide en heeft zij dag en nacht zorg nodig. Zij en haar echtgenoot houden het ziekenhuis verantwoordelijk.
De vrouw had op 14 januari 2022 in het HMC een recidiverende, goedaardige hersentumor laten verwijderen. Het ziekenhuis had vooraf een verhoogd valrisico vastgesteld. Vanaf 15 januari was zij verward, en in de nacht van 16 op 17 januari werd de diagnose delier gesteld. Daarna volgde de val. Na de ontdekking van de hersenbloeding koos het ziekenhuis voor afwachtend beleid en niet voor drukverlaging in de hersenen. In februari 2022 verhuisde de vrouw naar een ziekenhuis in de Emiraten, waar zij ruim zes maanden werd behandeld, en daarna naar een revalidatiekliniek in India.
De vrouw vorderde in de procedure tegen het HMC en zijn verzekeraar Medirisk drie verklaringen voor recht. Zij stelde ten eerste dat het ziekenhuis onvoldoende maatregelen had genomen om de val te voorkomen. Ten tweede dat de val de hersenbloeding had veroorzaakt. Ten derde dat de diagnose CAA (een aandoening waarbij de bloedvaatjes in de hersenen kunnen gaan lekken) te laat was gesteld en dat na de bloeding geen goede behandeling was gevolgd, waardoor een vertraging in de behandeling was ontstaan. Daarnaast vroeg zij schadevergoeding, nader op te maken bij staat. Het ziekenhuis en de verzekeraar voerden verweer: er waren geen andere maatregelen nodig, de bloeding kwam waarschijnlijk door CAA en eerder ingrijpen had niets uitgemaakt.
De rechtbank oordeelt dat zij niet kan vaststellen dat het ziekenhuis een fout maakte. In het dossier staat wel dat het valrisico verhoogd was, maar niet welke maatregelen daarop volgden. Dat is volgens de rechtbank op zichzelf geen reden om onzorgvuldigheid aan te nemen. De maatregelen die de val het zekerst hadden voorkomen, zoals fixeren en sederen, zijn ingrijpend en voor kwetsbare ouderen niet zonder risico. De richtlijnen raden die niet standaard aan. De overige maatregelen in de richtlijnen en protocollen, zoals een valmat of het bed tegen de muur, zijn aandachtspunten en geen voorschriften. Het bed in de lage stand zetten was wel aangewezen. Het ziekenhuis stelde dat dat standaard gebeurde, en een arts verklaarde dat ook. Dat het niet in het dossier staat, vindt de rechtbank niet genoeg om eraan te twijfelen.
Ook het oorzakelijk verband tussen de val en de hersenbloeding staat volgens de rechtbank niet vast. Dat hoefde strikt genomen niet meer beoordeeld te worden, maar de rechtbank overweegt het ten overvloede. Er was na de val geen uitwendig letsel aan het hoofd te zien, ook niet op de CT-scan. De uitvalsverschijnselen zaten links in het lichaam en wijzen op de rechter hersenhelft, terwijl de bloeding links zat. Dat de val via een coup-contrecoupeffect toch schade rechts veroorzaakte, is onvoldoende onderbouwd. Bovendien waren er aanwijzingen dat de vrouw al voor de val minder kracht in haar linkerzij had.
De stelling dat de behandeling vertraagd is, slaagt evenmin. De vrouw heeft niet medisch onderbouwd dat bij eerdere ontdekking van de bloeding wel drukverlaging was toegepast. Op de zitting bleek dat die ingreep riskant is en dat niet zonder meer vaststaat dat hij nodig was. Volgens de medisch adviseur van Medirisk is drukverlaging bij een niet-traumatische bloeding nooit bewezen effectief en is terughoudendheid geboden, zeker bij oudere patiënten. Ook uit de stukken van het ziekenhuis in de Emiraten blijkt niet dat artsen daar vonden dat direct ingrijpen beter was geweest.
De echtgenoot had sterk de indruk dat het HMC de val onder het tapijt wilde vegen. Het ziekenhuis erkende dat hij per abuis niet over de val was geïnformeerd en bood excuses aan. De rechtbank begrijpt zijn boosheid, maar die kwestie valt buiten deze procedure.
De rechtbank wijst alle vorderingen af. De vrouw moet de proceskosten van het ziekenhuis en de verzekeraar betalen, begroot op € 2.230, binnen veertien dagen na aanschrijving, met wettelijke rente als zij te laat betaalt.
Rechtbank Den Haag · 14 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Man vrijgesproken van zware mishandeling na vechtpartij op festival in Elst, wel veroordeeld voor mishandeling Tijdens het Lingepop festival in Elst sloeg een man op 20 april 2025 het slachtoffer met zijn vuist in het gezicht, waarna hij hem, terwijl het slachtoffer weerloos op de grond lag, een schop tegen de buik gaf. De verdachte was zelf met zijn partner en kinderen op het festival aanwezig.
De rechtbank beoordeelde drie onderdelen van de aanklacht. Voor openlijke geweldpleging, waarbij het gaat om geweld samen met anderen, werd de man vrijgesproken: uit het dossier bleek niet dat hij samen met anderen geweld had gebruikt. Ook zware mishandeling was niet bewezen, omdat het letsel van het slachtoffer, een zwelling bij het jukbeen, pijnlijke schouder en loslating van het achterste glasvochtmembraan, naar het oordeel van de rechtbank niet de drempel van zwaar lichamelijk letsel haalt. Dit vlies zou vanzelf genezen en medisch ingrijpen was niet noodzakelijk.
De verdachte voerde aan dat hij handelde uit noodweer: het slachtoffer zou dreigend op hem zijn afgerend en een schoppende beweging hebben gemaakt. De rechtbank verwierp dit verweer. Camerabeelden lieten zien dat het juist de verdachte was die op het slachtoffer afliep, zich met zwaaiende armen door de menigte bewoog en uithaalde. Dat is in de kern aanvallend gedrag, geen verdediging.
Wat overbleef was gewone mishandeling, en dat feit achtte de rechtbank wel bewezen. Bij het bepalen van de straf woog mee dat de verdachte geen recent strafblad heeft en zijn leven op orde heeft. Normaal gesproken geldt bij een eerste mishandeling een geldboete van € 1.000 als uitgangspunt. De rechtbank vond een geldboete hier echter niet passend, omdat het geweld plaatsvond op een openbaar festival dat voor alle leeftijden toegankelijk was, nota bene terwijl de verdachte er zelf met zijn gezin was.
Het slachtoffer vorderde € 7.000 aan materiële schade en € 6.000 aan smartengeld. De materiële vordering wees de rechtbank af: er waren geen daadwerkelijke kosten gemaakt die niet al vergoed waren. Het gevorderde smartengeld werd grotendeels afgewezen. De rechtbank kende wel € 750 toe op grond van het opgelopen lichamelijk letsel, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de dag van het incident. Gesteld blijvend letsel en psychische gevolgen leverden geen zelfstandige grondslag op voor een hoger bedrag.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot een taakstraf van 60 uur, met als vervangende straf 30 dagen hechtenis als de taakstraf niet naar behoren wordt uitgevoerd. Daarnaast moet hij € 750 smartengeld betalen aan het slachtoffer, en is hem dezelfde betalingsverplichting opgelegd ten gunste van de Staat.
Rechtbank Gelderland · 27 oktober 2026
Strafrecht Rechter wijst voorschot van € 80.000 af in letselzaak, Achmea moet deelgeschilkosten betalen Een zelfstandig ondernemer in de bouw raakte in 2024 betrokken bij een ernstig verkeersongeval en werkt sindsdien niet meer. Hij kampt naar eigen zeggen met lichamelijke en psychische klachten. De verzekeraar van de veroorzaker, Achmea, erkende de aansprakelijkheid. Over de hoogte van de schade kwamen partijen er niet uit.
Eind oktober 2025 betaalde Achmea € 75.000 aan de man, bedoeld als slotbetaling. Volgens Achmea was daarmee een vaststellingsovereenkomst gesloten waarin de man finale kwijting verleende. De man vond van niet. In een eerdere tussenbeschikking van 8 april 2026 oordeelde de rechtbank Rotterdam dat er geen overeenkomst was gesloten. De man had zijn tegenaanbod immers afhankelijk gemaakt van volledige vergoeding van zijn buitengerechtelijke kosten, en dat aanbod had Achmea niet aanvaard. Achmea heeft aangekondigd tegen die beschikking hoger beroep in te stellen.
In het vervolg van dit deelgeschil vroeg de man de rechtbank om Achmea te veroordelen tot een voorschot van € 80.000 op de schade die al was ontstaan. Achmea verzette zich daartegen. Zij betwistte dat de klachten door het ongeval waren veroorzaakt en betwistte ook de omvang van de schade. Volgens Achmea had de man bovendien zijn schade onvoldoende beperkt. Zij stelde dat de schade met de al betaalde voorschotten, inclusief de € 75.000, geheel was vergoed.
De rechtbank wees het voorschot af. Financiële nood van de man is op zich niet genoeg. Voor een voorschot moet voldoende vaststaan dat de schade, na aftrek van wat al is betaald, minstens zo hoog is als het gevraagde bedrag. Achmea had al € 31.700 aan voorschotten en daarnaast € 75.000 betaald, dus de schade zou minstens € 186.700 moeten bedragen. Dat is volgens de rechtbank niet duidelijk. Er is wel enige letselschade, maar het medische beeld is onvoldoende. Het rapport van de medisch adviseur van de man geeft geen helder beeld, en verder liggen er slechts een bericht van de fysiotherapeut, een overzicht van medicijngebruik en een brief van de huisarts. Zo valt niet vast te stellen hoeveel van de klachten door het ongeval komen en of ze blijvend zijn. Daardoor is ook het gestelde verlies aan arbeidsvermogen onvoldoende onderbouwd. De stelling dat Achmea een inkomensverlies van € 3.107 per maand zou hebben erkend, staat niet vast, en de overeenkomst met een opdrachtgever tot eind 2026 volstaat niet als onderbouwing van de gemiste inkomsten. Ook een lager voorschot kende de rechtbank daarom niet toe.
De kosten van het deelgeschil kent de rechtbank grotendeels wel toe, omdat de man gelijk kreeg op het hoofdpunt: er was geen geldige vaststellingsovereenkomst. Partijen waren het eens over 14,7 uur werk tot en met de zitting. Daar komen 8 uur bij voor werkzaamheden na de tussenbeschikking. De overige opgevoerde kosten hielden onvoldoende verband met het deelgeschil. Bij een uurtarief van € 225 en 22,7 uur komt dat op € 6.180,08 inclusief btw, plus € 331 griffierecht.
De rechtbank begroot de kosten van het deelgeschil op € 6.511,08 en veroordeelt Achmea tot betaling daarvan aan de man. Op dit onderdeel is de beschikking uitvoerbaar bij voorraad, zodat Achmea ook moet betalen als zij hoger beroep instelt. De uitvoerbaarverklaring van de tussenbeschikking wees de rechtbank af, omdat een vaststellende beslissing zich niet leent voor executie. Al het overige dat de man vroeg, is afgewezen.
Rechtbank Rotterdam · 13 oktober 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht