Voorzieningenrechter laat Herbalife distributeur schrappen om manipulatie van marketingplan Een Nederlandse distributeur van Herbalife-producten mag zijn membership niet terugkrijgen. De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam oordeelt dat het voldoende aannemelijk is dat hij het beloningssysteem van Herbalife heeft gemanipuleerd. Hij vroeg in kort geding herstel van zijn membership en schadevergoeding voor gemiste inkomsten.
Herbalife verkoopt gewichtsbeheersing, sportvoeding en verzorgingsproducten uitsluitend via onafhankelijke distributeurs, 'Members' genoemd. Wie nieuwe Members aanbrengt, de 'upline', ontvangt royalty's over de bestellingen van zijn 'downline'. Die royalty's lopen op naarmate bestellingen lager in de keten worden geplaatst, omdat dan meer lagen erover verdienen. De man werd in 2020 Member via zijn schoonmoeder en bracht in 2024 twee eigen downlines aan. Naast zijn werk voor Herbalife heeft hij een bedrijf dat websites bouwt en beheert. Daarvoor deed hij technisch werk voor de webshops van beide downlines.
Herbalife begon in 2025 een onderzoek naar mogelijke manipulatie van het Sales & Marketingplan, een gedraging die de Gedragsregels uitdrukkelijk verbieden. Na gesprekken en analyse van besteldata, volumepatronen, verzendadressen en apparaatgegevens besloot Herbalife op 7 januari 2026 het membership te beëindigen per 7 juli 2026. De beoordelingscommissie handhaafde die beslissing op 20 mei 2026. Herbalife verweet de man onder meer dat hij de Google-advertentiecampagnes en websites van zijn upline en downlines beheerde. Daarmee kon hij sturen welke webshop, en dus welke Member, bestellingen binnenhaalde. Ook zouden bestellingen vanaf hetzelfde apparaat zijn geplaatst en soms binnen dezelfde minuut, en zouden de Members veel gemeenschappelijke verzendadressen hebben. De twee downlines konden bovendien nauwelijks vragen beantwoorden over het marketingplan en hun eigen positie.
De man betwistte elke overtreding en verklaarde de patronen uit minder eigen werkzaamheden en uit downlines die een eigen klantenkring opbouwden. De voorzieningenrechter vindt dat onvoldoende. Het volume dat eerst op zijn naam stond, schoof na de komst van de downlines naar hen toe, terwijl het totaal vrijwel gelijk bleef en hij meer compensatie ontving. Hij had zijn werkzaamheden voor de Google-advertenties en de websites inzichtelijk kunnen maken, maar deed dat niet. Herbalife heeft haar verwijt voorshands voldoende onderbouwd en de man heeft het niet kunnen ontzenuwen. Hij kreeg bovendien een opzegtermijn van zes maanden, had in januari 2024 een training over marketingplanmanipulatie gevolgd en kon op de onderzoeksbevindingen reageren. Daarom acht de rechter het hoogst onwaarschijnlijk dat de bodemrechter de opzegging onrechtmatig zal vinden.
Omdat herstel van het membership in kort geding alleen kan als aannemelijk is dat de bodemrechter de eiser volgt, wijst de rechter die vordering af. De schadevorderingen, bijna € 2.900 per maand aan gemiste royalty's over zijn downlines en ruim € 1.600 per maand aan eigen inkomsten, vallen daarmee ook weg. Er is niet aannemelijk gemaakt dat sprake is van voor vergoeding in aanmerking komende schade.
De voorzieningenrechter weigert alle gevraagde voorzieningen en veroordeelt de man in de proceskosten van Herbalife van € 4.449, te vermeerderen met € 98 aan nakosten en wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen na aanschrijving betaalt.
Rechtbank Amsterdam · 6 november 2026
Civiel Recht Rechtbank wijst iPhone-batterijclaim tegen Apple af: te weinig steun van gedupeerden voor Stichting Aequitas Honderdduizenden Nederlanders bezaten in 2017 en 2018 een iPhone waarvan de prestaties werden afgeremd door een software-update. Volgens Stichting Aequitas Belangenbehartiging heeft Apple die gebruikers niet eerlijk geïnformeerd over problemen met de batterij en over de energiebeheerfunctie die de snelheid van het toestel verminderde. De stichting wil via een collectieve actie dat Apple de schade vergoedt, die zij voorlopig begroot op € 316.600.000. De rechtbank Amsterdam komt niet aan de vraag toe of Apple iets te verwijten valt, want de stichting mocht deze procedure niet voeren.
Het gaat om de iPhone 6, 6 Plus, 6s, 6s Plus, de eerste generatie SE en de iPhone 7 en 7 Plus. Bij sommige van deze toestellen schakelde de telefoon onverwacht uit, vooral bij een laag oplaadniveau, een oudere batterij of lage temperaturen. Apple introduceerde daarop met de update iOS 10.2.1 van 23 januari 2017 een energiebeheerfunctie die pieken in het stroomverbruik beperkt. Voor de iPhone 7 volgde iOS 11.2 op 2 december 2017. De laatste relevante update verscheen op 29 maart 2018. Stichting Aequitas verwijt Apple dat het bedrijf niet duidelijk meldde dat de prestaties van de toestellen daardoor opzettelijk werden vertraagd.
De zaak is aangespannen tegen Apple Inc. uit Californië en de Nederlandse vennootschappen Apple Benelux, Apple Holding en Apple Retail Netherlands. Het is een collectieve actie onder de Wet afwikkeling massaschade in collectieve actie (WAMCA). De rechter beoordeelt eerst of de belangenorganisatie ontvankelijk is, en pas daarna of de claim inhoudelijk deugt.
De rechtbank toetst vooral aan het representativiteitsvereiste. Een belangenorganisatie moet de steun hebben van een voldoende groot deel van de groep voor wie zij opkomt. De Hoge Raad overwoog op 17 juli 2026 in een andere WAMCA-zaak dat het niet genoeg is dat een niet te verwaarlozen aantal personen achter de actie staat. Het aantal deelnemers moet worden afgezet tegen de totale groep.
Bij Stichting Aequitas hadden zich bij dagvaarding 14.705 deelnemers aangemeld, op de datum van de mondelinge behandeling volgens de stichting 16.362. Stichting Aequitas zelf schat het aantal getroffen iPhones op ruim 4,4 miljoen. Omdat het aanmeldformulier uitgaat van één iPhone per deelnemer en de stelling dat veel mensen meerdere toestellen hadden niet is onderbouwd, stelt de rechtbank de totale groep ongeveer gelijk aan dat aantal. Dan steunt slechts 0,33 procent (bij 14.705 deelnemers) tot 0,37 procent (bij 16.362 deelnemers) van de groep de vordering.
Die kleine achterban kan alleen voldoende zijn als andere omstandigheden dat goedmaken. Stichting Aequitas wees erop dat alle iPhone-modellen onder de deelnemers vertegenwoordigd zijn en dat ConsumentenClaim de aanmeldingen verwerkt. De rechtbank vindt dat onvoldoende. Over de samenstelling van de totale groep is niets bekend, dus zegt de verdeling over de modellen niets over een goede afspiegeling. Dat ConsumentenClaim de administratie verzorgt, zegt volgens de rechtbank evenmin iets over de steun onder gedupeerden.
Daar komt bij dat niet vaststaat dat de aangemelde deelnemers wel tot de groep behoren zoals de stichting die zelf heeft gedefinieerd. Volgens het rapport van RSM Netherlands Accountants zijn niet vastgelegd welke update zij installeerden, of zij toen in Nederland woonden, of zij het batterijvervangingsprogramma voor de iPhone 6s hebben gebruikt en hoeveel van hen als bedrijf in plaats van als particulier handelden. De overige ontvankelijkheidseisen bespreekt de rechtbank niet meer.
Apple vroeg ook om een vervijfvoudigde proceskostenveroordeling, omdat de vorderingen tegen de Nederlandse Apple-vennootschappen summierlijk ondeugdelijk zouden zijn. De rechtbank wijst dat af. Tegen Apple Inc. is dat verweer niet gevoerd, en niet is gebleken dat voor de Nederlandse gedaagden meer kosten zijn gemaakt. Daarom geldt het gewone liquidatietarief.
De rechtbank verklaart Stichting Aequitas niet-ontvankelijk in haar vorderingen en veroordeelt haar in de proceskosten van Apple, begroot op € 19.639. Dat bedrag bestaat uit € 10.188 griffierecht, € 9.262 salaris voor de advocaat en € 189 nakosten.
Rechtbank Amsterdam · 11 november 2026
Civiel Recht Man moet na uitzetting echtelijke woning ontruimen, vrouw moet wel meewerken aan verkoop Een man zette op 23 oktober 2026 zijn ex-vrouw en hun meerderjarige dochter uit de echtelijke woning in Rotterdam en nam daar zelf zijn intrek met hun minderjarige zoon. Hij deed dat een dag nadat zijn advocaat de vrouw een voorstel had gestuurd om de gemeenschap af te wikkelen, zonder dat hij eerder aanspraak had gemaakt op het exclusieve gebruik van het huis. De voorzieningenrechter van de rechtbank Rotterdam heeft de man nu opgedragen de woning binnen drie dagen te verlaten.
Het stel trouwde in 2000 en is inmiddels gescheiden, volgens een uitspraak van een Turkse rechtbank die ook het gezag over de zoon aan de vrouw gaf. Beide ex-partners zijn voor de helft eigenaar van de woning. De man vertrok in maart 2026 uit het huis, waarna de vrouw er met de twee kinderen bleef wonen. Hij betaalde daarna wel het grootste deel van de lasten van de woning. Op 4 november 2026 vroeg hij de rechtbank in een aparte procedure om de hoofdverblijfplaats van de zoon bij hem te leggen. Die procedure loopt nog.
In het kort geding eiste de vrouw dat de man de woning zou ontruimen en dat zij er voorlopig exclusief zou mogen wonen. De man eiste het omgekeerde: exclusief gebruik voor hemzelf, de zoon voorlopig bij hem en medewerking van de vrouw aan verkoop van het huis aan een derde. Dat de woning verkocht moet worden, was tussen hen niet in geschil. Het ging om het moment van verkoop en om wie tot de levering in het huis mag wonen.
De voorzieningenrechter oordeelde dat beide eigenaren in beginsel evenveel recht hebben om in de woning te wonen. Door het huis een dag na zijn voorstel eigenmachtig en zonder aankondiging te betrekken en de vrouw en de dochter buiten te sluiten, handelde de man naar het voorlopig oordeel onrechtmatig. Daarom moet de situatie van vóór 23 oktober worden hersteld. Het belang van de zoon veranderde dat niet. Hij woonde sinds maart bij de vrouw, zij had voornamelijk voor hem gezorgd, hij had regelmatig contact met zijn vader en dat leidde niet tot problemen. De man stelde niet dat de vrouw de zorg niet aankan. Dat hij de lasten van de woning grotendeels draagt, speelt bij de verdeling van het vermogen, maar niet bij het gebruiksrecht. De voorzieningenrechter wilde niet vooruitlopen op de lopende procedure over de hoofdverblijfplaats van de zoon.
Tegelijk vond de voorzieningenrechter dat de man niet voor onbepaalde tijd aan de onverdeelde woning gebonden kan blijven, terwijl hij de lasten draagt en de vrouw er met de kinderen woont. De afspraak die de vrouw stelde, dat zij er mocht blijven wonen tot ze andere woonruimte had, heeft de man betwist en zij onderbouwde die niet. De vrouw staat ingeschreven voor een sociale huurwoning en kreeg een urgentiebeschikking, maar heeft nog niets gevonden.
De man moet de woning binnen drie dagen na betekening van het vonnis verlaten, de sleutels afgeven en wegblijven zolang de vrouw het exclusieve gebruik heeft. Bij overtreding betaalt hij € 200 per dag, met een maximum van € 10.000. De vrouw moet meewerken aan de verkoop van de woning aan een derde. Heeft zij bij het tekenen van de koopovereenkomst nog geen andere woonruimte, dan moet daarin staan dat de levering pas drie maanden later plaatsvindt. De man draagt drie makelaars voor, waaruit de vrouw binnen een week de verkopende makelaar kiest. Daarna moet zij op aanwijzing van de makelaar de praktische handelingen verrichten, zoals foto's, taxatie en bezichtigingen toestaan, op straffe van € 200 per dag tot maximaal € 10.000. Werkt zij niet mee aan de opdracht aan de makelaar, de koopovereenkomst of de notariële levering, dan komt het vonnis in de plaats van haar handtekening. De overige eisen van beide partijen, onder meer over de hoofdverblijfplaats van de zoon en de verdeling van hypotheeklasten, wijst de rechter af. De proceskosten zijn gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Rechtbank Rotterdam · 12 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Hoge Raad: rechtbank mocht na beklag over inbeslaggenomen telefoon geen filtering van geheimhoudersdata gelasten Bij een man uit Brabant werd op 9 mei 2025 een mobiele telefoon in beslag genomen. Hij wordt verdacht van een overtreding van artikel 231 van het Wetboek van Strafrecht, dat gaat over het zich ten onrechte uitgeven voor een ambtenaar. Op de telefoon stond ook informatie waarop twee anderen, de klagers 2 en 3, een beroep deden op hun verschoningsrecht. Dat recht beschermt bepaalde beroepsgroepen, zoals advocaten, tegen het moeten prijsgeven van vertrouwelijke informatie. De drie klagers dienden samen een klaagschrift in tegen de inbeslagneming en het gebruik van de gegevens op de telefoon. Ze vroegen onder meer om de uit de telefoon verkregen gegevens aan de rechter-commissaris te geven, zodat die onder zijn toezicht de geheimhoudersinformatie eruit kon filteren.
Het openbaar ministerie had de gegevens al zelf gefilterd, onder verantwoordelijkheid van de officier van justitie. De gefilterde dataset was daarna aan het onderzoeksteam verstrekt. De telefoon zelf was inmiddels teruggegeven, waardoor de rechtbank Oost-Brabant het beklag over het toestel niet-ontvankelijk verklaarde. Voor de data oordeelde de rechtbank dat het belang van strafvordering het beslag liet voortduren. Wel vond zij dat het openbaar ministerie onvoldoende had aangetoond dat de filtering kon gebeuren zonder kennisneming van de gegevens. Daarom verklaarde zij het beklag gedeeltelijk gegrond en gelastte zij het openbaar ministerie de dataset, inclusief alle kopieën, te verzegelen en aan de rechter-commissaris te geven. Die moest dan de filtering uitvoeren en de geprivilegieerde gegevens vernietigen.
Het openbaar ministerie ging in cassatie tegen die beschikking van de rechtbank Oost-Brabant van 17 oktober 2025. Het stelde onder meer dat de wet zo'n last helemaal niet kent. De Hoge Raad geeft het openbaar ministerie daarin gelijk. Volgens de wet kan de rechtbank na een gegrond beklag alleen de bijpassende last geven. Een opdracht aan het openbaar ministerie om gegevens aan de rechter-commissaris te verstrekken voor filtering en vernietiging valt daar niet onder.
De rechtbank had volgens de Hoge Raad anders moeten handelen. Als een klager zich op een verschoningsrecht beroept en de rechter-commissaris daarover nog niet heeft beslist, moet de rechtbank de behandeling aanhouden. De zaak gaat dan naar de rechter-commissaris, die op grond van artikel 98 Sv beslist of het beroep op het verschoningsrecht slaagt. Pas daarna kan de rechtbank over het klaagschrift beslissen. Dat geldt ook als het beklag niet door de verschoningsgerechtigde zelf is ingediend, maar door de beslagene of een andere belanghebbende. Het eerste cassatiemiddel slaagt daarmee. Het tweede middel, over het oordeel dat de filtering onder gezag van het openbaar ministerie niet zonder kennisneming kon gebeuren, hoeft de Hoge Raad niet meer te bespreken.
Wel merkt de Hoge Raad op dat de rechtbank terecht is uitgegaan van zijn beschikking van 12 maart 2024 over filtering van geheimhoudersgegevens. Daarin staat dat een bij het onderzoek betrokken officier van justitie zelf mag filteren, mits op voorhand duidelijk is dat dit kan zonder kennisneming van de gegevens, bijvoorbeeld met geautomatiseerde zoektermen. Die lijn geldt volgens de Hoge Raad ook voor gegevens die zijn vastgelegd bij het onderzoek aan een inbeslaggenomen voorwerp en onder artikel 98 Sv vallen.
De Hoge Raad vernietigt de beschikking van de rechtbank, maar alleen voor zover die gaat over de gefilterde dataset en gegevens van de telefoon, inclusief alle kopieën. Hij wijst de zaak terug naar de rechtbank Oost-Brabant om die op het bestaande klaagschrift opnieuw te behandelen. Ook bepaalt hij dat de stukken in handen van de rechter-commissaris van die rechtbank worden gesteld, die op grond van artikel 98 Sv moet beslissen over het beroep op het verschoningsrecht van klagers 2 en 3.
Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht A-G: rechtbank mocht beslag op laptops en telefoon niet handhaven zonder dossier voor vrouw Op 24 en 26 juni 2024 werd bij een vrouw thuis in het zuiden van het land beslag gelegd op een groot aantal spullen. Het ging om een Apple Macbook Air, twee iPads, een iPhone 15 Pro, handgeschreven notities, een ruitjesschrift, een hechtmap met huurovereenkomsten, een exportformulier en een Lamborghini-sleutel. Zij zelf was geen verdachte. Het beslag hing samen met een strafrechtelijk onderzoek tegen haar partner en diens bedrijf, en was gelegd om de waarheid aan het licht te brengen en om wederrechtelijk verkregen voordeel aan te tonen.
De vrouw diende op 4 juli 2024 een klaagschrift in. Daarin vroeg zij om opheffing van het beslag en teruggave van haar spullen. Ook vroeg zij om de stukken die bij de zaak horen. Het Openbaar Ministerie gaf voor de meeste voorwerpen alsnog een last tot teruggave. Zes voorwerpen en de vier gegevensdragers bleven in beslag. Volgens de officier van justitie was het onderzoek daarnaar nog niet afgerond. De gegevensdragers waren nog niet ontgrendeld, en de vrouw kon dat proces versnellen door haar inlogcodes te geven.
Op de zitting van 26 november 2024 zei haar raadsvrouw dat zij nog steeds geen dossier had gekregen. Zij kon daardoor niet toetsen of aan de vereisten voor het beslag was voldaan. De officier van justitie zei dat hij het redelijk vermoeden van schuld tegen de partner en zijn bedrijf eerder die dag had toegelicht, bij de behandeling van het klaagschrift van de partner. De raadsvrouw zat daarbij. Hij voegde eraan toe dat er waarschijnlijk ook een redelijk vermoeden van schuld tegen de vrouw zelf bestond. De rechtbank Oost-Brabant verklaarde het beklag deels niet-ontvankelijk, omdat veel spullen al waren teruggegeven of voor teruggave waren aangewezen. Voor de overige voorwerpen verklaarde zij het beklag ongegrond. Haar reden: het onderzoek tegen de partner en zijn bedrijf was nog niet klaar, en de voorwerpen konden daarvoor nog van betekenis zijn.
De vrouw ging in cassatie, en de advocaat-generaal concludeert dat beide middelen slagen. Eerst de ontvankelijkheid: een deel van de voorwerpen is inmiddels teruggegeven of voor teruggave aangewezen. Voor die voorwerpen eindigde het beslag, dus daarvoor moet de vrouw niet-ontvankelijk worden verklaard in het cassatieberoep. Het beslag op de Macbook, de iPads en de iPhone loopt nog wel.
Het eerste middel gaat over art. 23 lid 5 Sv. Het Openbaar Ministerie legt de stukken aan de raadkamer voor, en de klager en zijn raadsman mogen die inzien. Volgens de advocaat-generaal is die regel zo wezenlijk voor een behoorlijke procesorde dat schending ervan de behandeling en de beschikking nietig maakt. De mondelinge toelichting van de officier op het proces-verbaal van verdenking tegen de partner is geen vervanging, want de verdediging heeft de stukken zelf niet kunnen lezen. De rechtbank heeft ook niet vastgesteld dat het onderzoeksbelang ernstig zou worden geschaad, wat art. 23 lid 6 Sv als uitzondering toelaat.
Het tweede middel gaat over de motivering. De rechtbank toetste in de kern aan de juiste maatstaf, maar legde niet vast op welke wettelijke grondslag het beslag rustte. Daarnaast bleef onduidelijk waarom precies deze voorwerpen konden bijdragen aan de waarheidsvinding of aan het aantonen van wederrechtelijk voordeel. Uit de beschikking en de overige stukken blijkt namelijk niet van welk strafbaar feit de partner en zijn bedrijf worden verdacht. Ambtshalve zag de advocaat-generaal geen andere gronden voor vernietiging.
De conclusie strekt tot vernietiging van de beschikking van de rechtbank Oost-Brabant van 26 november 2024 en tot terugwijzing van de zaak naar die rechtbank. Het bestaande beklag moet dan opnieuw worden beoordeeld en afgedaan. De Hoge Raad moet nog beslissen of hij die conclusie volgt.
Parket bij de Hoge Raad · 10 november 2026
Strafrecht